เบนอยู่บนหลังคา
- พวกเขากำลังรื้อเศษเหล็ก - ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น
พวกมันขับยานมาที่นี่ และเปลี่ยนพวกเด็กๆ ให้เป็นทาส
แค่เพื่อเก็บเศษเหล็กกับสายไฟเหรอ
มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างสิ
- คิดว่าพวกเขารู้ตัวไหม - หวังว่าจะไม่
- คิดจะชิงตัวเด็กกี่คน - มากสุดเท่าที่ทำได้
โอเค มาดูกันว่าเราต้องเจออะไรบ้าง
โอเค มีเม็คสองตัว ลาดตระเวนอยู่หน้าตึก
- และอีกตัวอยู่ข้างหลัง - มีสกิตเตอร์อยู่ข้างถังขยะ
- และอีกตัวอยู่ในตึก - เรามีกันหกคน พวกมันมีห้าตัว
ถือว่ามีแต้มต่ออยู่นะ
ถ้าลงมือตอนนี้ เราจะเหนื่อยเกินไป กระสุนน้อย เสบียงก็แทบไม่เหลือ
- แค่เสียคลิกไปก็มากพอแล้วไหม - นั่นลูกชายฉันนะ
ผมรู้ แต่เราอาจมีโอกาสแค่ครั้งเดียว
เดี๋ยวพรุ่งนี้กับมะรืนพวกเขาก็มาอีก
โอเค เอาอย่างนี้ไหม
พ่อ มาเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาช่วยเขา
(โรงเรียนมัธยมปลาย จอห์น เอฟ. เคนเนดี้)
- ยินดีต้อนรับกลับ - แต่งที่นี่ซะน่าอยู่เชียว
- เจอเบนไหม - เจอเบนกับเด็กอีกสิบกว่าคน
- เขาไม่เป็นไรใช่ไหม - เขายังไม่ตาย
- ฉันมีข่าวดีมาบอกด้วย - อะไรเหรอ
ขอโทษครับ เห็นลูกสาวผมบ้างไหม
ไม่เลย ขอโทษที เราไม่ได้เข้าใกล้ขนาดนั้น
ลูกชายเราหายไปตั้งแต่สัปดาห์ที่สอง
- คุณอาจเห็นเขาก็ได้ - ไม่ครับ เสียใจด้วย
- โอเค ทุกคน… - ไม่เอาน่า นี่ๆ พอได้แล้ว
- อย่าเพิ่งไปกวนเขา - เรามีสิทธิ์ที่จะถาม
ไม่มีใครบอกว่าคุณไม่มีสิทธิ์ แต่ลูกเราทุกคนหายไป ลูกทอมก็ด้วย
- ลูกคุณก็ด้วย - ใช่ ริค ลูกชายผม
โอเค ฟังนะ ทุกคน ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังร้อนใจ
เราทุกคนอยากได้ลูกคืน
ผมสัญญาว่าเราจะทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อพาพวกเขากลับมา
เดี๋ยวนะ ดูสิ ตรงนี้มีกระดานประกาศของโรงเรียนอยู่
เอารูปเด็กที่หายไปมาแปะไว้บนนี้สิ
- ใช่ ความคิดดี - เขียนชื่อ สีผม น้ำหนัก ส่วนสูง
- ครั้งสุดท้ายที่เจอพวกเขา - ทุกอย่างที่คุณคิดออก
เพื่อช่วยให้เราระบุตัวพวกเขาได้
ผมสัญญาว่าทุกหน่วยจะดูกระดานนี้ ก่อนทำภารกิจทุกครั้ง
โอเคไหม
ขอบคุณทั้งสองคนนะ
- พอร์เตอร์มาแล้ว - ไหนบอกว่าอีกสองอาทิตย์ถึงจะมา
รู้ข่าวดีหรือยัง เขาเอาไอ้นั่นมา
เขากำลังสรุปงานอยู่ที่ศูนย์บัญชาการ
นั่งสิ
