(คำเตือน: สารคดีเรื่องนี้ เปิดเผยเนื้อหาของซีซั่นห้า)
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
เราจะจบเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ยังไง
ผมจำได้ว่าช็อตสุดท้าย ตอนที่เราบอกว่า "นั่นมันเทค"
พวกเขาไม่อยากลงจากเฮลิคอปเตอร์
นั่งอยู่ในนั้น กอดกันถ่ายรูป
ว้าว คิดดูว่าฉันมาไกลขนาดนี้
ทั้งในฐานะนักแสดงและคนๆ นึง…
ตอนนี้มันจบแล้ว
มันสั่งสมความรู้สึกมากมาย
กินเวลายาวนาน และ…
ผมยังรู้สึกได้อยู่เลย
ผมจะต้องคิดถึงดาร์โก ไฮมี่ มิเกล
เอสเธอร์ และอิตซีอาร์
เป็นประสบการณ์เปลี่ยนชีวิตเลยนะ
การทำโปรเจกต์ที่ใช้พลังกายและใจขนาดนี้
ฉันขอหยุดก่อน
เหมือนหลอดไฟดวงเล็กติดปุ๊บและเรานึกได้
"เฮ้ย มันจบแล้วจริงๆ"
ใช่ จะทำอะไรได้ล่ะ
เป็นการเดินทางที่ดีนะ ว่าไหม สุดๆ
เราเห็นเพื่อนร่วมงานทุกคน…
ยืนอยู่ตรงหน้าเรา มันก็เลย…
ตื้นตันมาก
ผมคิดว่าความทุ่มเทของทีมแวนคูเวอร์
และงานสร้างของทุกแผนกมันช่าง…
ยิ่งใหญ่จริงๆ
เป็นสี่ปีที่เข้มข้นหนักหน่วง
สำหรับคนจำนวนมากที่ไม่ได้หยุดมือสักนิดเดียว
ผมได้แต่ขอบคุณสิ่งที่ผม ได้เรียนรู้จากเรื่องทรชนคนปล้นโลก
ผมบอกตรงๆ ว่าเศร้าสุดๆ
ที่ต้องปิดฉากทรชนคนปล้นโลก
เราจะสะเทือนใจเท่าไหร่ก็ได้
ระลึกถึงความหลังและคุยกันว่า เสียใจแค่ไหนก็ได้ที่เรื่องนี้จะจบแล้ว
แต่มันคงไม่ยุติธรรมเสียเลย
เพราะซีซั่นนี้เป็นการฉลอง
ใช่!
แน่นอนว่านี่คือซีซั่นสุดท้าย
แต่เพราะอย่างนี้มันถึงได้น่าประทับใจที่สุด
เราฉลองกันจนโต้รุ่ง
เต้นรำ ร้องเพลง
เราย้อนกลับไปยังจุดที่ทุกอย่างเริ่มต้น
รู้สึกมีชีวิตชีวา
เราแกล้งทำเป็นว่าอยู่กลางทะเลนอร์วีเจียน
ทั้งที่จริงคือเกาะกานารี
ผมไม่อยากได้น้ำดื่ม!
ผมต้องการวิสกี้!
เราได้หัวเราะ
เราได้จัดแข่งขัน
เริ่มที่คำขึ้นต้น "อ" คำที่โฮวิคพูดกับผมทุกเช้า
- ไอ้บ้า - นั่นแหละ
ซ้อมบนผืนผ้าใบ
และสร้างบ้านหลายหลังบนผืนดินขนาดใหญ่
นี่แหละ ขอต้อนรับสู่การปล้นครั้งสุดท้ายของเรา
มาร่วมปล้นกับเราสิ
เราสนุกกันมากเสียจนคงน่าเสียดายถ้าคุณพลาด
วันสุดท้ายแล้ว จากนั้น ทุกอย่างก็จบ
แต่บางคนก็ไม่สนุกเท่าไหร่
มีบางคนทนทุกข์ทรมาน
มากๆ
ศาสตราจารย์เจอมาทุกรูปแบบ
คนเขียนบทไม่ปรานีผมเลย
ผมจอดตอนนี้ไม่ได้ มาร์แซย์ จอดไม่ได้
ใช่ แล้วผมก็เริ่มที่โดนมัด
ผมหนีไปได้ โดนมัดอีกรอบ
ผมจะขอบคุณมากถ้าเชือกนี้สั้นกว่านี้สักหน่อย
ตรงนี้ดีกว่า
เกิดเรื่องมากมายและไม่จบสิ้น
ทั้งหมดนี้มีคำอธิบาย เพราะมันเป็นสูตรสำเร็จ
ยิ่งแผนของศาสตราจารย์ เป๋มากเท่าไหร่ เรื่องก็จะยิ่งตึงเครียด
มองตาเขาสิ
นี่มันมากเกินไป
จู่ๆ เรื่องราวก็ผ่อนคลาย เราอยู่นอกธนาคารเป็นส่วนใหญ่
คือเรื่องมันก็ยังเข้มข้น ปั่นป่วน
แต่ขณะเดียวกัน ก็ผ่านการสังเคราะห์และกระชับมาก
ศาสตราจารย์ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่รุมเร้า
ซึ่งเขาไม่คาดคิดและต้องแก้ไขกันสดๆ เดี๋ยวนั้น
นั่นมันอะไร
เรื่องเกิดตรงนี้เดี๋ยวนี้ ก็ต้องจัดการเดี๋ยวนั้น
ผมมีจดหมายลงทะเบียนถึงห้องห้าซี
คุณช่วยเปิดให้ผมเข้าไปหน่อยสิ ผมจะได้ทิ้งใบแจ้งให้เขาได้
สิ่งที่เรานึกไม่ถึงคือ
รูปแบบการแสดงเป็นศาสตราจารย์ของอัลบาโร
ผมมีด้านที่ประหลาดคนด้วยนะ มีความพิลึก หมกมุ่นบางอย่าง
ผมเลยศึกษาตัวละครของผมเสมอ
อีกด้านหนึ่งก็มีเพลงที่ทำให้ผมเข้าถึงตัวละคร
ซึ่งต้องเป็นเพลงนี้เท่านั้น
"อะ ไนท์ อิน ตูนีเซีย" ของกิลเลสพี
มันทำให้ผมเข้าใจตัวตนของศาสตราจารย์
ใช่เลย
แล้วผมก็มีรูปแบบของผมเองว่า จะให้ตัวละครของผมแต่งตัวยังไง
อย่างแรกต้องใส่อย่างนี้ แล้วอย่างนั้น…
ผมจะใส่รองเท้าให้เสร็จก่อน แล้วค่อยดึงกางเกงขึ้น
แอกชัน!
