(ซีรีส์จาก NETFLIX)
หยุดนะ!
- ทางนั้น! - เรเน่!
เรเน่!
ไม่!
เรเน่!
หลังจากการพยายามปล้นธนาคาร มีสามคนถูกเสียชีวิต
ตามรายงานในช่วงต้น
มีโจรอย่างน้อยหนึ่งคนหนีรอดไปได้
ผู้ต้องสงสัยเป็นผู้หญิงอายุ ระหว่าง 25 ปีถึง 30 ปี
จากคำบอกเล่าของพยาน…
เซอร์จิโอ มาดูนี่!
แม้จะมีตำรวจล้อมอยู่เป็นจำนวนมาก
ผู้ตายสองรายเป็นรปภ.ที่ธนาคาร
รายที่สามเป็นหนึ่งในโจร
ชายอายุ 30 ปี ไม่ทราบชื่อ
ตำรวจกำลังตามหาหญิงสาวที่มีส่วนสูงปานกลาง
ผมสีน้ำตาลและรูปร่างผอมบาง
หน่วยความมั่นคงของรัฐและกองกำลังตำรวจ
ได้ตั้งด่านปิดถนนทุกสายที่ออกจากมาดริด
ตำรวจออกคำเตือนว่าผู้ต้องสงสัย มีอาวุธและอันตราย
(ตำรวจ)
เราต้องหาเธอให้เจอ เธอมีพรสวรรค์ที่เราต้องการ
เครื่องกระทุ้งของเรา
เธอเป็นคนที่ตำรวจต้องการตัวมากที่สุดนะ
เอาคนที่เป็นจุดสนใจเข้ามา เกี่ยวแบบนี้ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
คนถืออาวุธสี่คน ตายไปสาม รอดได้คนเดียว
นายยังต้องทำความเข้าใจอะไรอีก
ผู้หญิงคนนี้คือผู้รอดชีวิต
และตอนนี้เธอก็เป็นนักฆ่าด้วย
ส่วนการปล้นนี้ก็เป็นงานหยาบ
เธอห้อยตัวอยู่กับเพดานอย่างกับไอ้แมงมุม
มีใครบ้างทำแบบนั้น
แทนที่จะมัดตำรวจไว้ในลานจอดรถ
เธอกลับพาพวกนั้นขึ้นรถสายตรวจ
แล้วขับผ่านด่านปิดถนนออกมา พร้อมเปิดไซเรนด้วย
เธอหนีออกมาอย่างกับราชินี พร้อมคำอวยพรจากตำรวจ
นี่มันศิลปะชัดๆ ไม่ใช่เหรอ
ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับปฏิบัติการ ที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจัดตั้งขึ้น
เพื่อตามล่าหญิงสาวคนนี้
ฟังนะ เซอร์จิโอ
ฉันเพิ่งออกจากคุก
และรับรองได้เลยว่าฉันเจอแต่พวกโง่ในนั้น
พวกหัวขี้เลื่อย พวกคนที่ไม่มีพรสวรรค์
ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะมี…
สิ่งที่เราเพิ่งเห็นไปเมื่อกี้
มันไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆ
ก็อาจใช่
เธออาจมีพรสวรรค์ ที่จริงเธอเก่งเลยละ แต่แม่สาวนั่นน่ะหมดหวังแล้ว
ก็เพราะแบบนั้นไงละ
เธอไม่มีอะไรให้สูญเสียแล้ว
นั่นแหละแบบที่เราต้องการ
(ผู้ต้องสงสัยยังคงลอยนวล มีผู้เสียชีวิตสามคน)
ถ้าตำรวจยังไม่เจอเธอใน 72 ชั่วโมง เราจะเริ่มตามหาเธอ
- ฉันจะไปห้องสมุดละ - ได้เลย
ซื้อขนมจากร้านซานโอโนเฟรให้ด้วยนะ!
