Nie wiem, czy da się znaleźć więcej koszykarskiej energii
od tego, co zobaczymy.
Francja 2-0, Niemcy 2-0
w fazie grupowej.
Zwycięzca wygrywa w grupie.
Obie drużyny będą walczyć o zwycięstwo w przyszłym tygodniu.
Schröder przechwytuje piłkę i biegnie do kosza.
Schröder, podanie. Wagner rzuca…
Tak! On to już czuje.
Niemcy chcą zwiększyć przewagę.
Wagner po prostu rzuca.
Niemcy dają Francji popalić.
Do dzieła!
Myślcie pozytywnie.
Gramy!
Niemcy prowadzą z gospodarzami różnicą 21 punktów.
Aż trudno w to uwierzyć.
PRZERWA
Co tu robimy? Czego chcemy?
Chcemy wygrać złoto?
Nie wiemy, czego chcemy.
Rozwalają nas. Nikt nie może się przebić.
Nikt nie może zdobyć punktu. Cały czas nas blokują.
Zamieniają wszystko. Nikt nie odpowiada.
Przepychamy się. Nie wiemy, jak atakować.
Nie wiemy, jak się wydostać zza zasłony.
I niby chcemy zdobyć złoty medal na olimpiadzie.
W zeszłym roku dostaliśmy łomot. W tym roku nic się nie zmieniło.
W tym roku robimy to samo.
Śmieją się z nas.
I nikt nie reaguje. Idzie nam świetnie.
Chcemy przejąć piłkę. Ściana.
Gra jeden na jednego.
Zabrali piłkę trzy razy. Trzy wsady.
Zagrywajcie.
Rzucajcie. Szukajcie pozycji.
Jesteśmy lepszą drużyną. To nie w porządku.
Wygrywamy z drużynami, które są słabsze od nas.
Jeśli chcemy pokonać taką drużynę, musimy grać razem.
A nie tak.
Kurwa.
KOSZYKARSKIE ZŁOTO
Byłem wkurzony, że spuszczali nam łomot.
Byli tam, by nas pokonać i to zrobili.
Możemy odpowiedzieć i im oddać?
Uważam, że ta tyrada w przerwie była potrzebna.
Była uzasadniona i przyniosła efekt.
Ma większy wpływ niż inni gracze w drużynie.
Batum, jest wolny, w dziesiątkę.
To, co próbujemy zaszczepić i ucieleśnić we francuskiej drużynie…
opiera się na bezinteresowności i duchu walki.
To musi być naszą główną siłą.
Jeśli przegramy, nie ma żadnych konsekwencji.
I tak przejdziemy do ćwierćfinału.
Powinniśmy przynajmniej spróbować grać dobrze.
Walczyć, uderzyć kogoś, by zabrać te odczucia do kolejnego meczu.
Walka trzyma cię przy życiu, daje ci szansę,
zwłaszcza na tym poziomie.
Niemcy nie bez powodu są mistrzami świata.
Nie zostajesz mistrzem przez przypadek.
Wagner…
Franz Wagner!
Byli od nas lepsi.
Walczyliśmy, ale to nie wystarczyło.
Chcieli zwycięstwa bardziej od nas
i dlatego to może być dla nas dobrą nauczką,
bo jeśli grasz w ten sposób, możesz pokonać każdego.
Pytanie brzmi, co z ofensywą?
Szukam odpowiedzi.
LILLE, FRANCJA
Domino, szlag.
Dziesięć.
ŚRODKOWY, USA
Wymyśliłem zasady, żeby trzeba było rywalizować.
Trzeba ponieść jakieś konsekwencje.
Jeśli masz najmniej punktów, musisz zrobić 15 pompek.
Jak widać po jego ramionach,
robi dużo pompek.
Robi dużo pompek.
Niemożliwe!
O tym mówię.
- Co mówisz? - Cholera!
O czym ty mówisz?
Ma zrobić więcej pompek?
- Mam 15. - Nie.
Co za bzdura.
Nie.
Zwrot akcji!
PARYŻ 2024
WEJŚCIE
Intrygujący pojedynek na stadionie Pierre Mauroy
między Stanami Zjednoczonymi a Sudanem Południowym.
Wygląda na to, że najciekawszy jest rozkład minut w drużynie USA,
a konkretnie to, że Jayson Tatum,
gracz NBA, mistrz, nie zagra w pierwszym meczu.
To jeden z najbardziej utytułowanych graczy w NBA,
więc rozumiemy, dlaczego to ważne,
ale nikt nie planował, że Kevin Durant
zagra w jednych z najlepszych igrzysk.
