Napatayo ang mga manonood sa napanood nila.
Talagang nagpa-clinic ang United States.
Nanalo sila, 100 to 84 kontra sa Serbia.
Bro, kung nasa kanto si Adebayo, nasa 45 si Durant,
wag kang dumikit kay Adebayo kung nando'n si Durant.
Minsan, sumisingit siya, minsan, nagse-set ng screen…
Tingnan natin kung si Durant
na pinakamagaling sa court, na tumitira ng 5-for-5, three-pointers,
papasok ba ang tira niya.
Sino'ng babantayan?
Sino'ng babantayan n'yo?
Siya ang babantayan n'yo!
Wala nang iba!
Hayaan n'yo 'yong iba!
Siya lang ang bantayan n'yo!
Kasalanan ko 'yon.
Dapat iba ang in-assign kong magbabantay kay Durant.
Kung tayo mismo, di natin makikita at magagawa 'yon…
Siya 'yong titira nang titira. Sino pa ba?
Tapos nakukuha niya 'yong bola na parang…
walang nakabantay sa kanya!
Narito ang okasyong apat na taon nating hinintay.
Ito ang gabing habambuhay na maaalala ng walong kaluluwang ito.
- Apat. Isa, dalawa, tatlo, apat. - A, oo.
Salamat.
Sa 100-meter men's final, mapapanood mo 'yong pinakamabibilis na tao sa mundo.
Grabe ang atmosphere dito sa Stade de France.
Tumakbo 'yong nanay ko sa 1992 Olympics sa Barcelona.
Gilgeous ng Antigua, personal best na 53.8
sa women's 400-meters.
No'ng bata ako, hindi gaanong binabanggit ni Mama 'yong Olympics.
Mas 'yong pagsisikap niya para makarating do'n,
'yong kailangang pagpupursige para magtagumpay sa sports.
Para silang mga higanteng nakatabi sa mga tao.
Alin ang babangon at magwawagi
habang pinapanood ng buong planeta?
Grabe 'yon, apat na taong pagsisikap para sa… Sa kanila, ten seconds.
Sa kanya, kung gaano man katagal.
Gagawin mo lang ang best mo sa ten seconds na 'yon.
Parang appreciation lang doon
kasi ang dami kong oportunidad para maipanalo 'yong game.
Sa kanila, napakaiksi ng oras na nakasalang sila.
Hanga ako sa kanila.
Oras na para sa men's 100-meter Olympic final.
Sasabak na ba sila?
Handa nang kabahan ang buong mundo.
Grabe, ang tahimik.
Ang tindi ng tensiyon sa stadium.
Kinakabahan ako.
Pambihirang kapaligiran para sa pambihirang lineup.
Halos sabay-sabay sila.
Sinisikap na makaungos ni Kishane.
Naku, dikit na dikit!
Oy, si Thompson ba?
- Kishane Thompson. - Sige na!
Tingin niya, siya ang panalo.
Tol, walang nakakaalam!
- Ano daw? - Walang nakakaalam, pucha.
9.79 para sa kanilang dalawa!
Lyles, nauna nang thousandths of a second.
Nauna siya nang five thousandths of a second, grabe.
Para magkamit ng gano'ng kadakilaan…
Dakila 'yon
kasi hindi 'yon nakakamit ng kung sino-sino lang.
Para makarating do'n, kailangan mong gawin
ang bagay na hindi gagawin ng karamihan ng mga tao.
Doon papasok ang pinakamahuhusay.
Kung pag-uusapan ang pinakamalalaking batang star sa laro,
nasa tuktok no'n si Shai Gilgeous-Alexander.
Nasa top-five siya ng listahan ng lahat.
Naipasok ni Shai!
At makakaalis na sila matapos manalo!
Bigla siyang sumasabog, e.
Magaling siyang pumuntos.
Muli, si SGA, nagdagdag na naman sa highlight reel.
Pag naging matagumpay ka, maaadik ka sa pakiramdam.