ซีลีน โอลิเวรา
นั่นคือชื่อของฉันตอนที่เรื่องนี้เริ่มขึ้น
ตอนที่ฉันเคยมั่นใจว่าสามารถวิ่งหนีความเจ็บปวด
เหมือนที่วิ่งหนีตำรวจได้
วิ่งหนี
หลับตาลง
แล้วต่อต้านมัน
(ขาย)
แต่พอถึงจุดหนึ่งคุณจะหยุดเสมอ
แล้วความเจ็บปวดทั้งหมดนั้นก็หลั่งไหลไปทั่วตัวคุณ
และคุณรู้สึกว่าไม่มีอะไรที่คุณทำได้ เพื่อหลบหนีมันอีกครั้ง
ฉันซ่อนตัวอยู่สิบวัน
นึกภาพชีวิตของฉันที่มีเรเน่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นึกถึงเรื่องที่ว่าเขาไม่เคยชอบธนาคารเลย
และนึกถึงตอนเราตัดสินใจจะปล้นธนาคารสักแห่ง
แล้วก็แบบนั้นเลย
ความเจ็บปวดของฉันก็ยิ่งเลวร้ายลง
เช่นเดียวกับความรู้สึกผิด
ที่ทอดทิ้งเขาให้อยู่คนเดียวตรงนั้น
นอนอยู่บนพื้นเปียกๆ ใต้สายฝน
ราวกับเรเน่ยังคงรู้สึกถึงมันได้
จากนั้นฉันก็คิดว่าฉันต้องวิ่งให้เร็วกว่าเดิม
ความโศกเศร้าจะได้ตามฉันไม่ทัน
ฉันก็เลยไม่หยุดวิ่งหนี
แม้กระทั่งตอนที่ฉันมาถึงทางตัน
ที่ที่หน่วยคอมมานโดของกองทัพ ตั้งใจจะฆ่าเราให้ได้
พอถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ในชีวิต
ฉันก็อยู่ห่างจากการยอมแพ้ และทำให้ง่ายสำหรับพวกมันไปไกลโขเลย
หาที่กำบัง!
ยิง!
นี่มันกับดักหนูชัดๆ
เราต้องกั้นประตู!
แล้วจะทำแบบนั้นได้ยังไง
แผ่นรองเตา!
โตเกียว คุ้มกันให้เราด้วย!
ยิงเลย!
อาร์เตเช ทำลายประตูเลย!
เร็วเข้า!
นรกเอ๊ย!
เราต้องยกแผ่นรองเตาขึ้นนะ
สาม
สอง
หนึ่ง เอาเลย!
โตเกียว!
เดี๋ยว!
ระเบิดมือ!
ยกเลย!
นี่ เชฟ!
คราวหน้ายัดใส่ชีสมานะ!
(ลิสบอน โปรตุเกส สี่ปีก่อนถึงวันปล้น)
ตอนฉันยังเด็ก พอปิดเทอมฤดูร้อนจบลง ฉันคิดว่า
"พอโตขึ้น ฉันจะไม่ต้องกลับไปโรงเรียนอีกแล้ว"
ตอนนี้ฉันไม่ได้กลับไปโรงเรียนแล้ว แต่ดันกลับไปหาอะไรที่แย่กว่า
ทำไมเราต้องตัดใจเรื่องนี้ด้วยล่ะ
เพราะพักร้อนจบลงเสมอ ยาหยี
แต่ฉันก็ยังยิ้มออกเมื่อเห็นเธอแถวๆ บ้านเรานะ
และฉันก็มีความสุขเวลาเรา เดินเล่นตามถนนในมาดริด
และดื่มเบียร์ที่จัตุรัส
เราดูเหมือนเชื้อพระวงศ์เลย
เราใช้เวลาทั้งวัน ทำงานหนักหาเงิน
พลางสงสัยว่าเราจะมีเงินพอ ให้เปิดที่ทำความร้อนไหม
นายทำงานทั้งวันจนหลังแทบหัก เอาถังแก๊สไปเติมให้บ้านต่างๆ
ฉันไม่สนหรอก
ส่วนฉันใช้เวลาทั้งวันเพื่อหางานห่วยๆ อีกงาน
แต่ฉันอยากอยู่กับนายตลอดเวลา
งั้นเราก็ต้องปล้นอะไรที่ใหญ่ขึ้น
เพราะเธอไม่ได้อยากมีเงินไว้ซื้อข้าวของ
เธออยากมีเพื่อให้ได้เป็นอิสระ
และนั่นก็แพงมากนะ
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ
เพื่อเป็นอิสระ
ทำไมเราต้องวางมือด้วย
ถ้าเราไม่ขโมย ชีวิตก็จะถูกขโมยไปจากเรานะ
นายคิดว่าไง
ฉันอยากออกไปท่องโลกกับเธอ
ฉันอยากมองดูเธออยู่บนเกาะร้าง
ที่ไหนก็ไม่รู้
สองมือถือแก้วโมฮิโต
แล้วก็คิดว่า "แม่งเอ๊ย ฉันนี่มันโชคดีสุดๆ เลย"
ถ้าเราโชคดีขนาดนั้น
เราก็ควรใช้มันให้คุ้มค่า
บอกชื่อเมืองมาเลย
เอาที่ไกลแสนไกล
ฉันสัญญาว่าจะพาเธอไปที่นั่น
โตเกียว
เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ ญี่ปุ่น
ครั้งแรกที่ฉันเลือกโตเกียว
คือเพื่อออกเดินทางกับเรเน่ ไปยังเมืองที่ไกลที่สุดในโลก
ฉันได้เรียนรู้ว่าการรักเขาในเมือง ที่แตกต่างกันไปทำให้ฉันมีความสุข
นักบุญแอนโทนี
