"หนูอยู่ที่โรงเรียนตอนที่ยานมา"
"มันลำใหญ่มาก"
"พวกมันบอกว่า อย่าโจมตีพวกมันด้วยระเบิดนิวเคลียร์"
"เพราะพวกมันอยากเป็นเพื่อน"
"แต่พวกมันไม่ได้อยากเป็นเพื่อน"
"ไม่เลย"
"แล้วก็มีแสงสว่างวาบที่ทำให้ เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่างหยุดทำงาน"
- "คอมพิวเตอร์" - "วิทยุ"
"ดาวเทียม"
- "รถยนต์" - "ทีวี"
"ทุกอย่างเลย"
- "พวกมันระเบิดฐานทัพบก" - "ระเบิดเรือ"
"กองทัพเรือ เรือดำน้ำ และทหารหายไปหมด"
"ตอนนี้พ่อกับแม่เลยต้องสู้"
"จากนั้นพวกมัน ก็ระเบิดเมืองหลวงทั้งหมดทิ้ง"
- "นิวยอร์ก วอชิงตัน ดี.ซี. ปารีส" - "และเมืองใหญ่ๆ ทั้งหมด"
"แล้วพวกมันก็มา"
"แถมมีกันเป็นล้านๆ ตัว"
"เป็นล้านล้านตัว ทุกหนทุกแห่ง"
"เราเรียกพวกมันว่าสกิตเตอร์กับเม็ค"
"พวกมันฆ่าผู้ใหญ่และจับเด็กๆ ไป"
"พวกมันมีหนอนควบคุม"
"พวกมันใส่ให้เด็กๆ และควบคุมพวกเขา"
"พวกเขาบอกว่ามันเจ็บมาก"
"วันหนึ่งพ่อแม่หนูออกไปหาคนมาช่วย"
"ผมรู้ว่าพวกเขาไม่รอด พวกเขาตายแล้ว"
ฟังนะ เธอร้องไห้ได้
การวาดรูปและพูดถึงมัน จะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น
แมตต์ เธอวาดรูปอะไร
แม่ผม แม่ออกไปหาอาหาร แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย
สุดท้ายเราก็เจอแม่
แม่ตายแล้ว
แล้วพ่อก็บอกว่าเราต้องออกจากบ้าน
แต่เบนอยู่ที่บ้านนิค เราคิดว่าพวกนั้นอาจจับเขาไป
แต่เราไม่แน่ใจ
- แล้วรูปนี้ล่ะ - นั่นรูปผม พ่อ แล้วก็ฮาล
ไม่เป็นไรนะ เธอกับพ่อและฮาลจะไม่เป็นไร
เมื่อเช้าพวกเขาไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้ผมไม่รู้ พวกเขาออกไปสู้อยู่
ไป
ไป ไปเอาน้ำมัน
ไบรอัน พวกเม็ค หมอบลง
ไปเอาอาหารมา
ช่างมัน
พวกมันมาแล้ว คุ้มกันพวกเขา
ยิงเป็นระลอก ยิงไป
ลุกขึ้น
ฮาล ในนี้
สกิตเตอร์
ญาติของเจอร์รอดนี่
ไม่นะ อย่าไป ไม่ๆ
นั่นญาติของเจอร์รอด
เร็วเข้า ไปเถอะ
ลุกขึ้น
พวกเม็คอยู่ข้างหน้า ด่านกั้นถนนโคลตันพัง มีสกิตเตอร์ด้วย
พวกมันจะไปที่คอมมอน
ด่านกั้นทั้งสองอันพังยับเยิน เราจะถอยกลับ เราเสียแบ็กเบย์ไปแล้ว
- แบบนั้นก็เท่ากับเสียทั้งเมือง - ไม่บอกก็รู้น่า
พอร์เตอร์เรียกเรากลับ ไปกันเถอะ
บอสตันทางใต้ๆ
- บอสตันทางใต้ - เงียบก่อน
