Co tutaj robisz?
To ja powinienem cię o to zapytać. Tak lekkomyślnie korzystasz z mocy?
Od kiedy to stałaś się taka odważna?
Bo ja…
To już nieważne. Przyjechałem w dobrym momencie.
Jedną chwilę!
Co to ma być? Za kogo się pan uważa? Wtargnął pan tutaj bez pozwolenia.
Pani Kudo, ten człowiek to…
Bardzo przepraszam, że pozwoliłem sobie na taką
niezapowiedzianą wizytę.
Miło panią poznać. Jestem kuzynem Miyo,
a nazywam się Arata Usuba.
U-usuba? Ale jak to?
Chcę pani podziękować za tak troskliwą opiekę nad Miyo.
Ostatnio przyszło mi do głowy, że powinienem tu przyjechać
i poznać panią osobiście.
Pracuję jako negocjator w Ministerstwie Dworu Cesarskiego.
Czasami zdarza mi się również współpracować z Kiyoką.
A-arata…
No dalej, Miyo.
Powiedz mi, do czego chciałaś wykorzystać
swoją nadnaturalną zdolność?
Ten mężczyzna prawdopodobnie umrze, jeśli nie otrzyma pomocy.
Poczułam, że muszę coś dla niego zrobić.
Mówiłem ci to bardzo wiele razy.
W najgorszym wypadku możesz umrzeć, jeśli będziesz działać samodzielnie.
Ja… ja nie chciałam…
Rzucając się w sam środek niebezpieczeństwa,
ryzykujesz własne życie, a przecież twoja śmierć zasmuciłaby tych,
którzy się o ciebie troszczą.
Proszę cię, żebyś o tym nie zapominała.
Ale przyznaję,
teraz już chyba tylko twoja zdolność jest jeszcze w stanie uratować tego
biednego chłopaka.
Kota…
Słuchaj,
jak dotąd nie nauczyłaś się w odpowiedni sposób kontrolować swojej mocy.
Jeśli chcesz jej użyć, pozwól mi przynajmniej
stać obok i pilnować, czy wszystko w porządku.
Bardzo proszę.
Zaczynaj.
Dobrze.
MOJE SZCZĘŚLIWE MAŁŻEŃSTWO
Demony zrodzone z krwi
Pomocy!
Biegnij w tę stronę! Szybko!
Czy jest pan żołnierzem?
Tak. Co się stało?
W chatce pojawił się demon.
Zaatakował kilka osób.
W tej ruinie?
Tak, proszę nam pomóc! W końcu jest pan żołnierzem, nie?
Uciekajmy stąd! Bo jeszcze nas pożre!
Tak. Niech pan też stąd ucieka, póki może!
Spodziewałem się pańskiej wizyty, panie Kiyoko Kudo.
Więc ten cały demon to sprawka waszej wspólnoty.
Nie chcemy straszyć wieśniaków.
My tylko ofiarujemy moce tym, którzy są ich pozbawieni.
Zmieniając niewinnych ludzi w demony?
Odkrywamy jedynie ukrytą w ich wnętrzu grozę,
którą uzdolnieni nazywają błogosławieństwem.
O czym ty gadasz?
Nasz świat jest zniekształcony.
Tylko nieliczni poznali sekret. Wiedzą o istnieniu nadnaturalnych
zdolności i zmor, i udają, że wszystko kontrolują.
Nieważne, czy ktoś jest słaby czy silny.
Wszyscy powinni móc dostąpić błogosławieństwa.
Wystarczy już tych nawiedzonych bredni.
W tym kraju wszyscy obywatele powinni być równi. Tak byłoby sprawiedliwie!
To dość imponujące.
Kiyoko Kudo,
czy chcesz dołączyć do nas i wspólnymi siłami budować sprawiedliwy świat?
Nie mam zamiaru dyskutować z obłąkanym.
Mówisz tak, bo jesteś szczęśliwcem.
Posiadasz nadnaturalne zdolności i wielki majątek,
który zawdzięczasz swojemu pochodzeniu.
Powiem raz jeszcze.
Nie mam zamiaru dyskutować na ten temat z kimś obłąkanym.
Poznaj to, co wzniosłe
i przerażające.
Zapamiętaj!
Jesteśmy Wspólnotą Darów!
Ofiarujemy ludziom ich zdolności.
A oto przedsmak nowego świata, którego podstawy stworzył nasz założyciel,
czyli Naoshi Usui.
Więc to jest demon.
Co tutaj robisz?
Jak widzisz, przyszedłem ci pomóc.
Wcale nie potrzebuję twojego wsparcia.
Przestań, nie musisz być taki surowy.
Pozwól mi walczyć razem z tobą.
Zajmę się tymi w pelerynach,
a wielką bestię zostawię tobie.
To twój koniec.
Już.
Poradziliśmy sobie bez trudu.
Tak.
Co to jest?