Cała dwunastka jest w stanie zapewnić nam zwycięstwo.
To ważne, że gdy dostaniesz swoją szansę,
masz ją wykorzystać, bo zrobi to ktoś inny.
To siła zespołu.
Bam to jedna z najbardziej imponujących osób, jakie znam.
Głęboko wierzy w to, co robi,
ale poddaje się zespołowi, grupie,
i to jest potężna siła.
Na każdym spotkaniu, gdy wchodzi, przybija piątkę z każdym.
Nigdy nie zawodzi. Każdy dzień jest dobry dla Bama.
Jest supergwiazdą, jest gwiazdą NBA.
Zdobył złoty medal w 2021 roku,
ale ma mentalność robotnika, jest skromny.
Bam jest wszechstronny.
Gdy zbierasz drużynę olimpijską, chcesz ludzi,
którzy mogą grać na różnych pozycjach.
Musisz znaleźć ludzi, którzy nawet nie trzymając piłki,
mogą mieć duży wpływ na grę.
Bam taki właśnie jest.
Może kryć każdego.
Dosłownie każdego.
A do tego zdobywa ponad 20 punktów i robić ponad dziesięć zbiórek.
Jest jednym z najbardziej niedocenianych koszykarzy.
Powiedziałem jego mamie, że powinna być dumna z tego, kim jest
i kim nadal chce być jej syn,
mimo, że już tak wiele osiągnął,
ma przed sobą niesamowitą przyszłość
jako koszykarz.
Dokąd poszedł? To mój Bam.
- Powiedz, po której jest stronie. - Właśnie próbuję to rozgryźć.
- To moja koszulka. - Masz kibicować Stanom.
Numer 13, Bam Adebayo.
Tak!
Gdy miałem 12 lat, nie uwierzyłbym,
że będę grać na moich drugich igrzyskach,
a moja mama będzie to oglądać na żywo.
Nigdy bym…
Czerpie korzyści ze swojej ciężkiej pracy.
No weź!
Sudan chce wyjść na prowadzenie. Shayok rzuca za dwa.
Patrzcie!
Podkręca piłkę!
Bam, wchodzisz!
Tak!
Przypomina mi to, że kiedyś nie mieliśmy nic.
Zupełnie nic.
Po dziesięć punktów.
Bam Adebayo, Anthony Edwards, Jrue Holiday, wszyscy obecni.
Muszą się zatrzymać.
Dorastałem na wsi w Karolinie Północnej.
- Bierz! - Tracą piłkę.
Tak jest!
Dobra obrona!
Żyliśmy z mamą za 12 000 dolarów rocznie,
w przyczepie, próbując wiązać koniec z końcem.
Edwards do Adebayo.
Moja mama codziennie chodziła pieszo do pracy.
Deszcz, śnieg, gołoledź…
Jakkolwiek by nie było, szła do pracy.
- Adebayo, popisuje się. - Tak! Za trzy!
Zawsze pilnowała, bym miał czyste i przygotowane ubrania do szkoły.
Kiedy się obudziłem, myłem zęby, brałem prysznic,
jadłem śniadanie i wychodziłem do szkoły.
Robiła to codziennie, aż skończyłem 16 lat.
USA miały przewagę 20 punktów,
schodzą na przerwę z przewagą 19 punktów.
Gdy dorastasz, zaczynasz rozumieć,
zaczynasz dostrzegać swoje otoczenie.
„Cholera, jego dom wygląda tak. Oni jeżdżą takimi autami”.
„Nie mamy samochodu. Mój dom tak nie wygląda”.
Dojrzałem szybciej niż inne dzieciaki,
bo nie przeszkadzało mi to, że my tego nie mieliśmy.
Mama pilnowała, żebym miał co jeść, mogłem być sobą
i przynajmniej mogłem być dzieckiem.
Ciasna zasłona, rzuca wysoko.
Adebayo szybuje w powietrzu!
Moja mama wiele przeszła. To, że mogę ją zobaczyć w Lille…
To wszystko, czego mi trzeba.
Więcej motywacji nie potrzebuję.
Dorastałem w przyczepie z mamą.
A teraz jesteśmy na olimpiadzie.
Taką muzykę lubimy.
Do środka, Adebayo, trafia.
USA próbują zdobyć jak największą przewagę.
Muszą się postarać.
Są już w ogródku!
Koszykarze USA dali przeciwnikom szkołę,
wygrywając średnio o 21,3 punktów.
To dużo.
Zatem w fazie pucharowej zagra osiem drużyn.
Gdy przebrniesz przez ćwierćfinały,
wiesz, że masz szansę na zdobycie przynajmniej brązu.
