Wala na sigurong makakatalo sa energy dito sa mapapanood nating
basketball game.
2-0 France, 2-0 Germany,
sa group play action.
Ang mananalo ay mananalo sa grupo.
Pareho silang nakikipaglaban para sa top seed next week sa Paris.
Na-steal ni Schröder, at dinala na niya para i-shoot.
Schröder, ipinasa. Wagner, three ball…
Pasok! Bumabanat agad siya.
Germany, gustong dagdagan ang lamang nila.
Tinira na ni Wagner.
Germany, talagang hinahamon ang France.
Go, let's go!
Guys, positive lang tayo.
Let's go!
Lamang ang Germany sa host country nang 21.
Ang hirap paniwalaan.
Hindi, bakit tayo nandito? Ano'ng gusto natin?
Gusto natin ang gold medal?
Di natin alam ang gusto natin.
Tambak na tayo.
Walang nakakabutas.
Walang nakaka-score.
Laging may naka-screen sa 'tin.
Panay ang agaw nila. Walang lumalaban.
Nagtutulakan tayo sa half-court. Di tayo marunong umatake.
Hindi tayo makawala sa gulo.
Gusto natin 'yong gold medal sa Olympics. Kalokohan!
Natambakan tayo last year. Gano'n pa rin this year.
Nauulit na naman 'yon.
Pinagtatawanan na nila tayo.
Tapos walang nagre-react.
Okay lang tayo.
Hinihingi natin 'yong bola. May pader.
One-on-one lang lagi.
Tatlong beses naipasa 'yong bola. Tatlong dunk.
Mag-strike.
Ipasa 'yong bola. Mag-swing.
Hindi tayo ganito, mas magaling tayo dito. Mali 'to.
Tuwing nananalo tayo, ang kalaban natin, mas mahina. Sinuwerte lang tayo.
Kung gusto nating talunin ang team na 'to, dapat magtulungan tayo.
Hindi ganito.
Puta.
Nagalit ako, kasi tinatalo nila kami nang gano'n.
Plano nila kaming tambakan, at 'yon nga ang ginawa nila.
Pwede bang balikan sila? Pwede bang lumaban?
Tingin ko, kailangan 'yong pagbubunganga no'ng half-time.
Tama lang 'yon, at may epekto 'yon.
Siya ang pinaka-influential sa lahat ng player sa team.
Batum, open, sapul.
Ang gusto naming ikintal at itanim sa French team…
na nakabatay sa pagiging selfless at diwang mapanlaban.
Tingin ko, 'yon ang kalakasan namin.
Pag natalo kami sa game na 'yon, walang masamang epekto.
Pasok pa rin kami sa quarter-final.
At least naglaro kami nang tama.
Lumaban, umatake, para madala namin 'yon sa susunod.
Nabubuhay ka dahil sa laban, 'yon ang nagbibigay ng pag-asa,
lalo sa level na 'to.
'Yong Germany, world champion sila at may dahilan 'yon.
Di bastang nagiging world champion.
Wagner…
Franz Wagner!
Mas magaling sila sa amin.
Lumaban kami, pero hindi sapat.
Sa game na 'yon, mas gusto nilang manalo,
kaya, parang, magandang lesson 'yon para sa amin,
kasi pag gano'n ang laro mo, matatalo mo lahat.
Ang tanong, saan sila makakaopensa?
Naghahanap pa rin ng sagot ngayon.
Domino, buwisit.
Ten.
Gumawa ako ng rules para maging competitive.
Kailangan may consequence.
Pag ikaw ang pinakamababang points, magpu-push-up ka nang 15 times.
Makikita mo sa balikat niya,
panay ang push-up niya.
Panay ang push-up niya.
Hindi!
Sinasabi ko sa 'yo.
- Pinagsasabi mo? - Pucha!
Pucha, pinagsasabi mo?
- Alam mo 'yon? - Push-up na naman?
- Fifteen. - Siya 'yon.
Kalokohan 'yon.
Hindi, a.
Ang pagbabalik!
PIERRE MAUROY STADIUM STADIUM ACCESS
Nakakaintrigang labanan dito sa Pierre Mauroy Stadium
habang naghahanda para sa United States at South Sudan.
Parang ang pinakamalaking storyline ng US ay 'yong minutes distribution
lalo na si Jayson Tatum,
na all-NBA performer, champion, pero zero minutes siya sa first game.
Isa sa pinakasikat na player sa NBA game,
kaya malaking story 'yon,
pero walang makakaisip na si Kevin Durant ang gagawa
ng isa sa pinakamagagandang Olympic Games.
Kaya kaming ipanalo ng 12 players na 'to.
Importante 'to para pag nagkaro'n kayo ng moment,
kailan man 'yon, gagalingan n'yo, o magkakaro'n kayo ng Hall of Famer.
'Yon ang kalakasan ng team.
Isa si Bam sa sa pinakakahanga-hangang tao na nakasama ko.
