Fani wstają w podziękowaniu za to, co widzieli.
Prawdziwa szkoła od Stanów Zjednoczonych.
Wygrywają z Serbią 110 do 84.
Jeśli masz Adebayo w rogu, a Durant stoi pod kątem 45 stopni…
nie zostawaj przy Adebayo, jeśli Durant tam jest.
Czasem wbiega, czasem stawia zasłonę…
Zobaczmy, czy Durant,
najlepszy na boisku, który rzuca za trzy punkty,
podejdzie i rzuci piłkę przez obręcz.
Kogo kryjesz?
Jego kryjesz!
Nikogo innego!
Nikt cię nie interesuje!
Tylko on cię interesuje!
To moja wina.
Powinienem był przydzielić do niego innego zawodnika.
Jeśli sami tego nie zobaczymy i nie zrobimy…
To on będzie rzucał. Kto jeszcze?
I dostaje piłkę, jakby…
jakby był zupełnie sam!
KOSZYKARSKIE ZŁOTO
ROZGRYWAJĄCY, REPREZENTACJA KANADY
Nadchodzi okazja, na którą czekamy cztery lata.
Jedna z tych ośmiu dzielnych dusz zapamięta ten wieczór na zawsze.
- Cztery. Raz, dwa, trzy, cztery. - Tak.
Dziękuję.
Finał biegu na 100 metrów mężczyzn. Oglądam najszybszego człowieka na świecie.
Atmosfera na Stade de France jest niesamowita.
Moja mama startowała na olimpiadzie w 1992 roku w Barcelonie.
Gilgeous z Antigui, rekord życiowy 53,8 w biegu na 400 metrów kobiet.
Gdy dorastałem, mama nie opowiadała dużo o igrzyskach,
raczej o pracy, jakiej wymagały,
ile trzeba włożyć pracy, by odnieść sukces w sporcie.
Stoją wśród ludzi jak olbrzymy.
Który z nich powstanie i pokona wszystkich
na oczach całego świata?
To szaleństwo, pracujesz cztery lata dla… w ich przypadku, dziesięciu sekund.
W jej - jakkolwiek długo to trwało.
I starasz się z całej siły, by to było najlepsze dziesięć sekund.
Doceniam to,
bo ja mam wiele możliwości, by dobrze rozegrać mecz albo wygrać finał.
W ich przypadku rozgrywa się to w krótkim czasie.
Naprawdę to doceniam.
Czas na finał biegu na 100 metrów mężczyzn.
Stają w blokach?
Cały świat wstrzymuje oddech.
Ale cicho.
Na stadionie czuć niesamowite napięcie.
Stresuję się, a tylko patrzę.
Niezwykła atmosfera i niezwykli mężczyźni.
Biegną łeb w łeb.
Kishane próbuje się przebić.
Tak blisko!
To był Thompson?
- Kishane Thompson… - Dawaj, stary!
…myśli, że wygrał o włos.
Nikt nie wie!
- Co, kurwa? - Nikt na świecie nie wie.
Czas obu to 9,79!
Lyles, o tysięczne sekundy.
Koleś wygrał o pięć tysięcznych sekundy.
By osiągnąć coś wielkiego…
Wielkiego nie bez powodu,
wielkiego, bo większość ludzi tego nie osiągnie.
By to osiągnąć, musisz zrobić coś,
czego większość ludzi nie robi albo nie chce zrobić.
Tutaj pojawiają się wyjątki.
Kiedy mówimy o największych młodych gwiazdach,
Shai Gilgeous-Alexander musi być na szczycie,
w pierwszej piątce na listach.
Shai trafia!
I schodzi z boiska!
W sekundę może eksplodować.
To zbieracz punktów.
I dodaje kolejną zagrywkę do kluczowych momentów.
Gdy odniesiesz sukces, uzależniasz się od tego uczucia.
Uwielbiam to uczucie, gdy staję się coraz lepszy.
Shai rzuca i obejmują prowadzenie!
Dla mnie koszykówka zawsze była ucieczką od trudnych okoliczności.
Trafia!
Shai Gilgeous-Alexander!
Moim celem jest wykorzystanie w pełni mojego potencjału,
wyciągnięcie z gry jak najwięcej
i zobaczenie, dokąd dotrę.
Kanada 2-0 z Hiszpanią 1-1.
Mecz z ogromnymi konsekwencjami dla rundy pucharowej.
España!