'Yong pakiramdam na humuhusay ka, gusto ko 'yon.
At naipasok ni Shai. Lamang na sila!
Para sa 'kin, basketball ang takbuhan ko para makatakas sa mundo.
Tumira na siya!
Shai Gilgeous-Alexander!
Ang goal ko sa basketball, i-maximize ang full potential ko,
ma-enjoy 'yong laro at ibigay ang makakaya ko,
tapos bahala na kung saan ako magtapos.
2-0 Canada laban sa 1-1 Spain.
Ang larong may napakalaking implikasyon sa knockout rounds.
España!
Tingin ko, lahat kami, mataas ang pangarap at pinagsisikapan namin 'yon.
Tingin ko, 'yong mga di nakikita, 'yong pagsisikap namin ang sagot.
Sa huli, makukuha namin ang deserve namin kung pagsisikapan.
Kaya hindi ko iniisip 'yong pressure.
Sige, mabilis lang. Magandang test 'to para sa atin.
Kaya kailangang handa tayo, focused.
Pinag-usapan namin 'yong X-factor.
Di masamang hangarin na maging X-factor ka ng laro.
Pwedeng mahigit sa isa 'yon. Gawin n'yo ang best n'yo para sa team.
Lumaban nang 40 minutes.
- Canada! One, two, three! - Canada!
Alam kong laman 'to ng balita dahil sa kalaban namin.
Kumusta ang pakiramdam ng lalabanan ang home country?
Masaya naman. Canada ako ngayon.
Naka-focus at handa ako sa dapat gawin ng team namin.
- Sige. Good luck. Salamat. - Salamat.
Nasa labas lang ng Barcelona ang hometown ko.
Taga-Badalona ako.
Lahat, nagba-basketball.
Para akong ipinanganak na nagba-basketball.
Naglalaro na ako noon pero di ako gano'n kagaling.
Kaya sinikap kong maging coach sa mataas na lebel.
Masuwerte akong makapagtrabaho sa Spain,
at maging parte ng program at matuto sa kanila.
Mula sa coach, sa organisasyon, at iba pa.
Pero pag nakikipaglaro sa Spain, lagi silang gustong talunin.
Sinusuportahan ko talaga ang club ko, anuman ang mangyari
Ngayong nasa national teams na kami,
pakiramdam ko, Canadian na talaga ako.
- Canada on three! One, two, three! - Canada!
Ang daming talent sa Canadian team na 'to.
Tingnan natin kung mananalo ang Canada at makapag-3-0 sa group play.
Taas!
Willy Hernangómez, nag-drive at itinira.
Malaki 'yon para sa Spain.
Ang daming experience ng team na ito sa paglalaro,
hindi sila matataranta.
Shai, kaya mo 'yan!
Masuwerte akong maging coach ni Shai.
Minsan, ang pinakamagagawa ko lang ay maupo at panoorin siya't mag-enjoy.
Pocket picked!
SGA, swipe and slam!
Siya 'yong tipo ng player na pwede
at nasa proseso na ng pagsikat, 'yong generational na tipo.
Kasabay no'n, isa siya sa mga pinakapaborito ng tao,
pinakamalakas ang dating, at pinakanakakatuwang player namin.
Sumasagot lahat sa kanya.
Gilgeous-Alexander, drive and kick.
- Barrett, corner three. Pasok! - Tinira na. Ayun!
Na-extend ng three points para maging two-possession game.
Isa si Shai sa pinakamagagaling na player sa mundo.
'Yong nasa team namin siya bilang point guard, astig 'yon.
Pumapasok kaming may kumpiyansa
gabi-gabi.
Nananatiling perfect ang Canada
dito sa 2024 Games.
At ang Spain… nakakadurog ng puso.
Eliminated na.
Pasok na ang Canada sa quarterfinals.
Six points at 3-0 record,
sa pinakamabagsik na grupo sa Games na 'to.
Pwede sanang mas ginalingan namin 'yong pagtatapos ng laro
pero nanalo kami, at 'yon ang importante.
