ฉันได้ยินนะรู้ไหม
ใช่ ๆ
นายชอบเดินลากเท้า
แม่ผมก็พูดแบบนั้น
เธอพูดถูกนะ
ผมไม่คิดว่าเธอแนะนำวิธีเอาตัวรอด จากการบุกของเอเลี่ยนนะ
อาจจะไม่ แต่ในฐานะคู่หู ฉันขอให้นาย...
เดินยกเท้า
- อย่างน้อยก็ตอนที่ลาดตระเวน - ได้ครับ
รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่
เพราะคุณไม่อยู่ที่เต็นท์
และนี่คือที่ที่คุณมาเกือบทุกเช้า
อะไรนะ
นี่แอบตามฉันหรือไง
ก็ไม่เชิงแอบตามนะ ผมแค่...
- แอบตาม - ไม่
ผมจับตาดูคู่หูอยู่
ก็แล้วแต่นะ ฮาล เมสัน
ก็แล้วแต่เลย
มีอะไรเหรอ
วีฟเวอร์อยากให้เรา ตรวจดูร้านขายยากับโรงพยาบาล
อุปกรณ์ของหมอกลาสเหลือน้อยแล้ว
ดี อยู่ริชมอนด์มาหนึ่งสัปดาห์
ฉันจะบ้าตายแล้ว คงจะดีถ้าได้...
- พวกมันมาแล้ว - แมตต์ เกิดอะไรขึ้น
ไม่รู้ครับ
- เอาไงต่อครับ - นายรู้ขั้นตอนนี่
พาเบอร์เซิร์กเกอร์ ที่เหลือไปด้านข้าง
คุยกับวีฟเวอร์เสร็จ ฉันจะไปหา
ช้าหน่อย
- ขอโทษครับ พ่อ - ไม่ ๆ ไม่เป็นไร
อยู่ใกล้ ๆ พ่อไว้ ผู้กอง
ทหารยามเห็นไฟเม็คห่างไปหนึ่งกิโล
เรารู้แค่นั้น
- มาทางเราเหรอ - ยังไม่มีวี่แวว
แต่เราไม่อยาก ถูกเล่นงานไม่ทันตั้งตัว
ให้ทุกหน่วยไปที่พื้นที่ป้องกันแนวหน้า
ทอม พาพวกเบอร์เซิร์กเกอร์ ไปตรงนั้นและดูสถานการณ์
- ครับ ผมมีคำถาม - ขอไว ๆ
มีคนถูกเล่นงานอยู่ และโดนหนักด้วย
ถ้านั่นเป็นกลุ่มต่อต้านอีกกลุ่ม
เราควรส่งหน่วยอื่นไปช่วย
เราก็อยากให้พวกเขา ทำแบบนั้นกับเรา
เอาพวกเบอร์เซิร์กเกอร์ของนายไป ฉันจะไปกับฮาลและหน่วยของเขา
เราจะขนาบข้างพื้นที่ แล้วจะหาทาง
แต่เราจะไม่เอาตำแหน่ง ของหน่วยแมสที่สองไปเสี่ยง
- โอเค รับทราบ - เราจะเคลื่อนพลในสิบนาที
- โอเค เบนอยู่ไหน - นึกว่าอยู่กับพ่อซะอีก
แมตต์ พร้อมเฝ้ารถบัสไหม
- ครับ - โอเค เฝ้าให้ดีนะ
ดูแลหมอกลาสให้ดี
ถ้าเบนโผล่มา บอกเขาว่า พ่อบอกให้อยู่เฉย ๆ
ครับผม พ่อ
เกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย
เอเลี่ยนเกลื่อนเลย
คิดว่าไงหัวหน้า โจมตีแล้วชิ่งเหรอ
เราเคยทำได้ดีขนาดนี้ไหม
ไม่ ก็ไม่เชิง
ไม่มีสกิตเตอร์ ไม่มีผู้ต่อต้าน
อย่างกับเมืองผีแน่ะ
มาสืบเรื่องวุ่นนี้กัน ตามหามนุษย์
ดูว่ามีอะไรที่เราเอาไปใช้ได้ไหม
นี่มันรอยอาวุธเม็คทั้งนั้น
ไม่มีปลอกกระสุนสักอัน
ไม่มีมนุษย์เลย มันเหมือน...