Wtedy zaczyna się robić ciekawie.
Zostało osiem drużyn. Grają po kolei,
a we wszystkich są wielkie gwiazdy.
Nie ma drużyny, z którą łatwo się gra.
W fazie pucharowej może się zdarzyć wszystko,
ale chcesz zmierzyć się z drużyną Stanów Zjednoczonych?
Nie boimy się drużyny USA.
Czekamy na to wyzwanie.
To nie tak, że zawsze będziemy wygrywać.
Wszyscy są w stanie nas pokonać, dlatego zawsze musimy być gotowi.
W igrzyskach obowiązuje system pucharowy.
To proste.
Trzeba wygrać.
Wtorek, osiem drużyn, cztery mecze.
Który z tych ćwierćfinałów powinniśmy obejrzeć?
Kanada i Francja. To będzie fascynujące.
Czy Francja jest dobra?
To dobre pytanie.
- Nie grali zbyt dobrze. - To była katastrofa.
Drużyna Francji jest głęboko w dupie.
Dostali łomot od drużyny Niemiec.
Po meczu Evan Fournier powiedział: „Obecnie najlepszą obroną jest atak”.
„To już nie lata 90. i 2000.
kiedy broniło się połowy boiska. Atak to podstawa”.
Podważa całą filozofię Vincenta Colleta.
„Myślę, że brakuje nam podstaw”.
Rety. Dobrze, Evan.
Evan lubi rywalizację.
Naprawdę chce wygrywać.
Niektórzy są bardziej niczym cichy zabójca.
On nie. On jest zapaleńcem.
Nie boi się chwili.
Evan Fournier zawsze chce podejmować ryzyko.
Myśli, że mu się uda, więc ty myślisz, że mu się uda.
Niczego się nie boi. To w nim uwielbiam.
Nie boi się chwili. Bierze piłkę i gra.
Potrzebujemy tego, jeśli chcemy zajść dalej w tym turnieju.
Dużo gadaliśmy. W ostatnim meczu skopano nam tyłek.
Presja będzie inna, bo jesteśmy u siebie.
Będziemy musieli ciężko pracować
i mieć odwagę, by naprawdę…
poradzić sobie z turniejem, presją i wszystkim, co się z tym wiąże.
A szukanie winnych nam nie pomoże.
Wszyscy muszą spojrzeć w lustro.
Odczuwamy podekscytowanie całego kraju.
To jedyna taka szansa w życiu. Trzeba zachować rozsądek,
a jednocześnie dać z siebie wszystko.
Co się stało, to się nie odstanie. Jesteśmy tam, gdzie chcemy być.
To runda eliminacji.
Tu nie ma miejsca na błędy.
Wczoraj Evan Fournier powiedział, że czasem najlepszą obroną jest atak.
Czujesz, że cała grupa przyjęła ten sposób myślenia?
Jak skomentujesz jego słowa?
Po pierwsze Evan Fournier to nie grupa.
To tylko Evan Fournier.
To godne pożałowania i niedopuszczalne stwierdzenie,
za które ponosi odpowiedzialność.
Może mówić tylko za siebie.
Powiedziałem, co mam do powiedzenia. To wszystko.
Podtrzymuję to, co powiedziałem.
Przykro mi, że Vincent tak myśli.
Nie chciałem…
Nie chciałem, by źle to przyjął. Chcę, byśmy szli do przodu.
Chcę tylko, byśmy wygrali.
Nie wiem, ile punktów zdobyliśmy wczoraj.
Siedemdziesiąt jeden.
Nikogo nie pokonamy w następnych meczach z 71 punktami.
Chce być lepszy i wie, że teraz trzeba coś zmienić.
Miło mieć takie wsparcie.
Ale czuć też presję,
która się z tym wiąże.
Gram dla niego od 2014 roku.
Dobrze sobie radzi.
Nie czuję od niego dodatkowej presji.
Staramy się skupić na tym, co przed nami. Mecz po meczu.
Jak dotąd… szło nam dobrze.
Jesteśmy Kanadyjczykami, połowa musi być po francusku.
Jesteśmy krajem dwujęzycznym.
Nie jestem dwujęzyczny. Umiem tylko:
„Bonjour, je m’appelle Dillon, comment t’appelles-tu?”.
Nieźle. Nie wiem, co powiedziałeś.
Jeśli ty mnie spytasz, odpowiem: „Ça va bien, et toi?”.
No proszę. Popisuje się.
I „Puis-je aller aux toilettes?”. Mogę iść do łazienki?
To wszystko.
Chcę wznieść toast za gwiazdę wieczoru, Jaxa Brooksa.