Wszyscy chcemy osiągać sukcesy i pracujemy, by tak było.
Myślę, że wartości niematerialne i codzienna praca świadczą za siebie.
Uważam, że dostajemy to, na co zasłużymy.
Nie myślę ani nie skupiam się na presji.
Szybko. To dla nas bardzo dobry test.
GŁÓWNY TRENER, REPREZENTACJA KANADY
Dlatego musimy być przygotowani.
Rozmawialiśmy o talencie.
Nic złego w tym, że chcecie być najlepsi.
Róbcie to, co jest najlepsze dla drużyny.
Walczcie 40 minut.
- Kanada na trzy! Raz, dwa, trzy! - Kanada!
Ludzie dużo o tym mówią z powodu tego, z kim gramy.
Jak się czujesz, grając przeciwko ojczyźnie?
Świetnie. Gram w drużynie Kanady.
Jestem skupiony i gotowy robić to, czego się od nas oczekuje.
- Powodzenia. Dziękuję. - Dziękuję.
MY, PÓŁNOC
Pochodzę z okolic Barcelony. Moje rodzinne miasto to Badalona.
Wszyscy grają w koszykówkę.
Urodziłem się, by to robić.
Grałem, ale nie byłem aż tak dobry.
Więc odnalazłem swoją drogę i zostałem trenerem.
Miałem szczęście pracować z Hiszpanią,
być częścią drużyny i uczyć się od nich.
Od trenera, od organizacji i tak dalej.
Ale gdy gramy z Hiszpanią, zawsze chcę ich pokonać.
Zawsze byłem człowiekiem, który wspiera swój klub.
Gdy grają reprezentacje narodowe,
czuję się bardziej Kanadyjczykiem.
- Kanada na trzy! Raz, dwa, trzy! - Kanada!
Kanada ma wielu utalentowanych graczy.
Zobaczmy, czy Kanada wygra i będzie mieć trzy zwycięstwa.
Do góry!
Willy Hernangómez skacze do kosza.
To ważna chwila dla Hiszpanii.
Grają w tym składzie od dawna i nie dadzą się wyprowadzić z równowagi.
Shai, masz go!
Mam szczęście, że mogę trenować kogoś takiego jak Shai.
Czasem najlepsze, co mogę zrobić, to obserwować go i cieszyć się meczem.
Ukradziona!
SGA ukradł piłkę i zrobił wsad!
Jest graczem, który może być,
i jest na dobrej drodze, by być graczem pokolenia.
A do tego jest jednym z najbardziej lubianych,
sympatycznych, miłych graczy w naszej drużynie.
Wszyscy się z nim dogadują.
Gilgeous-Alexander, drive and kick.
- Barrett, za trzy. Tak! - Tak!
Zwiększają przewagę.
Shai jest jednym z najlepszych na świecie.
To fantastyczne, że gra w naszej drużynie.
Wchodzimy na boisko pewni siebie
co wieczór.
Kanada gra idealnie
na igrzyskach w 2024 roku.
Hiszpania po bolesnej końcówce
zostanie wyeliminowana.
Kanada zarezerwowała sobie miejsce w ćwierćfinale.
Sześć punktów i wynik 3-0
w najtrudniejszej grupie na tych igrzyskach.
Mogliśmy lepiej skończyć, ale w ostatecznym rozrachunku
wygraliśmy i to było najważniejsze.
Jesteśmy gotowi do następnej rundy.
Będą w niej dobre drużyny.
Jesteśmy gotowi zmierzyć się z każdym.
Nie wiem, czy…
czy o tym myśleliście,
nie wiem, czy śledzicie olimpiadę…
Igrzyska w 1992 roku, nie wiem, ilu z was już się urodziło…
to były najlepsze igrzyska, jakie pamiętam.
To był Dream Team.
Myślę, że na tych igrzyskach jest najwięcej utalentowanych graczy.
Nie tylko w drużynie USA, ale we wszystkich.
Wynik 3-0 w najtrudniejszej grupie na olimpiadzie to nie byle co.
Pobiliśmy drugą drużynę na świecie.
Znaleźliśmy sposób, by wygrać.
Przechodzimy do ćwierćfinału i będzie nieziemsko.
Będą trzy mecze siódme.
Teraz musimy walczyć, jak nigdy wcześniej.
Dobra, macie dwóch gości z elementami.
Proszę. Shai.