ไอ้พวกนี้มันยิงกันเองแล้วหรือไง
มันแปลก ๆ นะ
เบน
พ่อ ทางนี้
พ่อ เอามันออกไป เอาออกไป
- เอามันออกไป - โอเค
โอเค
- ริค - ริคนี่
เขามาทำบ้าอะไรที่นี่
ริค
ฉันเอาเศษกระสุนชิ้นใหญ่ ออกจากหัวไหล่เขาแล้ว
เขาเสียเลือดเยอะ แต่อาการทรงตัว
นึกว่าจะไม่ได้เจอเขาแล้วซะอีก
พอเขาตื่น รีบบอกผมเลยนะ
คุณจะทำอะไร สอบสวนเขาเหรอ
ถูกต้อง หมอกลาส
คราวก่อน ริคเอาทุกอย่างที่เขารู้ เกี่ยวกับเราไปบอกศัตรู
เราจะให้มันเกิดขึ้นอีกไม่ได้
เขาไม่ได้ทำอะไรเลย
พวกมันลักพาตัวเขาไป แล้วใส่บังเหียนบนหลังเขา
ซึ่งทำให้เขาทำสิ่งที่เขาจะไม่มีวันทำ
พวกมันทำ ไม่ใช่เขา
เข้าใจแล้ว
แค่ช่วยแจ้งข่าวผมด้วย
ได้ค่ะ
โอเคไหม ผู้กอง
ผมโอเค ไม่มีอะไรหรอก
มานั่งตรงนี้ได้ไหมคะ
- บอกแล้วไงว่า... - มานั่ง
ขอร้องล่ะ
ลอร์เดส อุปกรณ์
ดูเหมือนยาปฏิชีวนะ ที่คุณให้จะไม่ไหวนะ
อย่างน้อยเราก็ให้ ยาแก้ปวดเฉพาะที่ได้
- คุณเป็นหญิงแกร่งนะ - ขอร้องล่ะ
เด็กสามขวบเคยอ้วกใส่หัวฉันนะ
แค่นี้เล็กน้อย
งั้นก็แถว ๆ นั้นใช่ไหม
เจอเบนไหม
ยังครับ ดูถนนเล็ก ๆ ทุกเส้นแล้ว ไม่รู้จะหาที่ไหนแล้ว
นายต้องบอกเขา เรื่องที่บอกฉันก่อนหน้านี้ ฮาล
บอกเรื่องอะไร
- บอกไปสิ - บอกอะไร
สัปดาห์ที่แล้ว ที่โรงงานบังเหียน
แล้วไง
เดือยของเบนเรืองแสง
เรืองแสงเหรอ หมายความว่าไง
มันเรืองแสงเหมือนของริคเมื่อเช้า ตอนที่เราเจอตัวเขา
เหมือนเขากำลังติดต่อ กับบังเหียนสกิตเตอร์นั่นอยู่
แล้วไม่บอกพ่อเนี่ยนะ
ก็เขาขอไม่ให้ผมบอก
เขารู้สึกเหมือนทุกคนจะเป็นบ้าแน่
ผมเลยสัญญากับเขา
- ไม่รู้สิ ผม... - โอเค
มันเคยเกิดขึ้นไหม
ผมคิดแบบนั้น แต่เขาไม่ยอมบอกอะไรเลย
- ผมขอโทษ ผมน่าจะบอก - ใช่ ลูกน่าจะบอก
ไปรวมหน่วยของลูก พ่อจะไปเรียกเบอร์เซิร์กเกอร์
เราจะเคลียร์เมืองอีกครั้ง
แต่วีฟเวอร์สั่งให้เรา ไปร้านขายยากับโรงพยาบาล
อุปกรณ์ของหมอกลาส เหลือน้อยมากแล้ว
โอเค งั้นพ่อจะแลก เทกเตอร์และเครซี่ลีกับไดนะ
เขาตามรอยได้เก่งกว่า
- ครับ - คอยมองหาน้องด้วยล่ะ
ครับ
พ่อ ๆ
ริคฟื้นแล้ว เขาสติแตกสุด ๆ
ผู้กองเรียกพ่อไปที่รถพยาบาล
ได้ยินไหม ริค
ฉันพยายามถามเขา แต่กลับได้แบบนี้
เขาตื่นขึ้นมาแบบสับสน และตื่นตระหนก
เขาต้องพักผ่อน
เราไม่มีเวลาพักหรอก
เบนอยู่กับคุณหรือเปล่า
เปล่า ไม่อยู่
เขาตกอยู่ในอันตราย
เราทุกคนอยู่ในอันตราย
- ยังไงล่ะ - เขาอยู่กับนายเหรอ
ใช่ และเขาบาดเจ็บ เจ็บหนัก
- เขาอยู่ไหน ริค - ผมไม่รู้ แต่ผมหาเขาได้
คิดว่าไง เขาขยับไหวไหม
- คิดว่านะ แต่ว่า... - เดี๋ยวนะ เดี๋ยว รอก่อน
เรายังไม่รู้มากพอ ที่จะตามเด็กคนนี้ไปทุกที่
เขาอาจพาเราไปหากับดักได้
ถ้าลูกผมตกอยู่ในอันตราย ผมก็พร้อมจะเสี่ยง...