แกสวยจังเลย
ครั้งที่สองที่ฉันเลือกโตเกียว คือเพื่อเปลี่ยนชีวิตของฉัน
พวกมันใช้แผ่นรองเตามาเป็นที่กำบัง
พวกมันมีมุมยิงเหมาะๆ
แถมเล็งแม่นอีก
กาญิโซ นี่ซากาสตาพูด
พวกมันอยู่ในครัว
หามุมยิงจากข้างนอกด้วย
หน่วยซุ่มยิงประจำตำแหน่งแล้ว
ขว้างระเบิดมือกันเถอะน่า
ระเบิดที่มั่นของมันแล้วบุกเข้าไป
ช่างหัวพวกมัน
ใครก็ตามที่เข้าใกล้ทางเดินนั่นได้ตายแหง
ระเบิดมือใช้ไม่ได้ผลหรอก
แผ่นรองเตานั่นทำจากเหล็กหล่อ และผมมั่นใจว่ามันมีไม้ยันข้างหลัง
แล้วคุณจะเสนออะไร
นั่งเฉยๆ รอดูว่าพวกมันจะออกมา ใช้ห้องน้ำไหมเหรอ
เราจะเจาะผ่านกำแพง
เราจะเจาะรู แล้วโจมตีจากห้องเก็บอาหาร
นั่นต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบนาที และเวลาก็เป็นอย่างเดียวที่อยู่ข้างเรา
เราต้องบุกเข้าไปเดี๋ยวนี้ ก่อนพวกมันจะเข้ามาทางพิพิธภัณฑ์
ปฏิเสธ
เวรเอ๊ย!
ดันให้แรงขึ้นอีก
สอดเข้าไปตรงนั้น ให้ตายสิวะ!
ได้แล้ว!
เรียบร้อย
ริโอ แฮกเจ้านี่ได้ไหม
ได้ มันกำลังถอดรหัสแล้ว
จะใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาที แต่ถ้ายึดตามความจริงก็หนึ่งชั่วโมง
หนึ่งชั่วโมงเหรอ
ว่าไงนะ ไม่มีเวลาแล้ว
เราต้องให้คนงานโรงหลอมขึ้นมาที่นี่เดี๋ยวนี้
เร็วเข้า
ชุดปฐมพยาบาล
โบโกตา
ต้องใช้เวลาแค่ไหนถึงจะตัดประตูได้
อย่างน้อย 11 นาทีถ้ามีแก๊สมากพอ
ต้องตัดสินใจแล้ว
ตอนเราตัด ระบบจะบล็อก และผมจะทำอะไรไม่ได้
โบโกตา ไปกับคนงานโรงหลอม
รับทราบ
- ทำคนเดียวได้นะ - ได้อยู่แล้ว
เถอะน่า เฮลซิงกิ คุณทำได้
พระเจ้า
โตเกียว ต้านได้นานแค่ไหน
นานเท่าที่จำเป็นนั่นแหละ
เริ่มเจาะได้ กานาเลคาส ไปช่วยเขา
ผู้กอง คุณไม่รู้สักนิดว่ากำลังทำอะไร
ร้อยเอก รู้ไหมว่าเราจะทำอะไร
เราจะทำตามที่ผมสั่งเป๊ะๆ และคุณจะต้องหุบปาก
เกิดอะไรขึ้น
พวกมันเถียงกันอยู่ ศาสตราจารย์
ตัวหัวหน้าอยากเจาะผนัง แล้วเข้ามาทางห้องเก็บอาหาร
แต่กานเดียอยากโจมตีผ่านทางเดิน
กานเดียกำลังสงสัยในคำสั่ง
โตเกียว นี่แหละจุดอ่อนของเขา
- คุณรู้จักเขา ทำอะไรได้ไหม - ได้อยู่แล้ว
งั้นทำเลย
สวัสดี กานเดีย
สบายดีไหม ที่รัก
คิดถึงฉันหรือเปล่า
เฉพาะตอนกลางคืน
แต่แกไม่ได้กลับมาหาฉันใช่ไหม
แกกลับมาเพราะแกรู้สึกเหมือนเป็นคนทรยศ
แกเป็นพันธมิตรกับโจรตอนที่คุยวิทยุสื่อสารนี่นา
แกโกหกศูนย์ข่าวกรองแห่งชาติ เพราะแบบนั้นลิสบอนถึงได้เข้ามา
นั่นแหละเหตุผลที่แกกลับมา
เพราะแกไม่กล้าพอที่จะกลับบ้าน
ไปสบตาเมียกับฮวนนิโต ลูกชายแก
หุบปากนะ นังหนูโสโครก
ฉันจะเข้าไปแล้วเอาสบู่ล้างปากแกเลย
ถ้าแกพูดถึงครอบครัวของฉันอีก
ไม่
พวกนั้นเห็นในทีวีว่าแกรอดตายออกไปได้
ฉันแน่ใจว่าพวกนั้นคงร้องไห้กอดกันกลม
แล้วก็คิดว่าแกคงกลับไปกินมื้อค่ำ
แต่ไม่ใช่เลย
แกไม่ได้โทรหาพวกเขาด้วยซ้ำใช่ไหม
ต้องไม่อยู่แล้ว
จะให้แกพูดอะไรล่ะ
"พ่อฆ่าผู้หญิงไร้ทางสู้
แล้วก็ทรยศตัวเองกับพรรคพวก เพราะพ่อเป็นไอ้ขี้ขลาด" เหรอ
กานเดีย ใจเย็นไว้
"นี่ ฮวนนิโต รู้อะไรไหม เจ้าลูกชาย
ปะป๋าเป็นไอ้เส็งเคร็งละ
ทำไมน่ะเหรอ เพราะพ่อขอตายซะดีกว่า
อยู่กับลูกและอ่านนิยายให้ลูกฟังไง"
จะทำอะไร
อย่านะ ร้อยเอก
ร้อยเอก ได้ยินผมไหม
"และฝากบอกแม่ด้วย…"
นี่เป็นคำสั่ง!