แล้วก็ใส่เข็มขัด
ใส่กางเกงแล้วแต่ยังไม่ติดกระดุม ต้องใส่เสื้อก่อนแล้วค่อยติดกระดุม
ผมใส่เสื้อไม่ได้ ถ้ายังไม่ใส่กางเกงน่ะ ขอโทษด้วย
แล้วค่อยหยิบเนกไท ซึ่งผมจะยังไม่ผูก
ผมจะพับแขนเสื้อขึ้นก่อน จากนั้นถึงผูกไท
ซึ่งต้องอยู่ในตำแหน่งที่เป๊ะที่สุด
บางครั้งผมผูกไทเจ็ดหรือแปดรอบกว่าจะเป๊ะ
เพราะปลายเนกไทนั้น
ต้องอยู่แนวเดียวกับกึ่งกลางหัวเข็มขัดพอดี
แต่ถ้าคุณอยากเลียนแบบศาสตราจารย์ คุณจะต้องหัดลูกเล่นบางอย่าง
อย่างแรกจะเห็นชัดมาก
ก็แว่นของเขาไงครับ
ซึ่งเขาจะใช้สองมือสวมแว่นเสมอ
และใช้นิ้วเดียวปรับตำแหน่ง
สำหรับผม แว่นตาก็เหมือน หน้ากากพรางตัวศาสตราจารย์
เพราะเขาซ่อนตัวเองเบื้องหลังแว่นตลอด
ที่จริง มีหลายช่วงในซีซั่นห้านี้
ที่เขาขัดเขินเพราะเขาไม่ได้ใส่แว่น
ซึ่งมันทำให้…
เขาอึดอัดมาก
แว่นของผมล่ะ ผมต้องใช้แว่น
ลูกเล่นต่อไปที่จะเลียนแบบตัวละครนี้คือท่าชี้นิ้ว
ศาสตราจารย์ไม่ได้ชี้แบบนี้ เขาชี้แบบนี้
เพราะเขาเป็นคนเพี้ยน
เขาเป็นคนที่ซ่อนตัวตนจริงๆ ไว้
ทำไมต้องลงทุนขนาดนั้น
เพราะพวกมันจำเป็นต้องทำ
ใช่เลย
และลูกเล่นสุดท้ายที่จะรับบทศาสตราจารย์
ท่าทางของเขา
บางฉากในอดีต เขาจะหลังงองุ้ม
ห่อตัว ไหล่ลู่
เหมือนเขาซ่อนตัวจากโลกอยู่ตลอด
และเมื่อเวลาผ่านไปจนถึงตอนท้าย
เขาก็เริ่มยืนหลังตรงขึ้น
หนึ่งในจังหวะที่เขายืนหลังตรงที่สุด คือตอนที่เขาเดินเข้าธนาคาร
หรือตอนท้ายเมื่อเขาจะไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์
นั่นแหละความพิลึกของศาสตราจารย์ และของอัลบาโร มอร์เต
เมื่อเขาสร้างรูปแบบของตัวละครนี้ขึ้นมา
รู้ไหมว่าตัวละครไหนสำคัญที่สุดในซีซั่นนี้
ทองคำ
และรู้ไหมตรงไหนที่ดีที่สุด
ถ้าเราลืมเรื่องที่ว่าคงมีตำรวจจริงๆ รออยู่
คุณคงกวาดทุนสำรอง ในธนาคารกลางสเปนไปได้เลย
คุณแค่ต้องทำตามแผนของเรา เพราะมันเป็นไปได้ ใช่
จริงๆ
นี่คือจุดที่แผนขั้นต่อไปเริ่มขึ้น ตอนเราย้ายทอง
ความท้าทายสำคัญในการ ขนทองคำออกไปคือวิธีการขนย้าย
ก่อนอื่น คุณต้องหลอมทองคำแท่งพวกนี้
เมื่อทองคำถูกหลอมเป็นก้อนเล็ก เราก็ต้องขนย้ายผ่านทางท่อ
แล้วทีนี้ก็มาคิด "ยังไงต่อ"
เราจะดันทองทวนขึ้นมาตามแม่น้ำ
ให้เหมือนปลาแซลมอนเลย
คุณคิดว่าปาเลร์โมคือมันสมองของการปล้น
แต่ที่จริง มันสมองเบื้องหลังแผนของเราคือ
ชายคนนี้
ผมชื่อลูอิส ฮาโมน นูเนซ ผมจบป.เอกด้านวิศวกรรมต่อเรือ
ผมเป็นผอ.โรงเรียนวิศวกรรมต่อเรือ ในมาดริดจนถึงเดือนกรกฎาคมปีก่อน
ผมทำงานวิจัยมาตลอด
ว่าจะใช้ประโยชน์ จากพลังของกระแสน้ำทะเลยังไง
เขาคือคนที่ทำให้ไอเดียแรกเริ่มของเรา…
ฉันบ้าไปแล้วงั้นเหรอ
เป็นรูปเป็นร่าง
ผมเห็นแท่นขุดเจาะน้ำมันสามารถย้าย หินแร่ต่างๆ จากก้นทะเล ผมก็คิดขึ้นว่า
"ถ้ามันขนย้ายหินแร่ได้ ก็ขนทองคำได้"
ผมต้องการคำยืนยันแค่นั้น
จากจุดนั้น ก็ต้องอาศัยคนอื่นมาทำให้เป็นจริง
มันย้ายแร่จากก้นทะเลได้ เหมือนเป็นอาหารเด็กอ่อนเลย
ไอเดียนี้แปลกใหม่มาก
ผมชอบแต่แรกเลย ผมคิดว่า "แปลกใหม่ดี"
และเราก็ปรารถนาจะเป็นอัจฉริยะ
ผมคำนวณให้พวกเขา
โดยใช้สมการพื้นฐานของกลศาสตร์ของไหล
มาร์ตินคิดทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทุกรายละเอียดยิบย่อย
เราต้องรู้ความหนาแน่นของทองคำบริสุทธิ์
จากนั้นก็ดูว่าปริมาตรของทองคำ หนัก 90,000 กิโลกรัมเป็นเท่าไหร่
ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน
พวกเขาจะใช้สูตรที่ผมคิดขึ้นมา
เขาจะอธิบายสูตรของผมบนกระดานดำ
ทุกอย่างวัดมาแล้ว คำนวณมาเป๊ะๆ
เมื่อฉันบอกลูอิส ฮาโมน นูเนซ
ว่าเราอยากให้ขนทองคำเสร็จใน 26 นาที
เขาบอกว่า "ไม่ได้"
เป็นไปไม่ได้
"ทุกคน ทำไม่ได้ ต้องใช้สี่ชั่วโมง"
"พวกเขาบอกฉันว่าสี่ชั่วโมงไม่ได้เด็ดขาด"
"แล้วสักสองชั่วโมงได้ไหม"
"สองชั่วโมงเหรอ ไม่ได้"
เราคำนวณใหม่
เราทำได้เต็มที่สุดคือ ใช้เวลาประมาณ 5,000 วินาที
หรือประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
แล้ว 91 นาทีกับ 37 วินาทีให้หลัง
เขาพูดว่า "ชั่วโมงครึ่ง" ไม่ได้หรอก มันฟังดูไม่สมจริง
- ยังไง - เรามีห้องนิรภัย ใช่ไหม
มีน้ำ 120,000 ลิตร น้ำนั่นแหละที่จะเป็นแรงขับดันให้เรา
ดังนั้นเราเลยจะใช้สมการต่อไปนี้
อย่างแรกคือพลังของเครื่องสูบน้ำ
มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางการช่าง พลัง 5,300 กิโลวัตต์
และเราจะได้ความเร็ว 3.25 เมตรต่อวินาที ซึ่งสูงทีเดียว
นั่นแปลว่าเราจะย้ายทอง ที่ความเร็ว 3.25 เมตรต่อวินาที บ้าไปแล้ว!
มีปัญหาอยู่เรื่องเดียว
- เขาสงสัยอะไรอีกเนี่ย - การสูญเสียแรงดันเพราะแรงเสียดทาน
เราคำนวณแรงดันที่เสียไปจากแรงเสียดทาน เราจะใช้สมการของดาร์ซี
สมการของดาร์ซี-ไวส์บาค
เขาเป็นพลศาสตร์วิศวกร ชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 18
มันวัดถึงมิลลิเมตรเลย ปัญหาเดียวที่เราอาจเจอ…
คือการใช้แรงดันมากเกินไป
นี่คือการคิดในแง่ดีมาก แต่เราคิดว่า เครื่องสูบน้ำเป็นของดีคุณภาพสูง
และน่าจะใหม่เพราะพวกเขาปล้น จากแท่นขุดเจาะน้ำมันในนอร์วีเจียน
เมื่อเปิดใช้งาน เราจะได้ กำลัง 5,300 กิโลวัตต์
เอาหน่อย ให้ตายสิ!