ถึงต้องไปคนเดียวก็จะไป
- ไปสิ - โอเค
เอาล่ะ
นี่เราต้องหาอะไรกันแน่
ไม่รู้สิ
อาจจะไอ้นั่น
หนามของริคเรืองแสงอยู่
เขาอยู่ใกล้ ๆ
เบนเหรอ
ใช่ เบนก็อยู่ใกล้ ๆ
หมายความว่าไง เบนอยู่กับคนอื่นเหรอ
ทางนี้
ตรงนี้
เบน นี่พ่อนะ ลูกบาดเจ็บไหม
พ่อ ไปให้พ้น
เบน
ฉันเอง ริค ฉันพาพวกเขามาเอง
ทำแบบนั้นทำไม
เพราะเขาต้องให้พวกนี้ช่วย
ไม่งั้นเขาจะตาย และทุกอย่างที่เขาทำมาจะสูญเปล่า
โอเคนะ
ผมไม่ยอมให้ทำร้ายเขาหรอก
ทำร้ายใคร เบน
- ไม่ เป็นไปไม่ได้ - ไม่ ๆ
- ลดอาวุธลง ศาสตราจารย์ - ฉันรู้จักสกิตเตอร์ตัวนี้
มันอยู่บนยานกับฉัน มันพยายามจะฆ่าฉัน
ฉันช่วยนายไว้นะ ศาสตราจารย์
ฉันช่วยชีวิตนายไว้
นายรู้ว่านี่เป็นความจริง
เราต้องคุยกัน นี่เป็นเรื่องด่วน
ลดอาวุธลงก่อน
พ่อ ถ้าเราไม่ช่วยเขา เขาตายแน่
เขาตายแน่
ฉันรู้ว่ามันเข้าใจยาก
แต่เรากำลังสู้กับศัตรูคนเดียวกัน
ความโกรธ เกลียด
ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน
แต่จนกว่า จะเอาชนะโอเวอร์ลอร์ดได้
- เราไม่อาจหวัง... - หยุดนะ หยุดพูด
หลายชีวิตถูกสังเวยไปแล้ว ทอม เมสัน
มีอีกมากมายที่จะ...
ไม่นะ
- หลบไป ไอ้หนู - พ่อ
ได พาริคออกไปจากที่นี่
ถึงเวลาที่จะส่งแมลงสาบตัวนี้ กลับไปยังนรกแล้ว
เห็นด้วยครับ ผู้กอง
- ได้โปรด - เดี๋ยว ๆ ไม่ ๆ
- เดี๋ยวก่อน ๆ - อะไร
เราต้องจับมันเป็นนักโทษ
ไม่มีทาง
สกิตเตอร์ที่ดีก็คือสกิตเตอร์ที่ตายแล้ว
มันอยู่ด้วยตอนที่ผมถูกสอบสวน
พวกนั้นเชื่อมัน
มันอาจจะรู้บางอย่าง
มันอาจจะรู้ทุกอย่าง
ผมคิดว่ากองทัพในชาร์ลสตัน คงอยากรู้ว่าเราจะได้อะไรจากมัน
แล้วถ้ามันไม่พูดล่ะ
งั้นมันก็ไม่มีประโยชน์กับเรา
เราจะส่งมันลงนรกอย่างที่คุณพูด
ถอยไป
มีโชคไหม
แค่สำลีก้อนสองสามถุง
เดกซ์โทรเมทอร์อะไรสักอย่าง
เอาไปก่อนที่เธอจะดื่มมันดีกว่า
ผ่านไปสองโรงพยาบาล เหลืออีกหนึ่ง
ดูไม่ดีเลย
หลบ ๆ หมอบลง
นี่ เข้าไป
- หมอบลง - อะไรนะ
หมอบ
นิ่งไว้
ฉันนิ่งอยู่ นายล่ะ
นิ่งมาก
ไม่เคยนิ่งขนาดนี้เลย
ใช่ ฉันก็เหมือนกัน
ถ้าถามฉัน เราต้องเอากุ้งนั่นไปย่างซะ
อาจจะแป้งเบียร์นิดหน่อย ใช่
หลบไป
นี่ไม่ใช่การประชุมเมืองนะ
กลับไปประจำตำแหน่งซะ
แอนน์ เขาต้องให้คุณช่วย ขอร้องล่ะ
ตอนนี้ฉันมีอุปกรณ์ไม่พอ
แต่ถึงจะมี ฉันจะช่วยมันทำไม
- เขาแตกต่าง - ทำไมล่ะ เบน
ขอร้องล่ะ คุณต้องเชื่อใจผม
- เชื่อผมเถอะ - ฉันก็อยากนะ
ทำไมไม่มีใครฟังผมเลย เขาก็แค่...