ภาพรวมของสงครามนี้กำลังเปลี่ยนไป
สายข่าวคนหนึ่งที่เราส่งไปตะวันตก
บังเอิญเจอกับกลุ่มนักสู้ต่อต้าน พ้นนอกเมืองชิคาโกไปนิดเดียวเท่านั้น
แต่พวกเขาติดต่อกับกลุ่มอื่นในเท็กซัส โอคลาโฮมา แม้แต่แคลิฟอร์เนียก็ด้วย
นั่นหมายความว่า เราไม่ได้สู้กันตามลำพังอีกต่อไปแล้ว
นั่นเป็นข่าวดี
ข่าวร้ายคือสิ่งก่อสร้างของเอเลี่ยน อย่างเช่นในบอสตัน
กำลังผุดขึ้นในทุกเมืองที่เรารู้จัก
- มีใครรู้ไหมว่ามันเอาไว้ทำอะไร - ไม่ วีเวอร์
ตอนนี้เราต้องเร่งมือเต็มที่ เพื่อรวบรวมข้อมูลของศัตรู
ผมอยากรู้แผนของมัน กลยุทธ์ของมัน
อาวุธและเทคโนโลยีของมัน ทุกอย่างเลย
ในเมื่อตอนนี้พวกคุณ มีฐานปฏิบัติการที่ปลอดภัยแล้ว
ผมอยากให้คุณเริ่มรวบรวม ยุทโธปกรณ์สงครามไว้
นั่นหมายถึงมอเตอร์ไซค์ อาวุธ ระเบิด อุปกรณ์พรางตัว
ทุกอย่างที่นำมาใช้สนับสนุน การต่อต้านที่กำลังทวีกำลังขึ้นได้
วีเวอร์ แบ่งงานเลย
เอาล่ะ เราจะย่อยหน่วยพวกคุณลงมา
เป็นทีมค้นหาสิ่งของจำเป็น แต่ละทีมจะมีหน่วยสู้สี่ถึงหกคน
ผมจะมอบหมายงานให้พรุ่งนี้ ไปได้
นี่ ทอม
ผมได้รับรายงานว่า คุณเห็นกลุ่มเด็กที่ถูกควบคุม
ใช่ เราตามหาเบนลูกผม เราเจอเขาแล้ว
ตอนกลางคืนพวกมันจะขังพวกเขาไว้ ที่โรงพยาบาลนอกถนนสายเก้า
ตอนกลางวันพวกเขาจะไปหาเศษโลหะ
เราก็เคยได้รับรายงานมาแบบนั้น
ดูเหมือนว่าพวกมัน จะใช้พวกเขาเป็นแรงงานทาส
ฟังนะ ทอม ทีมนักวิทยาศาสตร์ของเรา กำลังคิดไม่ตกกับหนอนควบคุมนี่
พวกเขาดึงมันออกจากตัวเด็กสามคนได้ แต่ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงพวกเขาก็ตาย
- ผมเสียใจด้วยกับเรื่องนั้น - ใช่ ทีนี้…
หัวหน้าศัลยแพทย์คิดว่า เขาเจอคำตอบของปัญหานี้แล้ว
แต่เพื่อทดสอบทฤษฎี เขาต้องการเด็ก
จะใช้เบนเหรอ
ฟังนะ ทอม ผมเข้าใจถ้าคุณอยากปฏิเสธ
แต่นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีที่สุด มันอาจเป็นโอกาสเดียว
ที่เบนและเด็กคนอื่นๆ มีก็ได้
ใช่
ผมกลับไปช่วยเด็กแค่คนเดียวไม่ได้ ต่อให้เป็นลูกผมเองก็ตาม
- เราต้องช่วยพวกเขาทุกคน - เราทำแน่เมื่อถึงเวลา
- เราต้องไปช่วยตอนนี้ - ถ้าผมเป็นคนสั่ง คุณคงไม่ได้ไป
สิ่งสำคัญที่สุดของเราคือชนะสงครามนี้
มีคนหลายร้อยคนที่ลูกหายตัวไป
เราต้องช่วยเด็กให้ได้มากที่สุด เพื่อให้พวกเขายังมีความหวัง
ถ้าเรายอมแพ้เรื่องเด็กพวกนั้น พวกเขาก็จะหมดหวังตามไปด้วย