Malaki ang tiwala niya sa kakayahan niya,
pero nagpapailalim siya sa team, sa grupo,
at powerful force 'yon.
Tuwing dadating siya sa meeting, makikipag-apir siya sa lahat ng tao.
Walang palya 'yon. Masayahin si Bam.
Superstar siya, all-star siya sa NBA na 'to.
Nanalo siya ng gold medal noong '21,
pero 'yong isip niya, parang pangmasa talaga.
Pleksible si Bam bilang NBA player.
Kung bubuo ka ng Olympic team,
kailangan mo ng taong kayang mag-multitask.
Kailangan 'yong mga nagtatagumpay kahit wala sa kanila 'yong bola,
'yong nakakatulong pa rin sa game.
Isa si Bam doon.
Kaya niyang bantayan lahat.
Literal na kahit sino pa 'yan.
Tapos pag naglaro siya, nakaka-20-plus points siya,
saka 10-plus rebounds sa bawat game.
Baka isa siya sa pinaka-underrated players sa laro ng basketball.
Sabi ko sa nanay niya, "Proud na proud ka siguro sa anak mo
at sa pagsisikap niya,
kahit pa ang dami na niyang na-achieve
at sigurado na ang tagumpay niya
bilang basketball player."
Asan na siya? Ayun si Bam ko.
- Oo, sabihin mo kung ano'ng kakampihan. - 'Yon nga ang inaalam ko.
- Jersey ko 'yan. - E, di USA ang papalakpakan mo.
Number 13, Bam Adebayo.
Yeah!
No'ng 12 ako, di mo masasabing
lalaban ako sa second Olympics ko,
tapos mapapanood pa ng mama ko dito nang live.
Hindi ko talaga…
Inaani niya lang ngayon 'yong bunga ng paghihirap niya.
Ano ba?
Gustong makalamang ng South Sudan. Shayok to the rim for two.
Tingnan mo 'yon!
Naagaw 'yong bola sa kanya.
Bam, pasok na!
Yeah!
Lagi ko lang naiisip na nanggaling kami sa wala.
Wala talaga.
Tabla na sa 10.
Bam Adebayo, Anthony Edwards, Jrue Holiday, pumasok na.
Kailangan nilang dumepensa.
Lumaki ako sa rural area ng North Carolina.
- Kunin mo na! - Inagaw na ni Adebayo.
Ayan!
Ayos!
Nabuhay kami ng nanay ko sa kitang $12,000 a year,
sa single-wide trailer, habang naghihikahos.
Edwards, ipinasa kay Adebayo, at dinakdak na.
Di nagda-drive si Mama, kaya naglalakad siya papasok.
Kahit umuulan, may snow, sleet…
Kahit ano pa 'yan, papasok talaga siya.
- Adebayo, tinira sa malayo. - Yes! Three points!
Lagi niyang hinahanda 'yong isusuot ko sa school.
Kaya paggising ko, magtu-toothbrush na lang ako, maliligo,
kakain, gagawin ang kailangan tapos aalis na.
Araw-araw niya 'yong ginagawa hanggang mag-16 ako.
Umabot nang 20 ang lamang ng United States,
at magha-halftime break na lamang ng 19.
Mari-realize mo habang lumalaki ka,
kasi makikita mo 'yong paligid mo.
"Grabe, gano'n 'yong bahay niya," saka "Ganito 'yong sasakyan nila."
"Wala kaming sasakyan. Hindi gano'n ang bahay namin."
Mas maaga akong nag-mature kaysa sa ibang bata
dahil parang "Okay. Ayos lang sa 'king wala ako no'n."
Tinitiyak naman ni Mama 'yong kakainin ko at na masaya ako,
at nae-enjoy ko ang pagiging bata."
White, dumidikit sa bantay, inihagis na.
Adebayo, lumipad na!
Hindi madali ang pinagdaanan ni Mama. 'Yong makita ko siya sa Lille…
Grabe, 'yon lang talaga ang kailangan ko.
Sapat na 'yong motivation.
Lumaki ako sa single-wide trailer kasama ni Mama.
Ngayon, nasa Olympics na kami.
Sabihin mo, gusto natin 'yong tugtog.
Inside, Adebayo, naipasok.
Para sa point differential na 'yon, sinisikap ng US na lumamang ng malaki.
Kailangang itodo hanggang huli.
At humabol pa nga!
Nagpakitang-gilas ang USA Basketball hanggang sa knockout stage,
at nanalo nang may average na lamang na 21.3 points.
Malaki 'yon.
Kaya eight teams ang umabot sa knockout round.
Pag nakalampas ka sa quarterfinals,
sigurado nang maglalaro ka para sa bronze, sa minimum.
Doon nagiging exciting ang laban.
Eight teams na lang. Maglalabanan kayo,
tapos lahat sila, may superstars.
Walang madaling kalaban.
Kahit ano, pwedeng mangyari sa knockout round,
pero, hello, lalabanan mo ba ang Team USA dito?
