Publiczność podrywa się z miejsc.
Rewelacyjny występ Amerykanów.
Pokonali Serbów 110 do 84.
Jak masz Adebayo w rogu, a Duranta na 45, to nie stój przy Adebayo.
Dwa razy tak było.
Przeszkadza nam biegać, stawia zasłony.
Durant to najlepszy gracz na boisku. Pięć na pięć „trójek”.
Rzuca i trafia.
Kogo kryjesz?
Jego!
Nikogo innego!
Reszta cię nie obchodzi!
Tylko on!
Mój błąd. Powinienem był wyznaczyć kogoś innego.
Jeśli nie potrafimy go upilnować, to rzuca i trafia. Nic dziwnego.
Zbyt łatwo dostaje podania!
Jakby był sam na boisku!
KOSZYKARSKIE ZŁOTO
OBROŃCA REPREZENTACJI KANADY
Czekaliśmy na to cztery lata.
Jeden z ośmiu śmiałków dobrze zapamięta ten wieczór.
Jesteśmy we czterech.
Finał na 100 metrów mężczyzn. Najszybsi ludzie na świecie.
Niesamowita atmosfera na stadionie.
- Moja mama biegła w '92 w Barcelonie. - A to Gilgues z Antigui i Barbudy.
Czterysta metrów kobiet.
Niewiele mówiła o igrzyskach. Więcej o wysiłku,
który włożyła w zdobycie kwalifikacji
i wysiłku, jakiego wymaga sukces w sporcie.
Giganci pośród ludzi.
Który sięgnie po tytuł najszybszego na oczach całego świata?
Cztery lata pracy zwieńczone dziesięcioma sekundami, w jej przypadku
kilkudziesięcioma.
Z całych sił się starasz, by to było twoje najlepsze
dziesięć sekund. Tym bardziej potrafię to docenić,
że ja mam wiele okazji, by poprawić swoją grę lub wygrać mecz.
Oni mają tylko chwilkę. Dlatego doceniam ich wysiłek.
Finał na 100 metrów mężczyzn.
Ustawiają się?
Cały świat wstrzymuje oddech.
Kurewsko cicho.
Niesamowite napięcie.
Nerwy od samego patrzenia.
Wyjątkowa atmosfera dla wyjątkowych ludzi.
Idą równo. Kishane próbuje się przepchnąć.
Bliziutko.
- Thompson? - Kto wygrał?
- Kishane Thompson myśli, że on. - Nie wiadomo.
Jak to?
Nikt nie wie!
Obaj 9,79. Lyles, o tysięczne!
Gościu wygrał o pięć tysięcznych!
Fajnie jest osiągnąć sukces w sporcie, także dlatego,
że to jest poza zasięgiem większości ludzi.
Ale najpierw trzeba zrobić coś, czego większość ludzi nie
robi lub nie chce robić. Trzeba się poświęcić.
Gdy mowa o młodych gwiazdach,
Shai Gilgeous-Alexander pewnie będzie w czołowej piątce u wszystkich zapytanych.
Shai trafia! Grzmoty zwyciężają!
To dynamit. Uwielbia wchodzić pod kosz.
Kolejna akcja, która będzie w skrócie meczu.
Gdy ci wychodzi, uzależniasz się od uczucia
stawania się coraz lepszym. Uwielbiam być coraz lepszy.
Shai daje drużynie prowadzenie.
Koszykówka zawsze była dla mnie formą ucieczki.
Trafia! Shai Gigleous-Alexander
- Chcę wykorzystać w pełni swój potencjał - całkowicie poświęcić się grze w
koszykówkę i zobaczyć, dokąd dojdę.
Kanada kontra Hiszpania.
Mecz, który da awans do ćwierćfinału.
Wszyscy chcemy coś osiągnąć i do tego dążymy.
Wysiłek wkładany w każdy trening zaprocentuje.
Osiągniemy cel, jeśli na to zapracujemy. Dlatego w ogóle nie myślę o presji.
To będzie dla nas wielki sprawdzian. Skupmy się na nim. Mówiliśmy o czynniku X.
Nie ma nic złego w tym, że każdy chce być tym X-em.
Może ich być wielu.
Pracujcie dla drużyny. Walczycie przez 40 minut.
