Trudno o bardziej emocjonujący mecz niż ten, który zaraz zobaczymy.
I Francuzi, i Niemcy dwukrotnie byli górą. Zwycięzca tego starcia wygra grupę.
Obie drużyny chcą zająć pierwsze miejsce.
Przechwyt Schrödera.
Schröder do Wagnera i trzy punkty. Już się wstrzelił,
Niemcy powiększają przewagę.
Wagner znów niezawodny.
Niemcy rozbijają Francuzów.
Jedziemy!
Pozytywne nastawienie!
Dwadzieścia jeden punktów przewagi Niemców nad gospodarzami. Nie do wiary.
POŁOWA MECZU
Po co tu jesteśmy? Czego chcemy?
Złota?
Sami nie wiemy.
Rozmontowują nas.
Nie możemy wyjść na pozycję ani trafić.
Nadziewamy się na zasłony.
Oni przekazują, my nie reagujemy.
Nie potrafimy wyprowadzić ataku.
Nie ogarniamy pick'n'rolli.
Medal olimpijski?
Gówno!
Dostaliśmy wciry rok temu, teraz to samo.
Znów nas leją.
Śmieją się z nas, a my nic.
Luzik.
Nie możemy się przebić z piłką.
Akcje jeden na jednego.
Trzy podania, trzy wsady.
Atakujmy!
Grajmy piłką. Stać nas na więcej!
Tak nie może być!
Ilekroć wygrywamy, to ze słabszymi, fuksem.
Jeśli mamy ich pokonać, musimy grać zespołowo, a nie tak.
Kurwa!
KOSZYKARSKIE ZŁOTO
Wkurzyło mnie, że nas tak leją. Taki mieli plan i go wykonali.
Zdołamy się otrząsnąć i się odgryźć?
Ten ochrzan w połowie był potrzebny.
Był uzasadniony i dał efekt.
Nicolas ma największy wpływ na drużynę.
Batum, siedzi.
Chcemy, żeby reprezentantów Francji cechował brak egoizmu i duch walki.
To powinna być nasza główna siła.
Przegrana to nie tragedia. I tak wyjdziemy z grupy.
Spróbujcie grać, jak ćwiczyliśmy. Walczcie,
żebyśmy weszli z takim nastawieniem w następny mecz.
Jeśli walczysz, to wciąż masz szansę, zwłaszcza na tym poziomie rozgrywek.
Niemcy są aktualnymi mistrzami świata. To nie przypadek.
Wagner.
- Franz Wagner. - Byli lepsi. Walczyliśmy,
ale to nie wystarczyło.
Chcieli wygrać ten mecz znacznie bardziej niż my.
Wyciągnijmy wniosek - taka postawa pozwala wygrać z każdym.
Czy uda im się poprawić w ataku? Muszą coś z tym zrobić.
Dokładam.
Dziesięć.
Zmieniłem zasady, żeby było trudniej.
Najmniejsza ilość punktów równa się 15-tu pompkom.
Widać po jego ramionach, że często pompuje. Bardzo często.
A niech to!
I co? Masz za swoje!
- Lubisz pompować? - Tak, bardzo!
WEJŚCIE NA STADION
Bardzo ciekawy mecz na stadionie imienia Pierre'a Mauroya.
USA kontra Sudan Południowy.
Największą zmorą Amerykanów jest umożliwienie gry wszystkim.
Jason Tatum, mistrz NBA, w pierwszym meczu nie grał w ogóle.
To jeden z najbardziej utytułowanych zawodników NBA,
ale nikt się nie spodziewał, że Durant rozegra tak
fantastyczne spotkanie.
Każdy z dwunastu zawodników może zapewnić wygraną.
Chodzi o to, by w kluczowym momencie zrobił, co trzeba,
bo inaczej wejdzie następna gwiazda.
Na tym polega siła drużyny. Bam to fantastyczny człowiek.
Wierzy w swoje umiejętności, ale całkowicie podporządkowuje
się drużynie, a to bardzo ważne.
Ilekroć gdzieś się zjawia, przybija piątkę z każdym. Zawsze.
I każdego dnia jest pogodny.
Jest gwiazdą NBA. Zdobył złoto w 2021, ale w głowie pozostał normalnym,
ciężko pracującym gościem.
To bardzo uniwersalny zawodnik.