Pomysł z puzzlami, z 15 elementami,
wszyscy mamy okazję ułożyć jeden element układanki
i powiedzieć wszystkim, dla kogo gramy.
Jeśli spełnimy marzenie, którym jest medal,
to powstanie liść klonu.
Wszyscy mówimy o rodzinie.
Ale ja robię to dla mamy.
Dużo poświęciła, gdy dorastałem, bym mógł tu dotrzeć.
Była olimpijką. Ja to kontynuuję i to niesamowite uczucie.
Robię to dla Charmaine.
Co się dzieje?
Wczujcie się.
Obudźcie się.
Trochę muzyki.
Kto wpuścił Snoopa do autobusu?
Reprezentacja USA jest pod dużą presją.
Chodzi o zdobycie złotego medalu, a reszta idzie w odstawkę.
Po co tworzyć skład z tymi wielkimi gwiazdami?
Wszyscy nawet nie zagrają.
Ta drużyna jest lepsza od tej z 1992 roku,
ale nie z powodu bogactwa dobrych graczy.
A dlatego, że konkurencja jest lepsza.
KOCHAM CIĘ
Czy jest jakiś poziom szacunku dla Sudanu,
który może pomóc w grze?
Boimy się wszystkich.
Dobra, zaczynamy.
Potrzebujemy trzech.
Pięć piłek.
20-10-5.
Jeszcze jeden tutaj.
Book.
Nie wiedzieliśmy, jak ta drużyna będzie wyglądać.
Chyba nikt z nas nie sądził, że to będzie taki kaliber
czy taka ranga graczy w drużynie olimpijskiej.
Rzucaj, ’Bron. Tak jest!
Steve Kerr jest idealnym liderem,
by poprowadzić tę drużynę.
Pięknie. Tak jest. Dobra robota, Blue!
Wcześniej piłkę posiadał Derrick
tylko w celach obronnych po zamianie.
Ale bądź gotowy. Każdy mecz będzie inny.
Tak jak w meczu z Serbią,
gdy dwóch obrońców kryło Jokicia.
To było o wiele lepsze niż zamiana krycia.
Będziemy przechodzić między zamianą a dwoma obrońcami.
Ale moje doświadczenie podpowiada,
że każdy mecz będzie wyglądał inaczej.
Rób to, co robisz. Bądź gotów, a twój czas nadejdzie.
Tak.
Najtrudniejsza część pracy dla mnie to czas gry.
Nawet rotacje.
Jak kazać siedzieć na ławce siedmiu najlepszym graczom?
Powiedziałem drużynie.
Nam też jest ciężko. Wam jest ciężko nie grać.
Nam jest trudno was nie wystawiać.
Ale zrozummy, o co chodzi.
Koszykówka to tylko koszykówka.
Na świecie dzieje się wiele ważniejszych rzeczy.
A jednak, gdy jesteśmy na boisku,
to jest najważniejsze.
Tak jest.
Ważne, by dać z siebie wszystko.
Ważne, by być częścią czegoś wyjątkowego.
Ważne, by zawsze grać jak najlepiej
i uszczęśliwić ludzi.
Każde podanie jest dobre. Prawda?
Jeśli nie zrobimy dobrego podania,
wracamy i zaczynamy od nowa. Zaczynamy.
Dobrze.
Nieźle.
Mój tata był profesorem na Uniwersytecie Kalifornijskim.
Spędzaliśmy dużo czasu za granicą.
Mieszkaliśmy w Bejrucie w Libanie,
we Francji, w Kairze w Egipcie…
Moje doświadczenia za granicą były jedną z najważniejszych rzeczy,
które ukształtowały mnie jako dorosłego.
Jako mężczyznę.
Sądzę, że uczysz się empatii w naturalny sposób podczas podróży
i rozumiesz, że ludzie pochodzą z różnych środowisk.
Różne kultury, różne środowiska. Ale wszyscy jesteśmy tacy sami.
Moi rodzice nigdy nie mówił o empatii.
Po prostu ją przejawiali.
Pamiętam grille w naszym domu. Przychodzili Arabowie, Izraelczycy…
Ludzie z całego świata rozmawiali o wydarzeniach na świecie.
Te rozmowy z przyjaciółmi i kolegami
miały charakter debaty obywatelskiej.
Obserwowałem to i podziwiałem.
Uczestnictwo w igrzyskach przypomina mi o wielu rzeczach, których doświadczyłem.
Podróżujemy po całym świecie
i żyjemy tak, jak żyłem, gdy dorastałem.