Ten mecz przyciągnie u nas wielu widzów. Jak się gra przeciwko rodakom?
Normalnie. Teraz pracuję dla Kanady. Jesteśmy skupieni i zrobimy to,
co do nas należy.
Powodzenia. Dziękuję.
Pochodzę z miasteczka pod Barceloną, z Badalony. Wszyscy tam grają w kosza.
Więc ja też musiałem.
Grałem, ale średnio. Postanowiłem zająć się trenerką
na najwyższym poziomie.
Pracowałem z Hiszpanią,
brałem udział w programie przygotowawczym reprezentacji i uczyłem się od
ich trenera.
Ale gdy gramy przeciwko Hiszpanom, to chcę ich pokonać.
Zawsze wspieram w stu procentach klub, w którym pracuję.
A teraz, gdy prowadzę reprezentację narodową,
czuję się Kanadyjczykiem bardziej niż kiedykolwiek.
Kanadyjczycy są bardzo utalentowani.
Zobaczymy, czy zakończą fazę grupową
z trzema zwycięstwami.
Wychodzimy!
Willy Hernangómez wchodzi pod kosz.
Brawa dla Hiszpanii.
Są świetnie zgrani, niełatwo wybić ich z rytmu.
Shai, pilnuj go!
Mam szczęście, że trenuję kogoś takiego jak on.
Czasem najlepiej się nie odzywać i tylko przyglądać grze.
Przechwyt! Begnie pod kosz… i wsad!
Może się stać najwybitniejszym zawodnikiem tego pokolenia. Jest na dobrej drodze.
W dodatku to niesamowicie miły, fajny człowiek. Wszyscy bardzo go lubią.
Wejście, oddaje do rogu i Barret za trzy!
Zwiększa przewagę. Hiszpania dwa razy przy piłce.
To jeden z najlepszych koszykarzy na świecie.
Świetnie, że mamy rozgrywającego,
który daje nam pewność siebie
w każdym spotkaniu.
Kanada wciąż bez porażki.
Hiszpanie, niestety, wyeliminowani z turnieju.
Kanada awansuje do ćwierćfinału.
Sześć punktów i bilans trzy-zero w najbardziej
wyrównanej grupie turnieju.
Mogliśmy lepiej zagrać końcówkę, ale wygraliśmy. To jest najważniejsze.
Sprawdziliśmy naszą formę przed następną rundą.
Przeciwnicy są silni, ale my też. Możemy się z nimi zmierzyć.
Nie wiem, na ile znacie historię
igrzysk olimpijskich.
Wiem, że w 1992 wielu z was jeszcze nie było na świecie,
ale dla mnie to były najlepsze igrzyska.
Zobaczyłem Dream Team.
Za to na tych igrzyskach jest najwięcej utalentowanych zawodników w historii.
Nie tylko z USA. Trzy zwycięstwa w najbardziej wyrównanej
grupie to nie byle co. Pokonaliśmy drugą drużynę świata.
Znaleźliśmy sposób. A teraz ćwierćfinał, jeszcze lepsza jazda.
Jak trzy razy po siedem meczów w playoffach.
Musimy walczyć jak nigdy wcześniej. Dobra, włóżcie dwa elementy.
Mamy 15-elementową układankę. Każdy może dołożyć element i powiedzieć,
dla kogo grał.
Jeśli zdobędziemy złoto, ułożymy cały liść klonu.
Wszyscy gramy dla rodzin, ja w szczególności dla mamy,
która wiele dla mnie poświęciła. Sama była olimpijką.
Przekazała mi pałeczkę. Więc gram dla Charmaine.
Nastrójcie się. Obudźcie w sobie to sportowe coś.
Kto wpuścił Snoopa?
Amerykanie są pod presją.
Dla nich liczy się tylko złoto.
Po co tyle wielkich nazwisk, skoro i tak wszyscy grać nie mogą?
Ta drużyna jest lepsza od ekipy z '92 nie dlatego, że ma lepszych zawodników,
tylko dlatego,
że rywale są mocniejsi.
Czy odpowiedni poziom respektu przed Sudanem wam pomoże?
Mamy stosowny respekt przed każdym.
Dobra, na pięć piłek. Trzech tutaj. Na pięć piłek.