เบน ๆ ใจเย็น
แอนน์ เราต้องให้มันรอด นานพอเพื่อสอบสวน
ก็ได้ ฉันจะพยายาม
ไลล์ บูน พวกนายจับตาดูริคไว้
อย่าให้คลาดสายตา ถ้าสกิตเตอร์เริ่มพูดก็มาหาฉัน
- ได้ หัวหน้า - เบน พ่อขอคุยด้วยหน่อย
เอาไอ้นี่ออกไปจากที่นี่กัน
ลูกต้องช่วยพ่อนะ เบน
ผมพยายามอธิบายอยู่
ด้วยเรื่องบ้า ๆ เกี่ยวกับกบฏสกิตเตอร์เหรอ
ใช่ และเขาเป็นผู้นำของพวกมัน
ลูกติดต่อกับมันมานานแค่ไหนแล้ว
ตั้งแต่จิมมี่ตาย
และหนามเรืองแสงล่ะ นานแค่ไหนแล้ว
- ใครบอกพ่อ - ฮาล
ใครบอกพ่อก็ไม่สำคัญ นานแค่ไหนแล้ว
ก็ช่วงเดียวกัน
ทำไมถึงไม่บอกพ่อล่ะ
ผมไม่อยากให้พ่อเห็นผมเป็นศัตรู
ศัตรูเหรอ เบน ไม่มีทางเป็นศัตรู
ทั้งเป็นเชลย ทั้งไม่ปกติ
พ่อเป็นห่วง ใช่ พ่อพยายามช่วยลูกนะ
- ช่วยผมตอนนี้สิ - ยังไงล่ะ
ขอแค่เชื่อผม
ก็ได้ นั่งสิ
กบฏสกิตเตอร์ เป็นไปได้ยังไง
เรารู้ว่าพวกมันก็ถูกใส่บังเหียน
ใช่ แต่บางตัว ก็ต้านผลลัพธ์ของบังเหียนได้
พวกนั้นพยายามโค่นล้มโอเวอร์ลอร์ด มากว่าร้อยปีแล้ว
พวกเขาต่อสู้ ขัดขืน
แต่ก็ล้มเหลวหมด แต่ตอนนี้พวกเขา คิดว่ามีโอกาสถ้ามีเราร่วมด้วย
เบน ไอ้ตัวนั้นทรมานพ่อกับคนอื่น ๆ
- มันฆ่าพวกเขา - เขาต้องทำแบบนั้น
พวกมันจะได้ไม่สงสัย
เขาจะได้เข้าถึง แผนการต่อสู้ของพวกมันได้
และที่สำคัญที่สุด เพื่อที่เขาจะได้หาตัวอื่นที่เหมือนเขา
ไม่ได้น่าเชื่อเลย
ประวัติศาสตร์เต็มไปด้วยข้ออ้าง อย่าง "นายสั่งมา"
และมันไม่มีข้อแก้ตัว ในการฆ่าผู้บริสุทธิ์
เขาไม่ได้ฆ่าพ่อนี่
พ่อยังไม่ตาย
- เขาช่วยชีวิตพ่อไว้ - ทำไมล่ะ มันทำไปทำไม
เพราะเขาเชื่อว่ามนุษย์ และการต่อต้านของเรา
เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่พวกเขามี
ว่าวิธีเดียวที่จะสร้างพันธมิตร
คือผ่านคนแบบผมและคนแบบพ่อ
และคนอีกมากมายทั่วโลก
นี่แหละ
ตัวมีแต่กระดูกสินะ
คราวหน้าจะเอาหมอนมาให้นะ
รถคันแรกของผมคือซีวิค
ขับไปแล้ว 212,000 ไมล์
ไม่มีใครเข้าใจ ว่าทำไมผมอยากได้มัน แต่...
ผมเพิ่งคบกับสาวคนหนึ่ง ริต้า
และมีไม่กี่ที่เราไปได้
รถคันนั้นก็เลย...
เหมือนบ้านคนโสดของนายน่ะนะ
คุณต้องชอบหน้าต่างติดฟิล์มแน่
เป็นส่วนตัวดีนะ
ริต้า
ชื่อริต้ามันยังไงเหรอ
เป็นชื่อผู้หญิงแก่ ๆ นะ
โอเค มาร์กาเร็ต
เธอไม่ใช่หญิงแก่ ผมจะบอกได้เลย
เธอเป็นนักเต้น เต้นแจ๊ส
เวลามีการแสดงที่โรงเรียน
เธอจะใส่กางเกงเต้นผ้ายืด
รัดรูปเหรอ
ไม่ ๆ ไม่ใช่รัดรูป มันเหมือนกับ...