สี่พันห้าร้อย
ห้าพัน เอาเลย!
แน่นอนว่าเป็นวิธีที่ฉลาดมาก เพราะพวกเขาใช้ท่อที่มีอยู่แล้ว
ซึ่งมีอยู่จริง
นี่คือท่อ บ่อระบายน้ำท่วมและแม่น้ำ
ทั้งหมดคิดค้นมาอย่างดีเยี่ยมเพราะมีอยู่จริง
มีอยู่จริงและทำได้
สิ่งที่เขาเสนอมานั้นทำได้
ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
แผนนี้ทำได้ แต่ถ้าไม่มีอารมณ์แฝงอยู่ในฉากนี้…
ให้ตายสิ
มันก็ไม่มีประโยชน์กับเรา
วิทยาศาสตร์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเลข และการคำนวณอย่างเดียว
ต้องมีศรัทธาเล็กน้อย
กับความรักนิดหน่อยด้วย
ผมว่าเราพยายามมาตลอดที่จะให้เห็นภาพ
ความรักและความรู้สึก
ของตัวละคร เพราะนั่นแหละ ทำให้เรื่องทรชนคนปล้นโลกมีชีวิต
นี่ไม่ใช่ซีรีส์เกี่ยวกับการปล้น
แต่มันเกี่ยวกับโจรที่มีความรักให้แก่กัน
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องทองนะ
มันคือค่ำคืนทั้งหมดที่เราใช้วางแผนด้วยกัน
ช่วงเวลานั้นซึ่งผมคิดว่าน่าประทับใจมาก
เมื่อทองคำไม่ออกมา แล้วปาเลร์โมพูดกับปั๊มน่ะ
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลย ฉันขอร้องล่ะ
การสร้างตัวละครที่สมจริง มีอารมณ์ความรู้สึกสมจริง
เป็นวิธีที่เราทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าเข้าถึงตัวละคร
ขอล่ะ อย่าให้ทั้งหมดนี้เป็นความผิดพลาดเลย
อย่าทำให้มันเป็นแค่ความหวัง ลมๆ แล้งๆ เลย ขอร้องล่ะ
ตามหลักแล้ว นี่คือการสร้างภาพ เบื้องหลังการปล้นให้โรแมนติก
มันไม่ได้เน้นไปที่ตัวทองคำมากนัก
แต่สำคัญที่การบรรลุสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ตัวละครของเราเป็นโรแมนติกชน ที่อยากบรรลุสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เร็วสิ!
มันสะเทือนอารมณ์ เพราะเรื่องราวความรักทั้งหมดอยู่ตรงนั้น
กับเบอร์ลิน
มันคือความหายนะ
ไม่มีคำอธิบายได้จริงๆ
ว่าผู้ชายแบบปาเลร์โม จะชอบผู้ชายแบบเบอร์ลินที่ผมเล่น
ไม่น่าเป็นไปได้
- ทำไมพูดแบบนี้ - "โรดริโก เด ลา เซร์นามาแล้ว"
ผมบอก "ไม่มีใครจะเชื่อว่า ตัวละครของเขาจะ…"
ปากหวานจริงๆ
เพื่อนยาก
ผมรู้สึกสนิทสนมกับคุณทันที
ผมคิดว่ามันก็…
- ไม่คาดคิด - ไม่คาดคิด
- มัน… - ไม่คาดคิด
- เราเข้าใจกันได้ทันที - ใช่
นายคิดว่าฉันไม่รักนายเหรอ ฉันก็รู้สึกนะว่าสิ่งที่เรามีต่อกันนั้น…
พิเศษ ไม่เหมือนใคร สุดแสนวิเศษ
ตอนที่เราทำงานด้วยกันผมคิดอย่างนี้
คาดเดาไม่ได้เลยว่า จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาบอก "แอกชัน"
มีหลายฉาก
ฉากดังๆ ที่เราเล่นด้วยกันที่เราต้องจูบกัน…
ผมจำไม่ได้ว่าเราทำยังไงหรอก
นายขี้ขลาดเหรอ
เราคว้าจับตัวกัน เราสู้กัน
มีความรุนแรง ฉากนั้นรุนแรงขึ้น
ในฐานะคนคนหนึ่ง ผมรู้สึกโกรธ
เพราะหมอนี่หัวเราะแล้วเดินจากไป
ในตอนนั้นผมคิด "ฉันจะฆ่าแกให้ได้"
"ฉันจะขย้ำคอแกให้ขาดเลย"
เรียกว่าเป็นความลุ่มหลงมากกว่า
แต่น้องชายฉันพูดถูก เราต้องเดินคนละทาง
เขาโดนกดดันจนถึงขีดสุด เขาเจ็บปวด อกหักเพราะสูญเสีย ใจสลาย
และเขาพังทลายเพราะ…
รักเดียวของเขาเป็นรักข้างเดียว และยิ่งกว่านั้น ดันตายจาก
ตัวละครทั้งของคุณและผม ออกจะเรียกน้ำตา ว่าไหม
- เรียกน้ำตานิดหน่อย - ใช่
- คุณมีบางอย่าง… - ของผมจะน่าเห็นใจกว่าของคุณ
คุณพูดแบบนี้ตลอด
มันคือความน่าสงสารนะ ปาเลร์โมทำให้เราสงสาร
แต่ในทางที่ดี
ครูสอนการแสดงของผม เคยบอกว่าภาวะอารมณ์มีแค่สามอย่าง
เราเศร้า ถ้าเกิดเหตุน่าเศร้า…
น่าสงสาร
เราร้ายกาจเมื่อเราเอาชนะความเศร้าได้
แต่เรายังนึกถึงความเศร้า
เราเฮฮาได้เมื่อจัดการความเศร้า และเริ่มมีความสุข
แต่ทุกคนมีอารมณ์ทั้งหมดนี้
ทุกคนเลย
แต่คุณมีเยอะ
เราทุกคนมีภาวะอารมณ์บริสุทธิ์สามอย่างนั้น
มีอีกภาวะหนึ่ง ความเครียด
บ้าเอ๊ย!
ฉิบหายแล้ว
ตอนนี้ปัญหายุ่งยากอยู่ในมาดริด
เป็นธรรมดาที่เรื่องทรชนคนปล้นโลก จะทำทุกอย่างยากกว่าที่จำเป็น
ที่สุด
แผนกอื่นเกลียดเรา ซึ่งเขาก็มีเหตุผลสมควร
ทุกครั้งที่อ่านแต่ละตอนแล้วเห็น…
ผมจะข้ามไปดูว่าจะมีพื้นที่ใหม่ๆ กี่มากน้อย
เรื่องทรชนคนปล้นโลกมาพร้อมความเครียดตลอด
เราจะคิดว่า "ฉันไม่มีเวลาพอจะทำเซ็ตใหม่นี้หรอก"
บนกระดาษ ทุกอย่างเป็นไปได้
เขียนมาสักประโยคว่า
"กองทัพของออตโตมานเดินเข้าประตู"
แค่ประโยคเดียว ใช่ไหม แต่ลองถ่ายฉากนั้นสิ
ที่ยิ่งกว่านั้น เราถ่ายกันจริงๆ ซะด้วย
หนึ่ง เอาเลย!