Dwadzieścia, dziesięć, pięć. Jeszcze jeden tu.
Nie wiedzieliśmy, jaka to będzie drużyna.
Nie spodziewaliśmy się, że na igrzyskach zagrają
zawodnicy tego kalibru.
- Rzucaj. - Steve Kerr to idealny
przewodnik dla nich.
Ślicznie. Bardzo dobrze.
W ostatnich meczach grał Derek, bo zależało mi na przekazywaniu w obronie.
Jednak każdy mecz jest inny.
W spotkaniu z Serbią postanowiliśmy nie robić przekazywania przy Jokiću i
wyszło znacznie lepiej.
Dlatego cofanie się i przekazywanie będziemy stosować zamiennie.
Doświadczenie mówi mi, że każdy mecz będzie troszkę inny,
więc rób swoje, bądź gotów. Przyjdzie czas i na ciebie.
Najtrudniejsza część pracy to mecze. Zmiany na boisku.
Muszę sadzać siedmiu członków Galerii Sław na ławce.
Powiedziałem zawodnikom, że kiedy nie grają,
to jest to tak samo trudne dla nas jak i dla nich.
Oczywiście miejmy świadomość, że to tylko koszykówka.
Na świecie dzieje się wiele ważniejszych rzeczy.
Jednak na parkiecie najważniejsza jest właśnie ona.
Właśnie tak.
To ważne, żeby się starać,
żeby stworzyć coś wyjątkowego, żeby dać ludziom coś, co ich ucieszy.
Każde podanie dobre. A jeśli tracimy piłkę,
to wracamy i od początku. Jedziemy! Ładnie!
Mój tata wykładał na UCLA. Często wyjeżdżaliśmy za granicę.
Mieszkaliśmy w Bejrucie, we Francji, w Kairze.
Te zagraniczne doświadczania ukształtowały mnie jako człowieka.
Gdy się dużo podróżuje, naturalnie nabiera się empatii,
zaczyna się rozumieć,
że choć ludzie pochodzą z najprzeróżniejszych kultur,
w głębi serca wszyscy są tacy sami.
Moi rodzice nie rozmawiali o empatii. Okazywali ją.
Pamiętam grille w naszym domu, na które przychodzili Arabowie, Żydzi,
ludzie z każdego zakątku globu,
żeby podyskutować o wydarzeniach na świecie. Dyskusje,
które mój tata prowadził z przyjaciółmi i kolegami,
były przesycone obywatelską, ludzką postawą wobec wszystkiego.
Obserwowałem to i podziwiałem.
Występ na igrzyskach mocno mi to przypomina.
Też podróżujemy i też żyjemy tak, jak ja żyłem jako nastolatek.
- Dobra, końcówka! Skupcie się! - Jest bardzo szczery i posiada dar
odkrywania, kim jesteś, jak cię zmotywować.
Obchodzi go, co się dzieje w twojej głowie
na parkiecie i poza nim.
Pomysł dobry, ale trzeba go dociągnąć do końca.
Tak jak powiedział LeBron - zrealizować.
Steve poznał mnie lepiej niż jakikolwiek inny trener.
Dzięki niemu mecze są lekcją życia i dają nam frajdę pamiętaną z dzieciństwa.
Używa innych słów niż większość trenerów. On bardziej rozmawia,
niż udziela wskazówek.
Ślicznie! Bardzo dobrze!
Znalazłem się w cudownym środowisku nasyconym koszykówką i chyba wiem,
co gwarantuje sukces.
Dajecie! To połączenie ambicji i radości, także z sukcesów innych.
Świetnie. Ciągle myślimy i biegamy.
To jest droga do zwycięstwa.
Tak intensywnie ma być przez całe 40 minut.
Jeśli napieramy przez cztery-pięć, a potem napiera kolejna grupa,
to przeciwnik się dusi.
Traci wolę walki, pewność siebie. Ćwiczyliśmy to, więc kontynuujmy.
Raz, dwa, trzy - złoto!
Świetna robota.
Panie i panowie, wielkie brawa dla gimnastyczek,
które za chwilę rozpoczną zmagania!
Biles zaczyna od skoku. Ma chrapkę na szóste olimpijskie złoto.
