(คำเตือน: สารคดีนี้มีการเปิดเผย เนื้อหาจากซีซั่นที่ห้า)
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
ถอยไป!
- เรียบร้อยแล้ว ทุกคน - ทีมครับ!
มาบอกลาเออร์ซูล่ากัน!
ใช่แล้ว ฉันเพิ่งตาย
แต่ตอนนี้เราจะมาเล่าให้ฟังว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
อัดไว้หมดเลยใช่ไหม ไอ้บ้า
เราจะให้คุณดูซีรีส์เรื่องนี้ ในแบบที่คุณไม่เคยได้เห็นมาก่อน
ผมนอนเปิดประตูทิ้งไว้ทั้งคืนเลย
พวกเราได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันเป็นเวลานาน
เราสนุกกันมากเลยละ
สายพันธุ์ของเราถูกเฝ้าสังเกตตอนหลับ
ตอนลงสนาม…
วันหนักๆ ในที่ทำงานน่ะ
แม้แต่ตอนเราต้องการความเป็นส่วนตัว
ไอ้บ้านี่ถ่ายมันทุกอย่างเลยเว้ย เดี๋ยวเถอะ!
งั้นก็เชิญเข้ามาเลย
เขาเวียนหัว เธอก็เลยคว้าตัวคุณไว้ แล้วลากไปตรงริมๆ
เราจองที่นั่งที่ดีที่สุดไว้ให้คุณแล้ว
เราอยากให้คุณได้รับชม "ทรชนคนปล้นโลก" จากแถวหน้าสุด
- ลูอิส ช่วยขยับไปทางนั้นหน่อย - ได้ๆ ขอโทษที
แบบหมดเปลือก
นมเปียกเหงื่อหมดแล้ว
มาเยี่ยมชมห้องนอนของพวกเรา
ตอนพวกเราซ้อม
ตู้ม ตู้ม
ตอนพวกเราออกกำลังกาย
มากับเรา แล้วคุณจะได้พบทุกความตื่นเต้น
ในซีซั่นที่เข้มข้นที่สุดในชีวิตของเรา
ได้โปรด ขอร้องล่ะ!
แอ็กชัน!
สิ่งสำคัญคือทีมงานมีความสุขและพอใจครับ
ขอต้อนรับสู่ชีวิตส่วนตัวของเรา
แบบนั้นแหละ
นั่นระเบียงห้องฉันละ
ฉันอาศัยอยู่บนนั้น ดูสิ
การได้กลับบ้าน…
หลังอยู่กองถ่ายมาหลายวัน ช่วยให้ฉันหายเครียดนิดหน่อย
ฉันยกกระเป๋าเสื้อผ้าลงจากรถที่ขับมาส่ง
และก่อนจะเดินขึ้นบันไดสี่ชั้น
ขึ้นไปห้องของฉัน เพราะไม่มีลิฟต์
ฉันก็คิดว่าจะดื่มกาแฟสักแก้ว แล้วแต่ว่าตอนนั้นกี่โมงแล้ว
- อรุณสวัสดิ์ ไงคะ - อรุณสวัสดิ์
ที่นั่นทำให้ฉันสบายใจ เพราะฉันได้เจอกับเพื่อนสมัยเรียน
และเพื่อนแถวบ้านที่เคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก
นี่คือบ้านค่ะ
ที่กองถ่ายก็ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านนะ
เพราะเราใช้เวลามากมายทำงานด้วยกัน
เวลาอากาศดี ฉันว่ามันช่วยได้มากเลย
ถ้าได้ออกจากบ้านสักครู่ มาทำงานตรงนี้
มันช่วยให้ฉันมีสมาธิได้ง่าย
หลังจากทดลองทำอะไรๆ หลายอย่างมาทั้งชีวิต
ครั้งหนึ่งฉันเคยลงเรียนการแสดง มาสเตอร์คลาสกับทิม ร็อบบินส์ด้วย
เขาสอนหลักการของตัวเองให้กับเรา
บอกว่าอารมณ์มีแค่สี่แบบ
และอารมณ์สี่แบบนี้ก็ครอบคลุม ทุกอย่างในโลกของการแสดง
ปกติฉันจะใช้สีฟ้าแทนอารมณ์เศร้า
สีชมพูแทนความสุข
สีส้มแทนอารมณ์โกรธ โมโห
และสีนี้แทนความกลัว
ตอนที่พวกเธอสามคนออกไปต่อรองกับตามาโย
ในฉากนี้
พวกเธอดูเหมือนทำใจได้ แต่ที่จริงพวกเธอกลัวแทบตาย
เลยเป็นสีนี้…
พวกเธอวิตก หวาดกลัว
นั่นคือตอนที่ลิสบอนตะโกนว่า "ผู้พันตามาโย! ธงขาว!"
ผู้พันตามาโย!
ธงขาว!
เธอตะโกนออกมาอย่างเดือดดาลสุดๆ
แต่อารมณ์ที่อยู่ลึกๆ ก็คือ
"ฉันกลัวสุดๆ เลย"
เพราะพวกเธอกำลังถูกเล็งปืนใส่ พวกเธอเท้าเปล่า…
นี่เลยเป็นอารมณ์ที่ขับเคลื่อนอยู่
แต่พวกคุณจะเห็นเพียงอารมณ์ที่รุนแรง
ก็คือสีนี้
ความกลัว
นั่นคืออารมณ์ที่เราทุกคนรู้สึก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซีซั่นนี้
คุณอาจคิดว่าพวกเรารู้ว่าต้องทำงานกันยังไง
แต่ที่จริงแล้วเปล่าเลย
เพราะพวกเราไม่มีใครเคยต่อสู้ในสงคราม
พวกเราไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง
เราอยากสร้างความขัดแย้งที่ ทวีความรุนแรงจนเหมือนสงคราม
เราเชื่อว่าต้องเล่นให้ใหญ่ขึ้น
แต่เราไม่รู้วิธีทำหนังแนวสงคราม
หรือจะถ่ายทำฉากสงครามยังไง เพราะมันมีความซับซ้อนสุดๆ
เวลาที่คุณทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน
เช่นถ่ายฉากสงคราม…
คิดตามหลักเหตุผลก็คือผู้ชม เคยเห็นทุกอย่างที่คุณทำมาแล้ว
ดังนั้นถ้าคุณอยากทำให้ผู้ชมประหลาดใจ
คุณก็ต้องสร้างปัญหาใหม่ๆ เข้ามา
เราต้องทำอะไรนอกกรอบ
ผู้ชมจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ ครับ
แอ็กชัน!
และเรื่องนี้ก็ทำให้ชีวิตของเรายากขึ้นโขเลย
ผมถ่ายทำซีซั่นนี้ด้วยความรู้สึก รับผิดชอบที่หนักอึ้งบนบ่า
มันมีความรู้สึกที่ว่า
"เราต้องทำให้ซีซั่นนี้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
เราต้องทำให้อลังการกว่าเดิม
ฉากไคลแม็กซ์ต้องน่าตื่นเต้นกว่าเดิม
และตัวละครต้องถูกผลักดันให้เข้าใกล้ ขีดจำกัดของตัวเองกว่าเดิม"
คนทั้งโลกตั้งตารอซีซั่นนี้
เราจะทำออกมาต่ำกว่าความคาดหวังไม่ได้
ฉันคิดว่าแวนคูเวอร์มีเดียชอบหาเรื่องใส่ตัว
ชอบไปอยู่ในสถานการณ์สุดหิน เพื่อเรียนรู้จากสถานการณ์เหล่านั้น
ทีมครีเอทีฟอย่างเราพยายามเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
แต่เราไม่เคยทำหนังแนวสงครามมาก่อน
ตรงนี้คือจุดที่เกิดสงครามครับ!
เราใช้เวลาสามสัปดาห์ครึ่งที่นี่ เพื่อถ่ายแค่ฉากเหตุการณ์ฉากเดียว
หมายเลข 22
แถมยังต้องถ่ายต่ออีก
นั่นคือตอนที่เราได้ค้นพบว่ากระสุนปืนและระเบิด…
ทุกคนเตรียมพร้อม
ที่ดูเหมือนน่าสนุก
ที่จริงแล้วเป็นการถ่ายทำที่น่าเบื่อที่สุดเลย
มันบ้ามากครับ คุณต้องถ่ายแล้วถ่ายอีก
เราทำอะไรกันที่คลังอาวุธนะ
สามสัปดาห์ถ่ายแค่ฉากเหตุการณ์เดียวใช่ไหม
ถ่ายฉากเหตุการณ์เดิมซ้ำๆ จนเหนื่อย
เล่นเอาผมหมดแรงหลังถ่ายจบเลย
มันไม่สนุกสักนิดครับ มันโหด น่าเบื่อ ต้องทำซ้ำไปซ้ำมา
คุณต้องถ่าย 1,500 ครั้ง เพื่อให้ได้มุมที่ต่างกัน 1,500 ล้านมุม
ในเรื่องความสร้างสรรค์ เราพบว่ามันออกจะ…
น่าหงุดหงิดค่ะ เพราะเราทำ แต่อะไรเดิมๆ มาสองสัปดาห์แล้ว
ผมเกลียดฉากแอ็กชัน
ความจริงคือผมไม่ชอบสักนิด
ฉากแอ็กชันมันก็สนุกแบบนี้แหละ!