Gdy zestawia się drużynę na igrzyska,
chce się mieć zawodników sprawdzających się w różnych rolach,
grających dobrze, nawet gdy drużynie ogólnie nie idzie.
Bam to jeden z takich zawodników.
Może kryć każdego. Dosłownie każdego.
A przy okazji zdobywa ponad 20 punktów i ma ponad 10 zbiórek.
To być może najbardziej niedoceniany koszykarz na świecie.
Powiedziałem jego mamie, że z pewnością jest dumna
z jego osiągnięć i z tego, że się nie zmienił,
choć już osiągnął w koszykówce bardzo wiele,
a z pewnością osiągnie jeszcze więcej.
- Jest mój Bam. Powiedz mu, gdzie ma iść. - Właśnie to ustalam.
Musisz kibicować USA.
Numer 13, Bam Adebayo.
Gdybym usłyszał jako 12-latek, że drugi raz zagram na igrzyskach,
a moja mama będzie oglądać mnie z trybun,
to bym nie uwierzył. To wszystko to… efekt jej ciężkiej pracy.
No dalej!
Sudan Południowy szuka okazji. Shayok za dwa.
Widziałaś? Miesza nam szyki!
To mi przypomina, jak zaczynaliśmy. Od zera.
Dziesięć - dziesięć. Adebayo, Edwards, Holiday na boisku.
Muszą przestać.
Dorastałem na wsi w Karolinie Północnej.
Łap!
- Adebayo wymusił stratę. - Świetnie!
Ja i mama musieliśmy przeżyć za 12 tysięcy dolarów rocznie.
Mieszkaliśmy w domu-przyczepie.
Edwards do Adebayo. Wsad!
Mama chodziła do pracy pieszo. Nawet gdy padał deszcz albo śnieg.
Zawsze szła.
Ponownie Adebayo.
Zawsze miałem przygotowane ubranie do szkoły.
Budziłem się, myłem zęby, brałem prysznic,
jadłem śniadanie i od razu mogłem wyjść z domu.
Robiła to codziennie, póki nie skończyłem 16-tu lat.
USA schodzą na przerwę z 19-toma punktami przewagi.
Dorastając, zaczynasz zauważać, że niektóre domy w okolicy są fajniejsze,
że inni ludzie mają auta.
My nie mamy, a nasz dom nie jest taki fajny.
To sprawiło, że szybciej dorosłem.
Pogodziłem się z faktem, że tego mieć nie będę,
ale mama i tak zadba o to, bym nie chodził głodny i
żył jak normalny dzieciak.
White, zza zasłony podrzuca. Adebayo z góry!
Mama nie miała lekko, więc jej obecność w Lille jest wszystkim,
czego potrzebuję. Najlepszą motywacją.
Kiedyś mieszkaliśmy w domu-przyczepie.
Teraz jesteśmy na igrzyskach.
Fajna muzyczka!
Adebayo, hakiem! USA chyba chcą wygrywać jak największą
różnicą. Cisną jak szaleni.
Fantastycznie!
USA szły przez fazę grupową jak burza,
wygrywając różnicą średnio 21 i trzech dziesiątych punktu. Ogromną.
Osiem drużyn w fazie pucharowej.
Kto przejdzie ćwierćfinał, ma zagwarantowaną szansę na brąz,
więc wtedy zaczyna się robić naprawdę ciekawie.
Osiem drużyn. W każdej supergwiazdy. Nie ma łatwych przeciwników.
Wszystko jest możliwe, ale czy możecie się mierzyć
z reprezentacją USA?
W ogóle nie odczuwamy strachu. Traktujemy to jako wyzwanie.
Nie jest powiedziane, że zawsze wygramy.
Wszyscy są zdolni nas pokonać, więc musimy być czujni.
Trzeba po kolei eliminować przeciwników. Wygrywać.
We wtorek cztery mecze ośmiu drużyn. Który ćwierćfinał zapowiada
się najciekawiej?
- Z pewnością Kanada - Francja. - Czy Francja jest dobra?
Dobre pytanie.
Grają beznadziejnie.
Przyznajmy: coś się spierniczyło.
Kilka dni temu Niemcy z nich zakpili.
Po meczu Evan Fournier powiedział, że dzisiaj najlepszą obroną jest atak.
To już nie te czasy, gdy dawało się wygrać obroną.
Trzeba atakować.
Podważa koncepcję Vincenta Colleta.
Powiedział też, że brakuje im podstaw. Ostro.