มันเป็นกางเกงแจ๊สแบบพิเศษ
ครั้งแรกที่เห็นเธอเต้นบนเวที
ผมตกหลุมรักเลย
แบบรักแรกพบน่ะ
รักกางเกงเต้นแจ๊สแรกพบ
ผมไม่เคยเจอใคร ที่พูดจาเหมือนคุณเลย
ริต้าก็ด้วยเหรอ
เราไม่ค่อยคุยกันหรอก
หรือแคเรนล่ะ
ผมไม่มีโอกาสได้หาคำตอบเลย
- ขอโทษนะ - ไม่ ๆ ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร
ผมว่าเราออกไปได้แล้วล่ะ
ใช่
ปัญหาของฉันคือ ฉันไม่รู้วิธีห้ามตัวเองไม่ให้ล้ำเส้น
อย่างที่บอก ไม่เป็นไร
เป็นสิ มันต้องเป็น
ฉันมันแย่ที่พูดขึ้นมา และฉันขอโทษ
ฉันน่าจะหยุดอยู่ที่ยัยริต้า
- เราโอเคไหม - โอเคเสมอแหละ
ดี
ทุกคน สังเกตไหมว่าเราไม่ได้ยิน เสียงจิ้งหรีดตอนกลางคืนแล้ว
เสียงรถ หรือเครื่องบินไอพ่น
หรือทีวีของคุณโอมันสกี้ห้องข้าง ๆ
เสียงการแข่ง ของทีมเรนเจอร์สดังออกมา
ท้ายอินนิ่งเก้า เต็มทุกเบส
และเสียงหวดลูกเพราะเสนาะหู
ผู้ชมคลั่งกันไปเลย
ขอโทษที แค่คิดถึงเรื่องพวกนั้นน่ะ
พวกเขาอาจเล่น เบสบอลที่ชาร์ลสตันก็ได้
ใช่ หรืออาจจะมีทีวี
มันพูดได้ไหม
ฉันพูดได้
เราไม่มีเวลามาล้อเล่นนะ
เราต้องการคำตอบ และต้องการเดี๋ยวนี้
แน่นอน และนายก็จะได้
แต่ก่อนอื่น ฉันอยากคุยกับ ศาสตราจารย์เมสันตามลำพัง
เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
ก็ตามใจ
ไม่เป็นไร ผู้กอง
ทุกคนออกไป
ให้พวกเขาคุยกัน
ไปสิ
นายมีดาวเคราะห์ที่น่าทึ่งมาก...
ฉันไม่มีอารมณ์ฟังคำพูดจำเจ
เข้าใจแล้ว
ฉันอยากรู้ว่าแกรู้อะไรบ้าง
นายอยากรู้ว่า ทำไมลูกนายถึงสำคัญกับฉันนัก
ใช่ ฉันอยากรู้เรื่องนั้นที่สุด
ได้ และฉันจะพยายาม ตอบให้นายพอใจ
มีเรื่องมากมายที่ต้องบอก
แต่มีเวลาแค่น้อยนิด
ฉันมีเวลาถมเถ
เกรงว่าจะไม่นะ
ขณะที่เราคุยกัน มีหน่วยสังหารกำลังมาฆ่าฉัน...
และทุกคนในค่ายนี้
ผ้าปูที่นอนสะอาด ๆ
ไม่ได้เห็นมาตั้งนาน
เอาล่ะ เรามีผ้าพันแผล ยาฆ่าเชื้อ ยาแก้ปวด
คงพอใช้ในรถพยาบาลไปสักพัก
นี่ ๆ ห้องยา
แจ่ม
ต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอ
แค่อยากแพร่พลังบวกเอง
แจ๋ว
เอาล่ะ มาเอาของที่เราต้องการกัน
เราจะหลับบนเตียงพวกนั้น สักสองสามชั่วโมง
พวกคุณสมควรได้นอน
แล้วค่อยกลับไปที่ค่ายคืนนี้
ผมจะไปบอกแม็กกี้
คุณโอเคไหม
เทกเตอร์กับเครซกำลังเก็บของ แล้วก็จะนอนพักสักหน่อย
มีเตียงจริง ๆ อยู่ในนั้น ผ้าปูที่นอนสะอาด ๆ
ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะ
ไม่ล่ะ
ไม่ใช่ในโรงพยาบาล