ถ้าช่วยเด็กไม่กี่สิบคนแล้วแพ้สงคราม
มันก็คงไม่ได้ดีไปกว่า ตอนพวกเขาถูกควบคุมหรอก
พวกเขาจะตายอย่างเป็นอิสระ
ผมว่าเรากำลังเสียเวลาและทรัพยากร แต่ผมไม่ใช่คนตัดสินใจ
ใช่ คนตัดสินใจคือฉัน
คราวนี้ช่วยแค่เบนก่อน
- เท่านี้แหละ - ครับ
คุณโอเคนะ
รู้ไหมว่าตอนเกิดเรื่องทั้งหมดนี่ ผมใกล้จะเกษียณแล้ว
ไม่มีอะไรให้ผมตั้งตารอ นอกจากตีกอล์ฟกับไปเที่ยว
แล้วก็นิยายสายลับบนโต๊ะข้างเตียง
ฟังนะ ทอม คุณออกไปช่วยเบนได้
แต่ขอทีเถอะวะ ระวังตัวด้วย
(เซลล์)
- ไง เพื่อนยาก - ไงครับ
- พ่อกลับมาแล้ว - พาเบนมาด้วยไหม
ครั้งนี้ยังไม่ได้พามา แต่เราเจอเขาแล้ว เขาปลอดภัย
เราจะกลับไปช่วยเขา
เป็นอะไรไป
เล่ามาเถอะ พ่อรับฟังได้
วันนี้ที่โรงเรียน มีเด็กสักคนบอกว่า ถ้าดึงไอ้นั่นออกจากหลังพวกเขา
พวกเขาจะตาย
ใช่ แต่…
นั่นมันก่อนหน้านี้
ก่อนหน้านี้เหรอ
ก่อนหน้าที่คุณหมอคนเก่ง จะรู้วิธีดึงมันออกอย่างปลอดภัย
- หมอคนไหน - วันนี้เขามากับผู้พันพอร์เตอร์
เขาจะสอนวิธีดึงมันออกให้แอนน์ด้วย
งั้นเบนจะไม่เป็นไรใช่ไหม
- นี่ หิวไหม - แน่นอนอยู่แล้ว
เอาไปสิ
- ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะกิน - ใช่ ขอบคุณ
- มีปัญหาเหรอ - นี่อะไร เนื้อสกิตเตอร์เหรอ
- ไก่กับข้าวไง - แน่ใจเหรอ
ต่อให้มันไม่อร่อยเหมือนที่เคยกิน นายก็ต้องฝืนกินเข้าไป
- เราสลับเวรกันทำอาหาร - ให้ฉันเดานะ นายทำใช่ไหม
ข้อแรกเลย ไก่ไม่ควรยังมีเลือดอยู่ แบบนี้เขาเรียกว่าไม่สุก
แถมยังใส่เกลือจนไตฉันเกือบวาย แล้วนี่อะไร ปาปริก้าเหรอ
ปาปริก้าเนี่ยนะ ใครเขาใส่ในไก่กัน นายเป็นคนฮังการีเหรอ
รู้ตัวใช่ไหมว่านายเป็นนักโทษ
ก่อนจะย่าง ทอด หรือวางบนเตาบาร์บีคิว นายต้องต้มไก่ก่อน
ถ้าให้ดีต้องต้มในน้ำซุปไก่ ใส่สมุนไพรและเครื่องเทศด้วย
เนื้อไก่จะได้ดูดกลิ่นสมุนไพร และเครื่องเทศทั้งหมดเข้าไป
จากนั้นค่อยวางบนเตาบาร์บีคิว จะย่างหรือเอาลงกระทะก็ได้
แบบนั้นเนื้อไก่ถึงจะฉ่ำและอร่อย
นายเป็นกุ๊กทำอาหารหรือไงกัน
ฉันมีใบรับรองการประกอบอาหาร และเขาเรียกเชฟ ไม่ใช่กุ๊ก
ตอนนั้นอาหารเป็นไง
เวลาไหนที่ฉันทนกระเดือกอาหาร กับไอ้โรคจิตใจทรามพวกนั้นได้
อาหารก็ไม่แย่เท่าไร
แล้วใครเป็นคนทำ
โป๊ป
เขาบอกว่าเคยฝึกอยู่ในคุก เราน่าจะลองให้เขาทำดูนะ
- เรามีคนที่ทำอาหารเป็นอยู่แล้ว - ใช่ แต่ก็ทำเป็นแค่ข้าวโอ๊ต
เราจะคอยคุมเขาตลอดเวลา