- สกิตเตอร์กับเม็ค - พวกมันยึดบอสตันทางใต้ไปแล้ว
กองหลัง มาเร็ว
เป็นไง เราเสียใครไปบ้าง
กัปตันเจมสัน ญาติของเจอร์รอด
แล้วก็อีกหลายคนที่ฉันไม่รู้จัก
เจมสันตายแล้วเหรอ แล้วใครจะสั่งการหน่วยสองล่ะ
กลับจากทำงานเร็วจัง
วันนี้งานหนักน่ะ เราเสียตัวช่วยไป
ตายจริง แย่มากไหม
เอาเรื่อง พวกมันรุกคืบ ยึดแบ็กเบย์ไปแล้ว
ได้อาหารมาไหม
ทูน่าแพงขึ้นสิท่า
เดี๋ยวนะ
แมตต์วาดรูปพวกนี้
เขาดีขึ้นเยอะ วาดทั้งครอบครัวเลย
ไม่เห็นเหมือนผมสักนิด
ทอมๆ พอร์เตอร์อยากเจอคุณ
เราเสียแบ็กเบย์ไป พวกเขาปล่อยให้บอสตันทางใต้โดนยึดไป
เมืองใหญ่อีกเมือง
ฉันบอกรี้ดว่าให้ใช้แต่อาวุธเล็ก
เขามีปืนเอทีโฟร์ เขาคงใช้มันแล้วทำให้พวกมันโกรธ
เข้ามาสิ ทอม
ทุกคน เราเสียเมืองนี้แล้ว ดังนั้นเราต้องเคลื่อนพล
เราจะแยกย้ายกันไปกบดาน ในที่ที่เราซ่อนตัวและหาของได้
เราทิ้งเมืองไปไม่ได้
พวกมันมีนักโทษ แล้วไหนจะเด็กๆ ที่ถูกควบคุมอีก
ทอม คุณไม่ใช่คนเดียวที่ลูกหายตัวไป
เราต่างลำบากกันหมด คุณยังมีลูกชายอีกสองคนให้เป็นห่วง
ผมเห็นด้วยกับเขา เราทิ้งเมืองไม่ได้
เราไม่มีทางเลือก
เราเลือกพื้นที่นี้ แต่มันไม่มีทั้งอาวุธและอาหาร
และเซนเซอร์ทางอากาศของพวกนั้น
ก็เริ่มจับกลุ่มมนุษย์ ที่มีห้าถึงหกร้อยคนได้ดีขึ้น
จะบอกให้นะว่าต้องทำไง เราต้องอยู่ที่นี่และเราต้องสู้
ฟังนะ วีเวอร์
เราจะแบ่งเป็นหน่วยละ 300 คน
แต่ละหน่วยจะมีหน่วยสู้ 100 คน และพลเรือนอีก 200 คน
ฉันส่งหน่วยพวกนี้ไปเก้าหน่วยแล้ว
นายเป็นสามหน่วยสุดท้าย
แอนเดอร์สัน ฉันอยากให้นาย พาหน่วยแมสซาชูเซตส์ที่ 10
ขึ้นเหนือไปตามชายฝั่งถึงมาร์เบิลเฮด
แซม เจฟฟรีส์คือรองผู้บัญชาการของนาย
เราจะไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ตามถนนสายสามไปจนถึงรีเวียร์
วีเวอร์
ฉันจะให้นายคุมแมสซาชูเซตส์ที่สอง แทนเจมสัน
และฉันจะให้ทอมเป็นรองผู้บัญชาการนาย
ไปกบดานทางตะวันตกแถวๆ เมืองแอกตัน
เราจะทำยังไง ถ้าพวกมันตรวจเจอกลุ่ม 300 คนล่ะ
แบ่งเป็นกลุ่มเล็กๆ แล้วเดินทางต่อ
จนกระทั่งพวกมันไล่เก็บเราทีละคน
- จะทำแบบนั้นเหรอ - ถ้านายมีความคิดที่ดีกว่านี้
- ก็พูดออกมาเลย - ผมมีความคิดที่ดีกว่านั้น
ที่ผมจะบอกคือตอนนี้เรายังมีโอกาส เราเจอพวกกองทหารรักษาการณ์