Dalej.
Końcówka gry. Skupcie się.
Ma w sobie szczerość, wyjątkową przenikliwość,
potrafi zobaczyć, kim jesteś,
dowiedzieć się, co cię napędza,
bo zależy mu na tym, co się dzieje w twojej głowie
na boisku oraz poza nim.
Intencje były dobre, ale teraz musimy to ogarnąć.
W tej sprawie…
LeBron to powiedział. Musimy to zrobić.
Steve chyba zna mnie lepiej
niż jakikolwiek inny trener.
Wnosi do gry życiowe lekcje, które sprawiają,
że czujemy się jak dzieci grające w kosza.
Świetnie!
Używa innej terminologii niż większość trenerów,
bardziej wyluzowanej. Brzmi to jak rozmowa, a nie trenowanie.
Nieźle! Bardzo dobrze.
Świetnie.
Przebywałem w niesamowitych koszykarskich środowiskach,
organizacjach i myślę, że czuję, czego potrzeba, by wygrać.
Dawaj, Blue!
Myślę, że to połączenie rywalizacji i radości,
i radości z sukcesu innych.
Pięknie.
Myśl, przyśpieszaj, ścinaj…
To wspólny mianownik zwycięstwa.
To poziom intensywności, którego potrzebujemy w ciągu 40 minut.
Bo jeśli możemy przyśpieszać przez cztery, pięć minut…
wprowadzić następną grupę, zrobić to samo…
Odbieramy drużynom ducha walki.
Odbieramy im pewność siebie. Świetny trening.
Oby tak dalej.
- Złoto. Raz, dwa, trzy… - Złoto!
Dobra robota, panowie.
Panie i panowie, brawa dla gimnastyczek
w finale wieloboju kobiet!
Biles zaczyna od trampoliny.
Chce zdobyć szósty złoty medal olimpijski.
Stadion jest pełny po brzegi.
To ostatnie igrzyska Simone?
Ostatnie, nie?
Pewnie tak. Nie da rady znowu.
Chyba że jest jak ’Bron.
Przedstawiamy Simone Biles!
Mógłbym robić wiele rzeczy, gdybym trenował od urodzenia…
Ale nie to.
Nawet bym nie próbował.
Dobry początek.
Dobra robota.
Ma najtrudniejszy program na świecie.
O rety!
Jak ona wznosi się tak wysoko?
Robiłaby dobre wsady.
Złota medalistka i mistrzyni olimpijska,
Simone Biles!
Tak!
Widzieliśmy wielkość w czasie rzeczywistym.
Najlepsza!
Bez wątpienia.
Co o tym sądzisz?
To szaleństwo. Niesamowity pokaz atletyki.
Podobało mi się.
LILLE, FRANCJA
Rozciągnij trochę.
Trochę.
Ta noga jest mniej sprawna.
To ścięgno jest bardziej obciążone.
Bardziej obciążasz tę nogę.
Trochę mocniej.
Powiedziałbym, że bez wielkiej miłości i pasji…
i zaangażowania, nie da się odnieść sukcesu w niczym,
w koszykówce też.
Ucz się, Vlado.
Patrz.
Uczę się.
Najważniejsza jest osobista motywacja,
ale jeśli nie masz tego w sobie,
trudno zmotywować siebie i innych.
Trener Pešić jest legendą wśród serbskich trenerów.
To jeden z najlepszych trenerów w historii serbskiej koszykówki.
Nie wystarczy mu, gdy wszystko jest w porządku.
Zawsze wywiera presję,
by wszyscy byli zaangażowani i skupieni.
Kurde. Dałeś mi najcięższe.
Zrobił na mnie wrażenie fakt, że ma 75 lat
i codziennie przychodzi na trening.
Myśli o przyszłości, i chce stworzyć coś większego,
to robi wrażenie.
Większość trenerów
myśli, że mogą wszystko kontrolować.
To nie tak.
Dziś gracze cię obserwują,
analizują,
by zobaczyć…
kiedy mogą się wymknąć
albo coś zyskać.
Myślę, że najbardziej wkurzamy go my, młodzi gracze.
Zawsze nas goni do roboty.
Ale jeśli ktoś wie, jak się przystosować i jak się na coś przygotować,
to na pewno on.
Obecnie praca trenera jest dużo bardziej skomplikowana
niż za moich czasów.
Wystarczy.
I wtedy nie spudłujesz!