เพราะมะเร็งเหรอ
คุณไม่เคยบอกผมเลย ว่าเป็นมะเร็งแบบไหน
ก็ใช่
คุณบอกแค่ว่า "แบบไม่ดี"
มีมะเร็งดี ๆ ที่ไหนกัน
เนื้องอกในสมอง
มากกว่าหนึ่งที่เหรอ
ใช่ พวกเขาผ่าตัดฉันสามครั้ง
กะโหลกฉันมีรูจริง ๆ ตรงนี้
รู้สึกถึงตรงที่อ่อน ๆ ไหม
นายไม่กลัวเหรอ
ไม่
ตอนเข้าไปผ่าตัดครั้งที่สาม
ฉันจำได้ว่าคิดว่า "ถ้าฉันไม่รอดจากคราวนี้"
"ถ้าฉันตายบนเตียงผ่าตัด ก็ไม่เป็นไรหรอก"
แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
เหมือนมันหมดแล้ว แทบไม่เหลือชีวิต
เหมือนชีวิตหยดสุดท้าย
ถ้ามันหยดลงไปไหนอีก ก็แทบไม่เหลือแล้ว
ดีใจที่คุณได้มันคืนมานะ
ฉันไม่ได้มันคืน
ไม่ใช่ทั้งหมด
แม็กกี้
อย่า
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
ลืมมันไปซะ
ที่พูดมา ยังไม่มีอะไรที่ฉันเชื่อเลย
ว่าคำพูดของแกเป็นความจริง
สหายฉันที่ตายไป 20 คน ในการต่อสู้เมื่อเช้านี้
ยังไม่พออีกเหรอ
ฉันไม่ได้ทำเป็นไม่อยากรู้เรื่องเมื่อเช้า
ฉันไม่สนเลยต่างหาก
แต่การปฏิวัติ เคลื่อนไหวต่อต้านน่ะ
ฉันไม่เชื่อ
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
แล้วฉันจะทำให้นายเชื่อได้ยังไง
แกก็บอกเหตุผลมาสิ
- ที่มันน่าเชื่อถือ - เรื่องนั้นฉันก็ต้องบอกนาย
มันอาจดูแปลกสำหรับนาย
โลกของฉันก็เคยเป็นเหมือนโลกนี้
เราอยู่กันอย่างสงบสุข
พูดต่อสิ
จากนั้นพวกนั้นก็มา และฆ่าทุกอย่างที่เรารัก
เราถูกกดขี่เป็นทาส เพื่อทำตามคำสั่งของพวกนั้น
เคลมอคถูกใส่ในกระดูกสันหลัง ของเราตั้งแต่เด็ก
เหมือนที่พวกมันให้เราทำกับพวกนาย
แกพูดถึงบังเหียนเหรอ
ใช่ เราพยายามตอบโต้ แต่พวกนั้นแข็งแกร่งเกินไป
แล้วเราก็มาที่นี่
และเราเห็นนาย เห็นการสู้ของสายพันธุ์นาย
แม้หลังจากที่เกือบถูกกวาดล้าง
นายก็ยังปฏิเสธที่จะยอมจำนน
ไม่เห็นเหรอ ศาสตราจารย์
เราร่วมมือกันทำสิ่งที่เราทั้งคู่ ไม่อาจทำฝ่ายเดียวได้
โค่นล้มผู้กดขี่ของเรา
เรื่องราวน่าสนใจดี
รู้แล้วว่าทำไมลูกฉันถึงชอบ
เขาชอบนิทานมาตลอด
แต่ปัญหาก็คือ ฉันได้เห็นพวกแก
ฉันเห็นแล้ว ว่าพวกแกฆ่าคนได้ง่าย ๆ
ฉีกคนเป็นชิ้น ๆ ง่ายแค่ไหน
ตอนที่แกฆ่าก็ไม่มีความเสียใจ
ไม่มีความสำนึก
ฉันเสียใจมากและมีแต่ความสำนึกผิด ศาสตราจารย์
นายอาจจะไม่เข้าใจ ว่าฉันเสียใจมากแค่ไหน
แต่หลักฐานมันบอกตรงกันข้ามเลย
ก็อาจจะ แต่ประเด็นก็คือ
อาวุธของนายต่ำกว่ามาตรฐาน และนายไม่เข้าใจ
แผนการหรือกลยุทธ์ของพวกนั้น
นายมาร่วมกับเราและรอดได้