Pełno ludzi. To jej ostatnia?
Ostatnia próba?
Nie zrobi tego znów. Chyba że jest jak Bron.
Sporo z tego bym zrobił, ćwicząc od małego.
Nie to. Ja bym nie próbował.
Dobry początek.
Brawo, mała!
Ma najtrudniejszy program ze wszystkich.
O rety.
Patrzcie, jak wysoko. Zrobiłaby wsad.
Złoty medal dla Simone Biles!
Tak prezentują się najlepsi.
Bez wątpienia najlepsi.
Co powiesz, Kevin?
Cudowne sportowe widowisko.
LILLE, FRANCJA
Rozciągnij.
Trochę.
Ta noga jest gorsza.
To ścięgno mocniej pracuje.
Bardziej używasz tej.
Mocniej.
Bez wielkiej pasji i poświęcenia nie da się odnieść sukcesu, także w koszykówce.
Ucz się, Vlado.
Patrz.
Uczę się.
Najważniejsza jest wewnętrzna motywacja.
Jeśli jej brakuje, ciężko skłonić do wysiłku i siebie,
i innych.
Trener Pešić to żywa legenda,
jeden z najlepszych trenerów w historii serbskiej koszykówki.
Nie lubi, gdy wszystko jest cacy. Zawsze trochę nas ciśnie,
żebyśmy byli odpowiednio zaangażowani i skupieni.
Cholera, dałeś najcięższe.
Najbardziej imponuje mi tym, że choć ma 75 lat,
z chęcią przychodzi do pracy.
Patrzy w przyszłość. Chce osiągnąć coś wielkiego.
Większość trenerów sądzi, że kontroluje wszystko.
To nie tak.
Zawodnicy także obserwują, analizują, patrzą,
kiedy mogą odpuścić albo coś ugrać.
Najbardziej wkurzamy go chyba my, młodzi. Trzyma nas krótko.
Ale jeśli ktoś wie, jak dobrze przygotować zawodnika,
to właśnie on.
Dzisiaj praca trenera jest znacznie trudniejsza niż była w moich czasach.
Dość.
Wtedy trafisz.
Leci ci do przodu.
To jedna z najbardziej utalentowanych ekip,
jakie mieliśmy w ostatniej dekadzie.
Cudownie jest założyć koszulkę z flagą na piersi.
To niesamowicie nakręcające uczucie.
Bycie kapitanem reprezentacji to dodatkowa presja. Staram się przewodzić,
dając przykład.
Drużyna jest najważniejsza. Wszyscy muszą mieć do siebie zaufanie.
Gościu gra w reprezentacji z 15 lat. Przeszedł wszystkie szczeble.
Chce rzucić, rzuca, trafia!
Bardzo ciężko pracuje. Zasłużenie jest kapitanem.
Nasi najlepsi zawodnicy są liderami silnych europejskich klubów.
Jokić i Bogdanović grają w NBA i wnoszą mnóstwo do swoich drużyn.
Jokić przewodzi każdej akcji ofensywnej w niespotykany dotąd sposób.
Nie jak Magic czy Nash.
Jest po prostu genialny. A wygląda jak gościu,
na którego nikt by nie postawił centa.
Jokić wygrywa mecz!
To obecnie najlepszy grający koszykarz. Trzykrotny zdobywca nagrody MVP,
więc członek elity.
Stań tu.
Podchodzi.
Przyjmuję.
Podchodzi, żebym mu oddał.
Ale nie oddajesz?
Nie.
Tak, jesteś tutaj.
Podajesz mu, on łapie tutaj.
To wspaniały zawodnik.
W każdym tego słowa znaczeniu.
Czasem się martwię, że ciągle stara się pokazać nie tylko mi,
ale i kolegom, że gra dla nich.
Chciałbym, żeby czasem zagrał coś sam, indywidualnie,
ale on gra zespołowo.
Ludzie myślą, że Nikola jest jakiś inny niż my.
To normalny, skromny chłopak. Z nim i z Bogdanem możemy sporo zwojować.
Serbia zdobyła wicemistrzostwo świata, choć grała bez Jokića.
Gdy drużyna wygrywa i wzmacnia ją najlepszy koszykarz na świecie,
to trudno, by nie jechała na igrzyska
z dużą pewnością siebie.