นี่กี่โมงแล้ว เราไม่ไหวแล้วนะ
พวกเขาโอดครวญกันใหญ่
เหมือนหนัง "วันรักจงกลม" ชัดๆ
ห้าทุ่มเหรอ
ผมกลับบ้านแล้วอ้วกออกมาเป็นฝุ่น อ้วกผมเป็นสีดำเลยครับ
แล้วพอตื่นขึ้น เราก็กลับมาถ่ายทันที
กระสุนเราหมดแล้ว!
มีหลายครั้งที่พวกเขารู้สึกเหมือนเป็นแค่…
หุ่นเชิดใช่ไหม เหมือนพวกเขา เป็นแค่ตุ๊กตาตัวเล็กๆ ในกองถ่าย
มันซับซ้อนสุดๆ ค่ะ
แต่ก็อีกนั่นแหละ ฉันจะดูฉากนี้ทีหลัง ฉันคิดแบบนี้ตลอดเลย
"เออร์ซูล่า พอเธอดูฉากนี้ทีหลัง เธอจะชอบมันแน่และพูดว่า…
'ดีจริงๆ ที่เราใช้เวลาถ่ายตั้งสองสัปดาห์ เพราะมันออกมาเจ๋งไปเลย'"
พวกเขาโรยขี้เถ้าลงมาบนหัวเรา
เหมือนโรยเกลือกับพริกไทยเลยค่ะ
จนรู้สึกเหมือนพวกเขาจะเอาฉันเข้าเตาอบเลย
- โป๊ะเชะ - พวกเขาสนุกกับการเอาฝุ่นผงมาทาเรา
ขอน้ำ กระดาษทิชชูหน่อยสิ หรืออะไรก็ได้
ได้สิคะ นี่ค่ะ
ให้ตายสิ ฝุ่นจากระเบิดนี่มัน…
คุณนอนอยู่บนพื้น แล้วไอ้ฝุ่นพวกนี้อยู่รอบตัว…
ตอนเข้าฉากแต่ละครั้งคุณจะคิดเลยว่า
"ให้ตาย ดูตัวฉันสิ!"
เรามีตัวละครหลายตัวเลย
ที่มีเสื้อผ้าเซตเดียวกันมากถึงแปดหรือสิบตัว
เพราะนักแสดงจะเริ่มถ่ายจาก เนื้อตัวสะอาดแล้วก็ถูกยิงสองนัด
แล้วก็ห้านัด จะต้องเปื้อนเลือด เปื้อนดิน
เปื้อนฝุ่น ถูกไฟลวก…
เฮซุสอธิบายให้ฉันฟังเร็วมากค่ะ
"ทีนี้มะนิลาก็เข้ามา"
แล้วเวลาอธิบาย เขามักออกท่าทางเยอะ
ปังๆ! เสียงปืน!
คือมันดีอยู่ค่ะที่เขาทำแบบนั้น
แล้วคุณก็พูดว่า "แม่งเอ๊ย!"
- แม่งเอ๊ย! - ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ ไว้
ฉันจะมองเขาแล้วพูดว่า "กล้ามเนื้อฉันหดเกร็ง ตาฉันกระตุกไปหมดแล้ว"
เป็นไปไม่ได้เลยค่ะที่จะจำให้ได้ว่า…
ฉันจะแสดงฉากนั้นยังไง
ผมคิดว่านั่นคือส่วนที่ซับซ้อนที่สุดครับ
เราต้องคอยประคองแกนหลักสองอย่างนี้ไว้
นั่นก็คือความตื่นเต้นที่เติมพลังให้กับแต่ละฉาก
อีกอย่างเป็นเรื่องทางเทคนิค นั่นคือการใช้เทคนิคพลุไฟ
ซึ่งใช้เวลาในการติดตั้งนานมาก
พลุไฟพวกนี้ต้องถูกติดตั้งแบบพิเศษมาก
เป็นงานที่เหน็ดเหนื่อยมากสำหรับทีมงาน
เพราะพวกเขาต้องรักษาระดับ…
ความตึงเครียดที่เข้มข้นในฉาก ที่ต้องใช้เทคนิคอันซับซ้อนนี้ไว้
- เป็นยังไงบ้าง - แย่ฉิบ!
นั่นเป็นฉากแรกๆ ที่ผมถ่ายเลย หลังจากเกิดการระบาด
ผมเลยอยากมาถือกล้องเอง
ผมอยากมาถือกล้องและลงไปคลุกดินคลุกฝุ่น
เพราะผมรู้ว่าฉากนั้น คงเหมือนการสู้รบในสนามเพลาะ
ฉากที่คลังอาวุธมันเป็นแบบนั้นเลย
ในนั้นแคบมากครับ
มีไฟหลายแบบเลยที่กำลังกะพริบ
เลยทำให้มันเป็นที่ที่ถ่ายทำยากมาก
คุณไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เดี๋ยวก่อนนะ ไฟนั่นแรงเกินไป
ทีมเทคนิคพิเศษคอยพ่นฝุ่น พ่นละอองเข้าไป
- ดูผมของเขาสิ - ให้ตาย
ทันใดนั้นเอง คนคนหนึ่งที่สามารถ สนุกกับเรื่องพวกนี้ก็โผล่มา
- โอเค ลุยเลย - ไม่เห็นน่ากลัวสักนิด
และเขาก็ไม่ใช่คนด้วย
เขากลายเป็น…
ไอ้มังกร!
ผมกลายเป็นมังกร หรือถ้าเป็นบ้านเกิดผมคงพูดว่า
ผมกลายเป็นฟาเยโร มายอร์ ช่างทำดอกไม้ไฟ
ที่จะเอาเครื่องพ่นไฟมาเผา ตุ๊กตากระดาษตัวใหญ่ๆ
เปล่าครับ มันเจ๋งแล้วก็ตลกดี ที่ได้ยินเอนรีเก้ อาร์เซพูดว่า
"ฉันเป็นไอ้มังกร!"
ฉันเป็นไอ้มังกร!