Hindi kami natatakot sa United States.
Excited kami sa challenge.
Oo, hindi naman tiyak na kami ang laging mananalo.
Alam naming kaya nila kaming talunin, kaya kailangang kabado at handa.
Single elimination 'to para manalo ng gold.
Simple lang.
Kailangan mong manalo.
Sa Martes, may walong team, apat na game.
Alin sa quarterfinals na 'yon ang sasadyain nating panoorin?
Canada at France. Masaya 'to.
Pero magaling ba ang France?
Magandang tanong 'yan.
- Di naging maganda ang laro ng France. - Nangulelat sila.
Opisyal na, nagkandaletse-letse na ang France.
Napahiya sila sa Germany noong nakaraan.
Pagkatapos ng game, sabi ni Evan Fournier, "Opensa na ang pinakamagandang depensa.
Hindi na 'to game ng 1990s o 2000s,
kung saan pwedeng dumepensa sa half court. Mahalaga ang opensa."
Kinuwestiyon niya ang pilosopiya ni Vincent Collet.
"Saka sa tingin ko, kulang kami sa fundamentals."
Wow. Okay, Evan.
Competitive si Evan, ha.
Gustong-gusto niyang manalo.
'Yong iba, mas tahimik, tipong silent killer.
Hindi siya gano'n. Mas palaban siya.
Hindi siya natatakot.
Laging sumusugal si Evan Fournier.
At tingin niya, kakayanin niya, at gano'n din ang maiisip mo.
Wala siyang kinatatakutan. 'Yon ang gusto ko sa kanya.
Hindi siya takot sa moment. Kukunin niya ang bola at maglalaro.
Kailangan 'yon kung gusto naming umabante pa sa tournament na 'to.
Ang daming nagsasalita. Natambakan kami no'ng last game.
Iba 'yong magiging pressure kasi nasa home court kami.
At nasa amin na 'yon kung paano kami magsisikap
at maglalakas-loob para…
yakapin 'yong tournament, 'yong pressure, at lahat ng kaakibat no'n.
Hindi makakatulong ang pagtuturuan.
Kaya dapat manalamin lahat.
Ramdam namin 'yong excitement mula sa buong bansa.
Minsan lang 'to mangyari. Importanteng manatiling kalmado,
kasabay noon, ibigay ang lahat ng makakaya.
Nakaraan na ang nakaraan. Narating namin ang gusto naming marating.
Elimination phase na 'to.
Hindi na pwedeng magkamali.
Sabi ni Evan Fournier kahapon,
minsan, ang pinakamahusay na depensa ay opensa.
Pakiramdam mo ba, niyakap ng grupo ang project, ang identity na 'to?
Ano'ng masasabi mo sa sinabi niya?
Una, wala sa grupo si Evan Fournier.
Si Evan Fournier lang siya.
Kaya nakakapanghinayang at di ko matatanggap 'yong sinabi niya,
at siya ang mananagot do'n.
'Yong sinabi niya ay para sa sarili niya lang.
Sinabi ko na ang kailangang sabihin, wala na akong ibang comment.
Pinaninindigan ko 'yong sinabi ko.
Nakakalungkot, gano'n ang pakiramdam ni Vincent.
Hindi ko sinasadyang…
Ayaw kong masamain niya 'yon. Gusto ko lang mag-move forward.
Ang gusto ko lang ay manalo kami.
Di ko alam kung ilang points ang nakuha namin kahapon?
Seventy-one.
Wala kaming matatalo sa mga susunod na game sa 71 points.
Gusto niyang husayan, at alam niyang ito na ang oras para gawin 'yon.
Masaya kasi maraming sumusuporta sa amin.
Pero ramdam mo rin 'yong pressure
na kaakibat no'n.
Naglalaro na ako para sa kanya mula noong 2014.
Tingin ko, okay naman siya.
Wala akong nararamdamang dagdag na pressure sa kanya.
Sinisikap lang naming mag-focus sa paparating, one game at a time.
So far, okay naman kami.
So dahil Canadian tayo, kalahati nito ay in French.
Kasi bilingual country tayo.
Hindi ako bilingual. Ang alam ko lang,
"Bonjour, je m'appelle Dillon, comment t'appelles-tu?"
Ang galing. Hindi ko naintindihan.
Pag tinanong n'yo ako no'n, sasabihin ko, "Ça va bien, et toi?"
Ayan na. Nagyayabang na.
Saka "Puis-je aller aux toilettes?" Pwede bang magbanyo.
'Yon lang.
Magto-toast ako para sa man of the hour, si Jax Brooks.
Salamat, Dill. Salamat sa imbitasyon,
at hinayaan mo kaming maging parte nito.
Sobrang special para sa aming makasama sa Olympic dream mo.
Excited na kaming i-cheer ka para sa gold, my friend.
- Cheers, boys and girls. - Cheers!
Tingin ko, mali ang tingin sa akin.