Handa na kami para sa susunod na round.
Makakapasok sa next round ang mahuhusay.
Tingin namin, kaya naming kalabanin lahat.
Di ko alam kung…
kung naisip n'yo na 'to,
di ko alam kung gaano n'yo sinusundan ang Olympics…
'Yong Olympics 1992, di ko alam kung sino sa inyo ang buhay na no'n.
Pero 'yon ang best Olympics na naaalala ko.
'Yon ang Dream Team.
Tingin ko, itong Olympics na 'to ang pinakamaraming talent sa buong mundo.
Hindi lang sa Team USA, kundi lahat.
Malaking bagay ang maging 3-0 sa pinakambangis ng grupo sa Olympics.
Natalo natin 'yong number-two program in the world.
Nagawa nating manalo.
Ngayon, papasok tayo sa quarterfinals, at magiging masaya 'yon.
Tatlong Game Seven 'yon.
Kailangan nating lumaban sa paraang di pa natin nagagawa noon.
Sige, andito silang dalawa, hawak 'yong mga piraso.
Eto na. Shai.
'Yong puzzle idea na may 15 pieces,
lahat kami may oportunidad na ilagay 'yong isang piraso
at sabihin kung para kanino kami naglalaro.
At pag nakuha namin 'yong medal,
magiging maple leaf 'yon.
Obviously, magkapamilya tayo.
Pero ginagawa ko 'to para sa nanay ko.
Malaki ang isinakripisyo niya para makarating ako dito.
Dati siyang Olympian. Sobrang saya kong bitbitin ang sulo.
Para 'to kay Charmaine.
Uy, kumusta?
Para mabuhayan kayo ng dugo.
Magising kayong lahat.
Konting pang-player na tugtog.
Sino'ng nagpasakay kay Snoop?
Ang laki ng pressure para sa Team USA ngayon.
Ang importante, manalo ng gold, at lahat ng iba, isantabi na.
Bakit tayo nagbubuo ng roster na binubuo ng malalaking pangalan?
Samantalang di mo naman maisasabak lahat 'yan.
Mas mahusay 'to kesa sa '92 team
hindi dahil sa kahihiyan ng yaman ng players nila,
kundi dahil mas maganda na ang kompetisyon.
May antas ba ng respeto para sa South Sudan
na tingin mo ay makakatulong sa game?
May angkop na takot kami sa lahat.
Sige, tara na, five-ball shooting.
Kailangan ng tatlo diyan.
Five-ball shooting.
20-10-5.
Isa pa dito.
Book.
Di kami sure noon kung ano'ng magiging itsura ng team.
Wala 'ata sa aming nakaisip na ganito ang magiging kalibre namin
o husay ng mga player para sa Olympic team na ito.
I-shoot mo na, 'Bron. Yes, sir!
Si Steve Kerr ang perfect na klase ng leader
na gagabay sa team sa journey na ito.
Ayos. Yes, sir. Good job, Blue!
'Yong huling dalawang handle, pinili ko si Derrick
para sa depensa sa palitan ng players.
Pero maghanda ka lang. Iba-iba ang bawat laro.
Gaya no'ng Serbia game, nag-drop tayo,
alam mo 'yon, sa lahat, laban kay Jokić.
Mas maganda 'yon kesa sa switching.
Kaya salitan 'yon, drop at switch.
Pero ang karanasan ko sa ganito,
iba-iba talaga ang bawat laro.
Ituloy mo lang ang ginagawa mo, maghanda ka, dadating ang oras mo.
Okay.
Para sa akin, ang pinakamahirap, 'yong playing time.
Mahirap pumili ng rotations.
Paano mo babangko 'yong pitong Hall of Famer?
Sinabi ko 'yon sa team.
Mahirap din 'to para sa amin. 'Yong di kayo nakakapaglaro.
Mahirap para sa aming di kayo palaruin.
Pero isipin natin kung ano'ng importante.
Ang basketball, basketball lang 'yan.