เขาพ่นไฟออกมาเหมือนคนบ้าเลยครับ
เขาบอกเราว่าเขายินดีทำทุกอย่าง
แน่นอนว่าคุณต้องระวังเพราะคุณกำลังถืออาวุธอยู่
มันดูเลิศเลย
มันหนักนิดหน่อย ล้าแล้วก็ร้อนมากด้วย
ผมเลือกวันอายุครบ 48 ปีผิดวันซะแล้ว
แต่มันก็คุ้มค่าแหละ
คุณเพิ่มนั่นนิดนี่หน่อยเข้าไปได้เสมอ
ผมใส่อารมณ์เข้าไปอีกได้นะถ้าคุณต้องการ
ทว่าคุณก็จะเสี่ยงเสียการควบคุม
บางครั้งก็เป็นไปไม่ได้เลย ที่จะไม่เสียการควบคุม
แม้แต่ตัวฉันก็เคยเป็น
โชคดีที่ในการต่อสู้กับกานเดียครั้งแรก
เรามีนักมวยมืออาชีพอยู่ด้วย
โฮวิค
นอกจากการแสดงแล้ว
เขาเคยเป็นถึงแชมป์มวยรุ่นเฮฟวี่เวทของสเปน
ถ้าผมไม่เคยเป็นนักมวยมาก่อน ผมก็คงไม่ได้เป็นนักแสดงแบบที่เป็นอยู่
การชกมวยคือการจัดการกับความกดดัน
ต้องตื่นตัว แต่ก็ผ่อนคลายด้วย
มันเกี่ยวกับการแยกตัวคุณออกมาจากผู้ชม
การอ่านคู่ต่อสู้ของคุณ
ถ้าคุณสลับคำว่า "การชกมวย" มาเป็นคำว่า "การแสดง"
คำอธิบายที่กล่าวไปก็ยังใช้ได้เหมือนกัน
ในปี 1997 ผมได้เป็นแชมป์ มวยสมัครเล่นของสเปน
และในปี 1999 ผมก็เป็นนักมวยมืออาชีพ
เดือนธันวาคม ปี 2004 ผมขึ้นชกนัดสุดท้าย
นั่นคืออาชีพที่ผมเชี่ยวชาญมานานสิบปี
ดังนั้นเวลาเข้าฉากแอ็กชันต่อเนื่อง
ภูมิหลังของผมก็จะปรากฏออกมาเลย
แล้วพอจู่ๆ โปกามายืนตั้งท่าชกมวยแบบนี้…
เป็นอันจบกันเลยครับ กลับบ้านได้
ผมอยากให้คุณสอนว่าควรยืนยังไง
เพราะผมต้องออกหมัดแล้วก็ป้องกัน
ผมสอนเขาอย่างดีที่สุดว่า "ทำแบบนี้นะ
วางเท้าตรงนี้ ให้มันขนานกัน
ขยับขาขวาไปข้างหลัง แล้วตั้งท่าให้ถูกต้อง"
คุณกำลังสอนผมชกมวย น่ากลัวสุดๆ เลย
ในการชกมวย คุณจะฝึกชกแบบไม่ให้คู่ชกเห็นหมัด
แต่เวลาแสดง คุณต้องออกหมัดให้เห็นชัดๆ
เพื่อกล้องจะได้จับภาพได้
หมัดนี้จะต้องอ้อมไปเมืองเตรูเอล เควงคา อัลบาเซเตก่อนโน่น
แล้วมันถึงจะโดนคู่ชกของคุณในที่สุด
เรื่องนี้ตรงข้ามกับที่ผมคุ้นเคยเลย หมายถึงที่เคยคุ้นเคยน่ะ
(การถ่ายทำฉากต่อสู้ของกานเดียกับโบโกตา)
เวลาเราต้องถ่ายฉากแอ็กชัน
ผมอยากให้คนที่เข้าฉากด้วยกัน เล่นให้สุดๆ ไปเลย
ถ้าพวกเขาต้องชกผม ก็ชกได้เลย
ไม่ต้องห่วง ผมจะตั้งท่ารับหมัดให้สวยๆ เอง
เดี๋ยวก่อน
มันไม่ใช่ความผิดผมนะ
ฉากนั้นผมควรต้องจับเขาเอาไว้ แต่เพราะเขาไม่ยอมยืนนิ่งๆ
ผมก็เลยต้องใช้มีดคู่เขา
มีดควรจะเป็นมีดปลอม
แต่มันดันเป็นของจริง
เลือดเขาไหลแบบนี้เลย
ผมก็นึกว่าโดนซิปของชุด
พอเห็นเลือด ผมก็บอกว่า "ไม่ใช่นี่หว่า นั่นเลือดผม"
คัต! ผ่านแล้ว
คุณไม่รู้สึกเลยเหรอ
- เขาเอามีดกรีดคุณนะ - ไม่เลย ผมก็เพิ่งรู้ตัวนี่แหละ
ผมแสบๆ แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้
ที่แค่เทคแรกนะ
พวกเขาเย็บแผลให้ผมสามเข็มตรงนั้นเลย
ทีมแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของเราเย็บให้ผมสามเข็ม
ผมจะได้กลับไปสู้ต่อได้
แค่นี้จิ๊บๆ พูดเลย
เราต้องถ่ายกันต่อครับ
ผมจะจำโบโกตาไปตลอดชีวิตเลย นี่จะเป็นแผลเป็นใช่ไหม
ผมมีโบโกตาอยู่ตรงนี้ครับ
นี่คือโบโกตาของผม ดูสิ
นักแสดงของเรามุ่งมั่นมากครับ
โปกาพูดว่า "ถ้าแผลผมฉีก ก็เย็บใหม่ให้หน่อยนะ
เราต้องถ่ายกันต่อ"
นี่มันบ้าชัดๆ
ผมเป็นแวมไพร์แล้ว
ถ่ายอีกเทค เราก็จะได้กลับบ้านแล้ว
ฉากต่อสู้นี้ออกมาน่าทึ่งมาก
- โคตรเหลือเชื่อเลย - สุดยอด!
ปรบมือให้พวกเขาหน่อย!
มหัศจรรย์มาก เหลือเชื่อสุดๆ
รู้สึกเป็นเกียรติมากครับ
ผมจะเป็นลมแล้วเนี่ย
(อัลบาโร มอร์เต ที่มาดริด ถ่ายทำวันแรก)
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์ตอนกลางคืน
อรุณสวัสดิ์ตอนกลางคืนครับ
ซีรีส์เรื่องนี้มีความหมายกับคนมากมาย
ทั้งการอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
ทั้งการที่ได้กลับมา
แต่การถ่ายทำซีซั่นสุดท้ายมันก็…
ให้ความรู้สึกเหมือน…
เวลาคุณอ่านหนังสือที่ชอบ แล้วมันใกล้ถึงตอนจบ
คุณจะตื่นเต้น อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่ก็จะแบบ "ไม่นะ ใกล้จบแล้วนี่หว่า" ด้วย
ฉันใช้เวลาแต่งตัวนานมากค่ะ
เพื่อนๆ ที่น่าทึ่งของฉันในแผนกแต่งตัว มักเป็นทีมทำผมกับแต่งหน้า
พวกเขาแต่งกระเสร็จแล้ว มันทำมาจากแอลกอฮอล์
- คุณตัดผมหน้าม้าเพิ่มหรือเปล่า - เปล่าครับ
เธอจะคลอดลูก คนจะคลอดทรงผมต้องไม่เป๊ะ
ฉันอยากให้พวกเขาทำทรงนี้ให้มากกว่า
ดูสิ หูฉันโผล่มาแบบนี้แล้วดูเจ๋งมากเลย
คุณพระ การถ่ายทำกับอัลบาโรและนัจวาน่ะ
เขาไม่เหมือนใคร
ก่อนอื่น ผมต้องขอบอกว่า
ผมกลัวนิดหน่อยตอนอยู่ที่กอง เพราะพวกเขาเป็นนักแสดงที่ต่างกันมาก
นั่นสิ ทีมงานทุ่มเทมาก
ฉันว่าออกมาเจ๋งสุดๆ เลย
ที่จริงตอนแรก
ผมนึกว่าพวกเขาจะทำงานเข้าขากันไม่ได้เลย
งานนี้อาจออกมาไม่สวยก็ได้
แอ็กชัน!
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เคมีก็อาจไม่เข้ากัน
สิ่งสำคัญคือต้องสุภาพเข้าไว้
- ผมไม่ได้ทำคุณเจ็บนะ - เปล่าค่ะ ไม่เจ็บเลย
อัลบาโรเหมือน "คนเหล็ก" เลยครับ
ไม่มีทางอื่นแล้ว คุณต้องทำเดี๋ยวนี้
เขาเป็นคนฉลาดมาก เทคนิคดีเลิศ
เขารู้กระทั่งเรื่องกล้อง และถามเรื่องเลนส์ด้วย
ตอนนี้คุณจะใช้เลนส์ยี่สิบ…
- ยี่สิบเก้า - เก้า
ครับ ผมถามพวกเขาว่า "ใส่อะไร"
คำถามนี้ไม่ได้ถามแค่สารวัตรมูริลโย แต่ผมถามตากล้องด้วย
คุณรู้เลยว่าเขาจะทำตามที่คุณขอให้ทำเป๊ะๆ
หรือตามที่ตกลงกันไว้ หรือทำสิ่งที่ คุณคิดว่าต้องมีในฉากเหตุการณ์นั้น
จริงครับ ผมชอบใส่รายละเอียดลงไป
พอตอนนั้นผมก็พูดว่า
"ฟังนะ อลิเซีย ฟังให้ดี"
โอเคนะ แล้วก็…
ส่วนนัจวาจะตรงกันข้ามเลย เธอจะใช้สัญชาตญาณล้วนๆ
ฉันจะไม่ยอมเสียประเทศของตัวเองไป เพราะแกหรอก ไอ้เวรเอ๊ย!
ฉันไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่เนี่ย เวรเอ๊ย!
นัจวาเป็นสัตว์ร้ายครับ
เธอเป็นสัตว์ป่า ไม่ใช่ลูกหมาตัวน้อยด้วย
ฉันไร้ระเบียบแบบแผนมากกว่าน่ะ
ฉันเจอแกแล้ว ไอ้เวร ฉันเจอแกแล้ว
ผมเห็นเธอทำงานแล้วก็คิดว่า "ดูเธอสิ องค์ลงแล้ว
องค์ลงแล้ว เธอคือซิเอร์รา ส่วนนัจวาไปอยู่ที่อื่นแล้ว"
ผมชอบมากเลย
มันเจ๋งมากเพราะพวกเขาทำงาน เข้าขากันได้อย่างน่าประหลาด
- คัต - โอเค!