"พ่อกลับบ้านดึกตลอดเพราะไม่อยากอึ๊บหล่อนไง"
ผมพูดกับคุณอยู่นะ!
กานเดีย!
ระเบิด!
หาที่กำบัง!
นั่นเสียงอะไร
- ริโอ - ริโอ!
- กลับมา - จะไปไหน
โบโกตา เราต้องการคุณที่นี่เดี๋ยวนี้!
เราจะไปถึงในอีกสองนาที ลิสบอน ถอยไป ให้ตายสิวะ!
ทุกคนยืนชิดกำแพง มากับผม เร็วเข้า!
อดทนไว้นะ
ไม่เป็นไรๆ
จะทำละนะ
สต็อกโฮล์ม บอกสถานะมาด้วย ได้ยินไหม
กำลังพยายามอยู่!
กำลังพยายามอยู่โว้ย!
- รามิโร โอเคไหม - ครับผม
เฮอร์นันโดล่ะ
กานาเลคาส
ตอร์เรซิลญากับตอสโกบาดเจ็บครับ ผู้กอง
แกทำให้พวกเขาถูกฆ่า
แกทำให้พวกเขาถูกฆ่า!
ตายหนึ่งครับ ศาสตราจารย์
มันเป็นอุบัติเหตุ
เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้
- ไม่ใช่ที่นี่ - อาร์เตเช
- เกิดอะไรขึ้น - พวกมันทะเลาะกัน
นั่นซื้อเวลาให้เราสองสามนาที แต่ไม่นานกว่านั้น
อาร์เตเช ใจเย็นๆ
กาญิโซพูด เรามีมุมยิงที่หน้าต่างครัวบานหนึ่ง
ทัศนวิสัยไม่ดี แต่ห้องเก็บอาหาร ห้องหนึ่งอยู่ในระยะยิง
- ประจำที่ไว้ - รับทราบ
อาร์เตเช
ฉันยิงโดนเขาไหม
- โดนหรือไม่โดน - ยิงโดนเสื้อกันกระสุน
ยินดีด้วย
อาร์เตเช! สมาชิกในหน่วยของเธอ ได้รับบาดเจ็บสองคน
ไปดูแลพวกเขาซะ
อาร์เตเช! นี่เป็นคำสั่ง
เธอทำได้ดีมาก
พวกนายสองคนก็อาจจะเจอแบบเดียวกัน
หุบปากไปเลย
เพราะเรื่องที่เกิดบนดาดฟ้าก่อนหน้านี้สินะ
ฉันเข้าใจว่าคนเราก็พูดไปทั่วนั่นแหละ เวลาเจอความกดดัน
ไม่ต้องห่วงหรอก
ไม่จริงเลย ฉันเปิดใจเลยต่างหาก
ฉันว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้นะ
ฉันตัดสินใจว่าจะซื่อตรงมานานแล้ว
เป็นอะไรของเธอเนี่ย
เปล่า ก็ฉันรู้สึกแบบนั้น ฉันอยากให้มันชัดเจน ดานี่
งั้นขอฉันพูดให้ชัดเลยนะ มะนิลา นี่คือสงคราม
ฉันคบอยู่กับสต็อกโฮล์ม พูดชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
เธอรักเขาหรือเปล่าล่ะ
เดี๋ยวคุ้มกันให้!