Wyczuwam złowrogą aurę.
Zdaje się, że to przedmiot stworzony dzięki zaklęciu.
Musiał to wypić, żeby stać się demonem?
To ty, Kota?
Przyszłam ci pomóc.
Wszystko będzie dobrze.
Kota!
Co mam robić? Wymyśl coś.
Przypomnij sobie to, czego nauczył cię Arata.
Co to?
Miyo!
Kota!
Zrobię to. Nie mam wyjścia.
Uratuję go.
Dam radę!
Odejdź od niego! Masz odejść!
Miyo!
Zbudź się!
Powiedz mi, czy mnie widzisz. Miyo! Hej!
Widzę. Wróciłam. Kota chyba też.
Tak.
Synku, nic ci nie jest?
Syneczku! Nareszcie otworzyłeś oczy!
Wszystko dzięki panience. Nie wiem, jak mam podziękować…
Ale to nic wielkiego.
Uratowałaś chłopaka.
Możesz być z siebie dumna.
Tak.
W końcu. Wreszcie mogłam komuś pomóc.
Cieszę się. Tak bardzo.
Miyo!
To narzeczony!
Jesteś!
Narzeczony!
Dobrze, że jesteś bezpieczna.
Tak.
Martwiłam się.
No i? Po co tu do nas przyjechałeś?
Taki dostałem rozkaz prosto z ust jego wysokości księcia Takaihito.
Podobno w tej okolicy rozpoczęła działalność
podejrzana organizacja.
To Wspólnota Darów.
Walczyłem dzisiaj z jednym z nich.
Nie znam wszystkich szczegółów, ale dzięki tej krwi ludzie
wpadają w stan opętania.
Wspólnota Darów?
Tak.
Najwyraźniej ich założyciel, Naoshi Usui,
chcę stworzyć nowy świat, w którym każdy może posiadać
nadnaturalną zdolność.
Czekaj. Że co?
Coś się stało?
Czyli przywódcą tej dziwnej wspólnoty jest Naoshi Usui?
Tak.
Ale jak?
Teraz zaczynam rozumieć. To dlatego książę mnie wybrał.
Usuba, co się dzieje?
Naoshi Usui wywodzi się z tej samej linii Usubów, co my.
Jest naszym krewnym.
Moje szczęśliwe małżeństwo
Przyznaję, nie sądziłem, że usłyszę to nazwisko.
Jeżeli to, co opowiadasz, jest prawdą, twórca wspólnoty jest z rodu Usui,
która wywodzi się bezpośrednio z rodu Usuba.
Pewnego dnia zniknął bez śladu i słuch o nim zaginął.
To właśnie jest Naoshi Usui.
Jak to?
Usui posiadał nadnaturalną zdolność,
a do tego brano go pod uwagę jako kandydata
na narzeczonego matki Miyo, Sumi Usuby.
Narzeczonego?
Tak.
Ale gdy Sumi Usubę obiecano rodzinie Saimorich,
Naoshi uciekł z domu Usubów i przepadł bez wieści.
Dlaczego uciekł?
Tego niestety nie umiem powiedzieć.
Nie chcę, żeby tak było,
ale jeżeli to on założył i dalej
prowadzi Wspólnotę Darów,
to można powiedzieć, że źródłem tych wszystkich grzechów
po raz kolejny okazał się ród Usuba.
Choćby tak było,
złożę księciu Takaihito raport z dzisiejszych wydarzeń i będę dalej
prowadził śledztwo w tej tajemniczej sprawie.
Tak. Proszę.
Dobrze. Czas, żebym wracał do siebie.
Sprawy rodu Usuba
w pewien sposób dotyczą także i mnie.
Ale nie wiem, co mogłabym powiedzieć.
Narzeczony!
Powiedz, nie zmarzłaś już trochę?
Nie, jest mi dobrze.
Ale czy ty nie zmarzniesz bez tej marynarki?
Spokojnie, nic mi nie będzie.
Za to twoja mina jest dla mnie trudniejsza do zniesienia niż chłód.
Ta sprawa Usui
i sprawa mojej matki…
Chcę powiedzieć, że rozumiem, jak jest ci ciężko.
Widzę też, jak bardzo się starasz.
Niestety niełatwo osiągnąć to, czego pragniesz,
chociaż wkładasz w to wiele wysiłku.
Miyo,
obiecuję, że zrobię to, czego ty nie możesz,
zostawię w twoich rękach to, z czym sobie poradzisz
i spróbuję zapełnić pustkę po tym, czego nie możesz zdobyć.
Tak właśnie chcę żyć u twego boku.
Jeśli będziemy sobie pomagać w naszych niedostatkach,
wierzę, że osiągniemy szczęście jako mąż i żona.
Powiedz, proszę,
czy ty jesteś zadowolony ze wsparcia, jakie ci okazuję?