ไอ้สารเลว!
- โอเค คัตแล้ว - ไอ้สารเลว!
เมื่อกี้สุดยอดเลย
เขามักสุภาพมากๆ
ผมชอบงานนี้มากเลย
แต่ฉันไม่
ฉิบหายเอ๊ย โทษที…
เราทำให้เกิดความสมดุลสุดเจ๋งขึ้น
อารมณ์ขันทำให้เราเข้ากันได้
ให้ตายเถอะ โลโกรโญ
โลโกรโญ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ไม่มีสักวันที่พวกเราไม่สนุกกัน
ดูสิ น่ารักเนอะ ดูที่ฉันทำสิ
- เราช่วยกันและกัน - ใช่ค่ะ
ไม่ใช่แบบ "ผมจะลองเล่นฉาก ต่อเนื่องแบบนี้นะ" แต่เป็น…
"เรามาช่วยกันหาทางถ่ายฉาก ต่อเนื่องนี้ให้ออกมาดีที่สุดเถอะ"
มันเป็นการช่วยกันคิดทั้งสองฝ่าย
หลังจากที่เราทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะเห็นพวกเขาทำงานเข้าขากัน
เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ไม่นะ
ในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดที่จะเป็นได้เสียด้วย
น้ำคร่ำเธอแตก
นั่นเป็นเส้นเรื่องของอีกพล็อตที่ขนานกันครับ
การเขียนบทคลอดลูกในแบบที่เรา ไม่เคยเห็นมาก่อน
มันเกิดขึ้นในสถานที่เปียกแฉะ น่าขยะแขยง
แต่ว่าบทซิเอร์รา เธอ…
ไม่เหมือนใคร
ล้อกันเล่นใช่ไหม
เป็นการคลอดลูกที่ฮาร์ดคอร์ที่สุดเลยค่ะ
แต่การคลอดลูกก็คือการคลอดลูกแหละนะ
ฉันจะคลอดด้วยตัวเอง
บางครั้งผมรู้สึกเหมือนกำลังกำกับกอลลั่มอยู่เลย
เหมือนที่ยายของฉันทำ
"เราทำออกมาแบบไหนดี" ฉันเลยบอกว่า "นึกก่อนนะ
อย่างแรกคือจับบางอย่างให้มั่น"
แล้วก็ต้องนั่งยองๆ
พอคุณทำท่าตามนั้น ก็กอลลั่มดีๆ นี่เอง
เหมือนที่ผู้หญิงนับล้านๆ…
"ทีนี้ก็จับฟูกแล้วลากไปด้วย…" ฉันนี่แบบ "เดี๋ยวก่อนนะ"
ในประวัติศาสตร์เคยทำ
นัจวาลากฟูกมา
มันมีน้ำกับอะไรเต็มไปหมด
เธอ…
วิปลาสไปแล้ว
ขอต้อนรับสู่โชว์แห่งชีวิต
ช่วงหลายวันที่ถ่ายทำฉากคลอดลูก
ฉันแผดเสียงนานแปดชั่วโมงเลย
พระเจ้า
เธอทุ่มเทสุดตัวเลยครับ
"ฉันทำไม่ได้!"
"ไอ้เวรเอ๊ย"
"สเปน!"
มองเห็นทีมงานทุกคนข้างหลังฉันด้วย
เธอพูดว่า "ฉันชอบมาดริด ฉันชอบกินแกลโญ"
กับจัตุรัสปูเอร์ตาเดลโซล กับการคอร์รัปชัน
ฉันจะไม่ยอมเสียประเทศของตัวเองไป เพราะแกหรอก!
ผมถามตัวเองว่า "เธอคิด คำพูดแบบนั้นออกได้ยังไง
ในสถานการณ์แบบนั้นเนี่ยนะ
แล้วผมจะหัวเสียด้วยทำไมเนี่ย" แล้วก็เป็น "ใช่ ผมเข้าใจความรู้สึกเลย"
เล่นใหญ่ตลอดแหละ
แน่นอนว่าส่วนที่เหนือจริงที่สุด
คือการได้เห็นนัจวาใส่ของเทียม…
พอนึกว่าเราผ่านกันมาหมดแล้ว คิดผิดจริงๆ
มันเป็นช่องคลอดเทียมที่ใช้ในฉากคลอด
ที่เธอจะอัดคลิปตัวเองโดยใช้ไม้บรรทัดกับมือถือ
มันสมจริงมากเพราะเราระบายสีเริ่มจากด้านใน
เราพยายามให้เห็นสีของผิวแต่ละชั้น
เป็นเรื่องปกติที่เราอยากให้งานออกมาสมจริง
ผมอยากได้เด็กแรกเกิดมากกว่า หรือทารกก็ยังดี
เราจะได้มีเสียงเด็กร้องอะไรแบบนั้น
แต่แน่นอนว่าเราทำไม่ได้
เราเลยต้องใช้ตุ๊กตา
ตัวเด็กทำจากซิลิโคนครับ
มันหายใจ ขยับลูกตา คิ้ว เปลือกตาและปากได้
พวกเขาเอาโลชั่นมาทาเรา
และละเลงของอื่นๆ จนทั่ว เพื่อให้ดูเหมือนเปื้อนรกเด็ก
จากทารกแรกเกิด
แล้วโลชั่นนั่นก็ลื่นมาก
ผมพยายามจะอุ้มเด็กแต่มันก็ลื่นหลุดมือ
ผมต้องพยายามเรื่อยๆ จนอุ้มขึ้นมาได้แบบ "เสร็จฉันละ!"
เหมือนในเรื่องเดอะไลอ้อนคิง ฉาก "นี่คือซิมบ้า" เลยครับ
- หุ่นยนต์นี่นา! - ครับ
ตุ๊กตาที่ดูเหมือนทารกจริงๆ เพราะมันขยับได้ ลูกตาขยับได้
ทีมงานทำออกมาได้ดีจริงๆ
- ทำไมเด็กมาอยู่กับผมล่ะ - ส่งมาครับ
เขาไม่อยากอุ้มมันแหละ
ตุ๊กตาทำเสียงประหลาดด้วย เหมือนชัคกี้เลย
คัต
- ได้แล้ว นั่นเสียงอะไร - เสียงมาจากตุ๊กตาของฉันเอง
มันทำเสียงประหลาดสุดๆ เลยครับ
นี่จะเป็นช่วงเวลาที่เป็นตำนานแน่นอน ผมว่านี่เป็นช่วงหนึ่งที่สำคัญที่สุดในซีซั่นเลย
อัลบาโร หันเด็กมาหน่อยได้ไหม
- แบบนี้เหรอ - ให้เกือบๆ หันมาทางเราน่ะ
ผมบอกว่า "อัลบาโร อุ้มไปที่หน้าต่างเลย"
พอใช้แสงตรงนั้น เราจะได้เห็นเงาของมัน
พวกเขาแสดงไปด้วย ระหว่างพยายามดึงเด็กออกมา
แถมทำอย่างเป็นธรรมชาติ น่าตื่นตาด้วย
แต่ความจริงคือมันเละเทะมาก ฉากแบบสกปรกไปหมด
เนื้อตัวพวกเขาทั้งเปื้อนทั้งเลอะ
พอทีมงานตัดต่อฉากนี้ กับฉากแอ็กชันในธนาคารเสร็จ
- มันจะเป็น… - ผู้ชมได้กลั้นหายใจแน่
คนที่เห็นเอพิโซดที่ตัดต่อเสร็จแล้ว
พูดขึ้นว่า "นี่เหมือนตอนจบของซีซั่นเลย"
ซึ่งที่จริงผมคิดว่า…
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ…
เนื้อเรื่องหลักของเอพิโซดนี้ คือการที่ตัวละครซิเอร์ราคลอดลูก
ฉากนั้นมีองค์ประกอบที่ละเอียดอ่อนมาก
พอมารวมเข้ากับฉากที่รุนแรงมากๆ
อย่างการระเบิดตึกหน้าตัวประกอบนับร้อยชีวิต
การใส่ฉากคลอดเข้าไปอาจเป็นหายนะได้ แต่มันกลับออกมาดีสุดๆ เลยครับ
เกิดการระเบิดรุนแรงขึ้น เราทราบมา ว่าทหารมีแผนทำบางอย่าง…
ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเสียงตะโกน
เสียงยิงปืน
เร็วเข้า ให้ตายสิ!