Sa court, ako 'yong kinatatakutan ng mga tao,
'yong parang "Naku, siya 'yong maingay,
laging nagmumura kahit ano ang mangyari."
Tapos pagkatapos no'n, mare-relax ako, magiging Dillon Brooks na ako,
'yong mabait at chill lang, at masaya pag kasama ang pamilya at tropa.
No'ng bata ka, nanonood tayo ng Raptor games.
Ikaw 'yong batang hindi mapakali, e.
Pero doon, tutok na tutok siya.
Sobrang focused ka, tapos humihingi ka talaga ng program.
- Every time. - Every time. Humihingi ka.
Tapos mauupo ka sa kama mo, tapos babasahin mo 'yon buong gabi.
Hindi ka mahilig magbasa, e, pero binabasa mo 'yong program.
Pero talagang tutok ka do'n,
habang nanonood ng game no'ng panahon ni Vince Carter sa Raptors.
Oo. Behave lang siya no'n.
Nagbe-behave ako para sa basketball at Toy Story.
- Oo nga. Toy Story. - Toy Story din.
- Gusto niya si Woody. - Paborito ko.
Wala akong paki sa iniisip ng mga tao. Ganito ako, e.
Pinaghirapan kong marating 'to, at umuunlad ako bilang player.
Two years ago, no'ng naglalaro ka,
tina-trash talk mo si Jamaal Magloire.
- A, oo. - Tapos sinisigawan mo siya.
- Sabi mo, "Bahay namin 'to." - Oo.
May sinabi sa 'yo si Jamaal.
Nakaupo ako sa tabi ng court, tumingin ka, tapos sabi mo, "Di ba, Ma?"
Sabi ko…
Tanda ko 'yon.
Masaya 'yong araw na 'yon.
Nanalo kami sa game na 'yon.
Masaya 'yon.
Alam n'yo, special 'tong panahong 'to. Salamat sa pagpunta.
Pinasaya n'yo ako.
At masaya akong makita kayong lahat.
Importante sa 'min 'yong paglipat sa INSEP para sa tournament.
Base namin 'to. Pumupunta kami dito no'ng bata kami,
kaya nakatulong 'yon para makapag-focus talaga kami sa trabaho.
Tatlong araw na lang bago kami maglaro ng quarterfinal.
Astig dito. Para naming tahanan ang INSEP.
Ang INSEP ay parang academy ng pinakamahuhusay na athlete sa France.
Ito ang pinakamasayang lugar para sa teenager na magpo-pro
dahil nandito din 'yong best French basketball players,
nagte-training araw-araw.
Pakiramdam namin pagbalik namin, para kaming bata, parang teenager.
Kaya masaya akong maglaro para sa national team.
Ramdam mong iba 'yong vibe. Iba 'yong energy mo.
Alam namin kung ba't kami nandito at kung ano'ng kaya namin.
Kailangan lang gawin.
Pakiramdam ko nga, 13 o 15 years old ako ulit.
Astig din 'yong pakiramdam kasi may vibe na parang pamilya kami
at gusto naming ituloy 'yon sa national team.
Tingin ko, nadadala 'yon sa court.
Dito nagkakilala ang parents ko.
Pareho silang judo fighter.
National head coach noon 'yong tatay ko.
No'ng lumalaki ako, lagi akong nakakakilala ng athletes dito
at nasanay ako sa gano'ng lifestyle.
Dito ko din nakilala ang asawa ko.
Kaya special ang lugar na 'to sa akin.
Canada, ano ang kailangan n'yong gawin para manalo do'n?
Sa totoo lang, parang hindi na mahalaga kung sino'ng kalaban namin.
Ang importante, kami, kung paano kami maghahanda,
'yong pagkakaisa at paniniwala namin.
Gawin lang nang tama lahat.
Ito na ang tsansa ng Canada.
Dala ni Nash ang bola.
Magda-drive si Nash.
At dumulas ang bola sa kamay niya,
out of bounds, kaya mapupunta sa France.
Naku, malaking pagkakamali 'yon.
Nanalo kami sa group namin sa Olympics. Natalo namin ang Serbia.
Nagkaro'n kami ng tiwala at pag-asa dahil do'n.
Nag-cross over kami, nilabanan ang France sa quarterfinals, pero natalo kami.
At doon na nagtatapos. Ubos na ang oras.
Panalo ang France laban sa Canada.
Sila ang tutuloy sa semifinals.
Malaki talaga ang pagkakahawig,
at may pakiramdam na oportunidad 'to para makabawi sa kanila.
Nanalo ang Canada nang walang talo. Lalabanan nila ang France.
Ang kaibahan, nasa France sila.
Dagdag na layer, dagdag na element 'yon.
Magiging magulo do'n, kailangang kayanin ng Canada 'yong crowd.
Ibang klase ang pagka-selfless ng athletes ngayon.
Halata sa mata niya, 'no? Malungkot siya.