Evan jest bardzo ambitny. Bardzo chce wygrywać.
Niektórzy są typem cichego zabójcy. On jest zdecydowanie głośniejszy.
Nie boi się presji. Chce wykańczać ważne akcje.
Uważa, że potrafi. Inni też tak uważają.
Niczego się nie boi. Za to go uwielbiam. Nic go nie przytłacza.
Po prostu gra w piłkę.
Tego nam trzeba, jeśli chcemy zajść dalej.
Dużo się mówi o sromotnej porażce w ostatnim
meczu. To będzie innego rodzaju presja, bo gramy u siebie.
Musimy wykonać nasze zadanie, odważnie wejść w turniej i
przyjąć na siebie presję, jaka się z tym wiąże.
Wytykanie palcami nie pomoże.
Niech każdy spojrzy w lustro.
Wiemy, że cały kraj jest bardzo podekscytowany.
To wyjątkowa okazja.
Musimy zachować zimną krew i dać z siebie wszystko.
Było - minęło. Jesteśmy, gdzie chcieliśmy.
Faza pucharowa.
Nie ma miejsca na wpadki.
Wczoraj Evan Fournier powiedział, że najlepszą obroną jest atak.
Sądzi pan, że wszyscy zaczęli tak myśleć?
Jak pan to skomentuje?
Evan Fournier to nie „wszyscy”. Evan to Evan.
To były bardzo niestosowne słowa, które wypowiedział on. On mówi za siebie.
Ja też się już wypowiedziałem. Nie będę tego więcej komentował.
Powiedziałem, co myślę.
Szkoda, że Vincent odbiera to inaczej.
Nie chcę go urazić, tylko chcę, żebyśmy byli lepsi, żebyśmy wygrywali.
Nie wiem, ile punktów zdobyliśmy wczoraj.
Siedemdziesiąt jeden.
Nie pokonamy żadnego z przeciwników, zdobywając tyle punktów.
Chce grać lepiej i wie, że teraz jest na to pora.
Wsparcie kibiców to świetna rzecz.
Ale z nadziejami wiąże się bardzo wielka presja.
Gram u niego od 2014. Nie obraził się. Nie czuję, by zmienił wobec mnie postawę.
Skupiamy się na bieżących celach, mecz po meczu. Jak dotąd realizujemy plan.
Jesteśmy Kanadyjczykami, narodem dwujęzycznym, więc musi być też po
- francusku. - Ja umiem tylko powiedzieć:.
Nieźle.
Odpowiadając, mówię:.
No proszę. Popisuje się.
I jeszcze:.
„Czy mogę do łazienki?” To wszystko.
Toast na cześć Jaxa Brooksa.
Żartuję. Dill, wielkie dzięki za zaproszenie.
Fajnie brać udział w realizacji twojego olimpijskiego marzenia.
Będziemy ci kibicować, zdobądź złoto. Zdrowie!
Mylnie mnie postrzegają. Na boisku jestem zmorą przeciwnika.
Gram agresywnie, ciągle go męczę, także gadką,
niezależnie od tego, co się dzieje.
A gdy schodzę z parkietu, spuszczam powietrze i jestem
Dillonem Brooksem - miłym,
wyluzowanym gościem, który lubi spędzać czas z rodziną.
Gdy byłeś młody, zabierałam cię na mecze Raptors.
Normalnie nie mogłeś usiedzieć chwili w jednym miejscu,
ale na meczach byłeś jak przyklejony do
krzesełka
i zawsze chciałeś wziąć ulotkę. Zawsze.
A potem wieczorem w łóżku
ją sobie czytałeś.
Nie chciałeś czytać niczego innego, ale to czytałeś.
Bardzo lubiłeś oglądać mecze Raptors z Vincem
Carterem. Wtedy siedział spokojnie.
Uspokajały mnie koszykówka i Toy Story.
- Tak, uwielbiał Chudego. - To prawda.
Nie ważne, co o mnie myślą. Jestem, kim jestem.
Zapracowałem na swoja pozycję i dalej pracuję.
Dwa lata temu podczas jednego meczu pyskowałeś Jamaalowi Magloire…
- Pamiętam. - Krzyczałeś do niego coś w stylu: „Ja
tu rządzę!”. Jamaal coś odpowiedział.
Spojrzałeś na mnie, jakbyś mówił: „Prawda, mamo?”.