และเสียงระเบิด
คือช่วงเวลาที่เราชอบพูดถึงอารมณ์ความรู้สึก
ทั้งอารมณ์ที่ประเดประดังเข้ามา
ตอนคุณยิงใครสักคน คุณจะรู้สึกแย่สุดๆ
อารมณ์ที่ทรงพลังที่สุด
งั้นผมก็อยากจูบคุณ
อารมณ์ที่มาจากข้างใน
เช่นความรัก
- ไม่ - เกิดอะไรขึ้น
นี่เป็นเรื่องคลาสสิกของ "ทรชนคนปล้นโลก" เลย
ความรักในที่ที่ไม่ควรเกิด ในช่วงเวลาที่ไม่ควรเกิด
- แต่ตอนนี้มีกองทัพอยู่ข้างนอกนั่น - ไม่เป็นไร เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
ไม่เป็นไร
การปล้นเป็นแค่ข้ออ้าง
เพื่อให้เกิดเรื่องราวความรักที่ดูดดื่ม และช่วงเวลาที่เข้มข้นที่สุด
เพราะฉันหลงรักเขามาตลอดชีวิต
เลิกล้อเล่นได้แล้ว นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ
ไม่ได้พูดเล่นหรอก หวานใจ
มันต้องมีความรัก ต้องมีความรักเสมอ
ต้องมีความรักอยู่ในหนัง
ต้องมีเรื่องความรักในชีวิตจริงด้วย ไม่มีอะไรสำคัญกว่าความรักอีกแล้ว
การได้รับเงินเดือนตอนสิ้นเดือนมันก็ดี
แต่ความรักนี่สิ
ไม่มีไม่ได้เลย
ฉันคิดว่าผู้คนอยากรู้ว่าตัวละครจะลงเอยยังไง
มากกว่าจะมีระเบิดกี่ลูกอีกค่ะ
ถึงระเบิดจะดูสนุกและน่าตื่นเต้นก็ตาม
ช่วงเวลาเหล่านั้นแหละที่ทำให้คนคิดว่า
"พวกเขาจะมาพูดเรื่องแบบนี้ ในเวลานี้จริงๆ เหรอ"
ฉันเลยคิดว่า "แน่นอน ในช่วงเวลาแบบนั้น คุณเล่นอารมณ์ขันยังได้เลย"
แต่เราทำให้จักรวาลของเรามีความสมจริง
ที่จริงพวกเขาสามารถพูดเรื่องความรัก
ระหว่างกำลังยิงปืนหรือกำลังจะตายยังได้เลย
แต่ในเมื่อเราอาจจะตาย เพราะนี่ชัก จะเละเทะใหญ่แล้ว ฉันจะขอพูดละ
ไม่ ฉันจะพูดให้หายหนักอกสักที
ไม่
บางครั้งในสถานการณ์ที่ตึงเครียดมากๆ เราก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
อย่างฉากนี้…
แต่ความจริงมันแสดงยากมากค่ะ
เพราะฉากวันนี้มันบ้าคลั่งสุดๆ
ไม่มีใครจะตายทั้งนั้น
- ดี โอเคนะ - โอเค
ผมหมกมุ่นกับการเข้าถึงอารมณ์ ของคนดูให้ได้ตลอด
และมักเน้นความเข้มข้นในเรื่องของฉากอารมณ์
หลักการที่เราใช้ก็คือ
ความตึงเครียดของฉากเร้าใจ ต้องมีอย่างต่อเนื่อง
อย่างตอนพวกนั้นยิงปืนมาที่คุณ นั่นคือความรู้สึกไม่สู้ก็ตาย
เพื่อนของคุณกำลังจะตาย ขาของเขาติดอยู่ใต้รูปปั้น
ครับ การได้พบช่วงเวลาแบบนั้น ถือเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งเลย
มันอยู่ตรงนี้แล้ว ที่นี่ตอนนี้
"ต้องสื่ออารมณ์เข้มข้นใช่ไหม" "ใช่เลย" "โอเค เดี๋ยวจัดให้"
หายใจไว้ เจ้าอ้วน เราจะพา นายออกไป ได้ยินไหม
"อย่าทิ้งฉันนะ ขอล่ะ อยู่กับฉัน" "ฉันจะไม่ทิ้งนาย"
ครับ ในสงครามก็คงเป็นแบบนี้
อาร์เตเช!
ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ตอสโกบาดเจ็บ
ตอนนี้แหละ!
พวกตัวร้ายอยู่ข้างนอกห้องครัวกันหมดเลย
เวลาคุณเห็นหน่วยทหารจีไอโจส์พวกนั้น
มันทำให้คุณเข้าถึงบทบาทได้สนิทเลยค่ะ
มีการเคลื่อนไหวร่างกายเยอะมาก
ฝุ่นก็เยอะ
เสียงก็ด้วย แล้วยังมีองค์ประกอบ ด้านอารมณ์เยอะมาก
ฉันว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้นะ
ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นนี้
คุณอาจจะพูดว่า
"เรื่องพวกนี้ไม่เกิดขึ้นระหว่างสงครามหรอก"
แต่ผมคิดว่าการสู้รบและการปล้น
เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์พวกนี้ขึ้นมา
นี่คือสงครามนะ ฉันคบอยู่กับสต็อกโฮล์ม พูดชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
ที่สุดแล้วส่วนที่ยากที่สุดคือการใส่อารมณ์เข้าไป
ตัวละครแทบไม่ได้พูดกันเลย เพราะเรามีบทสนทนาน้อยมาก
ทั้งในฉากแอ็กชันและฉากที่ผลักดันพล็อตด้วย
ในฐานะนักแสดงใน "ทรชนคนปล้นโลก"
ถ้าคุณพยายามถ่ายทอดทุกสิ่ง ที่เกิดขึ้นกับตัวละครที่คุณเล่น
คุณไม่มีวันเจอฉากเหมาะๆ หรอก
เธอรักเขาหรือเปล่าล่ะ
ถ้าตอนนั้นผมคิดว่า
"ผมบอกศาสตราจารย์ว่าไม่อยาก มาปล้นด้วยเพราะพ่อผมตายแล้ว
ผมไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอแบบเดียวกัน แต่ผมก็มาเพื่อช่วยริโอ
พวกนั้นจะฆ่าผมกับเมีย แล้วลูกผมก็จะถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง
เราจนมุม เราทุกคนกำลังจะตาย…"
ถ้าผมคิดถึงทั้งหมดนั่น ก็จะแบบ "แล้วผมจะถ่ายทอดฉากนี้ออกมายังไง"
ฉันรักเขาจนจะบ้าเลย
ไม่เอาน่า
- "ไม่เอาน่า" อะไร - เรารู้จักกันดีนะ
ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร เธอชอบอะไร ฉันรู้ความฝันของเธอ
บางครั้งเราก็ปรับพล็อต ในกรณีนี้คือให้มีรักสามเส้า
ที่เราปรับพล็อตเพราะมัน มีการเดินทางด้านอารมณ์
เพราะเดนเวอร์กับสต็อกโฮล์ม เคยผ่านการเดินทางนี้มาแล้ว
แล้วมะนิลาก็เข้ามาเป็น ตัวแปรใหม่ระหว่างพวกเขา
ชีวิตฉันดูเหมือนโฆษณาเลยละ
พักนี้ความสัมพันธ์ของเรา ไม่มั่นคงและเปราะบาง
บอกตามตรงว่าฉันก็ไม่รู้แฮะ
ผมด้วยครับ
- มันอาจออกมาเป็นแบบไหนก็ได้ - ต้องคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ซีซั่นนี้ สต็อกโฮล์มสุดยอดไปเลยค่ะ
ทุกฉากเหตุการณ์ใน "ทรชนคนปล้นโลก" มีความเข้มข้นแบบบ้าไปแล้ว
ในทุกๆ ฉากเหตุการณ์ ถ้าสต็อกโฮล์มไม่สู้เพื่อชีวิตตัวเอง
และชีวิตของคนรัก เธอก็กำลังจะฆ่าหรือช่วยคน
นั่นต้องใช้พลังงานเยอะมากเลยนะคะ
ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่ฉันทำ
ก็คือเตรียมร่างกายให้พร้อมรับบทสต็อกโฮล์ม
เพราะในซีซั่นสามกับสี่ เธอต้องต่อสู้เพื่อพิสูจน์ตัวเองในกลุ่ม
ฉันคิดว่าในซีซั่นห้า เธอมี ช่วงที่ได้เป็นฮีโร่นิดๆ ด้วย
ฉันเลยจำเป็นต้องเตรียมตัวให้ดี เพื่อเข้าฉากที่ว่ามา
เร็วเข้า เร็วอีก
ฉันมองมันเป็นความท้าทายนะ ฉันชอบมากเลย
ฉันชอบเล่นกีฬาและออกกำลังกายอยู่แล้ว
ฉันสนุกและใช้เวลากับมันมากด้วย
ในทุกๆ เอพิโซด ทีมงานจะบอกเรา
ว่ามีฉากเหตุการณ์ไหนที่ตัวละคร ของเราต้องออกแรงมากๆ
ถ้าฉันรู้ว่าฉันอาจเล่นฉากนั้นลำบาก ฉันจะถือว่ามันเป็นเรื่องท้าทาย
คุณต้องเข้าไปในช่องลม
ฉันยังไม่เห็น แต่ทีมงาน บอกว่ามันเล็กและแคบมาก
ฉันก็คิดว่า "แล้วฉันจะแสดงยังไงดี"
แทนที่จะคลานโดยใช้มือกับเข่า
ฉันอยากลอง "คลานแบบหมี" ดู
มันช่วยได้เยอะเลยค่ะ เราฝึกกันเยอะมาก
แบบนั้น พอถึงเวลาถ่ายจริง
ร่างกายของคุณก็จะคุ้นเคย กับการเคลื่อนไหวนั้นแล้ว
คุณรู้เลยว่าคุณทำได้แน่
กลับไปที่ตำแหน่งแรก อย่างนั้นแหละ สาม สอง หนึ่ง
เยี่ยมมาก เก่งมากครับ
ฉันต้องสารภาพว่าฉันมีสตั๊นท์หญิงที่น่าทึ่งอยู่คนหนึ่ง
เธอต้องกระโดดจากที่สูงแทนฉัน เพราะตอนฉันโผล่ไป ทีแรกก็ฮึดสู้อยู่
"ถ้าโดดเองได้ ฉันก็จะโดด" แต่พอเห็นความสูงระหว่างช่องลมกับพื้น
ฉันก็แบบ "ไม่ละ ไม่เอา ฉันไม่โดด"
แต่ฉันต้องแสดงส่วนที่น่าอนาถเอง
ต้องห้อยต่องแต่งเหมือนไก่ ที่ความสูงสองเมตรจากพื้น
พอทีมงานบอกว่า "แอ็กชัน" ฉันก็แสดงบทตอนโดดถึงพื้น
อาร์ตูโร!