Nasasaktan.
Usually, pag nagse-celebrate, 'yon ang pinakamasama, di ba?
At parang emotional 'yong panalo n'yo laban sa Serbia,
na parang pinakamagandang panalo.
Ewan ko kung sulit bang ipakita 'yon, para lang meron. Kung…
Alam n'yo 'yon, kasi ayokong maramdaman na pag naging emotional 'yong panalo,
ayokong maapektuhan tayo no'n sa susunod.
Nakipaglaban kami at…
Lahat tayo, nagkakamali.
Pag nangyari 'yon,
dapat maging malinaw at tapat, para matuto ka.
At sa ngayon, mas malaki 'to sa aming lahat.
Kailangan naming maintindihan na ang quarterfinal
ay isa sa pinakamalaking game
na nilaro naming magkakasama,
lalo sa Olympics.
At maraming pwedeng mangyari sa 40-minute game. Manalo, umuwi.
Ayos. Angle, pop, angle, pop.
Puwesto na.
Itong parating na France game, magiging maingay 'to, magiging energetic,
magiging passion na dumadaloy sa lahat ng fans.
Kailangan naming labanan 'yon.
Gusto ko 'yon. 'Yon siguro ang magiging paborito kong game. Sa France,
kalaban 'yong France sa Olympics, 'yon ang gusto kong laro.
Marami mahusay sa amin na kayang gumawa ng kasaysayan,
na maaalala nang mahabang panahon.
Talagang seryoso 'tong team namin ngayon, magkasundo kaming lahat.
Lalo sa FIBA basketball, kailangan ng samahan,
kailangang magkasundo, at tingin ko, meron kami no'n.
Marami kami sa team na may role at magaling sa role na 'yon.
Di mo alam kung kailan lalabas 'yon, kailan mapapanood 'yon.
Para maging grupong nakakaunawa do'n at handa para sa moment nila,
tingin ko, pwedeng kahit sino 'yon. Di natin alam.
Alam naming si Shai at Jamal ang magiging front-runners namin.
Alam naming kayang mag-take over ni Lu kahit anong oras,
at kaya kong mag-take over sa laro at tuloy-tuloy na pumuntos.
Horns down.
Para umabot sa medal rounds, isang game na lang, 40 minutes,
sa France, laban sa France.
Alam mo, sa Olympics, 'yon ang pangarap.
Wala ka nang mahihiling pa.
Eto na.
Magaling tayo sa ball pressure. Okay?
Hindi natin pwedeng kalimutan 'yon.
Kailangan lang nating lumaban nang di nagfa-foul. Okay?
- At mag-rebound. - Salamat.
- Canada on three. One, two, three. - Canada!
Sino'ng nagtatakda ng assignment ni Wemby? O isang series ba ng mga tao?
Oo, isang series ng mga tao 'yon.
Magsisimula kay Dillon, tapos sunod-sunod na.
Magaling na defender si Dillon. Kaya niya 'yong challenge.
Gagawin niya 'yon nang walang foul. Mahusay ang kamay niya.
Ise-set niya 'yong tone sa liksi niya.
Paano siya tumutugon sa mga namimisikal?
Hindi ko alam.
- Ikaw… - Mananamlay? Manghihina? Matutumba.
Ang sinasabi mo, 'yong pride ng pagdepensa laban sa isa sa pinakamahuhusay.
- Ano'ng meron kayo? - Marami kaming mahusay na player.
Maraming X-factor na kayang mag-take over sa game.
Tingin ko, humuhusay kami sa mga gano'ng moment.
Ang iniisip lang namin, manalo sa game na 'to.
- Thanks, Dillon. - Maraming salamat.
Ibang klase talaga siya.
Iba ang paglalaro para sa bansa kaysa sa team o club o city.
At alam ko 'yong pressure sa amin at sa akin.
Gusto ko 'yong pressure.
Ako na ang pinakamatanda sa team.
May mga nagsasabi… Sabi no'ng isa, no'ng una akong sumabak sa national team,
two years old pa siya.
Pero andito pa rin ako kasi special para sa akin
'yong isuot ang bansa ko sa dibdib ko,
isuot 'yong blue jersey, at maglaro para sa France.
Basketball player noon ang tatay ko, kaya sinunod ko ang yapak niya.
'Yong mapanood 'yong anak niya sa NBA,
sa Olympics, sa World Cup, bilang captain ng French national team,
di ko ma-imagine kung gaano siya ka-proud sa akin.
Namatay siya noong three pa lang ako.
Na-stroke siya sa basketball court noong 1991.
Nasa bleachers kami ng mama ko.
Kaya mahirap 'yon. Grabe 'yong lungkot namin.
Actually, di ko talaga alam kung bakit ako nagba-basketball.
Kung bakit ako pinaglaro ng nanay ko, kasi kung may nangyaring gano'n,
hindi ko siguro paglalaruin 'yong anak ko ng gano'ng sport.