หรือต่อสู้เพียงลำพังและตายไป
ลืมไปเลยว่าเตียงรู้สึกยังไง
เด้งดีจริง ๆ
- นี่ แม็กกี้ - อะไร
- ผมแค่อยากจะบอก... - ฟังนะ
- ก็แค่ - ฟังนะ
ที่สำคัญคือฉันรู้ว่านายคอยช่วยฉัน
และฉันคอยช่วยนาย
เราเป็นคู่หู โอเคไหม นั่นคือสิ่งที่คู่หูทำกัน
เราระวังให้กัน แต่ก็แค่นั้น
ไม่มีอะไรอีก
ผมอยากให้มีไง
ใช่ เราต่างก็ต้องการสิ่งต่าง ๆ
แต่ไอ้แบบนี้น่ะ ไม่ล่ะ
เป็นไปไม่ได้ เพราะงั้นหยุดเถอะ หยุดเลย
เกือบถึงบ้านแล้ว
- อะไรน่ะ - อย่างที่ฉันกลัว
หน่วยสังหารตามรอยฉันมา
พวกนั้นจะฆ่าเราทุกคน
- เห็นไหมว่ามันมาจากไหน - ไม่นะ
แล้วแม็กกี้ล่ะ
ไปซะ
รีบไปจากที่นี่
คุ้มกันที
ทำไมล่ะ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องยิงอะไร
ไปซะ
ทำอะไรของนาย รีบไปจากที่นี่ซะ
ผมทำไม่ได้ ผมต้องลากคุณกลับไปที่ค่าย
เร็วเข้า
ไอ้โง่
เกาะแน่น ๆ
ถอยออกมา ทอม
ไอ้ชั่วนี่พาพวกนั้นมาหาเรา
ไม่ ๆ ไม่ใช่อย่างนั้น
- เดี๋ยว - ไลล์ ได
พาเด็กพวกนั้นออกจากกรง
แดน คุณต้องฟังก่อน
- ถอยไป ทอม - ไม่ใช่แบบนี้
ฉันขอสั่งนาย
ไม่
ถอยไปเดี๋ยวนี้ ให้ตายสิ
ไม่ ๆ
อย่ายิง
ริค
เอาล่ะ
- ไม่เป็นไร - ตรงนั้น
- เธอจะไม่เป็นไรใช่ไหม - เรายังไม่รู้
เราต้องไปแล้ว
ช่วยหาคนขับรถให้ได้ไหม
- ฮาล - ครับ ๆ รู้แล้ว ๆ
- ช่วยเธอด้วย - ได้ เราจัดการเอง
- ค่อย ๆ ไปนะ ฮาล - เอาล่ะ
เอาล่ะ ค่อย ๆ ไป
ค่อย ๆ ไป
เบน
เบน ไม่เป็นไรหรอก
การฆ่าคนคนนี้ไม่สำคัญ
เราชนะแน่ ฉันรู้
แค่ไปคุยกับพ่อนาย
นายมีพ่อนะ เบน
เบน ทำให้เขาเชื่อ
ทำให้พวกเขาเชื่อ
นายทำได้ ทำได้แน่
เบน
เขาต้องให้ผมช่วย
- เขาต้องให้ผมช่วย - เบน
เขาต้องการผม ๆ
เราต้องการลูก
พ่อต้องการลูก
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไร
ดูเหมือนไม่มีเศษกระสุนนะ ฮาล
ไม่โดนปอดเธอ
หมอกลาสคิดว่าเธอจะไม่เป็นไร
ฉันจะให้เวลาคุยกันนะ
กลับมาช่วยฉันทำไม
"ทำไม"
ถามอะไรแบบนั้น
นายอาจจะตายก็ได้
และคุณคงตายไปแล้ว
มีคนที่หวังพึ่งนายอยู่นะ ฮาล
มีคนต้องการนาย
คุณก็เหมือนกัน
ไม่
ผมต้องการคุณ โอเคนะ
ผมต้องการคุณ
คุณพูดเองนี่ เราคอยระวังหลังให้กัน
เราคอยระวังให้กัน เราดูแลกัน
และถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ แม็กกี้ ผม...
นี่
นี่มันอะไรกัน
ก็แค่...
ผมรู้ว่าคุณจะพูดว่ามันทั้งบ้าและโง่
แต่ตอนที่เห็นคุณนอนอยู่บนพื้น...
ผม...
- นี่ - อะไร
เปล่า
ฉันแค่...