Napakarami pang importanteng nangyayari sa mundo.
Pero tuwing nasa court tayo,
'yon ang pinakaimportante.
Ayan na.
Ang importante, gawin ang best mo.
Ang importante, maging parte ng something special.
Importanteng mag-ambag sa laro
para mapasaya 'yong mga tao.
Maganda lahat ng pasa. Di ba?
Pag di maganda ang pasa, parang pamigay na 'yon,
babalik tayo at mag-uumpisa ulit. Sige.
Ayos.
Nice.
No'ng bata ako, professor sa UCLA 'yong tatay ko.
Madalas kaming nasa ibang bansa.
Tumira kami sa Beirut, Lebanon,
sa France, sa Cairo, Egypt.
Isa sa pinakaimportatnte 'yong experience ko sa ibang bansa
sa paglaki ko.
Sa pagiging adult ko.
Tingin ko, matututunan mo talaga 'yong empathy pag nagta-travel ka
at maiintindihan mong iba-iba ang buhay ng tao.
Magkakaiba ang kultura, 'yong background. Pero sa kaibuturan, magkakapareho tayo.
Hindi naman ipinaliwanag ng nanay at tatay ko ang empathy noon.
Ipinakita lang nila.
Tanda ko pag nag-iihaw-ihaw kami. May mga Arabo, Israeli…
Iba't ibang lahi na nag-uusap tungkol sa world events.
Ang daming usaping panlipunan
na kaakibat ng mga diskusyon nila ng mga kaibigan o kasama niya.
Naobserbahan ko 'yon, at na-amaze ako do'n.
Sa pag-compete sa Olympics, naaalala ko 'yong experiences ko sa buhay.
Nililibot namin ang buong mundo
at namumuhay kami sa paraang namuhay ako noong bata ako.
Sige na.
Galingan n'yo. Matatapos na 'to. Focus.
Iba 'yong katapatan niya. Likas sa kanya 'yong kakayahang
kilalanin kung sino ka talaga,
kung ano'ng ikinagagalit mo,
at isaalang-alang ang naiisip mo,
sa loob at labas ng court.
Maganda 'yong intensiyon, pero kailangang linisin, okay?
Kaya dito…
Kakasabi lang ni LeBron. Kailangang mag-execute.
Si Steve yata ang pinakanakakakilala sa akin
sa lahat ng naging coach ko.
Dinadala niya 'yong life lessons sa game
kaya pakiramdam namin, mga bata ulit kaming naglalaro.
Ayos 'yan!
Iba ang ginagamit niyang salita kumpara sa ibang coach,
mas relaxed, parang kinakausap ka lang at hindi kino-coach.
Nice! Ayos 'yon.
Solid na solid.
Napunta na ako sa ilang amazing na basketball environment,
organization, at sa tingin ko, ramdam ko kung alin ang mananalo.
Push mo na, Blue!
Tingin ko, kombinasyon 'yon ng competitiveness at saya,
at 'yong saya pag may nagtatagumpay na iba.
Ang ganda no'n.
Isipin n'yo lang lagi, force, cuts…
'Yon ang kailangan para manalo.
'Yon ang level ng intensity na kailangan natin nang 40 minutes.
Kung kaya nating i-push nang four o five minutes…
ipasok 'yong susunod na grupo, 'yon din ang gagawin…
Masa-suffocate natin sila, mapanghihinaan sila ng loob.
Mawawala ang kumpiyansya nila. Ayos 'yong practice.
Ituloy lang natin.
- Gold, pare. One, two, three… - Gold!
Good work, mga pare.
Ladies and gentlemen, palakpakan natin ang gymnasts
sa Women's All-Around Final!
Eto na si Biles, una sa vault.
Nilalayong makakuha ng pang-anim na Olympic gold medal.
Punong-puno, pre.
Panghuli na 'to ni Simone?
Last niya na 'to, di ba?
Siguro. Imposibleng magawa niya pa ulit.