BRAT DILLONA
Dziękuję, Dill. Dzięki za zaproszenie i za to, że możemy być tego częścią.
To coś wyjątkowego spełniać z tobą to marzenie.
Będziemy ci kibicować w walce o złoto.
- Na zdrowie. - Na zdrowie!
Jestem źle rozumiany.
Na boisku gram tak, że wszyscy się mnie boją.
„Będzie grał agresywnie,
będzie pyskował bez względu na to, co się dzieje”.
A gdy zejdę z boiska, mogę się odprężyć i być Dillonem Brooksem,
miłym gościem, który jest wyluzowany i lubi przebywać z rodziną i przyjaciółmi.
Gdy byłeś dzieckiem, zabierałam cię na mecze Raptorów.
Jako dziecko nie potrafiłeś usiedzieć w miejscu.
A tam byłeś jak przyklejony.
Byłeś skupiony i chciałeś mieć program.
- Zawsze. - Musiałeś mieć program.
A potem siadałeś w łóżku i w nocy czytałeś cały program.
Nigdy nic nie czytałeś, ale program zawsze.
Byłeś pochłonięty,
gdy oglądałeś te mecze ery Vince’a Cartera z Raptorami.
Wtedy siedział nieruchomo.
Siedzę nieruchomo przy koszykówce i Toy Story.
- Toy Story. - Toy Story też.
- Uwielbiał Chudego. - Tak.
Nieważne, co ludzie myślą. Jestem, kim jestem.
Stałem się graczem, którym jestem i ciągle się rozwijam.
Dwa lata temu, gdy grałeś,
obrażałeś Jamaala Magloire’a.
- Tak. - A potem na niego krzyczałeś.
- Wrzeszczałeś: „To mój dom”. - Tak.
Jamaal coś ci powiedział.
Spojrzałeś na mnie ze słowami: „Prawda, mamo?”.
A ja na to…
Pamiętam to.
To był dobry dzień.
Wygraliśmy ten mecz.
To był dobry dzień.
To wyjątkowy czas. Dziękuję wam za przybycie.
Bardzo mnie to cieszy.
Uwielbiam się z wami widzieć.
PARYŻ, FRANCJA
Przeniesienie turnieju do hali INSEP było dla nas ważne.
To nasza baza. Graliśmy tu, gdy byliśmy młodsi,
więc to pomogło nam skupić się na pracy.
Do ćwierćfinału zostały trzy dni.
Fajnie tu być. Czuję się jak w domu.
INSEP to akademia dla najlepszych sportowców we Francji.
To najlepsze miejsce, gdy jesteś nastolatkiem, który ma zostać zawodowcem,
bo najlepsi francuscy koszykarze
trenują tu codziennie.
Wracając tu, czuję się jak dzieciak, nastolatek.
Dlatego kocham grać w kadrze narodowej.
Czuć, że atmosfera jest inna. Energia jest inna.
Wiemy, po co tu jesteśmy.
Wiemy, co możemy zrobić. I to zrobimy.
Czuję się, jakbym znowu miał 13 czy 15 lat.
To fajne uczucie, bo panuje rodzinna atmosfera,
którą chcemy utrzymać w drużynie narodowej.
Przenosi się ona na boisko.
To tutaj poznali się moi rodzice.
Oboje trenowali judo.
Mój tata został trenerem kadry narodowej.
Gdy dorastałem, poznawałem tutaj sportowców
i taki styl życia wtedy mi towarzyszył.
Tutaj poznałem żonę.
To miejsce ma dla mnie szczególne znaczenie.
Kanada, czego potrzebujecie, by wygrać ten mecz?
Wydaję mi się, że teraz nie jest istotne to, z kim gramy.
Bardziej chodzi o to, jak się przygotowujemy,
chodzi o poczucie wspólnoty, wiarę.
By zrobić wszystko dobrze.
DZIEŃ PRZED ĆWIERĆFINAŁEM
Otwierają się drzwi dla Kanady.
Nash to wymyślił.
Nash poprowadzi.
A piłka… wymyka mu się z rąk,
Francja przejmie piłkę.
To trudne zadanie.
Wygraliśmy w grupie. Pokonaliśmy niesamowitą Serbię.
Wygrana w grupie dała nam dużo wiary i nadziei.
Graliśmy z Francją w ćwierćfinale i zostaliśmy pokonani.
I to wszystko. Czas się kończy.
Francja wygrywa z Kanadą.
Przechodzą do półfinału.
Widać tu dziwne podobieństwo
i czuję, że może jest to dla nas szansa, by się odegrać.
Kanada wygrywa w swojej grupie, grają z Francją.