ไม่รู้ว่าเหลือสกิตเตอร์กับเม็คเท่าไร แต่พวกมันน้อยลงกว่าเดิม
น้อยกว่าตอนยานแม่มันกลับมา และมันจะกลับมาแน่ๆ
เราสู้กับพวกมันไม่ได้ ถ้าไม่รู้วิธี
- ผมรู้วิธี - ไม่ นายไม่รู้
ไม่มีใครรู้ และนั่นคือปัญหา
นั่นคือเหตุผลที่เราต้องแยกกัน เราต้องหนี เราต้องหาที่ซ่อน
และเราต้องเอาตัวรอด
ในแผนที่จะมีเครื่องหมาย บอกตำแหน่งร้านขายอาหารทั้งหมด
จากการลาดตระเวนเมื่อสัปดาห์ก่อน ทุกร้านยังปลอดภัยและไม่โดนโจมตี
ส่วนทีมแพทย์และนักวิทยาศาสตร์ ยังต้องอยู่กับฉันก่อน
พวกเขาจัดการเรื่องหนอนควบคุมอยู่
เมื่อเช้าเราเสียเด็กไปอีกสองคน เพราะพวกเขาพยายามดึงมันออก
เท่านี้แหละ
มีคำถามอะไรไหม
- ไม่มีครับ - กลับไปหาคนของนาย
เราจะเดินทางในตอนเช้า ฉันจะแจ้งเวลาที่แน่นอนให้รู้อีกที
จิม ผมว่าคุณทำไม่ถูก เรื่องที่บอกให้วีเวอร์ไม่ต้องสู้
ฟังนะ มันต้องเป็นวีเวอร์
เขาเป็นทหารประจำการมาแปดปี และเป็นทหารกองหนุนหกปี
ผมเคยเห็นเขารบในสงครามอ่าวเปอร์เซีย
ในทางกลับกัน ศาสตราจารย์เมสัน คุณอ่านหนังสือมาเยอะ
- นี่ ผมไม่ได้ขอ… - และผมมั่นใจว่า
หนังสือพวกนั้นคือประวัติศาสตร์ทหาร
- แต่ผมต้องให้วีเวอร์ทำแบบนี้ - เข้าใจแล้ว
มันมีเหตุผลว่าทำไม ผมถึงให้คุณเป็นรองผู้บัญชาการ
คุณต้องทำทุกอย่างที่ต้องทำ เพื่อปกป้องพลเรือนเหล่านั้น
- เข้าใจแล้วครับ - ดีมาก
- ขอให้โชคดี - ครับ
มันยังไม่จบแค่นี้ ทอม
โอเค คนพวกนี้มาจากหน่วยแมสที่ห้า
พวกเขาอยู่ที่ดอร์เชสเตอร์ กระสุนหมด
เหลือแค่กระสุนสองนัด ในซองปืนอัตโนมัติ .45 เก่าๆ เหรอ
ใช่ๆ น่าจะแบบนั้น
- แล้วไงต่อ - ใช่ เล่ามา เกิดอะไรขึ้น
โอเค แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเหยื่อล่อ
- สกิตเตอร์ก็เข้ามา - ใช่
มีอีกคนโผล่มาจากหลังถังขยะ
เขายิงมันเข้าที่หัวในระยะเผาขน
- ตายสนิท - แน่นิ่งเลย
นั่นก็เป็นวิธีหนึ่งที่ได้ผล
- เป็นฉันก็คงทำแบบนั้น - นายน่าจะฉี่ราดมากกว่า
เออน่า ขอแค่ฉันได้ยิงหัวมันก็พอ
- จัดไป เพื่อน - สุดยอดเลย
มองอะไรอยู่เหรอ
- ไอ้นั่นไม่ขยับตั้งแต่เมื่อวานแล้ว - แค่สงสัยว่าจะเข้าไปยังไง
หาทางเข้าไปข้างใน ขึ้นไปข้างบน
ตามหากิ้งก่าที่เป็นหัวหน้า แล้วก็ฆ่าพวกเอเลี่ยนให้หมด
ใช่
โดยส่วนตัวแล้ว ฉันชอบไอเดีย ที่ขนระเบิดซีโฟร์ไปเจ็ดแปดคันรถ