Puwera kung siya si 'Bron.
Ipinakikilala si Simone Biles!
Pakiramdam ko, ang dami kong magagawa kung nakapag-train ako agad…
Pero hindi 'yan.
Di ko susubukan 'yan.
Solid ang umpisa.
Ang galing mo do'n, girl.
At siya ang may pinakamahirap na program sa buong mundo.
Grabe!
Paano siya tumatalon nang gano'n kataas?
Kaya niyang mag-dunk, seryoso.
Ang gold medalist at Olympic champion,
Simone Biles!
Yes!
Napanood natin sa aktuwal ang kadakilaan.
Goat!
Walang duda.
KD, ano sa tingin mo?
Grabe 'yon. Ang galing ng athleticism.
Bilib ako.
I-stretch mo nang konti.
Konti lang.
Hindi gano'n kalakas 'tong paang 'to.
Mas stressed 'tong hamstring na 'to.
Mas ginagamit mo 'to.
Itulak mo pa, please.
Tingin ko, kung walang pagmamahal at passion
at commitment, imposibleng magtagumpay sa kahit ano,
kabilang ang basketball.
Manood ka, Vlado.
Tingnan mo 'to.
Nanonood nga ako.
Personal motivation ang pinakaimportante,
pero kung wala kang gano'n,
mahirap i-motivate ang sarili mo at ang ibang tao.
Legeng talaga si Coach Pešić sa Serbian coaching.
Isa sa pinakamahuhusay sa kasaysayan ng Serbian basketball.
Ayaw niya pag maayos lahat.
Lagi niyang dinadagdagan ng pressure
para manatiling engaged at focused lahat.
Aba. Pinakamabigat 'to.
Pinakahanga ako sa kanya kasi 75 years old na siya
pero araw-araw siyang nasa practice.
Hinahanap niya 'yong future, sinusubukang magpakahusay.
Nakakabilib 'yon.
Karamihan ng coach,
tingin namin, kaya naming kontrolin lahat.
Hindi gano'n 'yon.
Ngayon, babantayan ka na rin ng players,
susuriin ka nila
para makita
kung kailan sila makakawala o makikinabang.
Tingin ko, ang pinakakinaiinisan niya ay kaming mga kabataan.
Lagi niya kaming pine-pressure.
Pero kung may marunong man mag-adjust at maghanda,
siya na 'yon.
Ang trabaho ng coach ngayon
ay mas komplikado na
kesa noong panahon ko.
Tama na 'yon.
Tapos di ka na papalya!
Sa harap dapat.
Isa 'to sa mga pinaka-talented roster namin
sa nakaraang sampung taon.
Kakaiba talaga pag suot mo
'yong national team flag sa dibdib mo.
Grabe 'yong energy at pakiramdam.
Ayan. Sige pa!
Tara na.
May dagdag na pressure 'yong pagiging captain ng Serbia.
Sinisikap ko lang na maging mabuting ehemplo.
Alam mo kung gaano kahalaga ang team,
at importante ang style at kumpiyansa ng team.
Siya 'yong taong nasa national team nang 10, 15 years.
Napagdaanan niya lahat.
Gustong kunin ni Bogdanović,
kinuha na nga…
- At pasok! - Pasok!
Sobrang sipag
at karapat-dapat na captain ng National Team ng Serbia.
Play!
Ang pinakamahuhusay namin ay ilan sa mga leader…
Leader ng major European clubs.
May mga player kami sa NBA, gaya nina Jokić at Bogdanović,
na binabago ang laro kahit sa NBA.
Tingnan mo ang pasang 'yon. At dinakdak na. Ang galing!
Si Jokić, conductor siya.
Kino-conduct niya opensiba ng bola sa paraang di ko nakikita sa iba.
Kahit kay Magic.
O kay Nash.
Pang-genius 'tong nakikita natin kay Jokić.
Ginagawa niya lahat 'yon habang mukha siyang tambay sa park.
Jokić for the win!
Ayos!