Z tą różnicą, że teraz są we Francji.
To będzie dodatkowy, ciekawy element.
To będzie istne szaleństwo i będą musieli poradzić sobie z kibicami.
Niewiarygodna bezinteresowność jak na dzisiejszych sportowców.
Widać to w jego oczach. On cierpi.
Ból.
Kiedy świętujesz, to najgorsze, co możesz zrobić.
Zwycięstwo nad Serbią było emocjonalnym przeżyciem.
Najlepsza wygrana w historii.
Nie wiem, czy warto to w którymś momencie pokazać.
Bo jeśli wygrana będzie emocjonalnym przeżyciem,
nie chcę, by to na nas wpływało w kolejnym meczu.
Poszliśmy na wojnę i…
Wszyscy popełniamy błędy.
Kiedy to się dzieje,
trzeba być ze sobą szczerym. Tak się uczymy na błędach.
A to jest coś większego od nas.
Musimy zrozumieć, że ćwierćfinał
to jeden z najważniejszych meczów,
jakie zagramy razem,
zwłaszcza na tych igrzyskach.
W ciągu 40 minut meczu może się zdarzyć wszystko.
Dobrze. Kąt, rzut, kąt, rzut.
Idź na swoje miejsce.
Podczas meczu z Francją będzie głośno,
będzie żywiołowo,
będzie czuć pasję, którą przejawiają kibice.
Musimy się z tym zmierzyć.
To pewnie będzie mój ulubiony mecz. Bycie we Francji,
gra z Francją na olimpiadzie, dla takich meczów żyję.
Mamy świetną drużynę, która może tworzyć historię
i na długo pozostać w pamięci.
Członkowie tej drużyny są bardzo zaangażowani, zgrani.
W koszykówce potrzeba poczucia koleżeństwa,
synchronizacji i myślę, że to osiągnęliśmy.
W drużynie są gracze, którzy świetnie odgrywają swoje role.
Nigdy nie wiadomo, kiedy nagle będziesz w centrum uwagi.
W drużynie, w której wszyscy to rozumieją i są gotowi,
każdy może być tym, kto zadecyduje o sukcesie.
Wiemy, że Shai i Jamal to czołowi zawodnicy.
Wiemy, że w każdej chwili Lu może przejąć kontrolę nad grą,
ja mogę przejąć kontrolę nad grą i płynąć na tej fali.
Atak.
Jeśli chcemy dostać się do rundy medalowej, mamy jeden mecz
we Francji, przeciwko Francji.
Na igrzyskach olimpijskich… To marzenie.
Czego więcej chcieć?
Zaczynamy.
Jedną rzeczą, którą robiliśmy dobrze było wywieranie presji.
Nie możemy przestać tego robić.
Jedyne, co musimy zrobić to walczyć bez faulowania.
- I zbiórki. - Dziękuję.
- Kanada na trzy. Raz, dwa, trzy. - Kanada!
Kto wyznacza przydział Wemby’ego, czy robi to grupa ludzi?
Tak, to będzie grupa ludzi.
Zaczniemy od Dillona i pójdziemy dalej.
Dillon jest świetnym obrońcą. Podejmie wyzwanie.
Zrobi to bez faulowania. Pokaże, co potrafi.
On nada ton grze.
Jak reaguje na zaczepki fizyczne w obronie?
Niech pan mi powie.
- Mówisz… - Zmęczy się? Upadnie.
Mówisz, że z dumą grasz w obronie, powstrzymujesz najlepszych.
- Co wy macie? - Mamy wielu świetnych graczy.
Mamy utalentowanych graczy, którzy mogą wiele zmienić.
Chłopaki dają z siebie wszystko w takich chwilach.
Myślimy tylko o wygraniu tego meczu.
- Dzięki, Dillon. - Dziękuję.
Jest skarbem narodowym.
FRANCJA
Granie dla kraju to coś innego niż granie dla drużyny, klubu czy miasta.
Czuję tę dodatkową presję.
Uwielbiam tę presję.
Jestem najstarszy w drużynie.
Gość powiedział mi, że gdy pierwszy raz grałem dla kraju,
miał dwa lata.
Ale wciąż tu jestem, bo to coś wyjątkowego
nosić swój kraj na piersi,
nosić niebieską koszulkę, grać dla Francji.
Mój tata był koszykarzem, więc poszedłem w jego ślady.
Gdyby zobaczył, jak jego syn gra w NBA,
na igrzyskach, w mistrzostwach świata, czy kadrze narodowej,
nie wyobrażam sobie, jak szalenie byłby dumny.
Zmarł, gdy miałem trzy lata.
Doznał udaru na boisku do koszykówki w 1991 roku.