แล้วก็ขับเข้าไปจากทุกทิศทาง
อาจจะมีเรืออีกสองสามลำจากท่าเรือ
- ใช่ - แล้วคนขับจะกลับออกมายังไง
ไม่ๆ
พวกนายเข้าใจผิดแล้ว
ด้านนอกของมันเป็นเหมือนป้อมปราการ
เราต้องเข้าไปข้างในเหมือนม้าโทรจัน
หรือเหมือนพวกทหารช่าง สมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ขุดอุโมงค์ข้างใต้
แล้วฝังระเบิดทีเอ็นทีกองใหญ่ ไว้ใต้ศูนย์กลางของมัน
หรือเหมือนชาวโรมันที่พอนตัส ตอนที่พวกเขา…
- เอาอีกแล้ว ศาสตราจารย์ - ศาสตราจารย์ขาโหด
ใช่ พรุ่งนี้เราจะไปจัดการพวกมัน
หรืออาจจะวันมะรืน
ส่วนตอนนี้เตรียมปืน .50 ให้พร้อม แล้วไปนอนซะ เราจะเดินทางตอนเช้า
- คิดว่าจะได้ผลเหรอ ลงใต้ดินน่ะ - อ๋อ ได้ผลสิ
มันได้ผลตลอดในประวัติศาสตร์
เหมือนอเล็กซานเดอร์นำชาวมาซิโดเนีย
- อะไร - ไม่รู้สิ
แต่ผมคิดว่าพ่อน่าจะเพลาๆ เรื่องประวัติศาสตร์ลงหน่อย
อย่างน้อยก็ตอนอยู่กับพวกเขา
- เข้าใจแล้ว - โอเค
ฉันว่ารถรุ่น 250 เร็วกว่า แต่ไม่เหมาะขับนอกทางปกติ
ใช่
รุ่น 175 เหมาะกับการลาดตระเวน แต่มันเสียงดังมาก
สกอตต์คิดว่าเขาสามารถ ติดตั้งท่อเก็บเสียงให้มันได้
คิดว่านายอาจจะหิว
- ฉันเป็นห่วงนายน่ะ - มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น
- ดีใจที่นายไม่เป็นไร - ใช่
ดีใจที่นายไม่เป็นไร
- อีกนานแค่ไหน - ใกล้เสร็จแล้ว
เรารักษาคนบาดเจ็บสาหัสส่วนใหญ่แล้ว
เก่งมาก
- สำหรับกุมารแพทย์ - สำหรับคนเป็นหมอ
ยิ่งทำก็ยิ่งเก่ง
- เรื่องทั้งหมดนี้ยังมีเรื่องดีๆ นะ - งั้นเหรอ
ไม่งั้นตอนนี้ฉันคงฉีดวัคซีนไข้หวัด และรับมือกับพวกแม่ๆ ประสาทอยู่
ผมก็คงตรวจข้อสอบกลางภาค
หรือไม่ก็นั่งจ้องกองข้อสอบ พยายามหาทางเลี่ยงไม่ตรวจมัน
เรื่องมันอาจแย่กว่านี้ก็ได้
แล้วเราจะทำอะไรกัน หนีเหรอ หรือว่ารวมกลุ่มใหม่
หวังว่าพอร์เตอร์คงรู้นะว่าทำอะไรอยู่
ถอยทัพ รวมกลุ่ม หวนกลับมา
แก้แค้น
ลืมร้านค้าพวกนั้นไปซะ พวกมันอยู่ใกล้เกินไป กับดักแน่นอน
- ตัวเลือกดีสุดคือซันแดชในเบลมอนต์ - ใช่ ผมเห็นด้วย
คุณไม่ต้องเห็นด้วย คุณแค่ต้องฟังผม เพราะนี่คือคำสั่ง
ครับผม
- โอเค ลองอีกที - มันจะวิ่งได้ไหม
- ใกล้แล้ว เหลือแค่ซ่อมคาร์บูเรเตอร์ - มีเวลาสิบนาที