Czego się spodziewać z Jokićem? Złota.
Jesteśmy dumni z jego osiągnięć,
a ma przed sobą jeszcze wiele lat gry i może to wszystko powtórzyć.
Na igrzyskach będzie na nim i na drużynie ciążyć duża presja, ale my to lubimy.
Lubimy wyzwania.
Wiemy, że wszyscy Serbowie liczą na nasze zwycięstwo. Chcą, żebyśmy odnieśli sukces.
Patrzy na nas cały kraj.
Serbowie mają koszykówkę we krwi.
Jest dla nas więcej niż grą. Jest wszystkim.
Koszykówka dawała ludziom radość, gdy w kraju nie działo się najlepiej.
Dlatego to nasz sport narodowy.
Przed rozpadem Jugosławii Serbia była jedną z sześciu jej republik.
Broniąca tytułu Jugosławia zdobywa brązowy medal.
Jugosławia była koszykarską potęgą, jak USA.
Na przełomie lat 80. i 90. rządziła w Europie.
Pięć razy byliśmy mistrzami świata.
Nie pamiętam, ile razy mistrzami Europy.
Tamta drużyna, tamci zawodnicy, to był nasz Dream Team.
Byliśmy najlepsi na świecie i dalej wygrywaliśmy.
Nie ma lepszej drużyny w Europie niż Jugosławia.
Mistrzowie po raz piąty.
W '91 zagraliśmy razem ostatni raz. Potem zaczęła się okropna wojna domowa.
Najgorsze, co się mogło wydarzyć.
Oto „Wiadomości ze świata”. Prowadzi Peter Jennings.
Dobry wieczór. Znów zaczynamy od Jugosławii,
która zdaje się być na krawędzi rozpadu.
Sześć republik, 24 grupy etniczne. Wielu sądziło,
że wybuch konfliktu był nieunikniony.
Rozpad Jugosławii dotknął wszystkich.
Po pierwsze to tragedia wielu ludzi.
REPREZENTANT JUGOSŁAWII 1989-2000
Nie mówiąc o koszykówce.
Kolumna czołgów armii Jugosławii opuściła bazę
i ruszyła na stolicę, prowadząc ogień.
Wtedy nikt nie wiedział, co przyniesie jutro. Nie mówię o boisku,
tylko o naszym życiu.
W '92 tuż przed igrzyskami w Barcelonie ONZ
nałożył sankcje na Serbię i Czarnogórę.
Dotyczyły też sportu. Do '95 nie mogliśmy grać.
Mieliśmy najlepszą drużynę w historii, która nie mogła się z nikim zmierzyć.
Szkoda, bo grałaby w Barcelonie.
Wszyscy się zastanawiali, jak wypadłaby w starciu z Jordanem,
Magicem i całą resztą.
Myślę, że byłoby to prawdziwe starcie tytanów.
Gdyby Jugosławia się nie rozpadła,
mogłaby zmusić do większego wysiłku drużynę koszykarską USA.
Vlade Divac był gwiazdą Jugosłowian, ale to Serb,
więc nie może grać w Barcelonie.
Dzień, gdy nam powiedzieli, że nie zagramy na igrzyskach,
był jednym z najgorszych w mojej sportowej karierze.
USA, zgodnie z przewidywaniami, zdobywają złoto.
W 1995 Jugosławia to były już tylko dwie republiki, nie sześć. Serbia i Czarnogóra.
Panie i panowie, Jugosławia wraca na parkiety.
Nie mogliśmy się doczekać. Znów chcieliśmy dawać rodakom radość.
Jugosłowianie po zdjęciu sankcji w 1995 roku zostają mistrzami Europy w
- koszykówce. - Gdy zdobyli złoto, na moment
zapomnieliśmy o przeszłości, o
okrucieństwach wojny.
Machają do fanów, a fani machają flagami!
Mają, co świętować!
Koszykówka daje nam prawo powiedzieć: „Jesteśmy lepsi od was”.
Gdy wróciliśmy, na ulicach czekało na nas
kilkaset tysięcy ludzi.
To była wielka feta, chwile, których nigdy nie zapomnę.
Punkt zwrotny dla serbskiej koszykówki.