คุณสามคนออกไปก่อน
- ให้เขาเข้ามา - ครับ
นายอยากทำอาหารเหรอ
อยากสิ ถ้ามีวัตถุดิบให้ทำน่ะนะ
เขาพาฉันไปดูว่านายมีอะไรบ้าง
พวกนายมีถั่วลิมา 50 กระป๋อง และปลาทูน่า 32 กระป๋อง
แล้วก็ไก่กับข้าว
ข้าวที่ใกล้จะเน่าเต็มที
พวกนายคุ้ยหาของเหลือกันไม่เป็นเหรอ
นายอยู่ที่นี่มานานก่อนที่เราจะมา หากินกันยังไง
- เราล่าสัตว์ - พวกนายมีกันไม่ถึงโหล
แต่พวกเรามีกัน 300 คน เป็นนายก็ไม่ไหวหรอก โป๊ป
นี่
ฉันเคยทำมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้า ให้เรือนจำทั้งสามตึก
มีนักโทษทั้งหมด 170 คน
ถ้าพวกเขาไม่ชอบอาหารของฉัน ฉันคงโดนยำเละไปแล้ว
เอาอย่างนี้นะ โป๊ป
ถึงสถานที่จะไม่อำนวย เสบียงก็ร่อยหรอ
แต่จนกว่าสกอตต์ จะติดระบบก๊าซหุงต้มให้
นายจะต้องใช้เตาสนามทำอาหาร
ถ้านายไม่ทำก็บอกมาเลย เราจะได้จับนายกลับไปขังต่อ
ฉันจะทำ
แต่พับผ่าเหอะ ใครก็ได้ช่วยหาน้ำมันมะกอกให้ที
ไง
เป็นไงบ้าง
ข่าวดีที่คุณบอกเรื่องหนอนควบคุมน่ะ
- ใช่เลย - ได้คุยกับคนของพอร์เตอร์หรือยัง
- แค่นิดหน่อยน่ะ - แล้วคุณคิดยังไง
ขั้นตอนมันง่ายดาย ถึงขั้นดูไม่น่าเชื่อเลย
- แล้วเขาดูเป็นยังไง - จากที่เจอกันครั้งแรก
เขาดูฉลาดมาก มีความสามารถสุดๆ
และมั่นใจมากว่า เขาเหมาะกับงานนี้ที่สุด
เขาคงหน้าตาดีด้วยสินะ
ไม่รู้สิ ลอร์เดส เธอคิดว่าเขาหล่อไหม
ค่ะ สำหรับชายวัยกลางคน
- วัยกลางคนเหรอ - เขาน่าจะสัก 40 ได้
- เปล่า ฉันไม่ได้จะสื่อแบบนั้น - ไม่ ไม่เป็นไร
ฉันถามเข้าตัวเองแหละ
แล้วพ่ออัจฉริยะ ทางการแพทย์คนนี้เป็นใคร
แฮร์ริส หมอไมเคิล แฮร์ริส
รู้จักเขาเหรอ
ทอมเหรอ
- ทอม - ไมเคิล
- คุณยังไม่ตายเหรอ - ใช่ คุณก็เหมือนกัน
รีเบคก้ากับผม หาอาหารอยู่สองสามชั่วโมง
และฝนกำลังทำท่าจะตก เราเลยคิดว่าแยกกันหาน่าจะเร็วกว่า
- ตอนนั้นไม่มีการโจมตีมาสักพักแล้ว - ใช่ ผมจำได้
เราแยกกันไม่ถึงห้านาที
สักพักก็มียานเข้ามาถล่มพื้นที่ และผมพยายามช่วยเธอ ทอม…
ผมพยายามแล้วจริงๆ
ผมได้แผลนี่มาด้วย
จากนั้น…
การโจมตีระลอกสองก็เริ่มขึ้น
ผมไปซ่อนตัวในบ้านที่ถล่มลงมา
แล้วผมก็หมดสติไป พอวันรุ่งขึ้นหน่วยสู้ก็มาเจอผม
ผมเลยได้เป็นทีมแพทย์ของกลุ่มต่อต้าน
ผมเสียใจด้วยจริงๆ เรื่องภรรยาคุณ ทอม
- ขอบคุณที่บอกผมนะ - แน่นอน
ลูกๆ คุณอยู่ที่ไหน
ฮาลกับแมตต์อยู่กับผม เบนถูกจับไป
เขาถูกควบคุมเหรอ