ขืนขัดคำสั่งอีก ฉันจะสั่งให้แกคุกเข่า แล้วเป่าหัวแกซะ
- เธอไม่ได้ตอบฉัน - ฉันรักเขาจนจะบ้าเลย
- ไม่เอาน่า - "ไม่เอาน่า" อะไร
ฉันรู้จักเธอนะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร
เธอชอบอะไร ฉันรู้ความฝันของเธอ
ไนต์คลับเทคโนในอาคารขนาดใหญ่สามชั้น ที่เธออยากเปิด
ตอนนี้เธอมีเงินเยอะเกินพอแล้ว
ฟังนะ เรื่องก็คือคลับแนวสเปน ไม่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย
แต่ขอบอกเลยว่าฉันเคยเต้น กับสต็อกโฮล์มมาเป็นพันๆ ครั้งแล้ว
เราถึงกับเคยเต้นรำกันในตู้นิรภัยด้วย
โอเค แล้วโรงยิมศิลปะป้องกันตัวล่ะ
นั่นน่ะฮิตมากเลยนะในอินโดนีเซีย ทั้งกังฟู บรูซลีอะไรพวกนั้น…
ก็ใช่ แต่ฉันเตะก้นคนไปตลอดชีวิตไม่ได้
ฉันอยากเติบโต
บอกฉันอย่างสิ
เธอเคยอยู่ที่อินโดนีเซียตั้งสองปี
ตลอดเวลานั้น เธอไม่เคยแม้แต่จะสงสัยเลยเหรอ
ไม่เคย
ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
และเห็นสต็อกโฮล์มนอนหลับ แสงแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาและ…
ชีวิตฉันดูเหมือนโฆษณาเลยละ
โฆษณาขายโคโลญจน์
นั่นไม่ใช่ตัวเธอ
นั่นไม่ใช่ชีวิตเธอ
มันเป็นชีวิตที่ต่างออกไปก็จริง แต่ก็เป็นชีวิตของเขาพอๆ กับชีวิตก่อนหน้านี้
คนคนหนึ่งสามารถมีได้หลายชีวิต
ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย
หุบปาก
เดินต่อไป
มีคนอื่นอยู่ไหม
ไม่มี
คุณอยู่กับคุณยายหรือไง
ที่นี่ก็แค่ที่ซ่อนตัวน่ะ
พวกนี้เป็นใคร
คนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับคุณ
สมาชิกที่มีศักยภาพของแก๊งเรา คุณถูกรับเข้ามาเป็นคนแรก
ดี
ฉันจะได้หยุดคุณไม่ให้ทำให้ตัวเองขายหน้า
ถ้าคุณอยากขโมยเงิน 2,400 ล้านยูโร
คุณจะถูกยิงเข้าที่หัว
เพราะงั้นเลิกพูดถึงมันได้เลย
คุณจะถูกยิงเมื่อคุณไม่ได้ใช้ความคิด
เมื่อคุณเปิดเผยหน้าเดินเข้าไปปล้นธนาคาร และทำอะไรโดยไม่คิด
แต่แผนนี้ใช้เวลาคิดนานหลายปี
กี่ปีล่ะ
ยี่สิบปี
ผมกำลังเสนออิสรภาพให้คุณนะ
ฉันเป็นอิสระอยู่แล้ว
ฉันเดินออกประตูไปตอนนี้ แล้วหายตัวไปเลยยังได้
แล้วทำไมไม่ทำล่ะ
นั่นเพราะข้างนอกนั่นไม่มีอะไร หรือใครกำลังรอคุณอยู่
ชีวิตของคุณจบสิ้นแล้วในการปล้นครั้งล่าสุด
ผมคืนชีพให้คุณได้
ชีวิตที่สอง
หรือคุณจะวนเวียนอยู่ในความทรงจำ ของชีวิตแรกก็ได้ ตามใจเลย
คุณจะไปรู้อะไรเรื่องฉันกับชีวิตของฉัน
หรือฉันยอมทิ้งไปมากแค่ไหนเพื่อให้เป็นอิสระ
สิ่งเดียวที่ผมต้องรู้และผมจะรู้ให้ได้ตอนนี้ก็คือ…
คุณมีความกล้ามากพอ
ที่จะเกิดใหม่หรือเปล่า
เพื่อมีชีวิตอีกครั้ง เพื่อพบรักครั้งใหม่ มีครอบครัว นี่เป็นคำถาม "ใช่" หรือ "ไม่"
วันนี้แหละเป็นวันตัดสินใจ
เดี๋ยวนี้
เขาจะไม่อยากให้คุณมีความสุขอีกครั้งเหรอ
คุณเป็นใครกันแน่
ยินดีต้อนรับ
เร็วเข้า!
เร็วเข้า มีสามชีวิตเป็นเดิมพันนะ มาลุยกันเลย!
คนงานโรงหลอมอยู่ในส่วนพิพิธภัณฑ์แล้ว เรากำลังจะตัดประตู
ดี
เร็วเข้า! เอาเลย!