Si Nikola Jokić ang best player ng basketball ngayon.
Three-time League MVP siya,
at bihira ang nakakakuha no'n.
Pumuwesto ka dito…
Lalapit siya sa 'kin,
tatanggapin ko, lalapit siya para maibalik ko 'yong bola.
- Tapos di mo ibibigay sa kanya? - Ibibigay ko.
Tama, andito ka.
Ipapasa mo 'yong bola, sasaluhin niya dito.
Mahusay na player si Nikola para sa sinumang coach.
Mahusay sa lahat ng aspeto.
Minsan, nababahala ako na ginagawa niya ang best niya
para ipakita sa lahat ng player na nando'n siya para sa kanila.
Gusto ko sanang maging selfish siya minsan.
Mas isipin ang sarili niya. Kaso team player si Jokić.
Tumakbo ka nang mabilis papunta sa kanto.
Akala ng mga tao, weirdo si Nikola.
Hindi, normal na tao si Nikola.
Sobrang humble.
Dahil sa kanila ni Bogdan, maraming magagawa ang team namin.
Nanalo ng silver medal ang Serbia sa World Cup.
Ni hindi pa nila player si Nikola Jokić noon.
Kung nananalo ka na tapos makukuha mo pa 'yong best player,
magkakaroon ka ng kumpiyansa sa pagpunta sa Olympics.
Ngayon, nasa amin na si Nikola Jokić.
Ano'ng ie-expect mo? Siyempre, gold medal.
Proud kaming lahat kay Nikola, sa nakamit niya.
At marami pa siyang panahon para gawin nang paulit-ulit 'yon.
Kaya ang laki ng pressure sa kanya at sa team sa Olympic Games.
Pero 'yon ang gusto namin, pressure.
Gusto namin ng challenge.
Alam naming lahat na gusto kaming manalo ng mga Serbian.
Gusto nilang magtagumpay kami.
Nanonood ang buong bansa.
Nasa dugo na ng mga taga-Serbia ang basketball.
Hindi lang 'yon basketball. 'Yon ang lahat para sa amin.
Basketball ang pampasaya ng mga tao sa Serbia
noong panahong magulo ang bansa namin.
Kaya nga national sport ang basketball.
Bago naging independent ang Serbia,
parte kami ng Yugoslavia,
na bansang may anim na republika.
Iuuwi ng defending Olympic champions mula sa Yugoslavia ang bronze.
Tingin ko, 'yong Yugoslavia,
kasama ng United States, superpower 'yon.
Yugoslavia ang top team sa Europe noong late '80s,
at noong umpisa ng '90s.
Five-time world champions kami.
Di na mabilang 'yong panalo namin sa European championship.
'Yong team nila noong panahong 'yon,
'yong wave of players nila noon, 'yon ang Dream Team namin.
'Yong generation ko, number one kami sa buong mundo,
at patuloy kaming nagtatagumpay.
At wala nang ibang mas mahusay na team lalo sa Europe kesa sa Yugoslavia.
Kampeon na naman sa panglimang pagkakataon.
'91 'yong huling laro namin.
Magulong panahon 'yon para sa mga taga-Yugoslavia.
Pinakamalala 'yong Civil War.
Mula sa ABC, ito ang World News Tonight with Peter Jennings.
Magandang gabi. Mag-uumpisa ulit tayo sa Yugoslavia,
na pinaniniwalaan ng US na nasa yugto na ng pagbagsak.
Dahil sa anim na Republika at 24 na grupo ng katutubo,
marami ang naniwalang di maiiwasan ang banggaan ng mga ito sa Yugoslavia.
Naapektuhan ng pagguho ng Yugoslavia ang lahat.
Una sa lahat, naapektuhan ang buhay ng tao.
Naapektuhan ang basketball.
Lumabas sa kanilang base ang isang hanay ng mga tangke-de-gera
at nagtungo sa kabisera ng bansa habang nagpapaputok.
Noong panahong 'yon sa Yugoslavia,
walang nakakaalam kung ano'ng mangyayari.