Pero alam niyang mahal ko ang basketball,
at tingin ko, parang therapy sa 'kin 'yon.
'Yon ang pinakanami-miss ko, 'yong makita ang reaksiyon niya
sa mga bagay na ginagawa ko nitong nakalipas na 15, 20 years.
Una kong nakilala si Nicolas Batum no'ng head coach ako sa Le Mans.
Kaka-15 lang ni Nicolas no'ng unang dating niya.
Tapos,
nag-stand out agad siya.
Napahanga ako sa husay niyang kumilos, sa liksi niya.
Siyempre, hindi pa siya kasinggaling no'ng lumaon,
pero nakita na naming maliwanag ang future niya.
Fifteen lang ako no'n. Sabi niya, "Magpa-practice ka na kasama namin."
Tapos nag-move up ako.
Nilagay niya ako sa court no'ng 16, 17 ako at binigay 'yong susi ng team no'ng 18.
Tapos pinasok niya ako sa draft, at na-draft ako.
No'ng sumunod na taon, kinuha niya ang national team, 'yon ang first year ko.
Kaya literal na 20 years na kaming magkatrabaho, walang tigil.
Kasi kung gusto natin silang matalo sa switches,
kailangan munang hanapin ang mismatch.
Alam ko na sa bawat practice o game o video,
may sasabihin siya sa akin na parang 15 years old pa rin ako.
Pero gano'n ang relasyon namin, e. Walang personalan.
Gusto niya lang na humusay ako mula no'ng 15 ako. Gusto ko 'yon.
'Yong game bukas, totohanan na 'yon.
Susi do'n ang drive at dedikasyon.
Doon 'yon magsisimula.
Alam kong gusto n'yong manalo.
Gusto nating lahat manalo.
Mahalaga ang ganitong drive, pero kailangang i-channel natin.
Napakalakas ng team nila.
Para sa akin, sa tournament na 'to, pangalawa sila sa Team USA.
Pero kaya naming manalo sa quarterfinal na 'to.
Wag muna nating isipin 'yong kasunod.
Ang dapat isipin, kung ano'ng kailangang ihanda.
At paano namin gagawin 'yong kondisyon para magtagumpay?
Ang sagot ay sama-sama.
Ito ang dahilan kung ba't ka maglalaro ng basketball.
Kung bakit ka nasa Olympics.
Hindi 'to series. One game lang 'to.
Pang-big boys na 'tong basketball na 'to.
Hindi na 'to pambata, pangmatanda na.
Tatlong bagay na kailangan nating lampasan sa game na 'to.
Una, 'yong home crowd.
Paano natin gagawin 'yon?
Gamitin natin 'yong energy nila laban sa kanila, magkaisa.
Okay? Pangalawa, pag may bad call sa 'tin,
hindi tayo magre-react.
Tuloy lang tayo, kasi katatagan ang ipapakita no'n,
at makikita nila kung ano'ng plano natin.
Pangatlo,
hindi natatapos ang game sa isa, dalawa, o tatlong quarter.
Natatapos 'yon sa fourth.
Maglalaro kayo nang 40 minutes. Okay?
Importante ang bawat hawak ng bola. Tara na. Galingan n'yo.
Ito ang umpisa ng kuwento.
Napakalaking tsansa nito.
Ang maiiba sa game na 'to ay malalampasan natin ang sarili natin.
Magagawa lang natin 'yon kung sama-sama tayo.
Hindi nila napaghandaan 'yon, kasi di napaghahandaan 'yon.
Kasi kahit tayo, hindi natin alam kung hanggang saan tayo aakyat.
Hindi nila tayo mapipigilan, at aatakehin natin sila.
Ipaglalaban natin ang bawat rebound.
Tatakbo tayong parang demonyo.
Dedepensa tayo na parang walang katulad.
Pwede tayong mamatay sa pagod, pero ibibigay natin ang lahat.
Mula nang magsama-sama tayo, di pa tayo nakakapaglaro nang tama.
Ngayon na ang gabing 'yon! Tara na!
Tara!
Sama-sama!
- Blue, white, red! - Sama-sama!
Tayo na.
Subukan nating mag-enjoy.
- Canada on three. One, two, three. - Canada!
Tara na, talunin natin sila.
Umaasa ang host country, ang France, na maituloy ang tournament.
Kalaban nila ang isa sa pinakamahuhusay na team.
Nakasalalay dito ang spot sa semifinals. Ang mananalo, lalaban sa Germany.
Tumira si Yabusele.
Pasok sa tres!
Literal na parang may lindol dito ngayon.
Medyo iba 'to sa Lille.
- Ayun. Galing ng pasa. - Nadale niya.
Perfect ten mula kay Yabusele.
Na kay Cordinier ang bola. Itinira sa tres.
Pasok!
Dalawang tres sa umpisa ng France.
Pisikal sa loob. Naagaw ni Wemby.
Fast break na naman para sa France. Cordinier. Parehong puwesto.