สิ่งที่ผู้ชมเห็นคือของจริงแน่นอน
เราชอบให้มันจับต้องได้
แทบทุกอย่างที่คุณเห็น 95 เปอร์เซ็นต์ คือเอฟเฟกต์ทำมือ
ถ้าเราต้องหลอมทองคำ ก็จะมีทองคำโดนหลอมจริง
ถ้าฝนจะตกผ่านรูรั่วที่เพดานของห้องจัดเลี้ยง
ก็จะเป็นฝนจริง
ถ้าเราต้องทำเซ็ตน้ำท่วม เซ็ตนั้นก็โดนท่วมจริง
เราใช้พื้นที่ใหญ่สุดที่มี เติมเสาเข้าไปสักสองสามต้น
แต่มันเป็นบ่อระบายน้ำท่วม เราขาดอะไรไปล่ะ
ตอนแรก ฉันไม่อยากเชื่อเลย
น้ำไง
ตอนแรกเขาบอกว่าเราต้องเติมน้ำจนถึงเข่า
"เติมน้ำเลย ผมรู้ว่ามันยาก แต่ทำเลย"
"เราเป็นโชว์ระดับโลกนะ ทุกอย่างต้องเต็มที่"
"เราเป็นหนึ่งในซีรีส์แถวหน้าของโลก"
คนอื่นมีมังกร เรามีอะไรล่ะ
เราจะทำงานในเรือทุกวันเหรอ
มันกลายเป็นปัญหา เมื่อฉันลงไปดูและพบว่าน้ำท่วมสี่นิ้ว
เราจะเข้าไปได้ก็ต่อเมื่อ
ใส่รองเท้ากันน้ำสูงถึงนี่
ฝ่ายผลิตบอกว่าผมบ้าไปแล้ว มันอะไรกัน
แล้วเมื่อเราเริ่มทำการทดสอบ
เล่นกับแสงไฟ
แน่นอน มันสุดยอด
เพราะว่าน้ำทำหน้าที่เหมือนกระจก
แสงไฟที่ผมใส่ไว้ในบ่อระบายน้ำท่วม จะสะท้อนเป็นสองเท่า
เสาทุกต้นจะเพิ่มจำนวนสองเท่า ทุกอย่างเพิ่มสองเท่า
มันใหญ่อยู่แล้ว แต่น้ำจะทำให้มันดูใหญ่ขึ้นสองเท่า
สุดท้าย สิ่งที่เราเห็นบนจอ
ต้องยอมรับว่าเขาพูดถูก มันดีขึ้นจริงๆ
ตอนที่ 506
ฉาก 16 ช็อตเอและบี จุดที่สาม มาร์คบี
แต่ความท้าทายสำคัญของงานผลิตซีซั่นนี้
คือการหาแท่นขุดเจาะน้ำมันในนอร์เวย์
ดูนั่น แท่นอยู่ตรงนั้นไง
เราหาไม่ได้เลย
เราเลยต้องยอมใช้แท่นที่กำลัง อยู่ระหว่างการซ่อมแซมในหมู่เกาะกานารี
เราต้องสมมติว่าอยู่กลางทะเลนอร์วีเจียน
แม้ว่าอุณหภูมิจะอยู่ที่ 33 องศาเซลเซียส
ร้อนแต่ผมต้องทำเป็นว่าผมหนาว
ผมหนาวจะตายแล้ว แต่ไม่มีใครเห็น
ผมคิดไว้แล้วว่าพวกเขา คงลำบากขึ้นที่เกาะกานารี
แต่พวกเขาให้ความร่วมมือดีมาก
อยากได้กระเป๋าน้ำร้อนไหม
เราเหงื่อแตกในอุณหภูมิ ติดลบ 20 องศาเซลเซียส
พวกเขาต้องใส่เสื้อกันหนาวหลายชั้นมาก
มาถึงช่วงความเศร้าในแถบอาร์กติก
- ช่วยเคลียร์พื้นที่หน่อย - ขอเคลียร์พื้นที่หน่อย
พวกเขาใส่เสื้อผ้าหลายชั้น ทั้งที่จริงอากาศร้อนมาก
จนทีมงานที่เหลือใส่เสื้อแขนกุดกางเกงขาสั้น
มันควรเป็นแท่นขุดเจาะกลางทะเลนอร์วีเจียน
เราจะต้องเติมน้ำแข็งให้ทะเล แทนที่น้ำทะเลด้วยน้ำแข็งทั้งหมด
เพื่อทำให้ที่นี่ดูเหมือนนอร์เวย์
ทั้งที่จริงเราอยู่กลางแดดจ้า ในเตเนรีเฟ ใกล้ชายหาด
อย่าทำให้ฉันกลัว โอเคนะ
นั่นคนของเราเอง ชื่อซานติอาโก
ช่างเชื่อมใต้น้ำ
ผมคิดว่าตรงนี้แหละ ที่เราได้รู้ว่าพวกเขาตั้งแก๊งนี้ขึ้นมายังไง
แก๊งที่เกิดขึ้นก่อนการปล้นที่โรงกษาปณ์
ทำงานมา 20 ปี แต่ตอนนี้อยากเป็นโจรสินะ
คิดว่าเป็นครั้งแรก ที่ผมได้ทำงานตัวต่อตัวกับเบอร์ลิน
บอกตรงๆ ผมตื่นเต้น
คิดว่าทะเลแบบนี้เหมาะกับคนขี้ขลาดงั้นเหรอ ทั้งที่นายเอาชุดแม่นายมาใส่เนี่ยนะ
เราคือคนโรแมนติกตัวจริงสองคนที่เหลืออยู่
แล้วดูสิว่าอีกคนซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
นี่คือลักษณะของตัวละคร ที่ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จัก
เธอมีรูปร่างสมส่วน แข็งแรง และมีจุดเด่นเฉพาะของตัวเอง
ยู้ฮู
คนนี้แหละ
ฉันชื่ออลิเซีย ซิเอร์รา
นี่คือผมจริงฉัน
ฉันคือสารวัตรแห่งกรมตำรวจแห่งชาติ
ขอวิกผม แต่งรอยตีนกาหรืออะไรก็แล้วแต่
ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่ต้องเป็น
ฉันจะไปแต่งหน้าละ ซารา!
การเล่นบทอลิเซีย ซิเอร์รา ฉันต้องพกพลังบ้าไปเต็มๆ
ฉันไม่รู้ความหมายหรอก แต่มันหมายถึงอะไรสักอย่าง
ฉันพร้อมเริ่มใส่ผ้าพันแล้ว
ยัดของมาเลย
แต่นแต๊น!
เราจะแต่งกระกันแล้ว
ซึ่งซาราหาวิธีทำออกมาได้สุดยอดเลย
ฉันมักจะขอเพิ่มเสมอ
เธอบอกว่า "เห็นรอยผ่านกล้องแล้ว"
โบกมือให้กล้องหน่อย
- นี่คือศึกใหญ่สุดของเรา - ฉันต้องบอกว่าพอแล้ว
"ขอกระเพิ่ม" เธอบอก "ไม่เอาแล้ว!"