- เขาอยู่แถวนี้หรือเปล่า - ใช่
คืนนี้เราว่าจะไปช่วยเขา รู้อะไรไหม
ตอนที่เราเจอรีเบคก้า
เราออกตามหาคุณ
แต่ตอนนั้นหันไปไหนก็มีแต่สกิตเตอร์
ไม่ต้องขอโทษผมหรอก นี่มันสงครามนะ
ใช่
พาเบนมาหาผม
ถึงผมจะช่วยรีเบคก้าไม่ได้ แต่ผมอาจช่วยคืนลูกชายให้คุณได้
โอเค ไปกันเถอะ
พวกมันไม่เห็นระเบิดในรถ ดีแล้ว
เกิดอะไรขึ้น
กลุ่มแรกมาแล้ว
เบนอยู่ด้วยไหม
ไม่เห็นเขาเลย
มีอีกกลุ่มกำลังมา
ผมว่าผมเห็นเขาแล้ว
- ไม่ ไม่ใช่เขา - นั่นริค
- อะไรนะ - ลูกชายผม
- เขาอยู่ไหน - ข้างตึก
- ริคกี้ - ไม่นะ ไม่ๆ
- คุ้มกันผมด้วย - ไม่ อย่านะ
ริคกี้
ริคกี้ๆ นี่พ่อเอง พ่อไง มาเถอะ
- พวกเขาคงได้ตัวเบนแล้ว - ไปกันเถอะ
รถกระบะอยู่นั่น
ผมจะไปตามหาเบน
ฮาลอยู่ไหน คาเรนล่ะ
เราช่วยพวกเขาไม่ทัน
เรากำลังวิ่งไปที่รถ ผมโดนเศษซากจากระเบิดกระแทก
- ทอม เราพาคุณหนีมา… - ฮาลกับคาเรนอยู่ไหน
มีเม็คตามหลังมา เรารอไม่ได้
- โรงเรียนอยู่ไกลแค่ไหน - หนึ่งส่วนสี่ไมล์ ไม่ก็ใกล้กว่านั้น
คุณสองคนกลับไปก่อน
- แล้วคุณล่ะ - ผมจะไปตามหาพวกเขา
- เราควรเตรียมอาวุธและขอกำลังเสริม - ไม่ ไม่มีเวลาแล้ว
คุณคิดอะไรอยู่ ไมค์
ผมเสียใจจริงๆ ทอม
เขาเป็นครอบครัวคนเดียวที่ผมเหลืออยู่
- อาวุธที่เหลืออยู่ไหน - ผมต้องทิ้งมันไว้ในรถ
แต่ผมมีนี่
ขอเชือกนั่นกับไฟฉายด้วย
ระวังตัวด้วย
ใครน่ะ
เป็นธรรมดาที่คุณอยากทำแบบนั้น แต่นี่เป็นเรื่องของการวางแผน
- ผู้กองวีเวอร์ ผู้พันพอร์เตอร์ - มีอะไร แอนโทนี่
- ไดกับไมค์พาเด็กคนหนึ่งกลับมา - ใช่ เบน ลูกของทอม
ไม่ใช่ครับ ลูกของไมค์ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่คลินิก
ทุกคน นั่นทอม เขากลับมาแล้ว
มีเรื่องอะไรน่ะ ไปกันก่อนเลย ผมจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ทอม
ผู้กองวีเวอร์
ผมพาเชลยศึกมาให้คุณ
- คุณล้มมันด้วยตัวเองเหรอ - ใช่ครับ
ยังไงกัน
คุณแค่ต้องเข้าไปใกล้มันให้มากพอ
ผมขอแลกนี่กับปืนอัตโนมัติได้ไหม
- คิดจะไปไหนไม่ทราบ - ลูกผมสองคนกับลูกทีมยังอยู่ที่นั่น
ทหารยาม ส่งอาวุธมา
พาหน่วยสู้ไปด้วยสองคน
ไม่ล่ะ ขอบคุณ ผมไปคนเดียวปลอดภัยกว่า
ไง ลูกรัก
ลูกได้ยินถึงไหน
ทุกอย่างเลย
ช่วยเขามาให้ได้นะ
เบน
ไม่นะ ไม่
พ่อเด็กบอกว่า เขาเป็นโรคซิสติกไฟโบรซิส
จริงเหรอ ผมไม่เห็นรู้เลย
เราต้องใส่เครื่องช่วยหายใจไว้แบบนี้
ถ้าทางเดินหายใจโล่งก็ไม่น่ามีปัญหา