ผมต้องใช้เครื่องเจาะ
เครื่องเจาะอยู่ไหน
สต็อกโฮล์ม เครื่องเจาะอยู่ไหน
ตรงนั้น
มอร์ฟีน
ขอมอร์ฟีนหน่อย ขอร้อง
ผมรู้จักสีหน้าแบบนั้น
ฆ่าคนตายครั้งแรก
มักฝังอยู่ในหัว วนเวียนไปมา
แล้วมันจะผ่านไป มันเป็นอาการช็อก
มอร์ฟีน ขอร้อง
เตรียมตัวนะ โตเกียว ทำตัวให้สวยได้เลย ผมกำลังจะไปหาแล้ว
คนเราคิดว่ารักแท้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิต
สิ่งที่คนไม่รู้ก็คือคุณมีได้หลายชีวิต
ริโอ ใช่ไหม
ใช่
ทำอะไรอยู่
ดูดาวอยู่น่ะ
อะไร
ดูไม่เข้ากับนายเลย
นั่นเพราะคุณไม่รู้จักผม
ดูนี่ นั่นกลุ่มดาวกระบวยใหญ่
นั่นก็กลุ่มดาวหมีใหญ่
ส่วนนั่นกลุ่มดาวหมีเล็ก
เป็นแฮกเกอร์กับนักดาราศาสตร์สินะ ดูซะก่อน
ศาสตราจารย์นี่ครอบคลุมทุกแขนงจริงๆ
มีคนอ่านอนาคตจากดวงดาวได้ด้วยนะ
นายอ่านเป็นไหม
ก็อาจจะเป็น
อ่านอนาคตให้ฉันหน่อยสิ
เอาจริงเหรอ
ก็ได้
โอเค ดูจากตำแหน่งดวงดาวนะ…
ดูเหมือนคุณจะได้เจอผู้ชายคนหนึ่ง
เขาน่ารักไหม
เราต้องดูกาแล็กซีแอนดรอเมดาก่อน
ดูนั่น อยู่นั่นไง
- อะไร - กลุ่มดาว
ตรงไหน
ดูสิ ตรงนั้น
อ๋อ ใช่
มีอะไร
เขาเป็นผู้ชายธรรมดา
แล้วก็สันโดษหน่อยๆ ด้วย
เป็นผู้ชายทั่วๆ ไป
แต่ก็เป็นคนดี
ฉันไม่รู้ว่าจะเจอเขาได้ยังไง
ถูกขังอยู่ที่นี่ วันๆ ได้แต่เข้าเรียน กับศาสตราจารย์
พนันได้เลยว่ากลุ่มดาวค้างคาวรู้แน่
งั้นมาถามมันกัน
- ว้าว แปลกแฮะ - อะไรเหรอ
กลุ่มดาวค้างคาวบอกว่า คุณจะได้เจอเขาตอนเต้นรำ
เต้นรำกันไหม
ไม่เป็นไร เราเสียเครื่องพ่นไปหนึ่งตัวแล้ว
เรามีเวลาเท่าไร
หกนาทีเป็นอย่างต่ำ
ศาสตราจารย์ นั่นเสียงอะไร
ผมต้องบอกคุณบางอย่าง
มีพวกเราอีกคนอยู่ที่บ่อระบายน้ำท่วม
สารวัตรอลิเซีย ซิเอร์ราคลอดลูกแล้ว
เป็นทารกหญิงแสนสวนหนักราวสามกิโลครึ่ง
แล้วก็สุขภาพดีเยี่ยม
ยินดีด้วยนะ
เด็กทารกเป็นความสุขเสมอ และ…
หลังๆ นี้แถวนี้ไม่มีความสุขเหลือมากนัก
แกชื่ออะไรเหรอ
คือ…
ฉันกำลังคิดว่าจะตั้งชื่อเป็น ภาษาเยอรมันตามพ่อแก
แต่เพราะแกเป็นเด็กผู้หญิง ฉันเลยคิดไม่ออก
ดานิซาดีไหม
ที่ประเทศผม มันแปลว่า "ดาวประกายพรึก"
คุณนี่เป็นนักกวีชัดๆ เลย มาร์แซย์
ถ้าเปิดรับความคิดเห็น
ฉันชอบชื่อลูเซียให้เด็กผู้หญิงมาตลอดเลย
ไม่รู้ว่าแกเหมาะจะชื่อลูเซียไหม
แกเหมือนน่าจะชื่อวิกตอเรียมากกว่า
วิกตอเรีย
ฉันจะตั้งชื่อแกว่าวิกตอเรีย
เพราะมากครับ
งั้นก็วิกตอเรียนี่แหละ
เพราะแกจะพุ่งแรงเหมือนกระสุน และฉันก็จะอยู่กับแก
รับหน่อยค่ะ
วิกตอเรีย
นายซื้อสีชมพูมาหมดเลย
ชมพู เพราะแกเป็นเด็กผู้หญิง
แล้วไง ข้อแรกนะ ไม่มีสีไหน เป็นของเด็กผู้หญิงหรือผู้ชาย
ข้อสอง นายกำลังตั้งเงื่อนไขให้แกนะ
นายไม่รู้หรอกว่าแกจะรู้สึกเป็นเด็กผู้หญิง หรือผู้ชาย พระเจ้าเท่านั้นที่รู้
แกยังอายุไม่ถึงวันด้วยซ้ำ นายก็มาทำให้แกช้ำใจซะแล้ว
ขนาดขวดนมยังซื้อสีชมพูมาเลย ส่งเด็กมาให้ฉันเลย
ไม่เอา เธอให้ผมเป็นคนอุ้ม คุณนั่นแหละเสียสติไปแล้ว
คุ้มกันประตูไว้นะ
เครื่องพ่นไฟดับแล้ว
เราเหลือเครื่องพ่นไฟสองตัวแล้ว
เอาสิ เร็วเข้า!