To idzie do przodu.
Myślę, że to jedni z najbardziej utalentowanych graczy
w ciągu ostatnich dziesięciu lat.
Budzi to pewne uczucia, gdy masz
flagę drużyny narodowej na piersi.
Ta energia i uczucie to coś niewiarygodnego.
To wszystko. Więcej!
Do roboty.
Jestem kapitanem reprezentacji Serbii, to inny poziom presji.
Staram się dawać przykład.
To, jak ważna jest drużyna,
jej styl i pewność siebie, to istotne kwestie.
To gość, który gra w drużynie narodowej jakieś 10, 15 lat.
Przeżył już wszystko.
Bogdanović chce,
bierze…
I trafia!
Jest pracowity.
Zasługuje na to, by być kapitanem reprezentacji Serbii.
Graj!
Nasi najlepsi zawodnicy to liderzy…
najlepszych europejskich klubów.
Mamy graczy w NBA, Jokicia i Bogdanovicia,
którzy zmieniają grę nawet w NBA.
Patrzcie na to podanie i ten rzut. Co za mecz!
Jokić jest dyrygentem.
Każdą akcję rozgrywa ofensywnie, w sposób, jakiego nigdy nie widziałem.
Nie jak Magic.
Nie jak Nash.
Jokić osiągnął jakiś genialny poziom.
Robi to, wyglądając jak ostatni wybrany gracz do drużyny.
Jokić, świetnie!
Jest dobrze!
Nikola Jokić jest obecnie najlepszym koszykarzem.
Jest trzykrotnym MVP w lidze,
co czyni go niezwykle wyjątkowym.
Ustaw się tutaj…
Podchodzi do mnie,
podchodzi, żebym mógł oddać mu piłkę.
- A ty mu jej nie dajesz? - Nie, daję mu piłkę.
Zgadza się, jesteś tutaj.
Rzucasz mu piłkę, a on łapie ją tutaj.
Nikola to świetny zawodnik dla każdego trenera.
Świetny w każdym tego słowa znaczeniu.
Czasem mi to przeszkadza, że zrobi wszystko, by pokazać,
nie tylko dla mnie, ale wszystkim, że ich wspiera.
Chciałbym, żeby czasem był samolubny.
By bardziej myślał o sobie, ale Jokić dba o drużynę.
Biegnij do narożnika.
Ludzie myślą, że Nikola jest dziwakiem.
Nikola to normalny człowiek.
Bardzo skromny.
Z nim i Bogdanem nasza drużyna może wiele zdziałać.
Serbia zdobyła srebrny medal na mistrzostwach świata.
A Nikola Jokić nawet wtedy nie grał.
Gdy wygrywasz i możesz dodać do drużyny najlepszego gracza na świecie,
czujesz się całkiem nieźle, startując w olimpiadzie.
Teraz mamy Nikolę Jokicia.
Czego można się spodziewać? Złotego medalu.
Jesteśmy dumni z Nikoli, z tego, co osiągnął.
Ma wciąż przed sobą wiele lat, by osiągnąć to znowu i znowu.
Na nim i na drużynie ciąży spora presja podczas tych igrzysk olimpijskich.
Ale my lubimy presję.
Lubimy wyzwania.
Wiemy, jak bardzo Serbowie chcą, żebyśmy wygrywali.
Chcą, byśmy odnieśli sukces.
Cały kraj na nas patrzy.
Serbowie mają koszykówkę we krwi.
To dla nas coś więcej niż koszykówka. Dla nas to wszystko.
Koszykówka w Serbii dawała ludziom szczęście,
gdy w naszym kraju nie działo się dobrze.
Dlatego koszykówka to sport narodowy.
Zanim Serbia uzyskała niepodległość,
byliśmy częścią Jugosławii,
która składała się z sześciu republik.
Obrońcy tytułu mistrza z Jugosławii zdobyli brązowy medal.
W kwestii koszykówki Jugosławia
była potęgą razem ze Stanami Zjednoczonymi.
JUGOSŁAWIA
Jugosławia pod koniec lat 80., na początku lat 90.
była najlepsza w Europie.
Byliśmy pięciokrotnymi mistrzami świata.
Wiele razy wygraliśmy mistrzostwa Europy.
Drużyna, którą mieli w tamtych latach,
tamci gracze, to nasza wersja Dream Team.
Moje pokolenie było numerem jeden na arenie międzynarodowej
i wciąż odnosiliśmy sukcesy.