Już w tej chwili nie wyobrażam sobie, że mógłbym żyć bez ciebie.
Nie zauważyłaś tego?
Jego uśmiech rozświetlał noc razem z księżycem.
Był tak piękny, że aż bałam się zamrugać. Jakby miał zniknąć.
Zdawało się, że ta chwila trwa całą wieczność.
Zachowam ją na zawsze na dnie mojego serca.
Usta!
Usta narzeczonego…
Nie mogłam przez niego spać w nocy.
Co teraz? Jak mogę spojrzeć mu w oczy po tym
wszystkim, co wydarzyło się wczoraj?
Hazuki wybrała tę suknię specjalnie dla mnie.
Wzięłam ją ze sobą, ale nie miałam kiedy włożyć.
Dzień dobry, tutaj Nae. Czy mogę wejść?
Tak. Oczywiście, proszę.
Pani Kudo?
Słyszałam, że wkrótce wracasz do stolicy.
Cieszę się, że nie będziesz mnie już
niepokoić w moim domu.
Przepraszam. Nie chciałam sprawiać problemów.
Proszę o wybaczenie.
Zapamiętaj, nie życzę sobie, żebyś tu jeszcze kiedyś wracała.
Jaśnie pani…
Czy to twoja sukienka?
Tak. Jest moja.
Proszę. Nie spodziewałam się po
tobie czegoś tak ładnego.
Cóż, mogę liczyć na to, że jeszcze ją założysz?
No, chciałabym ją…
Mam już dosyć tych twoich zdziwionych okrzyków i tego wiecznego jąkania.
Odpowiedz mi jak człowiek. Założysz ją czy nie?
Bardzo panią przepraszam.
Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie przepraszała za każde
swoje bezmyślne słowo?
Dobrze. Wystarczy, spójrz na mnie.
Twoja historia jest mi całkowicie obojętna.
Nie będę tolerować tych twoich irytujących przeprosin.
I nie zamierzam cię akceptować.
Ro-zumiem.
Dobrze. Przyszłam tylko po to, żeby powiedzieć ci coś, zanim odjedziesz.
Jesteś brzydka, niewdzięczna i niewykształcona.
Nie masz za grosz pewności siebie i można tobą tylko gardzić,
gdy widzi się twoją duchową nędzę.
Ale nie mogę udawać, że nie zauważyłam, jak wiele wysiłku włożyłaś w pracę,
którą kazałam ci wykonać. Byłaś bardzo zdeterminowana,
żeby nie zmartwić Kiyoki.
Chcę powiedzieć, że
w prawidłowy sposób wypełniasz obowiązki narzeczonej Kiyoki i nawet ja muszę
to uczciwie przyznać.
Podaj mi teraz rękę.
Długo każesz mi jeszcze czekać?
Nie maż się i podaj mi rękę.
Już.
Co to jest?
Nie widziałaś czegoś takiego?
To zwykła, stara wstążka do włosów. Kiedyś ją nosiłam,
ale już nigdy więcej jej nie założę.
Podejrzewam, że ty nie pogardzisz takim śmieciem?
Ale to jest…
Przecież już powiedziałam, że śmieć.
Ale jeśli naprawdę podoba ci się taki staroć, to nie mam nic przeciwko,
żebyś go sobie wzięła i nosiła.
Wydaje mi się,
że ta wstążka ma być prezentem od pani domu dla naszej młodej dziedziczki.
Jeśli się panience podoba, proszę ją przyjąć i niczym
się nie przejmować.
T-tak.
Nae! Co tam jeszcze robisz?
Nic. Już idę.
Zrobiła panienka na wszystkich bardzo dobre wrażenie,
kiedy uratowała wczoraj tego biednego chłopca.
Chyba nasza pani pomyślała, że tak wyrazi swoje uznanie.
A teraz przepraszam, muszę iść.
Posłuchaj,
do czasu nastepnej wizyty, popracuj nad tym jej nerwowym zachowaniem.
Nie da się go wytrzymać.
Skoro ma być kojarzona z rodziną Kudo,
powinna mieć w sobie chociaż odrobinę więcej godności.
Jak sobie życzysz.
Bardzo dziękuję. To była miła wizyta.
Proszę cię, opiekuj się Kiyoką. Ty wiesz jak.
Tak.
Nie ruszać się! Rzućcie broń!
Zaraz. Co?
Chyba nikogo tutaj nie ma.
Dotarliśmy zbyt późno?
Bądźcie czujni.
Ci fanatycy mogą tu być. Może tylko się ukryli.
Nie!
Muszę pojechać prosto do jednostki.
Jakie masz plany?
Najpierw odwiozę Miyo do domu.
A potem chyba złożę raport księciu Takaihito.
Miyo, stań jak najbliżej!
Narzeczony…
Miło mi was wszystkich poznać.
Głowę rodziny Kudo,
członka rodziny Usuba,
a także moją najdroższą córkę.