Byliśmy z mamą na trybunach.
To było trudne. To był trudny okres.
Nigdy nie zrozumiem, dlaczego gram w koszykówkę.
Dlaczego mama kazała mi grać? Bo gdyby coś się stało,
nie sądzę, że kazałbym dziecku uprawiać ten sam sport.
Wiedziała, że kocham tę grę,
że to była dla mnie forma terapii.
Brakuje mi tego, że nie mogę zobaczyć jego reakcji
na to, co robię przez ostatnich 15, 20 lat.
Poznałem Nicolasa Batuma, gdy byłem trenerem Le Mans.
Dołączył, gdy skończył 15 lat.
I natychmiast
wyróżniał się z tłumu.
Byłem pod wrażeniem, z jaką łatwością się poruszał.
Nie był jeszcze graczem, którym później się stał,
ale było widać, że miał przed sobą świetlaną przyszłość.
Miałem 15 lat. Powiedział: „Zaczniesz z nami trenować”.
A potem awansowałem.
Grałem, gdy miałem 16, 17 lat, w wieku 18 lat byłem w drużynie,
a potem wziąłem udział w drafcie.
Rok później przejął drużynę narodową i to był mój pierwszy rok.
Pracuję dla niego i z nim bez przerwy od 20 lat.
Bo jeśli chcemy ich pokonać,
pierwsze, co trzeba znaleźć, to dopasowanie graczy.
Znam każdy trening, każdy mecz, każdy film,
wszystko, co może rzucić w moją stronę, jakbym wciąż miał 15 lat.
Ale taką mamy relację. To nic osobistego.
Odkąd miałem 15 lat, chce tylko, bym był świetny. Uwielbiam to.
Co do jutrzejszego meczu.
Kluczowe są zapał i determinacja.
Od tego się zaczyna.
Wiem, że chcecie wygrać.
Wszyscy tego chcemy.
Taka motywacja jest niezbędna, ale musimy ją ukierunkować.
To bardzo silna drużyna.
Według mnie ustępują tylko drużynie Stanów Zjednoczonych.
Ale mamy to, czego trzeba, by wygrać w ćwierćfinale.
Nie myślimy o tym, co będzie dalej.
Skupiamy się na tym, co trzeba zrobić.
Jak stworzymy warunki do tego, by osiągnąć sukces?
Odpowiedź brzmi: grać razem.
ĆWIERĆFINAŁ
Dlatego gram w kosza.
Dlatego jestem na olimpiadzie.
Chodzi o ten jeden mecz.
To koszykówka dla dużych chłopców.
Nie dla dzieci, tylko dla dorosłych.
Musimy zająć się trzema rzeczami.
Pierwsza to kibice gospodarzy.
Jak to zrobimy?
Wykorzystamy ich energię przeciwko nim samym.
Jasne? Źle się do nas odniosą,
nie reagujemy na to.
Robimy swoje, bo to pokazuje, że jesteśmy twardzi
i zobaczą, że nie żartujemy.
A trzecia sprawa,
mecze nie rozstrzygają się w pierwszej, drugiej czy trzeciej kwarcie.
Rozstrzygają się w czwartej.
Musicie grać razem przez całe 40 minut.
Każde posiadanie się liczy.
Zaczynamy. Do dzieła.
To początek historii.
To wyjątkowa szansa.
Ten mecz odróżni od innych meczów to, że przejdziemy samych siebie.
Zrobimy to, gdy będziemy współpracować.
Nie są na to przygotowani. bo nie można się na to przygotować.
Bo sami nie wiemy, jak daleko jesteśmy w stanie zajść.
Będziemy niepowstrzymani, rzucimy im się do gardeł.
Będziemy walczyć o każdą zbiórkę.
Będziemy biegać jak demony.
Będziemy bronić jak nigdy dotąd.
Możemy dziś umrzeć z wycieńczenia, ale damy z siebie wszystko.
Jak dotąd nie rozegraliśmy dobrego meczu.
Dziś jest ten dzień! Gramy!
Chodźmy!
Razem!
- Razem! - Razem!
Zaczynamy.
Spróbujemy się też dobrze bawić.
- Kanada na trzy. Raz, dwa, trzy. - Kanada!
Dajmy im popalić.
Kraj gospodarzy, Francja, chce kontynuować grę w turnieju.
Ich rywalami jest jedna z najlepszych drużyn.
Na szali jest miejsce w półfinale. Zwycięzca zmierzy się z Niemcami.
Yabusele rzuca.
Za trzy!
Dosłownie czuję, jakby cały budynek się trząsł.
Jest inaczej niż w Lille.