Pamiętam. To był dobry dzień.
Wygraliśmy ten mecz. Udany dzień.
To bardzo miłe. Dziękuję, że przyszliście. Bardzo się cieszę, że… że was widzę.
INSEP PARYŻ, FRANCJA
Przeniesienie się do INSEP-u na resztę turnieju było cudowne. To nasza baza.
Byliśmy tu jako młodzicy.
Przeprowadzka pomogła nam skupić się na zadaniu.
Trzy dni do ćwierćfinału. Fajnie tu być. INSEP jest jak dom.
To akademia dla najlepszych francuskich sportowców.
Idealne miejsce dla młodzika, który wkrótce stanie się seniorem,
bo codziennie spotyka w nim najlepszych francuskich koszykarzy.
Znów poczułem się jak nastolatek. Dlatego uwielbiam grać dla reprezentacji.
Ale teraz atmosfera jest inna. Wiemy, po co tu jesteśmy. Musimy zrealizować cel.
Przypominają się czasy, gdy miało się trzynaście, piętnaście lat.
Przypomina się rodzinna atmosfera.
Chcemy ją mieć w reprezentacji. To nam pomaga na parkiecie.
Tu poznali się moi rodzice. Oboje trenowali judo.
Potem tata został trenerem reprezentacji.
Dorastając, ciągle przebywałem wśród sportowców.
Ja też tutaj poznałem moją żonę. Dlatego to wyjątkowe miejsce dla mnie.
- Czego potrzebujecie, by wygrać z Kanadą? - Szczerze mówiąc, chyba nie powinniśmy
patrzeć na przeciwnika, tylko skupić się na nas.
Musimy się odpowiednio nastawić, przygotować mentalnie.
Kanada ma szansę.
Nash z piłką.
Wchodzi, ale nic z tego, aut. Piłka dla Francji.
Przykra sprawa.
Na igrzyskach wygraliśmy naszą grupę. Pokonaliśmy wielką Serbię.
To nam dodało skrzydeł.
Potem w ćwierćfinale graliśmy z Francją i przegraliśmy.
Nic z tego, koniec czasu.
Francja wygrywa z Kanadą i przechodzi do półfinału.
Sytuacja jest podobna i wydaje się, że mamy okazję na rewanż.
Kanada wygrała grupę i gra z Francją.
Tylko że we Francji, a to bardzo wiele zmienia.
Trybuny będą szaleć, dopingując gospodarzy,
a Kanadyjczycy muszą to wytrzymać.
Niesamowici sportowcy.
Widać po oczach, że cierpi.
Przedwczesny triumf to najgorsze, co może być. Wydaje mi się, że tak było,
gdy pokonaliście Serbów,
bo to było wspaniałe zwycięstwo. Nie wiem, czy warto sobie folgować i się cieszyć.
Bardzo bym nie chciał, żebyśmy stali się zbyt pewni siebie,
bo to zaważy na kolejnych występach.
Wszyscy popełniamy błędy. Gdy tak się dzieje,
trzeba się do tego szczerze przyznać.
Tylko tak można się czegoś nauczyć.
Musimy mieć świadomość, że ten ćwierćfinał to nasz
najważniejszy mecz, zwłaszcza na tych igrzyskach.
A w ciągu 40-tu minut gry o wszystko mogą się zdarzyć różne rzeczy.
Dobrze, biegamy!
Na meczu z Francją na pewno będzie głośno.
Z trybun będzie leciało na nas mnóstwo energii od rozszalałych fanów.
Nie mogę się doczekać tego meczu. Gry przeciw Francji we Francji,
na igrzyskach. Dla takich spotkań żyję.
Mamy zespół, który może zapisać się w historii
i być pamiętany przez długi czas.
Wszyscy są zaangażowani na sto procent.
Poczucie braterstwa jest bardzo ważne w koszykówce. To chyba osiągnęliśmy.
W drużynie jest wielu zawodników, którzy świetnie się wywiązują
z powierzonych ról,
ale nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie na to pora i dla kogo.
Jednak skoro to rozumiemy i jesteśmy gotowi,
takim dżokerem może się okazać każdy.
Shai i Jamal z pewnością będą ciągnąć grę.
W każdej chwili może się tym zająć też Lu.
Ja też potrafię wziąć ciężar gry na siebie.
Dalej, dalej!
Mamy 40 minut, by umożliwić sobie grę o medal.