เกลียดคาร์บูเรเตอร์ ก่อนมีหัวฉีดอิเล็กทรอนิกส์ชะมัด
- ตอนนี้ฉันก็ยังเกลียดอยู่ - ลุงสกอตต์
เรามีอุปกรณ์แพทย์หนัก 200 ปอนด์
- ให้ใส่ในรถหรือแบกเป้ไป - ใส่รถเลย เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว
- แบกไป - แบกไป
เอาล่ะ มา ลองอีกที
- ทำไมเราต้องไปด้วย - เราจะไปที่ที่ดีกว่า
แต่คืนนี้ผมอายุครบแปดขวบ เราต้องจัดงานเลี้ยงวันเกิด
แน่นอน ฝ่าบาท
ทีพี่ยังมีงานเลี้ยงวันเกิดเลย
แถมเป็นหลังจากที่พวกนี้มาด้วย
ไว้เข้าที่เข้าทางแล้ว เราค่อยมาฉลองเล็กๆ น้อยๆ กัน
ตอนนี้เราทำเต็มที่กันอยู่
นี่ อย่าทำให้พ่อลำบากใจสิ
(ห้าสิบคนที่งดงามที่สุด)
(ใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์)
(นิทานแห่งสองนคร ชาลส์ ดิกคินส์)
โอเค ขนขึ้นรถเลย
อะไรเหรอ
ฉันรู้จักบ้านหลังนั้น พวกเขามีรูปภาพของสามีฉัน
- ภาพวาดเหรอ - ภาพทิวทัศน์
คนไข้ฉัน ที่เป็นเศรษฐีไอทีเคยอยู่ที่นั่น
ฉันกับสามีไปกินมื้อค่ำกับพวกเขา เพื่อปิดการขาย
ฉันจำได้ว่าตอนออกไปคืนนั้น ลูกชายฉันร้องไห้งอแง
เขาอายุสามขวบ
คุณรู้จักที่ที่เราอยู่ตอนนี้ นี่คงเป็นบาร์ตเลตต์ฮิลล์
ประมาณ 400 ปีก่อน ที่นี่เคยเป็นที่อยู่ของพวกพีนาคุก
ไข้ทรพิษล้างบางพวกเขา
สมเป็นอาจารย์ประวัติศาสตร์
ใช่ เป็นตำแหน่งที่ไม่มีค่าอะไรแล้ว
สงสัยจังว่าอีก 400 ปีที่นี่จะเป็นไง
หวังว่าจะยังมีมนุษย์อยู่
อยากให้มีอาหารมากกว่านี้จัง
พ่อ ร้านขายอาหารกับที่ซ่อน ระหว่างที่นี่กับแอกตันถูกกวาดหมดแล้ว
พวกเรามีกันเยอะเกินไป
ถ้ามีแค่หน่วยสู้ เราคงดึงเสบียงให้ใช้นานขึ้นได้
แต่ไม่ใช่ และเราต้องการอาหาร
งั้นคงต้องไปช็อปสมาร์ทสักแห่ง
อาจจะเป็นสาขาในเวสต์นิวตัน หรือศูนย์กระจายสินค้าในวอเตอร์ทาวน์
เรากลับไปไม่ได้ ไม่ใช่กับคนกลุ่มนี้
เยอะเกินไป ช้าเกินไป
เราก็แบ่งรถกับหน่วยสู้ครึ่งหนึ่ง
ไปเอาอาหาร แล้วค่อยมาสมทบทีหลังไหม
ใช่ ฟังดูดีนะ ใครจะนำล่ะ คุณเหรอ
ใช่
- คุณอยากกลับไปเหรอ - ใช่
ก็ได้ แต่ผมให้แค่รถกับหน่วยสู้หกคน
อาวุธล่ะ
ปืนที่มีและกระสุนเท่าที่พกไหว
- อาร์พีจีล่ะ - ไม่ได้
- ซีโฟร์ล่ะ - ไม่ได้
ก็ได้ เราจะทำให้เต็มที่
ตามนั้น
พวกเราที่เหลือจะเดินทาง ตามทางรถไฟชานเมืองไปทางตะวันตก
เจอกันที่สะพานลิตเทิลตัน เลือกคนไปได้เลย ขอให้โชคดี