- Świetne podanie. - To ten człowiek.
Dobre podanie od Yabusele.
Cordinier zagrywa. Rzuca za trzy.
Kosz!
Dobry początek dla Francji.
Odepchnięty przez Wemby’ego.
Francja przejmuje piłkę. Cordinier. To samo miejsce.
Ten sam wynik!
Trzy na cztery pod dobrym kątem,
dwa z nich pod gorszym.
Teraz Francja nie może popełnić błędu.
Idźcie na swoje miejsca.
Cholera. To był faul.
Brooks. Zatrzymuje się.
W górę i w dół. Brooks.
Nic z tego. Stracił piłkę.
Musimy zachować równowagę psychiczną.
Bo będzie kontakt fizyczny,
a my nie jesteśmy tacy wysocy.
Pieprzyć go!
Barrett przejął piłkę. Nie złapał jej dobrze.
- Co za absurd. Wemby! - O rety.
Zostaw. Lessort za dwa.
Pojawił się znikąd.
Faul! Jasna cholera.
- Nie wykonałem rzutu wolnego. - Ale to nie jest…
- To nie piłka nożna. - Nie wiem. Szukaj dalej. Jeśli chcesz…
To nie jest piłka nożna.
Fournier.
Fournier rzuca lobem.
Lessort robi wsad.
Francja kontroluje sytuację na boisku.
Kanada dostaje łomot na samym początku meczu.
Idą pod kosz.
Rozumieją kwestię niedopasowania graczy i mają szansę to wykorzystać.
W drugiej kwarcie mamy coraz więcej fauli Kanady.
Macie sędziować sprawiedliwie.
Dajcie nam grać!
Mają przewagę 15 punktów.
Kanada utraciła rytm.
SGA musi zacząć zdobywać punkty.
SGA rzuca ze średniej odległości.
Trafia za dwa.
Shai jest jednym z najlepszych graczy na świecie.
Czasem, gdy coś nie idzie po naszej myśli,
on potrafi rozpalić w nas iskrę.
SGA, dwa trafienia w dwóch posiadaniach.
Shai Gilgeous-Alexander. Rzuca i trafia.
To naprawdę dobre.
Jest tu. Wreszcie. Tak jest.
Lessort faulował.
Szamotanina po fakcie.
- Statystyka rzutów wolnych? - 16-6.
Hej! 16-6 w rzutach wolnych!
Ntilikina sfaulowany.
Kurwa!
Hej, chłopaki, faulujemy. Mamy 20 minut, by to naprawić.
Dwadzieścia minut.
Nie poddawajcie się!
Kibice wstają.
Francja chce skończyć pierwszą połowę z hukiem.
Yabusele za trzy.
- Koniec. - Yabusele!
Co za pierwsza połowa dla Francji.
Musicie grać lepiej.
Poruszał się za zasłoną.
To okropne.
Może pan ogłosić faul?
Proszę. Gram o życie.
Czy mają w sobie siłę, by odrobić szesnastopunktową stratę?
Jeśli będziemy grać w pośpiechu…
Odbierzmy to osobiście.
Dobra robota.
Chodźcie.
- Zróbmy to samo! - Co teraz?
- Jeszcze połowa! - Co robimy?
- 20 minut! - Dalej!
- Róbmy swoje. - Tak. Dobrze.
Wróćmy do podstaw.
Teraz to zbyt łatwe.
- Jak mamy wrócić do gry? - Obrona.
Dobrze, a czego nie? Czego mamy nie robić?
- Nie faulować. - Dobra.
W tej chwili cały czas narzekałem,
ale jest 25-8 w rzutach wolnych.
Nie chcę, żeby ktokolwiek narzekał.
Oni to wiedzą, a gramy u nich.
Wszystko sprowadza się do tego, że trzeba wygrać w tej kwarcie.
Jasne? Trzymajcie się razem. Nikt nie mówił, że będzie łatwo.
Chodźmy walczyć. Do roboty.
Chodźmy!
- Kanada na trzy. Raz, dwa, trzy. - Kanada!
- Niebieski, biały i czerwony! - Razem!
Początki są kluczowe!
- Chodźmy! - Chodźcie!
Wiesz, że jest 25-8 w rzutach wolnych?
Widzieliśmy to.
To niemożliwe. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Ale mecz trwa 40 minut, więc…
Czy Kanada odrobi szesnastopunktową stratę?
Chciałbym, by Barrett się zaangażował.
RJ zdobywał średnio 20 punktów na mecz dla drużyny.
Czy Dillon Brooks znajdzie sposób na atak?
Brooks nie ma wyników w tym meczu.