(นาจวา นิมรี่)
ฉันอายุ 50 แล้ว แต่ฉันมัดผมไว้ตลอด ถ้าไม่ผ่าก็ต้องมัดผมน่ะ
นั่นแหละ ฉันจะทำไงได้ ก็ต้องมัดผม
เป็นกลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจที่ได้ผลสุด
สาวมาก เท่เป็นพิเศษ
ฉันไม่ได้ขอให้มีกระหรือวิก
ฉันสร้างตัวละครขึ้นมา ฉันรู้ว่าเธอมีลักษณะยังไง
โดยดูจากบทที่เขียนไว้
ในบทบอกว่าเธอท้อง
อลิเซีย ซิเอร์รา ไม่ใช่ฉัน
ฉันสร้างทุกอย่างขึ้นมา เช่น "ตาสีฟ้า เธอชื่ออลิเซีย"
ฉันรู้ว่าทำไง
ตาสีน้ำตาลแบบนี้เล่นบทตัวร้ายลำบาก
ตาสีเขียวคือคนทรยศ
ตาสีฟ้าคือคนโกหก
ตาสีดำและน้ำตาลคือคนเข้มแข็ง
และซื่อสัตย์
นาจวาขอมีส่วนร่วมเรื่องเสื้อผ้า
เธอชอบเล่น ชอบสำรวจ อยากลองหลายๆ อย่าง
วิก หมวก ดาบ รอยแผลเป็นบนหน้า อะไรก็ได้
อะไรก็ตามเพิ่มเติมที่ไม่ใช่ของคุณตามธรรมชาติ
เราต้องทำให้มันเป็นหนึ่งเดียวกับเรา ไม่งั้นมันจะเด้งออกมา
เหมือนเวลาเห็นคนใส่หมวก แล้วเราคิด "ไม่เหมาะกับเขาเลย"
ดูไม่เหมาะเพราะเขา ระวังอยู่ตลอดว่ากำลังใส่หมวก
หมวกจะเหมาะกับคนใส่เมื่อเขาลืมว่าใส่อยู่
พูดจริงให้ดิ้นตาย
เสื้อผ้าของเธอยกเครื่องแบบสุดๆ ในซีซั่นนี้
เธอมาที่บ่อระบายน้ำท่วม โดยแต่งตัวแทบจะเหมือนนักสืบโคลอมโบ
เหมือนเธอซ่อนตัวอยู่หลังแว่นตา
ซึ่งแจ๋วดีที่ได้เห็นเธอเปลี่ยนไป
เป็นผู้หญิงเซ็กซี่ในตอนท้าย
ฉันคงไม่ทำให้เธอเซ็กซี่มากนัก ฉันชอบเสื้อนะ มันใช้ได้
หน้าอกเต่งตึงหลังจากคลอดลูก
ฉันเป็นผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกสาวและกำลังให้นมนะ
ในตอนท้ายที่เสริมเข้ามา ช่วงบอกลา พวกเขาทำได้ยอดเยี่ยม
เสื้อผ้าสมบูรณ์แบบตั้งแต่เริ่ม
เพราะการตัดเย็บยอดเยี่ยม
แถมมีสีของเครื่องแบบทหาร
ทุกอย่างสมบูรณ์ เหมือนซิเอร์ราแห่งอนาคต ฉันชอบมาก
รู้ไหมว่าอะไรที่ยากมากสำหรับนักแสดง
การเล่นเป็นตัวละครที่ตึงเครียดตลอดเวลา
ให้ตายสิ
ความท้าทายคือรู้วิธีควบคุมมัน
ช่างหัวมัน เร็วเข้า!
เขาเป็นตัวละครที่มี ลักษณะของทหารชัดเจนในสายเลือด
ได้ยินแล้ว กำลังคิดอยู่
เขาเป็นคนมุ่งมั่นมาก
ด่วนเหรอ ให้ตายสิ ไม่ได้
เขาเต็มที่ตลอด
พูดซะเล่นเอาผมมีอารมณ์เลย
ปากร้ายมาก
นังนั่นตัดหน้าเราไปก่อนซะได้!
ซึ่งทำให้ตัวละครของเขาตลก คนดูก็สนุกไปด้วย
ต่อรอง
เมื่อเรามีตัวละครที่คึกคัก
ซึ่งเจอเหตุการณ์ตึงเครียดขนาดนั้น
เราก็ต้องทำให้เขาแตกต่าง
เอาละ เรามาต่อจากคราวที่แล้วกัน
เปิดไว้หรือเปล่า เราคงอยู่ที่…
หน้า 12
โอเค
งั้นก็เริ่มกันเลย
แน่นอนว่าสิ่งแรกที่ผมเริ่มจับคือบท
ผมวิเคราะห์บทอย่างละเอียด
ผมมักจะดูบทระหว่างอยู่บนลู่
เพราะผมพิสูจน์ได้แล้วว่า ความจำจะดีกว่าปกติเวลาเคลื่อนไหวไปด้วย
ทำให้การจำบทง่ายขึ้นเยอะ
บางครั้งเพื่อนผม เอสเมรัลดาที่อยู่ใกล้บ้านก็มาช่วย
เธอช่วยผมได้มาก
มันแตกต่างนะ การจำบทคนเดียว
กับการมีคนคอยต่อบทนักแสดงคนอื่นให้เรา
แจ๋ว ตอนนี้เราจำตรงนี้แม่นแล้ว
- โอเคแล้วนะ หน้า 31 ใช่ไหม - ใช่
"คอนซัวโล"
ผมเห็นว่าเธอไม่อยู่ที่นั่น
ผมกดปุ่มแจ้งเตือนสัญญาณฉุกเฉิน
แล้วก็เดินไปที่ครัว
"ตามาโย เรารอแกอยู่เลย"
ชอบบ้านของแกจัง
- "ชอบบ้านของแกจัง" - "แกมาทำบ้าอะไรที่นี่"
แกมาทำบ้าอะไรที่นี่
"อย่าพูดคำหยาบสิ"
เด็กอายุเท่านี้ก็เหมือนฟองน้ำ ฉันไม่อยากให้แกทำเธอสะเทือนใจ
"เพราะงั้นขอพลังงานบวก ยิ้มไว้"
ทีนี้ ผมก็มองดูเด็ก
ผมมองดูเธอ
"ถ้าแกแตะต้องเมียฉัน…
ฉันจะฆ่าแกแน่"
และจากจุดนั้น ผมพยายามหาภาพ
ที่ผมคิดว่าสมจริง
หรือชวนให้ผมนึกถึงอารมณ์ของตัวละครในตอนนั้น
ผมพยายามสร้างท่าทางที่ต่อเนื่อง
ซึ่งสัมพันธ์กับบทของตามาโย มีท่าทาง
การเคลื่อนไหว ภาษากายของเขาซึ่งสำคัญ
ในตอนนั้น เช่นตอนที่เขามองหน้าจอ
ตามาโยจะเคลื่อนไหวร่างกาย เป็นแบบฉบับของตัวเอง
เขาแสดงออกหลายอย่างผ่านมือ
เมื่อเรื่องชักจะผิดพลาด เขาก็จะ…
เขาจับเนื้อตัว…
ไม่รู้สิ ผมใช้มือแสดงออก ปรบมือ กำหมัด
เร็วสิ
ดนตรีเป็นสิ่งแรกๆ ที่ผมใช้เสมอ
ผมพยายามหาเพลงที่ชวนให้ผมนึกถึง
ความรู้สึกของตัวละครในฉากนั้น
ผมเปิดเพลงสุดฮาร์ดคอร์ของมาริลีน แมนสัน
ในตอนที่ตัวละครกำลังเจอ สถานการณ์ตึงเครียดมากๆ
- ผมอยากได้สงครามที่ยุติธรรม - ของแบบนั้นไม่มีหรอก
พอผมเข้าฉาก
ผมไม่ต้องเปิดเพลง ผมเชื่อมโยงกับเพลงในใจ
"ฉากนี้เปิดด้วยจังหวะเสียงของเพลงนี้"
มันทำให้ผมเข้าถึงบททันที เพลงมันเข้าสิงผม
นั่นแหละ ใช้ได้ไหมครับ
นี่ ถ้าคุณได้กลับมาในช่วงแฟลชแบ็ค
คุณคิดถึงหรืออยากออกมา ฉากไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า