คุณแน่ใจแล้วเหรอ
- ฝากดูแลแมตต์ด้วยนะ - แน่นอน
- ต้องการหน่วยลาดตระเวนไหม - ลูกอยู่กับพวกเขา อยู่กับแมตต์
- ยังไงวีเวอร์ก็พาผมไปตายอยู่แล้ว - คุณต้องมีหน่วยลาดตระเวนสองคน
นั่นสินะ ลองไปหาไดกับคลิก และแอนโธนี่แล้วก็อีกคน
ดูว่าพวกเขาจะไปไหม
ลูกไปกับเธอ
โทมัส
ได คุณจะไปไหม
- ไปสิ - วีเวอร์ไม่ให้เราพกอาวุธหนักไป
- งั้นเหรอ - ซีโฟร์เหรอ ไปเอามาจากไหน
ขอบคุณครับ
คิดว่าจะมีพวกมันเยอะไหม
ไปกันเถอะ จิมมี่
- แอนโธนี่ ฉันขอ… - กระสุน 7.62
- ขอแม็กหน่อย มีไหม - มี เอ้านี่
งานนี้สนุกแน่
พ่อจะไปใช่ไหม
- เลิกคิดเรื่องปาร์ตี้ก่อนได้ไหม - ใช่ พ่อจะพยายามไป
- ผมรู้แล้วว่าจะขอพรอะไร - งั้นเหรอ อะไรล่ะ
- ผมบอกพ่อไม่ได้ - บอกได้สิ พ่อเป็นพ่อของลูกนะ
กฎข้อที่ 619 ลูกบอกพ่อได้ทุกเรื่อง ส่งถุงนอนมาให้พ่อหน่อยสิ
- บอกได้จริงเหรอ - ได้สิ
ไม่งั้นนายจะได้สิ่งที่นายขอได้ยังไง
ผมอยากให้ทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิม
บ้านเรา จักรยาน โรงเรียน ริปสติกของผม และเบนกับแม่
- นึกว่าลูกไม่ชอบโรงเรียนซะอีก - ตอนนี้ผมชอบแล้ว
พ่อครับ ผมแค่อยากให้ทุกอย่าง กลับมาเป็นเหมือนเดิม
มานี่มา
พ่อก็เหมือนกัน
เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น
ช้าเกิน
เร็วกว่าพี่แล้วกัน
- สมองผมน่ะ - ฝันไปเถอะ
- แล้วเจอกันนะ - โอเค
แล้วเจอกัน
- ขอบคุณ - เข้มแข็งไว้นะ พ่อ
เราคิดว่ามีอาหารอยู่ตรงนี้กับตรงนี้ มันคือร้านในเวสต์นิวตัน
และศูนย์กระจายสินค้าในวอเตอร์ทาวน์ เป็นของช็อปสมาร์ททั้งคู่
ถ้าในนั้นมีอาหารก็น่าจะมีกับดัก
กองกำลังบุกรุกอาจมาทางถนนริเวอร์ หรือถนนบลันชาร์ด เราต้องรู้ว่าอันไหน
ผมไม่อยากให้สกิตเตอร์กับเม็ค โผล่มาข้างหลังเรา
ฮาลกับคาเรน พวกเธอต้องไปดู แล้วบอกเราว่าพวกมันจะมาทางไหน
เราจะได้รู้ว่าต้องไปที่ไหน
- เราจะรออยู่ที่สถานีรถไฟ - เข้าใจแล้ว
นี่ ฮาล
- เอากระสุนหัวกลวงไหม - กระสุนหัวรูน่ะเหรอ
- ใช่ นั่นแหละที่พ่อหมายถึง - ได้ พกไว้สักซองก็ดี
หมายถึงแม็กน่ะเหรอ
ใช่ นั่นแหละที่ผมหมายถึง
อะไร
แค่นึกบางอย่างขึ้นมาได้น่ะ
เจ็ดหรือแปดเดือนก่อน พ่อไม่ยอมให้ผม ขี่จักรยานไปบ้านจูเลียนตอนกลางคืน
เพราะผมไม่มีไฟจักรยาน