Co, kurwa?
To najlepszy zawodnik na boisku,
a wy pozwalacie ciągle go faulować.
Barrett trafia do kosza.
Czy widać światełko w tunelu
drużyny Kanadyjczyków?
Co za zagranie Dorta.
SGA przejmuje piłkę.
Dwóch na jednego.
Skończy.
To było ładne.
Przewaga spada.
Kanada traci 11 punktów.
- Tak trzymać! - Jeśli chcemy wygrać, musimy grać!
Tak jest!
Niebieski, biały, czerwony.
Ostatnia kwarta.
Francja utrzyma prowadzenie czy Kanada zaatakuje?
Barrett sam. Czysto!
Yabusele rzuca.
Dalej!
Zbiórka Powella. Jest wolny.
RJ Barrett za obrońcą.
Przerwa dla Francji.
Różnica pięciu punktów.
No dalej!
Musimy…
Musimy ciężko pracować, jak wcześniej!
Rozstawiają nas po kątach,
musimy ryzykować!
Francja miała pełną kontrolę,
a Kanada odrobiła stratę.
Dalej, Evan!
Fournier szuka Wembanyamy.
Fournier, ustawia się.
I trafia!
Niezły rzut.
Evan… Ten mecz pokazał, kim jest.
To jego rodzinne miasto. Dorastał kilka przecznic od tej hali.
W najważniejszym meczu turnieju zaliczył kilka dobrych rzutów.
Fournier rzuca.
I wpada!
Zostały dwie minuty. Gra o miejsce w półfinale.
Wembanyama.
Fournier. Bomba!
Fournier znów trafia!
Francuscy bogowie koszykówki odpowiadają na modlitwę.
To jedna z tych chwil, gdy wszystko jest jak w zwolnionym tempie.
Piłka leci powoli i modlisz się, żeby wpadła,
ale w tej chwili wiesz, że wpadnie.
Gdy wpadła, tłum wręcz eksplodował.
Jego występ w tym meczu i ten rzut na sam koniec
w tym momencie… Zasłużył na to.
Zwycięstwo Francji.
Francja zagra z Niemcami w półfinale,
do którego awansują na igrzyskach w Paryżu.
Nie przestali grać ani na chwilę.
To boli. To okropne uczucie.
Dali z siebie wszystko dla nas, dla swojego kraju.
Czterdzieści dwa pieprzone rzuty wolne.
Kurwa!
To trudne dla nas wszystkich.
Ale jedno, co mogę ci powiedzieć… To pierwsza olimpiada od 24 lat.
Świetnie się spisaliście.
Nie chcemy przegrać w ćwierćfinale,
ale to doświadczenie… To nie będzie ostatnia olimpiada.
Pamiętajcie, jak bardzo to boli,
bo gdy nadarzy się okazja, by zagrać kolejny mecz na tym poziomie,
nie możemy zapomnieć tego uczucia.
Chcę, żebyście zapamiętali poziom tego meczu.
To nie NBA.
To FIBA. Nie odgwizdują tylu fauli.
Grają ostrzej.
To inna gra.
Shai, jesteś naszym najlepszym graczem. Chcę usłyszeć twój głos.
Tak. To okropne uczucie.
Osobiście uważam, że przegapiłem szansę.
Gdy mecz się skończył,
zrozumiałem, że kolejna okazja nadarzy się za cztery lata.
To dużo czasu.
Radzę, byście zapamiętali to uczucie.
Ta szansa jest niezwykła, bo pojawia się raz na cztery lata
i musimy być gotowi na 2028 rok.
Bądźmy najlepsi.
Ostatni raz razem. Chodźcie.
Trzymajcie się, wrócimy.
Wrócimy.
- Kanada na trzy. Raz, dwa, trzy. - Kanada!
Wiemy, z kim gramy. Znów gramy z Niemcami.
Chcieliśmy ich znów zobaczyć.
Co ci mówiłem, bracie?
Dobra robota!
Nie będziecie spać dziś w nocy.
Jeśli już myślicie o kolejnym meczu,
musicie zrozumieć, że zawsze jest coś na szali.
I mamy szansę wygrać z drużyną, z którą przyjdzie nam się zmierzyć.
Dlaczego uważam, że mamy przewagę?
Są zbyt pewni siebie,
może wręcz aroganccy.
Musimy obrócić ich pewność siebie przeciwko nim.
Musimy ukraść ich pewność siebie.
Zobaczycie, że odniesiemy zwycięstwo.
Chodźcie.
- Razem. - Niebieski, biały, czerwony.
- Niebieski, biały, czerwony! - Razem!
Napisy: Agnieszka Otawska