ฉันอยากกลับมาปรากฏให้ใครบางคนเห็น
- เป็นผีเหรอ - ใช่
มันไม่เหมาะกับเรื่องใช่ไหม
ไม่เหมาะ ผมพูดจริง ในฉากแฟลชแบ็คจริงๆ
ภาพบางส่วนในอดีตที่เราไม่เคยเห็น
ฉันคงอยากให้เป็น…
ฉากที่เกี่ยวกับการเต้นรำ
- ขอร้อง… - เรามีบางอย่างแล้ว
เราอาจใส่เข้าไปในฉากปลาเฮค
- ใช่ - ปลาเฮคอะไร
- วันปลาเฮค - วันปลาเฮค
มันคืออะไร
คืนปลาเฮคคือคืนเดียวที่เรา จะได้เห็นศาสตราจารย์…
- หลุด… - นิดหน่อย
- ในสภาพไหนนิดหน่อย - ดื่มเหล้าปัตซาราน
ไม่จริง ฉันชอบมาก ต้องอยู่ด้วย
- โอเค สัญญา - ฉันต้องอยู่ด้วย
และฉันอยากให้ทุกคนอยู่ด้วย ใช่ แบบไม่มีเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตานะ
เราจะได้เต้นรำกัน แบบนี้…
เมื่อเราจากมา…
ศาสตราจารย์สูบบุหรี่ในฉากนี้
- ไม่จริงน่า - จริง
เขาต้องหลุดสักครั้งเป็นอย่างน้อย และโตเกียวต้องอยู่ด้วย
ห้ามพลาดเลย ขอร้อง อะไรกัน
พลาดไม่ได้เลย เธอจะพลาดอะไรแบบนี้ไม่ได้
หนุ่มมีอารมณ์ขันคนไหน หรือสาวด้วย เอาปลาเฮคไปไว้บนเตียงผม
ฉากปลาเฮคนี้…
เป็นฉากที่ยากที่สุดที่ผมต้อง
กลั้นหัวเราะตอนเข้าฉาก
จะบอกให้นะ
ผมขอถอนตัวจากการเป็นมันสมองของทีม
ผมอยากปาร์ตี้มากกว่า ส่งเหล้าปัตซารานมาเลย
- นั่นเหมือนเหล้าอะมาเร็ตโต้มากกว่า… - ผมไม่สนห่าหรอก
ความโกรธของเขาระเบิดอยู่ข้างในมากกว่า
เขาจะคว้าแก้วแล้ว…
ผมจะสนุกและ…
ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ สนุกมาก
งั้นก็มาผ่อนคลายกันเลย
ทุกคนผ่อนคลายกันนะ
ตัวละครของฉัน ลิสบอนน่ะ ตะลึงที่เห็นศาสตราจารย์เต้น
เธอไม่เคยเห็นเขาทำอะไรแบบนี้
คุณต้องตกใจมากแน่ๆ
- ฉันแปลกใจมาก - ใช่ คงคิดว่า "เขาเป็นใครกัน"
ฉันคิดว่ามันเหมือนเราได้เปลี่ยนบรรยากาศ
เรากำลังถ่ายซีรีส์แอกชันหรือรบกันอยู่
แล้วจู่ๆ เราก็มีปาร์ตี้
ทุกคนก็ผ่อนคลาย
เราดื่มวิสกี้นิดหน่อย
ไม่กี่ช็อต
สตานิสลาฟสกี้คงภูมิใจในตัวเรา
เขาบอกคุณเรื่องปลาเฮคยังไงล่ะ
พอพูดถึงฉากปลาเฮค และจากที่เห็นแววตา
ผมก็นึกว่าจะต้องมีข้อมูลวงในแน่ๆ
แต่คืนปลาเฮคมีอะไรมากกว่านั้น
โตเกียวกลับมาส่งสารถึงศาสตราจารย์
การที่พวกเราที่เหลือดื่มและเล่นสนุกไปทั่วได้
เพราะมีคุณอยู่อีกฝั่ง คอยดูแลสิ่งต่างๆ ให้เรียบร้อย
เธอบอกเขาอย่างนี้เพราะไม่มีใคร พูดกับศาสตราจารย์เหมือนโตเกียวพูด
เธอกล้าจะพูดกับศาสตราจารย์ตรงๆ
และถาม "คุณเป็นอะไร ทำไมทำแบบนี้"
ปกติเหรอที่เราเรียงเสื้อตามสีน่ะ
ดูคุณสิ
แน่นอน แบบนี้แหละยอดเยี่ยม พวกเขาชื่นชมกัน
ถึงจะต่างกันมาก แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ซื่อสัตย์ต่อกันมาก
ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงจริงใจมาก
ซึ่งทำให้ฉันมีอิสระเต็มที่ที่จะ
เป็นโตเกียวจริงๆ
มีอีกเรื่องเกี่ยวกับโตเกียวและศาสตราจารย์
เราเคยมีฉากแบบนั้นเมื่อไหร่กัน
เรามีโอกาสทำบางอย่าง…
- ใช่ จากใจจริง - ที่ยอดมาก
เพราะแบบนั้นเราถึงกล้ากลับเข้าถ้ำเสือ
ในซีรีส์ นั่นคือครั้งสุดท้ายที่อูร์ซูลาปรากฏตัว
ช่วงท้ายของตอนเก้าซึ่งเธอบอกเขาว่า
ทุกคนอยู่ตรงนั้นเพราะเขาอยู่
เพราะเราเชื่อมั่นในตัวคุณ
ซึ่งมันเกิดขึ้นพร้อมกับช่วงเวลาที่หนักหนามากๆ
เมื่อศาสตราจารย์กำลังจะยอมแพ้ และดูเหมือนทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
เพราะเรารู้ว่าเราจะมีศาสตราจารย์ คอยช่วยเสมอ
ทุกคนในเรื่องทรชนคนปล้นโลก มีพ่อแม่ ลูก ครอบครัว เพื่อน
ทุกอย่างผสมผสานอยู่ในนั้น
ซึ่งบางครั้งก็กระชากอารมณ์กันสุดๆ
เพราะฉันไม่อยากให้แกมีชีวิตแบบฉัน
ฉันอยากให้แกเป็นอิสระ
เพราะมันคือความรู้สึกที่เป็นสากลที่สุดแล้ว
การเป็นลูกที่จะรักพ่อแม่
การเป็นพ่อแม่ที่จะปกป้องลูก
และตอนนี้ฉันโคตรพังเพราะ
สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในตอนนี้คือ…
ได้หอมลูกชายฉัน
เด็กๆ มองพ่อแม่ด้วยความชื่นชมบูชา
คงเป็นวิธีหนึ่งในการชื่นชมคนเป็นพ่อแม่
ผมมีความสุขจัง
ที่เราอยู่ที่นี่และอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
เรามองความเป็นพ่อแม่จากหลายมุมมองด้วย
ที่ชัดเจนคือ เรามีมอสโกกับเดนเวอร์
ทันทีที่เจองานหิน ก็กลายร่างเป็นโจร
คนที่พาผมมาที่นี่เพื่อปล้นโรงกษาปณ์ ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ
ในเรื่องนี้ เราเห็นว่า มันยากแค่ไหนที่จะเลี้ยงเด็กสักคน
โดยพยายามให้เขาเดินบนทางที่ถูกต้อง
เพื่อให้แกเรียนรู้ที่จะปล้นอย่างฉลาด แบบศาสตราจารย์ไงเล่า
เขาขโมยเมื่อควรขโมย ขโมยของชิ้นใหญ่
ไม่ใช่จำนวนกระจ้อยร่อย แล้วทำคนอื่นซวยไปด้วย