Przyszli reprezentanci kraju zyskali pewność, że mogą wygrywać.
W 2006 Serbia stała się niezależnym państwem.
Budowa programu szkoleniowego od zera nie jest łatwa, ale Serbia to kraj sportowców.
Po prostu kontynuowali świetną tradycję.
Kto najlepszy?
Serbia!
Coś wam powiem.
Musicie być gotowi przyznać, że jest ktoś w czymś lepszy od was,
nie tylko w sporcie.
Czasem to trudne.
Ale tylko tak staniecie się jeszcze lepsi.
My, Serbowie, myślimy, że jesteśmy najlepsi.
Nie musimy się niczego uczyć, bo mamy talent.
Chrzanić to.
Bzdura.
Koszykówka jest bardzo popularna w Serbii.
Ale mamy mniejszy potencjał. Nie jesteśmy Jugosławią,
22-milionowym krajem, lecz znacznie mniejszym.
Jest nas z siedem milionów.
To znacznie mniejszy potencjał.
Trenerze, a może byśmy wyszli dzisiaj
na miasto na kolację?
Kto?
Ekipa albo chłopcy.
Będą koło nas.
Pomyślałem, że można przerwać tę monotonię.
Jest okazja.
Niech pobiegają.
Tutaj są dwa stadiony.
Oczywiście, spotkanie z Sudanem Południowym
wiąże się z ryzykiem.
To o takich meczach marzą młodzi koszykarze.
Wygrana oznacza szansę na medal z igrzysk.
Obie drużyny wiedzą, że zwycięstwo da awans.
Serbowie narobią niezłego szumu, jeśli przejdą do fazy pucharowej.
Wygrana z Sudanem jest bardzo ważna, bo gwarantuje dalszy udział w turnieju.
A jednocześnie doda nam pewności siebie.
Rozpoczynając mecz,
Bogdan był o krok od wyprzedzenia dotychczasowego lidera
reprezentacji pod względem zdobytych punktów.
Przez pół wieku przewinęło się przez nią sporo słynnych nazwisk,
więc był pod dodatkową presją. Drużyna zresztą też.
Wycofanie do Jokića, który już raz trafił za trzy.
Dwa razy.
Jokić, za plecami - co za podanie!
Jak Magic Johnson.
Pamiętajcie, agresja!
Dobra?
Trójka z odskoku. Siedzi.
Bogdanović ma za sobą najlepszy sezon w NBA.
Jesteśmy niedużym krajem. A każdy mały Serb słyszy,
że najlepiej w kosza grają właśnie Serbowie. I kropka.
Sukcesy sprawiają, że zaczyna się w to wierzyć.
Oczekiwania są ogromne,
ale wiemy, że w sporcie nie ma nic za darmo.
Naciskamy ich i podania w bok.
W bok do Bogdana.
Dobrze?
Bogdanović wchodzi i odgrywa do Jovića, który trafia za trzy.
Nikola Jović, jedna spółgłoska inna niż u MVP.
Shayok zabiera piłkę Jokićowi.
Do Kuola w róg i rzut.
Doskonała skuteczność za trzy.
Bogdan! Nie wychodzi!
Bogdanović chce częściej mieć piłkę.
Jak każdy rasowy strzelec.
Ciągle powtarzam, że Bogdan jest kontynuatorem
tradycji naszej reprezentacji.
Ma ogromne umiejętności i doświadczenie.
Micić, Bogdanović… Nie myli się.
Zdobył już 20 punktów.
Bogdan gra z tymi zawodnikami od dawna.
Gracze niebędący supergwiazdami w NBA stają się nimi na igrzyskach.
Bogdanović z daleka. Trafia!
Ma już 28 punktów.
Grają dla kraju. Koszulka z flagą powoduje
u nich zmianę nastawienia. Mają to wypisane na twarzach.
- Wspaniały występ Bogdanovića. 30 punktów. - Zostanie najlepszym strzelcem
reprezentacji Serbii to jedno z moich największych osiągnięć.
Ale gdy gram dla kraju, liczy się tylko końcowy rezultat,
z perspektywy całego turnieju.
Serbia zwycięża.
Zagra w Paryżu w ćwierćfinale.
Nie uściskasz trenera?
Kto najlepszy?
Serbia!