จะแสดงฉากนั้นได้ แขนต้องแข็งแรง ฉันพูดไปว่า "ฉันทำไม่ได้"
แต่ที่ใจคิดคือ "เธอทำได้สิ ทำได้อยู่แล้ว"
ตอนแรกทีมงานจะช่วยก่อน จากนั้นพออยู่ในฉาก คุณก็จะทำเอง
แล้วคุณก็จะแบบ "ฉันก็ทำได้นี่"
การฝึกมากมายในปีนี้ช่วยได้มากเลย
ไม่ใช่แค่กับฉากที่ต้องใช้แรงเท่านั้น
แต่การฝึกยังสอนฉัน เรื่องความทุ่มเท การเสียสละด้วย
ฉันจะมายิมหลังเข้าฉากมาทั้งวัน และพูดว่า "ฉันทำไม่ได้"
แต่มักจะมีบางคนข้างๆ ฉันพูดว่า "คุณทำได้อยู่แล้ว"
ไม่รู้สิ ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นดี
"ดูซิว่าฉันจะรับมือกับงานนี้ยังไง"
อย่างในฉากนี้ ฉันเมายาแบบสุดๆ เลยค่ะ
ฉันต้องล้มลงกับพื้น
ฉันต้องใช้กล้องบอดี้แคมเป็นครั้งแรก
ทีมงานถามว่า "แน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้"
ฉันก็ตอบว่า "แน่นอน ฉันอยากทำทุกอย่างเลย"
พวกเขาเลยเอาโครงใส่กล้องใหญ่ๆ มาสวมให้
พอถ่ายเสร็จ ตัวฉันช้ำไปหลายวันเลย แต่ฉันสนุกมากค่ะ
พร้อมนะ เงียบๆ ด้วย!
"ทรชนคนปล้นโลก" ต้องใช้ร่างกายตลอด ถ้าคุณไม่ฟิต ได้มีปัญหาแน่
(ดาร์โก เพริช ที่บาร์เซโลนา)
ผมเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ครับ
ผมชอบคิดว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของละแวกบ้าน
ผมไปส่งลูกชายที่โรงเรียนซึ่งก็อยู่แถวบ้าน
แล้วก็ไปที่บาร์…
ขอโซดาแก้วหนึ่งนะ
ผมเอาบทไปด้วย
และใช้มือถืออัดเสียงตัวเองตอนอ่านบท
ฉันสัญญาว่าพอเราออกไปจากที่นี่
ฉันจะทำให้นายได้เห็นสามคืนติดกัน
ว่าทำไมเนื้อของอาร์เจนติน่าถึงอร่อยที่สุดในโลก
แล้วไงต่อ จะพาฉันไปดูหนังด้วยไหม
ฉันตื่นอยู่
มาให้ไวเลย
พวกมันมาแล้ว
แล้วผมก็จะเริ่มฟังที่ตัวเองอัดไว้
เพราะถึงงานทั้งหมดที่ผมทำจะอยู่ที่นี่ ถึงผมจะย้ายมาอยู่สเปน
ถึงจะทำทุกอย่างเป็นภาษาสเปน แต่มันก็ไม่ใช่ภาษาแม่ผม
ผมเลยคิดว่าทางที่ดีที่สุดที่จะฝึก ก็คือฟังเสียงของผม…
ที่อ่านบทของตัวเอง
ผมใส่หูฟัง หยิบลูกบาสเกตบอลขึ้นมา
แล้วไปที่สนามบาส
ขาติด
เลือดออกเยอะมาก
แผลเปิด
เลือดออก
เลือดออกเยอะมาก
อย่าหลับนะ เราเกือบถึงแล้ว
แล้วไงต่อ
จะพาฉันไปดูหนังด้วยไหม
พวกมันมาแล้ว
สอง!
การปล้นครั้งที่สองนี้ถ่ายกันสามซีซั่นเลยครับ
เราคิดว่าใช้ทรัพยากรไปเยอะแล้ว ในซีซั่นหนึ่งกับสอง
ดังนั้นเราต้องใส่ดราม่าและความตื่นเต้นเข้าไป
ผลักดันผู้ชมจนถึงขีดจำกัด
เราจะระเบิดเพดานนั่นให้กระจุย!
มันก็เลยต้องเป็นสงครามครับ
ในซีรีส์ที่มีหลากหลายแนวอยู่ในนั้น คำว่า "สงคราม"…
การใส่การสู้รบเข้าไปทำให้ หนังออกมาน่าตื่นเต้นมาก
บางครั้ง เวลาเขียนบทแล้วตื่นเต้นเอง นั่นแปลว่าคุณเจอ…
บางอย่างที่อาจสั่นสะเทือนคนดูได้แล้ว
(หน่วยทหารพลร่ม ที่มาดริด)
(กรมทหารราบ)
เราต้องโจมตีธนาคารกลางสเปน กองทัพต้องบุกเข้าไปข้างใน
ตัวละครของเราต้องเผชิญหน้า กับการมีส่วนร่วมในการต่อสู้
เราคิดว่าตอนนี้แหละเหมาะ
ไปเลย!