Mecz z Francuzami we Francji na igrzyskach.
O tym właśnie marzyliśmy.
Jedziemy. Mamy świetnie wyćwiczony pressing.
Nie możemy, naprawdę nie możemy tego odpuszczać.
Cały czas ich naciskamy, dobra?
Kto kryje Wemby'ego? Kilku?
Tak. Najpierw Dillon, potem zobaczymy. Dillon świetnie broni, podejmie wyzwanie.
Nie faulując, ręce na widoku. Popracuje ciałem.
Co będzie, jak dostanie barkiem w klatę?
Ty powiedz.
Może się przewróci?
Jesteście pewni, że potraficie dobrze bronić.
Co jeszcze macie?
Wielu dobrych graczy. Czarne konie, które mogą pociągnąć grę.
Wtedy dostają skrzydeł.
W głowach mamy tylko zwycięstwo w tym meczu.
Dziękuję.
Inaczej się gra dla kraju niż dla drużyny, klubu czy miasta.
Zdaję sobie sprawę, że wszyscy jesteśmy pod presją.
Uwielbiam tę presję. Jestem najstarszy w drużynie.
Jeden kolega powiedział, że gdy zaczynałem w reprezentacji,
on miał dwa lata.
Ciągle gram dla kraju,
bo bieganie w tej niebieskiej koszulce to naprawdę wspaniała sprawa.
Mój tata też był koszykarzem. Poszedłem w jego ślady.
Na pewno byłby bardzo dumny, widząc syna grającego w NBA,
na igrzyskach, na mistrzostwach świata,
przewodzącego reprezentacji.
Zmarł, gdy miałem trzy lata.
Doznał wylewu podczas meczu w '91. Ja i mama byliśmy na trybunach.
Straszna rzecz. Naprawdę.
Nie rozumiem, dlaczego potem grałem w kosza,
dlaczego mama mi pozwoliła.
Ja, będąc świadkiem czegoś takiego, nie pozwoliłbym swojemu dziecku grać.
Ale ona wiedziała, jak kocham koszykówkę, a i była to dla mnie forma terapii.
Chciałbym zobaczyć jego reakcję na to, co robię od 15-tu, 20-tu lat.
Poznałem Nicolasa Batuma, trenując Le Mans.
Dopiero co skończył 15 lat i od razu zaczął się wyróżniać.
Imponował mi zwinnością i płynnością ruchów.
Nie był jeszcze tak dobry, jak stał się później, ale już było widać,
że czeka go wielka przyszłość.
Miałem 15 lat. Powiedział, że mam z nimi trenować.
A potem już poszło. Zacząłem grać, mając 16, 17 lat.
Gdy miałem 18, zostałem liderem drużyny. A potem był draft do NBA.
Rok później objął reprezentację. Wtedy zacząłem w niej grać.
Tak więc pracuję z nim bez przerwy od 20-tu lat.
Jeśli chcemy wykorzystać przekazywanie, musimy wiedzieć kiedy.
Wiem, że ilekroć trenujemy, gramy lub oglądamy wideo,
znów o coś mnie ochrzani, jakbym wciąż miał 15 lat.
Taką mamy relację, to nic osobistego. Po prostu chce,
bym był jak najlepszy i to jest super.
Jutro gramy na poważnie.
Motywacja i poświęcenie to podstawa.
Punkt wyjścia.
Chcecie wygrać.
Wszyscy chcemy.
To bardzo dobrze. Ale to pragnienie trzeba ukierunkować.
To bardzo silny zespół.
Moim zdaniem słabszy jedynie od USA.
Ale mamy, co potrzeba, by wygrać ten ćwierćfinał.
Nie wychodzimy myślami dalej. Skupiamy się na tym co teraz.
Co mamy zrobić, żeby odnieść sukces?
Grać zespołowo.
FRANCJA - KANADA ĆWIERĆFINAŁ
Po to gra się w kosza.
Na igrzyskach.
To nie seria spotkań, tylko jedno. Poważna koszykówka. Nie dla dzieciaków.
Musimy pamiętać o trzech rzeczach. Po pierwsze - publiczność.
Wykorzystajmy jej energię w grze, niech to nam pomoże zachować skupienie.
Po drugie - gdy sędzia się myli, nie psioczymy. Spokojnie gramy dalej,
bo to pokazuje hart ducha i oni to zauważą.