เดนเวอร์กับพ่อสนิทกันมาก
เหมือนพี่น้องมากกว่าพ่อลูก
- ลูกพ่อ - หวัดดี
ไอ้ลูกหมา
- ว่าไง พ่อ - ไอ้ลิงน้อย
ลูกพ่อ แกเกิดมาเป็นลิงหรือไง
ทำไม
เพราะแกเป็นลิงน่ะสิ
ฉันไม่เคยเรียกนายว่าดาเนียลใช่ไหม
ไม่เลยสักครั้ง
- มีแต่ไอ้หัวครก เจ้าโง่… - ดานี่หัวครก เจ้าหนู
เพราะเจ้าเด็กนี่ทำฉันจะบ้าตาย
ดีใจครับที่มีโอกาส ได้เห็นการกลับมาเจอกันแบบนั้น
ได้เห็นความสัมพันธ์ของคนเป็นพ่อด้วยกัน
ฉันอยากมีใครสักคนเชื่อมั่นในตัวฉัน
เธอหมายถึงพ่อตัวเองนะ พ่อ
ฉันรู้น่าว่าเธอพูดถึงพ่อตัวเอง
พ่อคิดว่าฉันปล้นไม่ได้อีกแล้ว แต่ฉันทำได้ดีกว่าที่เคยซะอีก
พ่อคนนึงที่ตัวเองไม่มี ต้นแบบให้เดินตามและต้องยอมรับ
ลูกสาวที่แปลงเพศ
แก…
เพิ่งเริ่มต้นชีวิตใหม่
เธอมีความสุข
ร่างกายแกเคยเป็นคุกมาแล้ว อย่าให้แกต้องกลับไปหามัน
เขาเป็นคนงานเหมืองธรรมดา ที่สุดท้ายก็กลายเป็นเสาหลักสำคัญ
ของการปล้นธนาคารสเปน
เขาเล็งธนาคารก็เพราะ ลูกสาวของเขาอยู่ข้างใน
ตอนคุณเจอลูกสาวผม บอกเธอด้วย…
บอกว่าผมรักเธอมาก
ทรชนคนปล้นโลกเป็นเรื่องของครอบครัว
มีครอบครัวที่เป็นหมอกันหมดใช่ไหม มีครอบครัวที่เป็นทนายกันหมด
มีครอบครัวที่นับถืออาชีพสุจริต
ปู่ของแกเป็นคนริเริ่มสายตระกูลนี้
แม้แต่ศาสตราจารย์ก็บอกว่า
"ลูกชายของโจร พี่น้องของโจร สักวันผมก็อยากเป็นพ่อของโจร"
และหวังจะได้เป็นพ่อของโจรในสักวันด้วย
เขาหมายถึงนี่คือเรื่องของครอบครัว
เราวิ่งหนีตัวตนของเราไม่ได้
หนีจากครอบครัวไม่ได้
ตัวตนของตัวละครถูกกำหนดจาก กระบวนการยอมรับในสิ่งนี้
ตัวละครเบอร์ลินเห็นการทรยศ
ของคนในครอบครัวตัวเอง
ลูกชายแท้ๆ กับภรรยาของเขาเอง
พวกเขาหนีไปด้วยกัน
ซึ่งมันสั่นคลอนเขามาก
แต่ขณะเดียวกันก็ยืนยันว่าเขาสมเป็นลูกชาย
(เปโดร อะลอนโซ: มาดริด)
วันก่อน ผมได้ยินนักแสดงคนนึงที่ผมเคารพพูดว่า
"กระบวนการเหรอ ใครสนเรื่องกระบวนการ"
ผมสนุกกับการพูดถึงกระบวนการ
ผมเริ่มวาดรูปเพราะผมเริ่มเจาะตัวบท
ผมไม่เคยวาดรูปมาก่อน
ไม่เคยเลย
แต่พอผมเริ่มเจาะตัวบท ผมสังเกตว่าการวาดรูปช่วยให้ผมมีสมาธิ
ผมเริ่มสำรวจวิธีการและวาดไปเรื่อยๆ เพราะมันช่วยผมมีสมาธิได้จริงๆ
การวาดรูปหรือฟังเพลง
จำเป็นต้องใช้สมาธิ
ซึ่งเป็นสมาธิคนละแบบกับที่ต้องมีในการพูดคุย
แม้ว่าเราต้องพูดในฉากนั้น
มันเป็นคนละวิธีกันเลย
(ไม่แค่เถื่อน)
ผมกำลังวาด
เส้นทางที่ตัวละครของผมเดินอยู่
ในช่วงเริ่มสองในสามของซีซั่นห้า
เบื้องหลังการวาดรูป
คือความปรารถนา
ที่จะเชื่อมโยงโดยตรง
กับคลื่นใต้น้ำที่ขับเคลื่อนเราอยู่
ไม่ได้มีความหมายแค่วาดรูปแค่นั้นจบ
แต่เป็นความจริงที่เราได้ตัดบางอย่าง
ที่ไม่เป็นประโยชน์ออกไป ระหว่างทำงานสร้างสรรค์
ผมถึงได้วาดรูปก่อนเข้าฉาก
เหลืออีกสามนาที เปโดร
บางครั้ง การพยายามเข้าใจ พลวัตของฉากนั้นมันบ้าคลั่งมาก
การว่ายแบบไม่ลืมหูลืมตา กลางความวุ่นวายนั้นจนกระทั่ง
จู่ๆ สายน้ำปรากฏ
ทำให้คุณล่องคลื่นยักษ์นั้นได้
พอเป็นแบบนั้นมันน่าทึ่ง
วิเศษไปเลย
มันไม่ใช่แค่ก้อนทอง แต่เป็นเหมืองทองคำ
ธนาคารสเปน
"หนึ่ง สอง สาม
ปลาฉลามขึ้นบก…"
"สี่ ห้า หก จิ้งจกชักว่าว" ใช่ไหม
"สี่ ห้า หก จิ้งจกชักว่าว"
มันไม่คล้องจองเลยไม่ว่าจะแปลเป็นภาษาไหน
เอาไปใส่จีพีเอสเลย แล้วมันจะพาพวกนายตรงไปหาทอง
อย่าขอให้ผมพูดเป็นอังกฤษนะ
โชคดีที่ทีมเรามีคนพูดได้หลายภาษา
ผมคิดงั้นนะ
เขาเก่งเรื่องภาษามาก จนมาช่วยเราดูแลงานพากย์
โอเค
ผมพูดได้ห้าภาษาครับ
โครแอต อังกฤษ เยอรมัน สแปนิช
และเซอร์เบียนิดหน่อย
ผมชอบงานพากย์ ผมพากย์ ภาษาโครแอตในการ์ตูนหลายเรื่อง
ซึ่งเป็นความท้าทายมาก กับงานพากย์เสียงมาร์แซย์
ตอนนี้ เรากำลังพากย์เสียง
มาร์แซย์ห้าภาษา
ดานิซาดีไหม
ที่ประเทศผมมันแปลว่า "ดาวประกายพรึก"
ระหว่างการปล้นใหญ่สองครั้งนี้ สี่ปีนั้นเราปล้นเล็กๆ น้อยๆ
- นี่มันน่าจะเป็นวันพักผ่อนไหม - ให้ตาย
และแม้ว่าบางครั้งจะเครียด…
- อะไรวะเนี่ย - อะไรวะเนี่ย
เรามั่นใจว่าเราจะนึกถึง เรื่องทรชนคนปล้นโลกด้วยรอยยิ้ม
"ฉันสาบาน เขาเล่นลูกไม้สกปรก
ตั้งกฎเองแต่ดันใช้ลูกไม้สกปรก"
เขาเก่งมาก สุดยอด
นี่คือสงคราม
เขาเหมือนเด็กยักษ์ ไม่เคยอยู่นิ่ง
ช่วยบอกด้วยถ้าผมผิด โฮวิค
เขาพูดไม่หยุด
"กล้ามเนื้อหลอดอาหารทรงพลัง ของเขากลืนสิ่งมีชีวิตได้ทั้งตัว
แม้ว่ามันจะดิ้นรนไม่อยากโดนเขมือบ"
เขาโชว์เดี่ยวสบาย
และตอนนี้มันก็จบแล้ว
เขาโดนยุง่าย
เราหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง
แล้วนึกดูสิว่าวันนี้ พยากรณ์อากาศบอกว่าจะเป็นวันแดดจัด