นี่เหมือนความตึงเครียดอีกระดับเลย
ก่อนหน้านี้เราพยายามไม่เล่นใหญ่เกินไป
แต่ตอนนี้เรากำลังยกระดับขึ้นแล้ว
รู้สึกเหมือนเรากำลังถ่ายหนัง สงครามเวียดนามกันเลยค่ะ
หาที่กำบัง
ความกดดันทางทหารทั้งหมดนี้
จะถล่มลงมาใส่ฉากที่หรูหราที่สุดที่เราเคยเห็น
การได้เห็นห้องนี้ถูกสร้างขึ้น มันน่าพอใจมากเลยครับ
แต่มันกำลังจะพังทลายเป็นเสี่ยงๆ
มันกำลังจะระเบิด ชิ้นส่วนจะปลิวว่อนในอากาศ
ของทุกชิ้นในพิพิธภัณฑ์ที่คุณเห็นนี้
ทั้งโต๊ะ หน้าโต๊ะระบายสี งานศิลปะ ทั้งหมดนี้
เราทำแต่ละชิ้นขึ้นด้วยมือล้วนๆ เลยครับ
โดยที่เรารู้มาตั้งแต่ต้นแล้วว่า ของทุกชิ้นจะถูกทำลาย
ฉันต้องทำเอกสารขึ้นมา
ในนั้นมีชื่อของทุกชิ้นที่อยู่ ในธนาคารกลางสเปนจริงๆ
สำนักงานราชกิจจานุเบกษาแห่งสเปน เป็นแหล่งอ้างอิงหลักของเรา
มันจะแสดงรายการ เวลาที่มีงานศิลปะถูกซื้อเข้ามา
ถ้าคุณมองพิพิธภัณฑ์นี้
คุณจะเห็นประวัติศาสตร์ทั้งหมด และความสัมพันธ์ที่มันมีกับทองคำ
เรากำลังพูดถึงคอลเลกชันส่วนตัว
ที่มีกระทั่งผลงานของโกยา
มีภาพวาดของโกยา กับทองคำของชาวกิมบายาอยู่ในนั้น
เราถูกองค์กรนิรโทษกรรมสากลตามจี้แล้ว อยากเผชิญหน้ากับยูเนสโกด้วยเหรอ
การทำงานยาวนานกว่า 180 วัน
โดยใช้คนงานกว่า 50 ชีวิต
รวมทั้งช่างก่อสร้าง ประติมากร ช่างเหล็ก นักออกแบบ
ช่างไม้และจิตรกร
แน่นอนครับ คุณพิมพ์เอาก็ได้ แล้วค่อยมาใส่ผิวสัมผัส
แล้วทำไมเราระบายด้วยมือน่ะเหรอ เพราะเราทำได้ไง บ้าเอ๊ย
ถ้าคุณจะต้องเล่าเรื่อง คุณก็จะต้องซื่อตรง
เราก็เลยต้องสร้างของสวยๆ งามๆ ขึ้นมา
เพื่อทำลายมันทีหลัง
เราศรัทธาในเรื่องราวของเรา และแนวของเรื่องด้วย
ผมกำลังพยายามยอมรับความจริงครับ
ว่าจะไม่มีอะไรเหลือเลย
- ทุกอย่างต้องถูกทำลาย - พินาศย่อยยับ
ถ้ารูปปั้นยังตั้งอยู่ตอนจบ แปลว่าเราล้มเหลวนะ
มาสร้างส่วนที่สวยที่สุดในธนาคารกลางสเปนกัน
ห้องจัดเลี้ยงกับพิพิธภัณฑ์ทองคำไงล่ะ
ทำไมเราไม่หลอมทองพวกนี้ด้วยล่ะ
เราอยากได้เพดานหลุมด้วยครับ มันต้องอยู่ในนั้นด้วย
เราตื่นเต้นเรื่องเพดานนี้มาก
"คุณจะทำลายมันเหรอ" ใช่แล้ว
แต่นึกภาพมันทำจากแผ่นยิปซัมธรรมดาๆ สิ
แบบนั้นไม่มีใครอยากดูแน่ "ดูผมทำลายเพดานปูนปลาสเตอร์นี่นะ"
"เออ เอาเลย"
แต่ถ้าเป็น "ดูผมทำลายเพดานหลุม จากศตวรรษที่ 18 นี่นะ"
"ได้เลย!"
เพดานหลุมตรงนี้มีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 นะ
ช่วงสงครามกลางเมือง มันถูกถอดจากพระราชวังในเมืองฆาเอน
มาไว้ที่นี่เพื่อป้องกันการถูกทิ้งระเบิด
เอาจริงนะ ตอนฉันอ่านสคริปต์
ฉันรู้เลยว่านี่เป็นฉากเหตุการณ์เดียว
เป็นแค่ฉากเหตุการณ์เดียว
การถ่ายแบบนั้น คนดูจะมองเห็นฉากทั้งหมด
ฉันต้องยอมรับว่าทุกครั้งที่อ่านสคริปต์
มันทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วนเลยค่ะ
ระหว่างช่วงสงครามโลก เบอร์ลินถูกเผา
ก็ไม่เห็นมีใครพูดเลยว่า อย่าระเบิดย่านนี้ มันสวยดี
"โอ้ พระเจ้า"
นั่นแหละสิ่งที่ผมคิดตอนอ่านสคริปต์
มันเขียนว่า "ช่องรับแสงถล่มลงมา จากนั้น…"
คุณจะพูดขึ้นเลยว่า "มาดูกันว่าเราจะทำฉากนี้ยังไง"
แล้วคุณก็ลงมือทำ
ถูกต้องเลย เราสร้างทั้งหมดนั้นขึ้นมา
เพื่อให้ปรากฏบนหน้าจอราวหนึ่งนาที 30 วินาที
ครั้งนี้ไม่
ไม่มีแผนสำรอง
ในแง่หนึ่ง มันคือความงดงามในความโกลาหล
สงครามทำลายล้างทุกอย่าง นั่นแหละสาระสำคัญของเรื่องราวของเรา
ฉากนั้นสวยมาก
แต่เราจะระเบิดมัน
เอกสารที่เราใช้อ้างอิงก็มี…
รูปถ่ายของช่างภาพเกอร์วาซิโอ ซานเชซ เป็นรูปห้องสมุดในซาราเยโว
เรากำลังมองหาสุนทรียศาสตร์ ของการทำลายล้าง
เพราะมันสร้างอุปมาง่ายๆ
แทนสภาวะจิตใจของตัวละคร
ทั้งภาวะที่ถูกกักขัง ถูกล้อมโจมตี…
(การถ่ายทำฉากระเบิด พฤศจิกายน ปี 2020)
สุดยอดไปเลยเนี่ย!
คุณเคยเห็นนี่หรือยัง
- น่าทึ่งมากเลย - สวยจนผมอยากมาอยู่เลย
ฉันเห็นห้องจัดงานเลี้ยงแล้วถามว่า "พวกคุณจะระเบิดที่นี่เหรอ
ทั้งพิพิธภัณฑ์ ทั้งหมดเลยเนี่ยนะ"
น่าเสียดายอะ
ใช่เลยครับ ผมนี่แบบ "ว้าว นี่ใช้เงินไปเยอะโขเลยนะ"
งานนี้ได้ทำให้หลายคนใจสลายแน่
คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย
ที่จริงผมฝันติดต่อกันเลยว่า ฉากระเบิดจะพังไม่เป็นท่า
พอผมสั่ง "แอ็กชัน" ทุกทีมลงมือเลยนะ
ต้องถ่ายให้ได้ในเทคเดียว
ถ้าฉากเริ่มพังลงมา เราต้องถ่ายต่อเลย เอาแบบนั้นเลยนะ
คุณมีโอกาสแค่เทคเดียวเพื่อถ่ายทอด เรื่องราวที่คุณอยากเล่าออกมา
พอเพดานถล่มลงมา เขาก็โรยตัวลงมา
กระจกกับตะเกียงก็จะแตก
ผมนั่งอยู่ที่จุดตั้งจอมอนิเตอร์ สวดมนต์ภาวนา…
ฮาวี ฮัลก็เข้ามา แล้วก็มีระเบิดตูมตาม
เราจะทำลายทุกอย่างให้พังพินาศ
มันจะกระเด็นกระดอนไปในอากาศ
เราจะทำให้กระจกนิรภัยนี้แตกละเอียด
รูปปั้นจะล้มลงมา
เจ้านี่ติดตั้งบานพับไว้
โต๊ะจะพัง
เราใช้เวลานานมากเพื่อสร้างมันขึ้นมา เราลงมือทำตั้งแต่ช่วงกักตัวเลย
เหลืออยู่เท่านี้สินะ ฮาวี
- มันคือ… - ใช่
ประทัดไฟของพวกเรา
นี่แหละสิ่งเดียวที่เหลือในวันนี้ เราลำบากมากเพื่อทำของพวกนี้
- แต่ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่เราต้องการ - มันเหลือเชื่อเลยละ
(อัลบา ฟลอเรส ที่มาดริด กลับมาถ่ายทำ)
- ไงคะ เป็นไงบ้าง - อรุณสวัสดิ์
- ไงคะ อรุณสวัสดิ์
ฉันรู้สึกห่างไกลจากตัวละครที่เล่น
แต่ก็คิดกับตัวเองว่า "เดี๋ยวช่างแต่งหน้าก็มาร่ายเวทมนตร์ให้"
จะใช้ทรงผมนี้เหรอ
- ฉากที่เราเล่นด้วยกันซึ้งมากเลยเนอะ - ใช่เลยจ้ะ
- เธอตายใช่ไหม - ใช่
- ว้าว - เอพิโซดหน้า
- ว้าว - เอพิโซดห้า
เธอตายยังไงเหรอ
- ฉันระเบิดตัวเอง - ระเบิดตัวเองเหรอ
ฉันยังคิดอยู่นะ…
ว่าการตายถูกจังหวะเวลาถือเป็นชัยชนะ
ตัวละครมันมีอายุขัย ถ้าไปฝืนมัน…
- ฉันว่าจบมันแบบมีรสนิยมดีกว่า - ใช่เลย
เธอว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