Po trzecie - mecze nie są rozstrzygane w jednej, dwóch czy trzech kwartach,
tylko w czterech.
Musicie grać przez 40 minut. Liczy się każda piłka.
Początek nowej historii.
Wyjątkowa szansa.
Ten mecz będzie inny, bo musimy przejść samych siebie.
Razem jako zespół.
Nie są na to przygotowani, bo to niemożliwe.
Nawet my nie wiemy, na co nas stać.
Będziemy nie do zatrzymania. Rzucimy im się do gardeł.
Walka o każdą piłkę.
Bieganie.
Momentalny powrót do obrony.
Padniemy z wycieńczenia, ale damy z siebie wszystko.
Jeszcze nie zagraliśmy naprawdę dobrego meczu.
Zrobimy to dzisiaj.
Jazda!
Trójkolorowi!
Do dzieła.
Niech to będzie też fajne. Raz, dwa, trzy - Kanada!
Gospodarze chcą pozostać w turnieju.
Naprzeciw nich jedna z najlepszych drużyn na świecie.
Stawką jest spotkanie w półfinale z Niemcami.
Yabusele trafia za trzy. Budynek aż drży w posadach.
Inaczej niż w Lille. Proszę bardzo.
Świetne podanie od Yabusele. Teraz Cordinier, za trzy. Siedzi!
Trzecia trójka Francji.
Przepychają się. Wemby nie pozwala. Kontra Francji.
Cordinier. Ponownie trafia!
Trafili chyba trzy na cztery z obwodu. Dwa razy z biegu.
Francuzi świetnie zaczęli.
Na swoje pozycje! Cholera, faul!
Brooks wyhamowuje. Próbuje, nie kończy. Gubi piłkę.
Musimy być odporni psychicznie, bo gra będzie bardzo siłowa,
a nie jesteśmy aż tak wysocy.
Teraz!
Barrett nie pozwala złapać piłki. Niesamowite. Wemby… Leesort za dwa!
Zaskoczył ich.
Faul! Stary, czemu nie gwiżdżesz?
To nie piłka nożna.
Mogę odgwizdać techniczny.
Tu nie ma przywileju korzyści.
Fournier. Zasłona. Podaje. Lessort kończy!
Francja kontroluje obie połowy boiska. Kanada od początku dostaje łomot.
Wchodzą pod kosz. Widzą,
gdzie jest słabsza obrona
i to wykorzystują.
Kanada łapie w drugiej kwarcie dużo fauli.
Sędziujcie równo! Dajcie nam grać!
Piętnaście punktów przewagi.
Kanada wybita z rytmu. Ten facet musi pociągnąć grę.
SGA - mięciutko z półdystansu. Trafia.
Shai to jeden z najlepszych koszykarzy na świecie.
Gdy nam nie idzie, często to właśnie on podrywa nas do walki.
SGA dwa na dwa w ostatnich próbach. Shai Gigleous-Alexander.
Wyskakuje i trafia. Świetnie.
Wziął się do roboty.
Lessort faulowany, będzie premia.
Stosunek wolnych?
Szesnaście do sześciu.
Szesnaście do sześciu w wolnych!
Ntilikina faulowany.
Panowie, za dużo faulujemy. Mamy 20 minut, żeby to odkręcić.
Nie odpuszczamy!
Kibice na stojąco. Francja chce dobrze zakończyć połowę.
Yabusele za trzy. Trafia.
Francja zdominowała pierwszą połowę.
Musicie się poprawić! Ruszał się przy zasłonie.
To faul. Możecie odgwizdać?
To mecz o wszystko.
Czy są na tyle mocni psychicznie, by odrobić 16 punktów?
Musimy się ogarnąć.
Przyłożyć się.
Jest dobrze.
Grajmy dalej tak samo.
- Dwadzieścia minut. - Jazda!
Musimy grać po swojemu.
Za łatwo im idzie.
Jak odmienić wynik?
- Obrona. - Tak. Czego nie robimy?
Nie faulujemy.
Tak. Cały czas się wkurzam, bo jest 25 do ośmiu w wolnych.
Ale macie zachować spokój.
Gramy na ich terenie, jasne? Skupmy się na wygraniu tej kwarty.
Zimna krew. Nikt nie mówił, że będzie łatwo, więc walczmy.
Najważniejszy początek!
Jedziemy!
Dwadzieścia pięć do ośmiu w wolnych.
Wiemy.