Parehong resulta!
Harangan natin. Parang three for four sila mula sa arc,
dalawa sa kanila ang in transition.
Sa ngayon, hindi magkakamali ang France.
Pumuwesto na kayo…
Pucha. Foul 'yon, pare.
Brooks. Sakto ang tigil.
Up and under. Brooks.
Hindi pumasok. Nabitawan niya.
Kailangan namin ng mental stability, ng katatagan ng isipan.
Kasi magiging pisikal 'yong laro,
at di kami gano'n kalaki.
Tirahin mo na 'yan!
Naagaw ni Barrett. Hindi masalo nang maayos.
- A, nakakatawa 'yon. Wemby! - Diyos ko po.
Iniwan. Lessort for two.
Bigla na lang sumulpot.
Foul! Tang ina naman.
- Di pa 'ko tumitira ng free throw. - Pero hindi 'to…
- Hindi 'to soccer. - Ewan. Tingnan mo pa. Kung gusto…
Hindi 'to soccer. Hindi 'to "Sige, tuloy lang."
Fournier.
Umiwas sa bantay. Fournier, alley-oop.
- Pasok. - Tinapos ni Lessort.
Kontrolado ng France ang unang quarter sa parehong dulo ng court.
Tambak ang Canada sa umpisa ng game na 'to.
Pumupunta sila sa post.
Alam nila kung nasaan ang mismatch nila at sinasamantala nila 'yon.
Dumarami na ang foul ng Canada ngayong second quarter.
Dapat patas kayong tumawag.
Paglaruin n'yo kami!
Fifteen points na ang lamang.
Hindi makabuwelo ang Canada.
Kailangang umpisahan ng lalaking 'to.
Suwabeng laro ni SGA, itinira sa gitna.
Sapul sa dos.
Isa sa pinakamagagaling na player si Shai. Sa karamihan ng laro,
minsan, pag di kami makabuwelo,
siya 'yong nagdadala ng spark.
SGA, two for two sa huling dalawang possession.
Shai Gilgeous-Alexander. Tumira, pumasok.
Ang galing no'n.
Nandito na siya, sa wakas. Ayan na.
Lessort, na-foul sa labas.
May konting reklamo.
- Ano ang free throw differential? - 16-6.
Oy! 16-6 na sa free throws!
Na-foul si Ntilikina.
Ay, puta!
Uy, nagfa-foul tayo. May 20 minutes tayo para ayusin.
20 minutes para ayusin.
Walang susuko, let's go!
Nakatayo na ang fans.
Gustong tapusin ng France ang first half nang matagumpay.
Yabusele for three.
- Pasok! - Yabusele!
Ang lupit ng first half ng France.
Ayusin n'yo, pucha.
Gumalaw siya habang naka-screen.
Ano ba 'yan?
Pwedeng i-call n'yo?
Please lang. Buhay ko ang nakasalalay dito.
Kaya ba nilang ubusin ang lakas nila para makabawi sa tambak na 16?
Kung maglalaro tayo na may sense of urgency…
Gawin nating personal.
Ayos.
Tara, guys.
- Gawin natin ulit! - Ano'ng gagawin natin?
- Isang half pa! - Ano'ng gagawin natin?
- 20 minutes! - Go, go, go!
- Atin 'to. Ganyan nga. - Oo. Kaya natin 'to.
Kailangan nating bumawi.
Masyadong madali ngayon.
- Paano tayo babawi? - Depensa.
Mabuti. Ano'ng di natin pwedeng gawin?
- Mag-foul. - Tama. Sige.
Kanina pa ako nagrereklamo,
at 25-8 na ang free throws.
Ayokong may magrereklamo.
Kasi alam nila 'yon, at naglalaro tayo sa lugar nila.
Okay? So ngayon, ang kailangan, manalo sa quarter na 'to, magpakatatag.
Okay? Sama-sama tayo. Walang nagsabing magiging madali 'to.
Kaya lumaban tayo. Sige na.
Let's go!
- Canada on three. One, two, three. - Canada!
- Blue, white and red! - Sama-sama!
Importante 'yong umpisa!
- Let's go! - Tara, guys!
Alam mo bang 25-8 na sa free throws?
Nakita namin 'yon.
Oo, imposible 'yon. Ngayon lang ako nakakita ng gano'n.
Pero bibigyan kita… May 40 minutes sa isang laro, kaya…
Kaya pa bang bumawi ng Canada mula sa tambak na 16 points sa halftime?
Gusto kong makitang nai-involve si RJ Barrett.
Nag-a-average ng 20 points si RJ sa isang game ng team na 'to.
At makakahanap ba ng liwanag si Dillon Brooks sa opensa?
0-for-5 si Brooks para umpisahan ang game.
Ano ba?
'Yan ang pinakamagaling na player,
tapos hinahayaan n'yong ma-foul siya lagi.
Barrett, pumosisyon para ma-foul, itinira na.