ตอนเราโดนยิงที่หัวน่ะเหรอ
ฉันคิดว่า "มันดีมากเลยค่ะ ที่ตอนจบพวกเขาเขียนให้…
สิ่งเดียวที่เธอแคร์คือการมีชีวิต
การได้ใช้ชีวิตกับคนบางคนและบางกลุ่ม
ฉันอยากให้ผู้คนพูดว่า…
พวกเขารู้สึกอะไรๆ กับฉัน
แต่เป็นความรู้สึกจริงๆ น่ะ
มันเศร้านะ เพราะนั่นคือเอพิโซดสี่ ตัวละครของฉันตายเอพิโซดห้า และ…
มันแอบรู้สึกเหมือนสปอยเลอร์เลย เพราะเราแย้มๆ ถึงเรื่องนี้ก่อน
แต่มันไม่ใช่สปอยเลอร์
มันคือแผนการ
อาศัยอยู่ในความทรงจำ…
การพูดคุยระหว่างไนโรบีกับโตเกียว เป็นลางบอกเหตุถึงชะตากรรมที่ต้องเจอ
โดยที่ลางบอกเหตุก็คือ การพูดคุยถึงเรื่องความตาย
ดังนั้น…
พอถึงจุดนี้เราก็คิดว่า
ในมุมหนึ่ง…
คนดูน่าจะเริ่มรู้สึกแบบ "พวกเขาไม่กล้าฆ่าโตเกียวหรอก"
แต่ในทางกลับกัน นั่นคือเรากำลังบอก คนดูว่าเราจะเดินเรื่องไปทางนั้นแหละ
เราต้องการให้คนดูเจ็บปวด กับการตายของโตเกียวครับ
เราก็เลยจะเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอด้วย ทั้งอดีต ความรัก ความเจ็บปวด
และตัวตนจริงๆ ที่เธอเป็น
วันที่เราจะฆ่าเธอเลย
ผมมักมองคนรักเก่าของเธอ ว่าเป็นตัวละครที่โดนสาป
เราเลยต้องเจอเขา ต้องรับรู้ว่า ความรักของพวกเขาเป็นยังไง
เราต้องรับรู้ว่าเป็นเรื่องสำคัญ มากแค่ไหนที่พวกเขา…
ต้องออกปล้น
การที่พวกเขาเคยเป็นแค่เด็ก ที่อาศัยอยู่ในย่านเดียวกัน
ที่ต้องการหนีจากโลกความจริง
ฉันอยากอยู่กับนายตลอดเวลา
ฉันคิดว่าฉากในเมืองลิสบอนพวกนี้…
เหมือนอยู่ในฝันเลยค่ะ
มันเหมือนความฝันเลย
นี่เป็นซีรีส์ที่น่าติดตามมาก
ฉันเจอกับเรื่องให้บ่น ต้องลำบากลำบน…
แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็…
บ้าจริง
สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจในซีรีส์เรื่องนี้คือผู้คนค่ะ
และ…
ฉันไม่รู้เลยว่าจะเจอแบบนี้อีกไหม ในสายงานของฉัน
การได้ทำงานกับผู้คนที่…
พวกเขาทุ่มเทสุดตัวเลยรู้ไหม
นั่นแหละที่ฉันประทับใจสุดๆ
เฮซุส กอลเมนาร์เป็นคนที่เหลือเชื่อมากค่ะ
เหล่านักแสดงก็เหลือเชื่อมาก อเล็กซ์ ซานโชก็สุดยอดไปเลย
ทุกคนเลย พวกเขาทุ่มเทหัวใจ และวิญญาณลงไปในเรื่องนี้
และนั่นก็เป็นเรื่องธรรมดามากๆ
มันเป็นส่วนหนึ่งในค่านิยมของเราด้วย การทำงานต้องออกมาจากความหลงใหล
เราทำทุกอย่างด้วยความกระตือรือร้นเร่าร้อน
คนกลุ่มนี้…
อุทิศตัวมากค่ะ
ฉันว่าสิ่งนี้แหละที่ทำให้ซีรีส์ ประสบความสำเร็จมากๆ
ฉันว่านั่น…
ประเมินค่าไม่ได้เลย
ฮัลโหล ฮัลโหล
ฉันกำลังไปกองถ่ายค่ะ
วันสุดท้ายของ "ทรชนคนปล้นโลก" แล้ว
จุดจบของโตเกียวมีความหมาย เชิงสัญลักษณ์มากค่ะ
มันมีเรื่องสอนใจแฝงไว้ด้วยนะ
นั่นคือการดื่มด่ำกับชีวิตที่มี
ฉันคิดว่าเรื่องนั้นน่าสนใจมากและ…
คุณรู้สึกแบบนั้นได้เลยในเอพิโซดนี้
และขณะมีกระสุนห้านัดฝังอยู่ในร่างกาย
ฉันก็นึกถึงซามูไรของฉัน
และตอนนั้นเองที่คุณได้เห็นชีวิตทั้งหมด ที่เธอเคยพูดถึงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
ชีวิตที่เธอเคยมี
แล้วศาสตราจารย์ก็เข้ามามอบชีวิตที่สองให้เธอ
มันงดงามจริงๆ ค่ะ
- วันนี้บางอย่างจะจบลง - ไม่
แต่วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ของนายนะ
โตเกียวทำสิ่งที่ไม่เห็นแก่ตัว ด้วยการระเบิดตัวตาย
และยังส่งต่อคติที่เธอได้เรียนรู้ มาตลอดชีวิตให้แก่ริโอด้วย
ซึ่งก็คือ "จบบทนี้ซะ แล้วเดินหน้าต่อไป
เพราะชีวิตเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่มีความสุข
การจมอยู่กับอดีตจะทำให้นายมองไม่เห็นปัจจุบัน"
ประเด็นหลักของซีซั่นนี้ก็คือ
"เราสามารถมีได้กี่ชีวิตกัน"
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้มากมายแค่ไหนกัน
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันมีหัวใจและชีวิตมากมายแค่ไหนกัน
ผมได้ฟังเพลงนี้ที่บ้านแล้วก็พูดว่า
"นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้นเลย
เพลงนี่เหมาะกับช่วงเวลานั้นจริงๆ แถมยังจริงใจด้วย"
บางส่วนก็เลยถูกเอามาใส่ในเพลง
บางทีทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครของผม
อาจออกมาจากจิตใต้สำนึก
ฉันใช้เวลาอยู่นานเพื่อทำใจยอมรับ ว่ามันจบแล้ว แต่…
ไม่!
มันยากค่ะ
มันยากจริงๆ
ที่สมองของฉันจะเข้าใจเรื่องนั้น
เพื่อจัดการฉัน เพื่อฆ่าฉัน แต่กลายเป็นว่าฉันไร้เจ้าของ
เพื่อยิงฉัน เพื่อจัดการฉัน เพื่อฆ่าฉัน แต่กลายเป็นว่า…
สิ่งที่นิ่งงันและแตกร้าวอยู่หน้ากระจก
ไม่ใช่ดวงตาของฉัน ไม่ใช่เงาสะท้อนของฉัน
มีเสียงร้องแว่วมาแต่ไกล
ฉันรอดมาได้แล้ว!
ฉันกำลังจะไปไหน
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน
"วันนี้คือจุดจบของสิ่งที่งดงามและน่าตื่นเต้น
แต่ก็เป็นวันแรกในชีวิตใหม่ของคุณ
เรารักคุณ และขอให้คุณได้ใช้ชีวิตอีกหลายๆ ชีวิต
ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาหลายปีนี้ เออร์ซูล่า ขอให้โชคดีกับเส้นทางที่รออยู่ข้างหน้า"
เก่งมาก!
ฉันปิดซ่อนตัวเอง แต่ความกลัว กลับเปล่งเสียงออกมา ไม่นะ!
อีกครั้งสิ
เข่นฆ่าตัวเองอีกครั้ง
ทำลายตัวเองอีกครั้ง
สูญเสียตัวเองอีกครั้ง
ขอบคุณนะคะ
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง
ถามตัวเองอีกครั้ง
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน
จบแล้วค่ะ ไปกินแฮมฉลองกัน
มีชีวิตอีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันปิดซ่อนตัวเอง
แต่ความกลัวกลับเปล่งเสียงออกมา
ฉันปิดซ่อนตัวเอง แต่ความกลัว กลับเปล่งเสียงออกมา ไม่นะ!
เข่นฆ่าตัวเองอีกครั้ง
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง
ถามตัวเองอีกครั้ง
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน
ฉันปิดซ่อนตัวเอง แต่ความกลัวกลับเปล่งเสียงออกมา
ฉันปิดซ่อนและไม่ยอมเป็นตัวเอง
ฉันไม่ยอมพูด ความกลัวจึงเปล่งเสียงออกมา