To niemożliwe. Nie widziałem czegoś takiego.
Ale mecz trwa 40 minut, więc…
Czy Kanada odrobi 16 punktów?
Chciałbym więcej widzieć RJ Barretta. Ma średnią ponad 20 punktów na mecz.
Czy Dillon Brooks ogarnie się w ataku? Na razie ma zero na pięć prób.
To najlepszy zawodnik na boisku, a wy ciągle pozwalacie go faulować!
Barrett, kontakt, piłka w koszu.
Czyżby to było hasło do
ataku dla Kanadyjczyków?
Wspaniała gra Dorta. SGA przejmuje. Dwóch na jednego, on skończy. Ładnie.
Powoli odrabiają straty. Zostało 11 punktów.
Nie odpuszczamy!
Chcemy wygrać!
Właśnie!
Za chwilę czwarta kwarta.
Czy Francja dowiezie prowadzenie, czy Kanada na to nie pozwoli?
Barrett. Ślicznie.
Yabusele rzuca.
- Biegiem! - Podanie do Powella.
Jest wolny.
RJ podał za plecy obrony. Czas dla Francji. Pięć punktów różnicy.
Grajcie!
Musimy… Musimy się starać tak jak wcześniej.
Teraz to oni dyktują warunki. Rzucamy nieprzygotowani.
Wcześniej Francuzi dominowali, ale Kanadyjczycy odrabiają straty.
Jedziemy!
Fournier szuka Wembanyamy. Przymierza. Trafia!
Świetny rzut.
Ten mecz pokazał, kim jest Evan. Grał u siebie.
Wychował się kilka przecznic od stadionu.
W najważniejszym meczu zdobył bardzo ważne punkty.
Fournier próbuje. Kosz! Jeszcze dwie minuty. Stawką jest półfinał.
Wembanyama. Dwie sekundy. Fournier. Rzuca!
I znów trafia! Francuscy bogowie koszykówki
wysłuchali próśb.
To jedna z tych chwil, gdy czas płynie w zwolnionym tempie.
Piłka leci powolutku, modlisz się, by wpadła,
ale już wiesz, że wpadnie. Gdy trafił, publiczność oszalała.
Ważne trafienie w ważnym momencie. Zasłużył na tę chwilę chwały.
Francuzi utrzymali prowadzenie do końca meczu.
I to oni zagrają w półfinale z Niemcami.
Nie odpuścili nawet na moment, więc to bardzo boli. Kurewsko mocno.
Dali z siebie wszystko, grając dla kraju.
Czterdzieści dwa jebane wolne.
Kurwa!
Wszystkich nas to boli. Ale pamiętajcie,
że awansowaliśmy na igrzyska po 24-ech latach. Wykonaliście świetną robotę.
Trzy do jednego. Nie chcieliśmy odpaść w ćwierćfinale,
ale zapamiętajcie te igrzyska, bo nie są waszymi ostatnimi.
Zapamiętajcie ten ból i niech wam się przypomni
przed kolejnym meczem o taką stawkę.
Pamiętajcie, że to były bardzo fizyczne mecze.
To nie NBA. Tu nie gwiżdżą tak często, pozwalają grać.
Po prostu gra się inaczej. Shai, byłeś najlepszy, wypowiedz się.
Tak, to przykre. Jasna sprawa. Osobiście czuję,
że chyba trochę pozwoliłem okazji wymknąć się z rąk.
Po meczu zdałem sobie sprawę, że musimy czekać cztery lata.
To bardzo długo.
Sugeruję, żebyście dobrze zapamiętali, co teraz czujecie i co nam uciekło.
Taka okazja powtórzy się dopiero w 2028 i wtedy musimy być gotowi. Postarajmy się.
Chodźcie tu, jeszcze raz.
Razem, wrócimy tu.
Wiemy, z kim zagramy. Znów z Niemcami.
Bardzo chcemy.
A nie mówiłem?
Możecie mieć kłopot z zaśnięciem.
Jeśli myślicie o kolejnych meczach, pamiętajcie, że zawsze gra się o coś.
Możemy pokonać kolejnego przeciwnika.
Dlaczego tak myślę?
Są zbyt pewni siebie, może nawet aroganccy.
Obróćmy to przeciw nim. Zabierzmy im pewność siebie.
A wtedy wygramy - zobaczycie.
Wspólnie.
Razem.
Trójkolorowi!