ขอบอกเลยนะ
ถ้ามีโรงพยาบาลหรือห้องแล็บที่ทันสมัย
เราคงรักษาเคสนี้ได้ในไม่กี่ชั่วโมง
แบบนี้คงต้องเดาอย่างมีหลักการเอา มาลองผิดลองถูกกันดู
- มีอะไรให้ผมช่วยไหม - อย่ามาขวางทางผมก็พอ
เอาล่ะ เตรียมดึงหนอนควบคุมนะ
อย่างเดียวที่เราต้องทำก็คือ ยกเข็มขึ้นมาให้ได้มากที่สุด
ถ้าดึงออกมาจะทำให้เขาตาย
ใช่ เราถึงจะตัดมันออกแทนไง
- ผมเรียนรู้จากความผิดพลาด - หลายคนก็เคยทำแบบนั้น
คุณช่วยออกไปก่อนได้ไหม
ยกเข็มขึ้นมาอย่างน้อยหนึ่งนิ้วนะ
ให้น้ำเกลือได้เลย
- เอาแค่ไหน - เปิดสุดเลย
ยกหนอนควบคุมขึ้น
โอเค
รู้ไหม สองสามครั้งแรกที่ตัดเข็มทิ้ง
- เราเสียเด็กคนนั้นไป - ทำไมล่ะ
ดูตาเขาสิ
รูม่านตาหด
- เขาถูกวางยาเหรอ - ใช่
ทฤษฎีของผมคือ หนอนควบคุมสังเคราะห์สารฝิ่น
- ตอนชันสูตรไม่เห็นมีเลย - นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราเคยเห็นมาก่อน
แต่ผมว่าถ้าตัดเข็มก็เท่ากับหักดิบยา
เด็กจะช็อก
แล้วก็ตายในที่สุด
- เลยต้องให้มอร์ฟีนช่วยสินะ - ถูกต้อง
แต่ก็แค่ความคิดตามหลักพื้นฐาน
สารฝิ่นทั้งหมดจะส่งผลไปยัง หน่วยรับความรู้สึกที่เดียวกัน
ผมจึงคิดจะอัดมอร์ฟีนให้เด็ก
ก่อนที่เราจะตัดเจ้านี่ออกมา
เมื่ออาการเขาคงที่ก็ค่อยลดปริมาณยาลง
และฟื้นคืนสติให้เขาอย่างนุ่มนวล
โอเค เอาออกเลย
- โอเค ความดันเลือดเท่าไร - ยังอยู่ที่ 110/70
โอเค นั่นแหละที่อยากได้ยิน
พอเข็มเจาะเข้ากระดูกสันหลัง มันจะอ่อนตัวและงอกราก
แล้วกลายเป็นส่วนหนึ่ง ของระบบประสาทในร่างกาย
- เป็นไปได้ยังไง - ยังไงน่ะเหรอ
อาจเป็นวิศวกรรมนาโนหรืออะไรแบบนั้น
พวกมันดูเหมือนเข็มก็จริง
แต่พฤติกรรมมัน เหมือนเนื้อเยื่อที่มีชีวิต
ที่จริงมันน่าทึ่งมากนะ
นั่นแปลว่าถ้ามันติดอยู่กับเขานานเกิน
เด็กกับหนอนจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน
- คุณหมอ - ผมจัดการเองๆ
- เร็วเข้า ทำอะไรสักอย่างสิ - พาเขาออกไปที
ไปกันเถอะ ไมค์
โอเค
ไม่เป็นไร ที่จริงผมก็คาดไว้แล้ว
ใครน่ะ
พ่อ
ฮาลเหรอ
พ่ออยู่นี่แล้ว พ่ออยู่นี่
เกิดอะไรขึ้น คาเรนอยู่ไหน
พ่อทิ้งเราไป
พวกเม็คทำร้ายเราจนสลบ
แล้วพอผมตื่นขึ้นมา พวกมันก็พาคาเรนไปหาสกิตเตอร์
เธอเป็นนักโทษเหรอ
- พ่อทิ้งผม - ไม่ ไม่ใช่
หนึ่งในเด็กที่ถูกจับไปคือลูกไมค์ ไมค์เห็นเขาก็เลยไปคว้าตัวเขามา
ถ้าพ่อไม่กดระเบิด พวกเขาตายแน่ แล้วพ่อก็โดนกระแทกสลบไป