แต่ตอนนี้พ่อเอากระสุนเพิ่มให้ผม
- โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว - ใช่
แต่บางอย่างยังเหมือนเดิม
- ขอให้ปลอดภัยนะ - ครับ เช่นกัน
มีคนพยายามดึงมันออกจากเขา
เลยทำให้เขาตาย
เขาอายุพอๆ กับเบน
ลูกชายผม
เบนเหรอ
เบน
พวกมันมาจากทางไหน
เบนยังไม่ตาย ผมเห็นเขา ผมเห็น
- อะไรนะ - เขาถูกควบคุม แต่ยังไม่ตาย
- แน่ใจนะว่าเป็นเขา - พ่อ เขายังไม่ตาย
ผมต้องไปช่วยเขา
ไม่ต้องหาอาหารมันแล้ว เราต้องไปช่วยเขาเดี๋ยวนี้
ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน
- พ่อ นั่นเบนนะ เราต้องไปช่วยเขา - ฉันไปด้วย
- ฉันด้วย - มีสกิตเตอร์เท่าไร เม็คเท่าไร
ไม่รู้สิ มีประมาณครึ่งโหล อยู่ข้างหน้าเบนและเด็กคนอื่นๆ
และจะมีตามมาอีก ในยานมีเป็นร้อย
ใครสนล่ะ โอเคไหม นี่เบนนะ
ฉันเอาด้วย ไปกัน
ไม่ พวกมันมีมากเกินไป เยอะเกินไป
ไม่ได้ เราต้องทำตามแผนเดิม
เอาอาหารกลับไปให้คนอื่น
- แล้วพ่อจะไปช่วยเบน - ไม่
- ผมจะไปตอนนี้ ไม่ว่าพ่อจะไปหรือไม่ - ไม่ ฮาล
- นี่ อย่าไป - ปล่อยผมนะ
คิดว่าพ่อไม่อยากไปช่วยเขาตอนนี้เหรอ
เขาเป็นลูกพ่อนะ ลูกก็ด้วย และตอนนี้แมตต์ก็อยู่คนเดียว
อยากให้เขาต้องมารู้ทีหลังว่า เขาเสียพี่ชายอีกคนกับพ่อไปเหรอ
เราต้องวางแผนให้ดีก่อน ไม่งั้นเราจะตายกันหมด
เราจะเอาอาหารกลับไปให้คนอื่น
แล้วค่อยไปช่วยเบน
ไปด้วยกัน ลูกกับพ่อ
ก็ได้ ทำตามวิธีของพ่อ
- พวกมันมาจากทางไหน - บลันชาร์ด
ช็อปสมาร์ทสาขาวอเตอร์ทาวน์ ฉันรู้จัก
คลิก หยิบกล่องนั่นมา
สมมติว่านี่คือตึก
มีถนนอยู่ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้
เราจะลาดตระเวนจากตรงนี้
เราจะรอจนกว่าจะมืด ฉันกับไดและฮาลจะเข้าไปก่อน
พอทางสะดวก พวกนายก็ไปเอาอาหารแล้วรีบเผ่นซะ
- ถ้าทางไม่สะดวกล่ะ - ถ้าทางไม่สะดวก ถ้ามีอะไรผิดแผน
ถ้าได้ยินเสียงกระสุนนัดแรก ก็รีบเผ่นกันเลย
ไม่ต้องรอเรา รีบหนีไปให้เร็วที่สุด
ขี่มอเตอร์ไซค์ กับขับรถไปที่อัปแลนด์พาร์ก
ถ้าเราไม่โผล่มาในหนึ่งชั่วโมง ก็ไปที่สะพานลิตเทิลตันเลย
- แต่ถ้ามันเป็นกับดักล่ะ - เดี๋ยวก็รู้
เหมือนกับดักที่โดเวอร์ มีสกิตเตอร์หนึ่งตัวกับเม็คสองตัว
ร้านขายของชำในเจพี มีเม็คสามตัวกับสกิตเตอร์สองตัว
เราไม่มีทางเอาชนะพวกมันใช่ไหม