แต่เซ็ตนี้ฝนตก
เราต้องจุดบุหรี่กลางฝน
คนของฝ่ายศิลป์คนนึงต้องจุดไฟใต้ร่ม
ระวังนะ ขอทางหน่อย
เราจะได้สูบและแสดงต่อ
พวกเขาจะต้องสูบบุหรี่ ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย พวกเขาต้อง…
สูบกันแบบนี้
วงการนี้เกิดเรื่องบ้าบอได้ทุกอย่าง
ของจริง
คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่ามีอะไรแบบนี้
และคุณคงไม่เชื่อว่าเราหย่อนโดรนลงน้ำ
ติดแบตเตอรี่แล้ว
เรายืนอยู่แถวนั้นตอนได้ยินเสียง "ปัง"
ผมเห็นโดรนจมลงไปพร้อมมีฟองลอยฟ่องขึ้นมา
ผมมองไปเห็นเฮซุส โคลมีนาร์ตะโกน "ไม่"
เทพไวกิ้งกำลังทดสอบเรา
เคยได้กลิ่นโดรนไหม้ไหมครับ กลิ่นนี้เลย
มันจมลงไปกับกล้องและทุกอย่าง พังหมด
หรือการที่เราต้องฝึก หมาเกรทเดนแต่ไม่ค่อยสำเร็จนัก
ใจเย็นแล้วมันก็…
คือว่ามันยาก เพราะ
ตัวมันหนักมาก
ไม่ง่ายเลย มันอาจทำลายข้าวของเสียหาย
มันหมอบเป็นหรือเปล่า
ลองบอกมันสิ คิดว่าได้นะ
ช็อตนี้แหละ
พอฉันจูบเปโดร มันจะตื่นเต้นมาก
แล้วกระโดดใส่ฉัน
หรือว่านี่แหละ ความจริงที่จะเกิดขึ้นเมื่อเราเดินทาง
เขาทำแบบนี้
โฮวิค
เพื่อน ฟังนะ
ผมไม่เคยทำแบบนี้ ไม่เคย
ประเด็นคือ ผมคิดว่า…
มันตลกดี
ไอ้หมอนี่ทำให้ผมชอบมากขึ้นเรื่อยๆ แจ๋วไปเลย
ถึงเวลาทำอะไรสักอย่างแล้ว
บอกความจริง
นี่คือความลับ
คนเขียนบทปิดเป็นความลับจนวันสุดท้าย
ชั่วโมงสุดท้ายเลย เราไม่รู้ว่าซีรีส์จะจบยังไง
เราน่ะ
พูดจริงๆ เรานอนไม่หลับกันหลายคืน
หลายคืนเลย
เรากังวลมากๆ เพราะเราไม่มีตอนจบ
เราเคยคิดไว้แหละ แต่เรารู้ว่าคนดูจะผิดหวัง
"ผมนอนไม่หลับเพราะผมอายที่ไม่รู้จะจบยังไง"
เขาบอกว่า "ผมนอนไม่หลับ มาสามวัน เราจะทำยังไงดี"
เราต้องถ่ายทำแล้ว พวกเขาขอบท
แต่เรายังไม่รู้จะจบยังไง
หลายคนก็บอก "ขอบทด้วย ยังไม่รู้จะจบยังไงเหรอ"
"ใช่ เรากำลังขัดเกลาอยู่" แต่ที่จริงเราไม่มี
เล่ห์เหลี่ยมแบบคนสเปน
แล้วจู่ๆ เราก็รู้ว่าทองคำของไวกิ้งคือคำตอบ
จากนั้นเราก็ได้ไอเดียเรื่องทองเหลือง แล้วเราก็บอกว่า
"แจ๋ว โล่งอก เรามีตอนจบแล้ว"
ทองแท่งในรถบรรทุกพวกนั้น เป็นทองเหลืองเคลือบทอง
ถึงจุดนั้น ทุกอย่างก็ลงตัว
และเราค้นพบว่า ศาสตราจารย์มีไพ่ใบสุดท้ายซ่อนอยู่
และเป็นตอนจบที่มีความสุขมากกว่าที่ทุกคนคิด
เพราะพวกเขาไม่ต้องหนีแล้ว พวกเขาออกมาอีกแบบ
มีคนคุ้มกันพาพวกเขาออกมา ทุกคนมีความสุข ชีวิตลงตัว
บางคนอาจคิดว่าจบดีเกินไปแล้ว
สำหรับการปล้นใหญ่ขนาดนี้
แต่เรามั่นใจว่า
เรื่องทั้งหมดต้องจบลงด้วยดี
เราคงเสียใจมากที่
จะจบซีรีส์เรื่องนี้โดยบอกผู้ชมว่า ความจริงโหดร้ายรออยู่
สุดท้ายพวกเขาจะฆ่าโจรทุกคน
ความฝันของพวกเขาก็จะเป็นไปไม่ได้
แต่เราใส่จิตวิญญาณลงไปในทุกอย่างที่เราทำ
ซึ่งในเรื่องทรชนคนปล้นโลกมันต้องมีความหวัง
มันต้องมีทัศนะแง่บวก
ซึ่งเราคิดว่าจบแบบนี้ฉลาดกว่าเยอะ
และมันทำให้ศาสตราจารย์กับแก๊งของเขา ยิ่งใหญ่และเป็นตำนานเล่าขานยิ่งกว่าเดิม
มันจะมีความรู้สึก…
โหวงเหวงในใจ
ฉันรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน ความสุข
และความภูมิใจ
ซึ่งกระทบใจคุณในที่สุด
บราโว่ อิตซีอาร์
สำหรับฉัน ทรชนคนปล้นโลกจะไม่มีวันจบ
มันจะไม่จบ
มันอยู่ในนี้ตลอดไป
บางทีความทรงจำที่ดีที่สุดของผม อาจเป็นรายละเอียดที่เล็กที่สุด
ซึ่งก็คือความทรงจำตอนที่
เรารวมกลุ่มกัน
และตัดสินใจจะทำการปล้นครั้งใหญ่
เรื่องราวยิ่งใหญ่อยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ใช่ตรงนี้
การสร้างซีรีส์เกี่ยวกับการสู้รบมันยิ่งใหญ่มาก
แต่การสร้างทรชนคนปล้นโลกขึ้นจากศูนย์
ยากกว่าเยอะ
สนุกมากเลยค่ะ
เราไม่รู้เรื่องการปล้นเลย ตอนที่เริ่มเขียนบททรชนคนปล้นโลก
เราต้องดูหนังเยอะมาก
แล้วก็เสริมเติมแต่งที่เราคิดไว้
เหมือนกระโดดลงหุบเหวลึก
เรามีไอเดียเยอะมากให้คว้าจับ
ผมอยากได้ไอเดียที่ซับซ้อนที่สุด
และเราก็เลือกไอเดียที่ดูจะท้าทายที่สุด
ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มทำเรื่องนี้จากศูนย์
สมัยที่เรายังไม่มีแม้แต่ห้องทำงาน ไม่มีอะไรเลย
ฉันต้องยอมรับว่าเรื่องนี้ ได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวฉันไปแล้ว
ทุกอย่างเริ่มตรงนั้น ด้วยความฝันง่ายๆ
เราไม่มีอะไรเลย
เรามีแค่ความฝันที่จะเล่าเรื่องในแบบของตัวเอง
และเรารู้ว่าเรามีพลังจะเชื่อมโยงกับผู้ชม
เราคิดจะทำสิ่งที่เราไม่รู้มาก่อนว่าจะทำยังไง
และก็ได้อย่างที่เห็น
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย ่าจะทำยังไง