กาญิโซ พวกมันอยู่ในห้องเก็บอาหาร
โตเกียว วิ่ง!
ยิง!
โตเกียว!
โตเกียว ไม่นะ!
วันที่ฉันฆ่ากานเดีย โอกาสของฉันก็เหลือน้อยนิด
ฉันเหมือนหุ่นกระบอกที่เต็มไปด้วยลูกกระสุน
และขณะมีกระสุนห้านัดฝังอยู่ในร่างกาย
ฉันก็นึกถึงซามูไรของฉัน
เปิดสิ ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่แหวนหรอก
มันคือซามูไรญี่ปุ่น
ฉันเจอมันที่ตู้โชว์ในร้าน
มันเป็นสัญญาณ
คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอคิดอะไรอยู่
นายใช้ลูกแก้วหิมะอ่านใจฉันได้งั้นเหรอ
เธอไม่ได้อยากมีชีวิตสูงส่ง แล้วทิ้งแม่ของเธอไว้ข้างหลัง
ฉันคิดเรื่องนั้นแล้วเหมือนกัน
เราจะให้ของขวัญท่าน
นักเต้นเปลื้องผ้าหนุ่มๆ ที่จะทำให้ชีวิตแม่จี๊ดจ๊าดขึ้นเหรอ
เราจะจ่ายค่าจำนองให้ท่าน
ถ้าเราไปโพลินีเซีย ท่านก็ไปโรมได้
หรือปารีส หรือที่ไหนก็ได้ที่ท่านอยากไป
ท่านจะได้สนุกกับชีวิต
ท่านสมควรได้มีชีวิตแบบนั้นเหมือนกัน
และเธอก็ต้องการแบบนั้น
แล้วเราจะไปเอาเงินมาจากไหน
ถามมันสิ ถูๆ หน่อยแล้วดูซิว่ามันจะว่ายังไง
ไหนดูซิ
มันบอกว่า…
มันบอกว่าเธอคิดไว้แล้วว่าเราจะทำกันยังไง
ธนาคาร
เราปล้นสำเร็จหมดจดมาได้ 15 ครั้ง
เราเข้าใจกันและกัน
- เราเก่ง - เราสุดยอดเลยละ
งั้นมาลุยธนาคารกันเลย
รู้นะว่ามันจะเสี่ยงยิ่งกว่าเดิม
อดทนไว้นะ
โตเกียวบาดเจ็บ ศาสตราจารย์
เธอถูกยิงที่แขนกับขา
เวรเอ๊ย เครื่องพ่นไฟดับแล้ว
พอแล้ว ทุกคน กลับไปที่โรงหลอม
อดทนไว้ก่อนนะ
ศาสตราจารย์ แก๊สเราหมดแล้ว
ช่วยหน่อย ลิสบอน
เดนเวอร์ ฟังนะ
เราต้องการเวลาเพิ่มเพื่อเปิดประตูพิพิธภัณฑ์
ทำแนวป้องกันเพื่อคุ้มกันทาง ที่พวกนั้นอาจใช้เข้ามา
ตราบที่นายปักหลักอยู่ได้ ก็ยังมีโอกาส
เราจะต้านไว้ครับ
เตรียมพร้อม
เอาเลย
แม่งเอ๊ย!
นายจะไม่เข้าไป นายเป็นตัวสำรองแล้ว ตามฉันมา
พวกนาย ไปติดตั้งระเบิด
ยิงใครก็ตามที่เข้าประตูนั้นมานะ
คนอื่นๆ หาที่กำบัง
เธอยิงไหวไหม
ไหวจนกว่าแขนขาดเลยละ
มะนิลา เร็วเข้า มาเร็ว!
ศาสตราจารย์ เราอยู่หลังแนวป้องกันแล้ว และไม่มีทางออกแล้ว
ไม่มีทางออกแล้ว
เดนเวอร์
เดนเวอร์ ช่อง
เดนเวอร์ มีช่องอยู่
ลิฟต์ส่งอาหาร
ลิฟต์ส่งอาหารจากออฟฟิศ เดนเวอร์
เดนเวอร์ ลิฟต์ส่งอาหาร…
จากออฟฟิศ เดนเวอร์
อยู่นี่ไง อยู่นี่!