พวกมันตายได้เหมือนเรา แค่ต้องเข้าประชิด
ฟังนะ ฉันรู้ว่าเธอกลัว แม้เราดูเหมือนไม่ชนะ แต่เราชนะมันได้
เราไม่จำเป็นต้องฆ่าทั้งหมด แค่ต้องฆ่าพวกมันให้มากพอ
ถ้าทำให้พวกมันทนอยู่ที่นี่ไม่ได้ พวกมันก็จะไปเอง
พวกมันเป็นหมาป่า เราต้องเป็นเม่น ถ้าเราทำมันเจ็บได้ มันก็จะหนีไป
- แต่วิธีนั้นไม่เคยได้ผล - ได้สิ เพราะมันเคยได้ผลมาก่อน
ประวัติศาสตร์เต็มไปด้วยเรื่องของ กองกำลังที่ด้อยกว่าที่สร้างปัญหา
จนกองทัพรุกรานต้องล่าถอย
ชาวเอเธนส์ที่ทุ่งมาราธอน
ชาวสกอตที่สู้กับอังกฤษ ที่สะพานสเตอร์ลิง
และสงครามปฏิวัติของเราที่นี่
เรดซ็อกซ์กับแยงกี้ ปี 2004
เราเอาชนะพวกมันได้
(ช็อปสมาร์ท)
แอนโธนี่ นายกับจิมมี่เฝ้าทางเข้าไว้ แล้วก็ขนอาหารขึ้นรถ
- พวกนายมากับฉัน คาเรน เอารถเข็นมา - รับทราบ
เร็วเข้า เราทำได้ เราจะไม่เป็นไร
ไป
ได้ไหม
มันเป็นกับดัก
ฮาล รีบออกมาเร็ว
จัดการได้แล้ว
อยากรู้จังว่ามันคิดอะไรอยู่
ตอนนี้คงคิดไม่ได้แล้ว
ไปกันเถอะ
พวกเขากลับมาแล้ว
ทำไมไปกันนานนัก
- ได้มาเท่าไร - เต็มคันรถ พออยู่ได้สองสามวัน
ฮาล ลูกอยู่ก่อน คนอื่นไปรอข้างนอก
เบน ลูกชายผมยังไม่ตาย
- อะไรนะ - ฮาลเห็นเขา
เราจะไม่กลับไป
- เป้าหมายต่อไปคือคลังแสงแอกตัน - ผมรู้
หลังจากเรายึดคลังแสงแอกตันได้
ผมจะเตรียมอาวุธกลับไปช่วยเขา
- ผมก็จะไปด้วย - งั้นเหรอ
ผมเป็นผู้บังคับบัญชาของคุณ และเราจะไม่กลับไป
คุณจะไม่กลับไป
เป็นคุณจะทำยังไง ถ้ามีโอกาสช่วยลูกกลับมา
เขาเป็นลูกชายผม
คุณไม่มีทางฆ่าพวกมันได้มากพอ ที่จะเอาตัวเขากลับมา
พวกมันตายได้เหมือนเรา
เราแค่ต้องเข้าไปใกล้มัน
เธอต้องอธิษฐานแล้วรีบเป่านะ เพราะมันจะดับเร็วมาก
พ่อรู้คำอธิษฐานของผม
- มันจะไม่เป็นไรแน่นะ - แน่สิ
สุขสันต์วันเกิดจ้ะ
นี่ของเธอคนเดียวเลย
แมตต์ ขอโทษนะ พ่อไม่มีอะไรให้…
พ่อ อะไรของพ่อเนี่ย
อะไร
พ่อลืมของ ของที่เราเอามาให้เขา
พ่อเริ่มเลอะเลือนแล้ว
นี่ของขวัญจากพ่อ
ผมรู้ว่ามันคืออะไร
ริปสติก
เจ้าบื้อ เล่นเลยสิ เรามีเวลาแค่สิบนาทีนะ
เอาล่ะ
- ได้เวลาไปแล้ว - เอาล่ะ เราจะไปกันแล้ว
ผมอยากไปถึงเกรตมีโดว์ก่อนมืด
เราจะตั้งแคมป์กันที่นั่น เพราะตรงนั้นมีที่กำบังที่ดี
คาเรน เธอเป็นคนนำ
ฮาล ลูกขนาบข้าง
ไปกันเถอะ