ไม่งั้นพ่อคงไม่ทิ้งลูกไปแน่ ไม่มีทาง พ่อขอโทษจริงๆ
ผมดีใจที่พ่อกลับมา
พ่อดีใจที่ลูกยังมีชีวิตอยู่
พ่อ พวกมันฆ่าเด็กพวกนั้น
เดี๋ยวนะ เด็กที่ไหน
- เบนเหรอ - ไม่ๆ ไม่ใช่เบน
- เด็กที่ไหน - ไม่ใช่เบน อีกกลุ่มหนึ่ง
- กลุ่มที่อยู่กับลูกไมค์เหรอ - ใช่
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่สกิตเตอร์ ให้เม็คฆ่าพวกเขาแล้วก็ปล่อยผมมา
- พวกมันปล่อยลูกมาเหรอ - ใช่ เหมือนพวกมันอยากให้ผมเห็น
พวกมันฆ่าเด็ก แล้วก็ปล่อยผมมา
บางครั้งพวกนาซีก็ทำแบบนั้น กับเชลยสงครามฝ่ายสัมพันธมิตร
เพื่อเป็นการส่งสารว่า "เอาไปได้หนึ่ง แต่ที่เหลือโดนฆ่าหมด"
พวกมันถึงไว้ชีวิตลูก ลูกคือคนส่งสาร
- แปลว่าเราช่วยแค่คนเดียวไม่ได้ - ไม่ๆ
พอเรากลับมา เราจะช่วยให้หมดทุกคน
ถ้าฉันเป็นคนสั่ง เราคงฆ่ามันไปแล้ว
- ใช่ ฆ่ามันเลยเถอะ - ไม่
เราไม่เคยจับเป็นสกิตเตอร์มาก่อน
เท่าที่รู้ไม่เคยมีใครจับได้
และถ้าเราจะเอาชนะพวกมัน วีเวอร์
เราต้องเข้าใจพวกมันซะก่อน
ทอมเล่นมันด้วยปืนลูกซองสั้นและไฟฉาย
- ยังมีอะไรต้องเข้าใจอีก - เรื่องนั้นขึ้นอยู่กับหมอแฮร์ริส
หมอแฮร์ริสเหรอ นึกว่าคืนนี้เขาจะไปกับคุณซะอีก
ไม่ เปลี่ยนแผนน่ะ เขาจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสามอาทิตย์
ฉันอยากได้คนที่มีความรู้ เรื่องสรีรวิทยากับกายวิภาค
เพื่อมาศึกษาเจ้าสิ่งนี้
พกไฟฉายกับปืนลูกซองไว้ด้วยล่ะ
ไม่มีใครคิดจะขอบคุณเลยเหรอ
ก็อร่อยดีนะ ว่าไหม
- ก็ไม่เลวนะ ถ้าลองคิดดู - คิดว่าอะไร
คิดว่าใครทำน่ะสิ
มาเข้าแถวกันดีกว่า ทุกคน
- เอาหน่อยไหม - ให้พวกเขาก่อน
นายก็ดูมีประโยชน์กับเราเหมือนกันนะ
- เหรอ - เราจะให้เวลาหนึ่งอาทิตย์
แปลว่าฉันไม่ต้องถูกขังแล้วใช่ไหม
- ไม่ใช่ เอาเขาไปขัง - เอาล่ะ มาเร็ว โป๊ป
- นายจะไม่เสียใจแน่ - ฉันเสียใจไปแล้ว
ใช่ เอาเลย
เขาเป็นยังไงบ้าง
อาการคงที่
แปลว่ามันได้ผลเหรอ
ดูจะเป็นอย่างนั้น
- คุณไม่เป็นไรนะ - ใช่
ไง ทอม
ดูเหมือนเขาจะไม่เป็นไรนะ
ผมสวดภาวนาอยู่
ฝากดูเขาตอนผมไปข้างนอกได้ไหม
ได้สิ
นั่งลงก่อน ฉันขอดูคุณหน่อย
เป็นยังไงบ้าง
ฮาลไม่เป็นไร
แต่พวกมันจับคาเรนไป
ไม่นะ พระเจ้า เขาเป็นยังไงบ้าง
เขาโทษตัวเอง
- ฉันเสียใจด้วยจริงๆ - ใช่
เรารู้แล้วใช่ไหม ตอนนี้เรารู้แล้ว
เราดึงมันออกได้ โดยที่พวกเขาไม่ตายใช่ไหม
แฮร์ริสทำหน้าที่เขาได้ดีนะ