Ito na ba ang maliit na siwang sa pinto
na tatakbuhan ng tropang Canada?
Ang lupit ng play ni Dort.
Nakuha ni SGA.
Two on one.
Tatapusin niya.
Ang ganda no'n.
Unti-unting nauupos.
Nagbabalik ang Canada, 11 na lang ang lamang.
- Tuloy lang! - Kung gusto nating manalo, agawin natin!
'Yon ang sinasabi niya!
- Blue, white, red. - Sama-sama!
Tutuloy na tayo sa fourth.
Kaya ba 'tong panindigan ng France o may huling bigwas pa ang Canada?
Barrett, mag-isa. Swak!
Tumira si Yabusele.
Go, go, go!
Na-rebound na naman ni Powell. Open siya.
RJ Barrett, nasa depensa.
Timeout ang France.
Lima na lang ang lamang.
Let's go!
Mentally, kailangang…
Kailangang kumayod, gaya ng kanina!
Di na tayo ang nagdadala ng bola, pinapasunod na nila tayo.
Kailangan nating sumugal!
Kontrolado ng France kanina,
pero unti-unting nakabalik ang Canada.
Let's go, Evan!
Fournier, ipinasa kay Wembanyama.
Fournier, itinira na.
Pasok sa tres!
Ang lupit.
Ipinakita sa larong 'yon kung sino si Evan.
Hometown niya 'yon. Lumaki siya a few blocks mula sa arena na 'yon.
Sa pinakamalaking game ng tournament, nakarami siya ng puntos.
Pinalobo ni Fournier.
Pasok!
Dalawang minuto na lang. Nakasalalay ang puwesto sa semifinal.
Wembanyama.
Dalawang segundo. Fournier. Tumira sa malayo!
Nakaiskor na naman si Fournier!
Sinagot ng diyos ng French basketball ang panalangin nila.
Isa 'yon sa mga shared moment na nag-slow motion lahat.
'Yong tipong ang tagal pumasok ng bola, tapos magdadasal ka na lang na pumasok,
pero sa sandaling 'yon, alam mo nang papasok.
Kaya no'ng pumasok, nagsigawan 'yong mga tao.
'Yong performance niyang 'yon, naipasok niya 'yong bola sa puntong 'yon,
sa sandaling 'yon… oo, deserve niya talaga 'yon.
Panalo ang French matapos lumamang sa buong game.
Makikipag-rematch ang France sa semifinals sa Germany
habang umaabante sila sa Paris Games.
Di sila tumigil sa paglalaro.
Ang sakit, pare. Ang sakit-sakit.
Ginalingan nila para sa atin, para sa bansa nila.
Forty-two na free throw, pare, puta.
Tang ina!
Mahirap 'to para sa ating lahat.
Pero tayo ang unang nakapag-Olympics dito in 24 years.
Ang galing n'yo pa rin. 3-1.
Siyempre, ayaw nating matalo sa quarterfinals,
pero hindi ito ang magiging huling Olympics n'yo.
Tandaan n'yo kung gaano 'to kasakit,
kasi pag may pagkakataon na kayong maglaro ulit sa level na 'to,
di natin pwedeng makalimutan 'to.
Tandaan n'yo 'yong level ng physicality na nilaro 'yong game.
Hindi 'to NBA.
FIBA 'to. Wala silang pakialam. Hindi sila nagtatawag.
Tuloy ang laro, di ba?
Ibang laro 'to.
Shai, ikaw ang best player namin. Gusto ka naming marinig.
Ayun. Malungkot, siyempre.
Para sa akin, baka namaliit ko 'yong opportunity nang konti.
No'ng tapos na,
na-realize kong four years pa pala bago maulit 'tong opportunity.
Ang tagal no'n.
Kaya para sa 'kin, ang payo ko, tandaan natin 'yong pakiramdam,
at itong opportunity na 'to kasi every four years lang 'to,
at kailangang handa tayo sa 2028.
Gawin natin ang best natin.
Sige, huling pagkakataon. Tara.
Kapit lang, pare, babalik tayo.
Babalik tayo.
- Canada on three. One, two, three. - Canada!
Alam namin kung sino'ng susunod. Germany ulit.
Umasa kaming makakalaban sila ulit.
Ano'ng sinabi ko, pare?
Ayos!
Baka mahirapan kayong makatulog.
Kung iniisip n'yo na ang mga susunod na laro,
kailangan n'yong maunawaan, laging may nakataya.
At may laban tayo sa team na makakalaban natin.
Bakit ko naisip 'yon?
Kasi overconfident sila.
Sabi pa ng iba, arogante.
Pero ang layunin natin, gamitin ang confidence nila laban sa kanila.
Agawin natin ang confidence nila.
Makikita n'yo, lilipad tayo hanggang tagumpay.
Tara.
Sama-sama.
Blue, white, red.
Sama-sama.
- Blue, white, red! - Sama-sama!
Nagsalin ng Subtitle: Jobert Villanueva