Hindi sa basketball court, kundi sa buhay namin.
Noong '92, bago 'yong Olympics sa Barcelona,
na-sanction ng UN ang parte ng Yugoslavia na Serbia at Montenegro.
Kasama sa sanctions ng UN ang sports activities.
Kaya mula '92 hanggang '95, di kami pinayagang maglaro.
Noong panahong 'yon, tingin ko, pinakamahusay 'yong basketball team namin
pero di maka-compete kahit saan.
Sayang, kasi mahusay sanang team 'yon sa Barcelona.
At umaasa lahat na,
ano'ng mangyayari pag inilaban 'yon sa Dream Team?
Pag inilaban kina Jordan, Magic, at lahat sa kanila.
Magiging Clash of Titans 'yon.
Kung di gumuho ang Yugoslavia,
nakapagbigay sana ito ng makatuwirang kalaban
ng United States sa basketball.
Nasa Yugoslavian team si Vlade Divac, pero Serbian siya,
kaya di pinayagang maglaro sa Barcelona 'yong team niya.
'Yong sandaling sinabi sa amin na di kami makakasali sa Olympics,
isa 'yon sa pinakamahirap na panahon ng buhay ko sa sports.
Gaya ng inaasahan, nanalo ang US
ng gold dito sa Barcelona.
Noong 1995, dalawang Republika na lang 'yong Yugoslavia imbes na anim.
Yugoslavia kasama ng Serbia at Montenegro.
Muli, ladies and gentlemen,
nagbabalik ang Yugoslavia.
Excited kaming lumahok ulit,
at pasayahin ulit ang bansa namin.
Ang Yugoslavia, na kababalik lang matapos ma-sanction,
ang 1995 European Men's Basketball Champions!
No'ng nakuha nila 'yong gold, nakalimutan namin
lahat ng nakaraan namin, 'yong panahon ng gera,
'yong lungkot.
Kumakaway sa fans nila,
iwinawagayway ang bandila sa kanila.
Karapatan nilang magdiwang!
Ipinaramdam sa amin ng basketball
na pwede naming sabihing "Mas magaling kami sa inyo."
Pagbalik namin, nasa 100,000 tao 'yong naghihintay sa amin,
sa kalsada, ang sayang celebration no'n.
Hinding-hindi ko makakalimutan ang moment na 'yon.
Napakahalagang sandali no'n sa basketball namin.
Binigyan kami no'n ng kumpiyansa para sa lahat ng susunod na henerasyon.
Nagtakda sila ng pamantayan… na kaya n'yong manalo.
Noong 2006, naging independent na ang Serbia.
Mahirap magbuo ng program mula sa wala,
pero mahilig talaga sa sports ang Serbia mula't sapul,
kaya itinuloy lang nila 'yong tradisyon namin dati pa
sa mataas na antas.
Tara na.
Tara. Magaling.
- Sino'ng pinakamagaling? - Serbia!
May gusto akong sabihin.
Kung di kayo handang aminin
na may mas magaling sa inyo sa ibang bagay,
hindi lang sa sports…
Mahirap aminin 'yon minsan.
Pero 'yon lang ang paraan para humusay kayo.
Tayo sa Serbia, iniisip nating
tayo ang pinakamagaling, at di na kailangang matuto
kasi hulog tayo ng langit.
Kalokohan 'yon.
Gano'n kasi…
Gano'n talaga.
Ngayon lang sumikat nang ganito ang basketball sa Serbia.
Pero bumababa ang potentials namin. Hindi na kami Yugoslavia
na may 22 milyong katao.
Mas maliit na ang bansa namin,
halos 7-8 milyon na lang.
Ibig sabihin, bawas na 'yong potential.
Coach, naisip n'yo bang lumabas mamaya?
Maghapunan sa labas, sa bayan?
- Sino? - 'Yong staff o players.
Late na.
Makakasama namin sila.
Naisip ko lang na magandang chance 'to para mabawasan 'yong inip.