W Europie nie może być lepszej drużyny od Jugosławii.
Zdobywają mistrzostwo po raz piąty.
Ostatni raz graliśmy razem w 1991 roku.
To był zły okres dla mieszkańców Jugosławii.
Wojna to najgorsze, co może się stać.
3 LIPCA 1991
Oto World News Tonight z Peterem Jenningsem w stacji ABC.
Dobry wieczór. Zaczynamy dziś od Jugosławii,
która według Stanów Zjednoczonych może być na granicy rozpadu.
Sześć republik, 24 grupy etniczne. Wielu uważało,
że konflikt na tle różnic etnicznych w Jugosławii był nieunikniony.
Rozpad Jugosławii zmienił wszystko.
Przede wszystkim wpłynął na życie ludzi.
REPREZENTACJA JUGOSŁAWII 1989-2000
Nie wspominając o koszykówce.
Kolumna jugosłowiańskich czołgów wydostała się z bazy
i strzelając po drodze, zbliża się do stolicy.
Wtedy w Jugosławii
nikt nie wiedział, co się stanie jutro.
Nie na boisku, ale z naszym życiem.
W 1992 roku, tuż przed olimpiadą w Barcelonie,
ONZ nałożyła sankcje na Serbię i Czarnogórę.
Sankcje obejmowały aktywności sportowe.
Od 1992 do 1995 roku nie mieliśmy okazji grać.
W chwili, gdy mieliśmy najlepszą drużynę koszykówki,
nie mogliśmy nigdzie grać.
Szkoda, bo mielibyśmy dobrą drużynę w Barcelonie.
Wszyscy się zastanawiali,
jakby to było, gdyby ta drużyna zagrała przeciwko Dream Teamowi?
Z Jordanem, Magiciem i pozostałymi.
To byłoby starcie tytanów.
Gdyby Jugosławia się nie rozpadła,
mogłaby stanowić sensowną konkurencję dla Stanów Zjednoczonych w koszykówce.
Vlade Divac był gwiazdą drużyny Jugosławii, ale jest Serbem,
więc jego drużyna nie mogła zagrać w Barcelonie.
Gdy powiedziano nam, że nie możemy wziąć udziału w olimpiadzie,
to był jeden z najtrudniejszych dni w moim życiu sportowca.
Drużyna USA, zgodnie z oczekiwaniami,
zdobyła złoto w Barcelonie.
W 1995 roku Jugosławia składała się z dwóch republik zamiast sześciu.
Jugosławia z Serbią i Czarnogórą.
Panie i panowie,
Jugosławia wraca na boisko.
Nie mogliśmy się doczekać, by znowu grać
i uszczęśliwiać nasz kraj.
Po zdjęciu sankcji, Jugosławia
wygrywa Mistrzostwa Europy 1995!
Gdy wygraliśmy złoto, w tamtej chwili zapomnieliśmy
o naszej przeszłości, o wojnie,
o tym całym smutku.
Machają do kibiców,
którzy wymachują flagami.
Mają powody do świętowania!
Koszykówka dała nam to poczucie:
„Jesteśmy najlepsi. Jesteśmy lepsi od was”.
Gdy wróciliśmy, czekało na nas kilkaset tysięcy ludzi.
To była wielka uroczystość.
To była chwila, której nigdy nie zapomnę.
To był przełomowy moment dla naszej koszykówki.
To dało pewność siebie przyszłym pokoleniom.
Ustanowili standard, że… można wygrać.
W 2006 roku Serbia uzyskała niepodległość.
Trudno jest stworzyć drużynę od zera,
ale w Serbii zawsze uprawiano sport,
więc utrzymywali tradycję, która żyła w kraju wcześniej,
na wysokim poziomie.
Chodźcie.
Chodźcie. Dobra robota.
- Kto jest najlepszy? - Serbia!
Chcę wam coś powiedzieć.
Jeśli nie jesteście gotowi przyznać,
że jest ktoś lepszy od was w pewnych sprawach,
i nie tylko w sporcie…
Czasem trudno to przyznać.
Ale to jedyny sposób, by stać się lepszym.
Wszyscy w Serbii uważamy,
że jesteśmy najlepsi, że nie trzeba się niczego uczyć,
bo mamy dar od Boga.
Pieprzyć to.
Tak…
Tak już jest.
Koszykówka nigdy nie była w Serbii bardziej popularna niż teraz.