อะไร
มันสูงอย่างน้อยหกชั้นได้
แม่งเอ๊ย!
เร็วเข้า ลงไป
- ว่าไงนะ - พวกเธอต้องลงไป
ทั้งคู่เลย เร็วเข้า
ลงไปเดี๋ยวนี้
- แล้วเธอล่ะ - ฉันจะอยู่
- ว่าไงนะ - ฉันลงไปไม่ได้
มะนิลา ฟังฉันนะ มะนิลา!
ฉันจับเชือกไม่ไหว เข้าใจไหม
ฉันต้องการให้เธอลงไปให้ไวเลย
แล้วหาเบาะ ผ้าม่าน ลังกระดาษ อะไรก็ได้มากองไว้ข้างล่าง
อะไรก็ได้ ได้ยินฉันไหม แล้วฉันจะโดดลงไป
- มะนิลา - ไม่
ไป เดี๋ยวนี้!
มะนิลา ลงมา! เร็วเข้า! ลงไปเลย!
ฉันจะไม่ทิ้งเธอ
เธอจะมากับฉัน ฉันจะไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่
- ไม่ เดนเวอร์! - ไปกันเถอะ
- ทิ้งฉันไว้นี่แหละ นายทำฉันเจ็บนะ - โตเกียว
ฟังฉันนะ ขอล่ะ
พ่อฉันตายไปแล้วในการปล้น
ฉันจะไม่ยอมให้พี่สาวมาตายอีก
ไม่ยอม
ที่รัก
ฉันต้องการให้นายช่วยชีวิตฉันต่างหาก
- ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย - ก็ได้
ตกลงนะ
ไปสิ ฉันไม่เป็นไร
- ระเบิดพร้อม - เชื่อมตัวจุดระเบิด
โตเกียว!
ตัวจุดระเบิดพร้อม
โตเกียว
โตเกียว ผมอยู่ที่นี่กับคุณแล้วนะ
ผมอยู่ที่นี่แล้ว
รามิโร
อดทนไว้ ผมจะไปพาคุณออกมา ตกลงไหม
- นายเก่งเรื่องก่อสร้างด้วยสิท่า - ผมมีแต่เรื่องให้ประหลาดใจเลยละ
หาที่กำบัง!
โตเกียว มีอะไร
เกิดอะไรขึ้น
ริโอ พวกมันมาแล้ว
เรากำลังเข้าไป!
มะนิลา เร็วเข้า!
- ผมจะเจาะช่องเพิ่ม - ริโอ
ไม่มีเวลาแล้วละ
ไม่มีเวลาแล้ว
อย่าพูดแบบนั้น อย่ายิ้มแบบนั้นด้วย
เพราะฉันมีความสุขที่นายอยู่ที่นี่ไง
ไม่
โตเกียว
เร็วเข้า
รู้ไหมว่าฉันกำลังคิดถึงอะไร
คืนแรกของเราในโทเลโด
ตอนเราเต้นรำด้วยกัน
เอาเลย!
ศาสตราจารย์ เราอยู่ข้างล่างแล้ว
โตเกียว พวกเขาอยู่ข้างล่างแล้ว
ต้านไว้ 30 วินาทีนะ
โมนิกา! นี่!
โมนิกา เวรเอ๊ย!
ทำเร็ว เร็วเข้า!
ยิง!
โตเกียว
ริโอ
อย่าเศร้าใจไปเลย
- วันนี้บางอย่างจะจบลง - ไม่
แต่วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ของนายนะ
นายต้องใช้ชีวิตอีกหลายๆ ชีวิตเลยนะ
- ไม่ - ใช้ชีวิตให้เยอะๆ เลย
เดินหน้า!
นายต้องไปแล้วละ…
เพราะได้เวลาก่อกวนแล้ว
ไม่!
โตเกียว!
ยิงเลย อาร์เตเช!
ไม่!
กานาเลคาส!
แม่งเอ๊ย!
ยิงเลย กานเดีย!
โตเกียว โดดเลย!
โตเกียว!
โตเกียว ได้ยินไหม
โตเกียว ไม่มีเวลาแล้ว กระโดดเดี๋ยวนี้
โตเกียว!
ไม่มีเวลาแล้วนะ โดดเดี๋ยวนี้
ต่อไปคงยากแน่ๆ ศาสตราจารย์ คุณจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีฉัน
ไม่เอานะ โตเกียว กระโดดสิ!
คุณเป็นเทวดาผู้พิทักษ์ของฉันมาตลอด
ถึงตาฉันเป็นให้คุณบ้างแล้ว
ไม่!
ฉันไม่ใช่พวกที่จะยอมเน่าตายในคุก
ฉันเป็นพวกชอบวิ่งหนีมากกว่า
และถ้าร่างกายฉันวิ่งหนีไม่ไหว
อย่างน้อยวิญญาณของฉันก็ทำได้
ถอยไป!
โตเกียว!
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์ ุก