Patakbuhin n'yo sila.
Patakbuhin n'yo sila dito.
Dalawa ang stadium dito.
Siyempre, 'yong laro laban sa South Sudan,
delikado 'yon para sa amin.
Ito 'yong mga larong pinapangarap mo habang lumalaki na makasali ka.
Pag nanalo ka dito, magkakatsansa kang manalo ng Olympic medal.
Alam ng parehong team na kaya naming maging quarterfinalist sa araw na 'to.
Para sa Serbia, may tsansa silang mag-ingay
kung mananalo sila dito.
Pag nanalo kami laban sa Sudan,
malaking bagay 'yon sa usapin ng pagtutuloy sa tournament,
at madadagdagan no'n 'yong kumpiyansa namin.
Pagpasok niya sa game, hinahabol ni Bogdan 'yong record
para maging best scorer sa kasaysayan ng national team ng Serbia.
Kung titingnan mo 'yong players na naglaro sa national team
sa nakaraang 50 years, maraming bigatin do'n.
Kaya para makamit 'yon, matindi ang pressure
sa kanya at sa team niya.
- Sino'ng pinakamagaling? - Serbia!
Ibinalik kay Jokić. Nakaisang tres na siya.
Dalawa na pala sa Olympics.
Jokić, ipinasa sa likod! Ibang klase!
Ala-Magic Johnson lang.
Tandaan n'yo, agresibo!
Okay?
Tara na!
Malupit na step-back three. Swak.
Bogdan Bogdanović, mula sa best NBA season niya…
Maliit ang bansa namin. Kapag bata ka pa,
ituturo ng mga tao sa 'yo na kami ang pinakamagaling sa basketball.
Gano'n lang kasimple.
Tapos sa success namin, maniniwala ka rin, e.
Malaki ang expectations.
Pero alam din naming walang automatic sa sports.
I-pressure natin, tapos mag-side pass.
Side pass kay Bogdan,
tapos chest pass. Okay?
Tara na!
Bogdanović, dinaanan ang buong roster,
ipinasa kay Jović,
at naihagis niya sa tres.
Nikola Jović, isang consonant lang ang kulang para maging MVP.
Shayok, inagaw kay Jović.
Magaling ang depensa.
Itinira agad ni Kuol sa sulok.
Ang three-pointer ng Bright Stars.
Bogdan! Bogdan, mahina tayo!
Sabi ni Bogdanović, "Bigyan n'yo ako nang bigyan ng bola."
Gaya ng lahat ng shooter, di ba?
Gaya ng paulit-ulit kong sinasabi,
si Bogdan ang magtutuloy ng National Team na ito.
Pambihirang kalidad at mahabang karanasan.
Ipinasa kay Micić, nakaisang tres na siya.
Sunod-sunod ang score ni Bogdanović. Pasok na naman.
Bogdan, Bogdanović, naka-20 na siya!
Napakatagal na ni Bogdan sa team na 'to.
Alam n'yo 'yong third-tier talents sa NBA
tapos nagiging one-tier talent sa Olympics.
Tinira ni Bogdanović mula sa malayo, pasok!
Napakahusay ng laro ni Bogdan Bogdanović na may 28!
Naglalaro sila para sa bansa nila. Ibang pride 'yon
pag sinusuot nila 'yong jersey nila.
Makikita mo sa mga mukha nila.
Napakahusay ng laro ni Bogdanović na nakapuntos ng 30.
'Ypng pagiging all-time national leading scorer ng Serbia,
isa 'yon sa pinakamalaking tagumpay ng career ko.
Ang importante sa national team, 'yong katapusan ng kuwento.
Paano n'yo tinapos 'yong championship?
Panalo ang Serbia,
at pupunta sila sa Paris para sa quarterfinals ng men's basketball.
Ano, di mo yayakapin ang mga coach mo?
'Yong players muna.
- Pinakamagaling? - Serbia!
Nagsalin ng Subtitle: Jobert Villanueva