Ale nasz potencjał maleje. Nie jesteśmy już Jugosławią
z 22 milionami mieszkańców.
Jesteśmy o wiele mniejszym krajem
z około siedmioma, ośmioma milionami ludzi.
To oznacza mniejszy potencjał.
Trenerze, myślałeś może o tym,
żeby wyjść gdzieś na kolację, gdzieś poza wioskę?
- Kto? - Personel albo zawodnicy.
Jest późno.
Będą z nami.
Myślałem, żeby przełamać monotonię. Teraz jest szansa.
Niech idą pobiegać.
Niech biegają tutaj.
Są tu dwa stadiony.
Oczywiście mecz z Sudanem Południowym
jest dla nas bardzo niebezpieczny.
SERBIA KONTRA SUDAN POŁUDNIOWY FAZA GRUPOWA C
To mecze, o których marzysz jako dziecko.
Wygrasz ten mecz i dasz sobie szansę wygrania medalu olimpijskiego.
Obie drużyny wiedzą, że dziś mogą się stać ćwierćfinalistami.
Dla Serbii to świetna szansa na zaistnienie,
jeśli dotrą do rundy medalowej.
Zwycięstwo nad Sudanem
wiele by dla nas znaczyło, jeśli chodzi o pozostanie w turnieju
i jednocześnie wzmocniłoby naszą pewność siebie.
Rozpoczynając mecz, Bogdan chciał pobić rekord
i zostać najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Serbii.
Gdy spojrzycie na graczy, którzy grali w reprezentacji
w ciągu ostatnich 50 lat, zobaczycie wiele znanych nazwisk.
Te osiągnięcia wywierają dużą presję
na nim i na drużynie.
- Kto jest najlepszy? - Serbia!
Podanie do Jokicia. Do tej pory raz zdobył trzy punkty.
Teraz już dwa razy.
Jokić, za plecami! Co za podanie!
Wygląda jak Magic Johnson.
Pamiętajcie, bądźcie agresywni!
Okej?
Gramy!
Trudny krok w tył. Idealnie.
Bogdan Bogdanović ma za sobą swój najlepszy sezon w NBA…
Jesteśmy małym krajem, a gdy jesteś młody,
wszyscy ci mówią, że jesteśmy najlepsi w koszykówce.
To proste.
Dzięki naszym sukcesom zaczynasz w to wierzyć.
Oczekiwania są ogromne.
Ale wiemy też, że nic w sporcie nie przychodzi z automatu.
Podanie z boku.
Podanie z boku do Bogdana,
a potem oburącz z klatki piersiowej.
Do dzieła!
Bogdanović mija wszystkich,
do Jovicia,
który rzuca za trzy.
Nikola Jović, jedna spółgłoska dzieli go od bycia MVP.
Shayok odbił piłkę Jokiciowi.
Dobra pomoc.
Koul łapie i rzuca z rogu boiska.
Rzut za trzy punkty dla Bright Stars.
Bogdan! Bogdan, jesteśmy osłabieni!
Bogdanović mówi: „Podawaj mi częściej”.
Jak każdy dobry strzelec.
Bogdan jest, co ciągle powtarzam,
kontynuacją reprezentacji narodowej.
Niesamowita jakość i ogromne doświadczenie.
Podanie do Micicia, raz trafił za trzy.
Bogdanović dobrze rzuca. I trafia.
Bogdan Bogdanović ma 20 punktów!
Bogdan gra z tą drużyną od bardzo dawna.
Trzeciorzędne talenty w NBA
na olimpiadzie stają się pierwszorzędne.
Bogdanović rzuca i trafia!
Bogdan Bogdanović zdobywa 28 punktów!
Grają dla swojego kraju. Odczuwają inny rodzaj dumy,
gdy wkładają tę koszulkę. To widać.
Widać to po ich twarzach.
Co za mecz dla Bogdanovicia. Zdobywa 30 punktów.
Stanie się najlepszym strzelcem w reprezentacji Serbii
było jednym z największych osiągnięć w mojej karierze.
Ale kiedy grasz w reprezentacji, liczy się koniec historii.
Jak skończyłeś mistrzostwa?
Serbia wygrywa
i awansuje do ćwierćfinału koszykówki mężczyzn w Paryżu.
Nie przytulacie trenerów?
Najpierw gracze.
- Kto jest najlepszy? - Serbia!
Napisy: Agnieszka Otawska