ใช่ เขาเก่งมาก
รู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
พอดีผมมีเหล้าสกอตช์น่ะ
นักโทษเป็นยังไงบ้าง
ยังบอกไม่ได้
พอร์เตอร์อยากให้ผมอยู่ต่ออีกหน่อย
จะได้ศึกษาผู้ยึดครองให้ละเอียดขึ้น
- เขาเรียกมันแบบนั้นเหรอ - เปล่า ผมเรียกเอง
เรายังไม่ได้ถูกยึด
นอกจากเราจะยอมแพ้
ผมนับถือสติปัญญาของคุณนะ ทอม
นับถือเกินกว่าจะคิดจริงจัง กับความทะนงเยี่ยงมนุษย์ของคุณ
ผมอาจไม่ฉลาดอย่างที่คุณคิดก็ได้
รู้ไหม มีหลายคนเชื่อว่า
การรอดชีวิตจากการบุกระลอกแรกมาได้
มันพิสูจน์ว่า
พวกเขาคือมนุษย์ที่แกร่งที่สุด
- คุณคงไม่เห็นด้วยใช่ไหม - ก็นะ
คนที่หนีไปหรือไปซ่อนตัวในหลุมลึก
พวกนั้นก็คือผู้รอดชีวิต
การทำแบบนั้นมีอะไรน่ายกย่องล่ะ
คุณรอดมาได้ด้วยวิธีนั้นเหรอ
วิ่งหนี หลบซ่อน
หมายความว่าไง
เช้าวันที่พวกนั้นบุกมา ตอนคุณกับรีเบคก้าติดอยู่ข้างนอก
คุณหนีไปซ่อนตัว
คุณทิ้งเธอไว้เพื่อเอาตัวรอด
เช้าวันที่โดนบุกเธอไม่ได้อยู่กับผม
- ผมบอกคุณแล้ว - ผมรู้ว่าคุณบอกอะไร
ตอนที่ผมเจอเธอ
เธอยังกำกระเป๋าใบนั้นไว้แน่น
กระเป๋าที่มีเสบียงที่พวกคุณไปเก็บมา
มันหนักเกินกว่าที่เธอจะถือคนเดียวไหว
ผมถึงได้รู้ว่าคุณอยู่กับเธอ ตอนที่พวกมันเริ่มโจมตี
ฟังนะ ทอม ได้โปรด
ผมไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น มันเป็นการตัดสินใจเสี้ยววินาที
- และผมคิดว่า… - อะไร คิดอะไร
คิดว่าคนต้องการทักษะการแพทย์ของผม
ให้ตายสิ
- คุณคงอดกลั้นไว้ไม่ไหวสินะ - ถูกต้องเลย
คือ…
ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกผิดแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ
- คุณพูดเรื่องอะไร - เช้าวันนั้นเป็นเวรคุณใช่ไหม ทอม
รีเบคก้าบอกผมว่ามันควรจะเป็นคุณ
ที่ไปหาอาหารกับผมในเช้าวันนั้น
แต่เธอรู้ว่าคุณเหนื่อยมาก
เธอเลยไม่กล้าปลุกคุณ
เธอรักคุณมากนะ ทอม
คนที่ต้องออกไปเช้าวันที่โดนบุก ควรเป็นคุณ ไม่ใช่รีเบคก้า
คุณมีส่วนทำให้เธอตายพอๆ กับผม หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
และเพราะว่าผมยังมีชีวิตอยู่
เราเลยมีโอกาสดึงหนอนควบคุม ออกจากตัวลูกชายคุณ
การตายของรีเบคก้าอาจช่วยชีวิตเบนได้
พวกสกิตเตอร์จะไม่มีวันชนะ
แล้วเราจะได้เห็นกัน
ไม่ว่าเราแต่ละคนจะรอดมายังไง เราต่างติดค้างคนตายเหล่านั้น
เพื่อให้เราเป็นมนุษย์ที่แกร่งที่สุด