อะไร
ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม
ว่ามาเลย
นั่งลง
โอเค
อยู่ตรงนี้จนกว่าฉันจะหลับได้ไหม
ได้สิ
นี่ครั้งที่สามแล้วที่หมอฉีดยาผม นี่มันเพื่ออะไรกัน
เพื่อช่วยให้คุณหลับ
ยาระงับประสาทเหรอ
หลอกผมนี่
ดีจังที่ในที่สุดก็มีเครื่องมือ และยาที่เหมาะสม
สมัยก่อนศัลยแพทย์จะตัดขาคุณ
แล้วหวังพึ่งปาฏิหารย์
ผมคงต้องขอบคุณ ปาฏิหาริย์เล็ก ๆ สินะ
เรียกผมเหรอ ผู้กอง
ใช่ ทอม
หมอ ขอเวลาเราสักครู่ได้ไหม
ก็ได้ อย่านานนะ ผู้กอง
ฉันอยากให้คุณหยุดใช้ขาและพักผ่อน
ผมสัญญา
มันไม่มีทางพูดอ้อม ๆ นะ ทอม
- นายทำฉันหัวเสียสุด ๆ - เข้าใจได้
ช่างหัวอันตรายที่นายนำมาหาเรา
แต่นายขัดคำสั่ง
ผมรู้
แล้วผมก็ขอโทษด้วย
รับคำขอโทษ
แต่นี่เป็นเรื่องใหญ่
ฉันเป็นห่วงเบน
ห่วงตั้งแต่จิมมี่ตาย
ผมก็ด้วย
ฉันไม่ได้พูดถึงสวัสดิภาพของเขา
ฉันเป็นห่วงเรื่องความเสี่ยง ที่เขาจะนำมาสู่หน่วยแมสที่สอง
ไม่ คุณพูดถูก
ผมก็ห่วงเรื่องนั้นเหมือนกัน
เขาเป็นลูกชายผม แดน ผมไม่รู้จะทำยังไงดี
ฉันเข้าใจนะ จริง ๆ
ประเด็นก็คือ
บางครั้งก็ต้องตัดสินใจเรื่องยาก ๆ
เห็นด้วย
และเมื่อถึงเวลานั้น
นายจะเลือกทางที่ยาก ๆ ยังไง
ไม่รู้สิ
ผมไม่รู้จริง ๆ
เข้าใจได้
แต่ฉันไม่อยากจะตัดสินใจแทนนายนะ
- เข้าใจไหม - เข้าใจครับ
ก็ดี
ฉันต้องนอนแล้ว หมอสั่งมา
ครับ
ทอม
ตอนที่พอร์เตอร์จับเรามาอยู่ด้วยกัน ฉันไม่ชอบนายเท่าไร
จริงเหรอ ดูไม่ออกเลย
ผมก็ขอบอกนะว่า ผมก็รู้สึกไม่ต่างกันเท่าไร
บางครั้งฉันก็เป็นไอ้เบื๊อกหัวรั้นได้
บางครั้งเหรอ
ไม่เคยคิดว่าคนเป็นศาสตราจารย์ จะมีประโยชน์ในการต่อสู้
แต่ว่า...
ทอม
ฉันก็นับถือนายจนได้...
ผมก็รู้สึกเหมือนกัน แดน
- เขาหลับแล้วเหรอ - สนิทเลย
คงจะหลับเยอะกว่าที่ เขานอนมาในรอบสี่เดือน
ฉันมียาปฏิชีวนะสามตัว รอลองใช้กับแผลของเขา
แต่ลองพรุ่งนี้คงดีกว่า
โชคดีนะที่เจอที่นี่
ต้องเจอถนนโหด ๆ อีกสองสัปดาห์ กว่าจะถึงชาร์ลสตัน
นี่จะทำให้เราทุกคนได้เติมพลัง
เห็นด้วย เบนเป็นไงบ้าง
เขาน่ะ ก็เป็นวัยรุ่นทั่วไป
เขามีปัญหาเรื่องพ่อ
และเขาอยากเปลี่ยนโลก
คงอีกไม่นานแล้วล่ะมั้ง
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็เป็นวัยรุ่น
เขามั่นใจในตัวเองมากเลย
เหมือนเขารู้ดีว่าทำอะไรอยู่
เขามั่นใจในตัวเองมากกว่าผมอีก
แค่อยู่ข้างเขา คุณจะไม่เป็นไร
ก็คงอย่างนั้น
หวังว่านะ
ตอนนี้เรามีแค่นั้นแหละ
จามิลดูจะซ่อมเครื่องปั่นไฟฉุกเฉิน ของโรงพยาบาลได้แล้ว
ทีนี้ก็ให้เขาไปดู เรื่องน้ำประปาได้สักที
เราต้องมีบางอย่างให้ตั้งตารอ ในชาร์ลสตันนะ
ก็คงอย่างนั้น แต่ว่า...
ที่นี่มีห้องเพียบเลย
คุณสังเกตไหม
นั่นเป็นสิ่งแรกที่ฉันสังเกตเลย
จริงเหรอ
เอาจริงเหรอ
ไม่กลัวความสูงแล้วเหรอ
ไม่แล้ว
ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
เป็นไปไม่ได้หรอก
ทำไมล่ะ
ก็แค่นั้น
นั่นไม่ใช่คำตอบที่ดีเลย
ไม่
นายพูดถูก มันไม่ใช่เลย
แมตต์ ถ้าฉัน...
ถ้าฉันบอกอะไรไป นายคิดว่าจะเก็บเป็นความลับได้ไหม
คิดว่านะ
ฉัน...
ฉันต้องไปที่อื่นสักพักน่ะ
เพราะสกิตเตอร์ตัวนั้นเหรอ
อะไรทำนองนั้น
เมื่อไหร่ล่ะ
ไม่รู้สิ แมตต์