Miło mi was wszystkich poznać.
Głowę rodziny Kudo, członka rodziny Usuba,
a także moją córkę.
Ale to brzmi zbyt dramatycznie.
Czy ty jesteś Naoshi Usui?
Tak jest.
Miyo, cofnij się!
No i po co ta cała agresja?
Dzisiaj przyszedłem jedynie się z wami przywitać.
Naprawdę myślisz, że możesz nam uciec?
On zniknął?
Zachowaj czujność.
Miyo,
moja droga córeczko,
wrócę po ciebie. Obiecuję ci to.
Miyo!
Córeczka?
MOJE SZCZĘŚLIWE MAŁŻEŃSTWO
Co przywiał jesienny wietrzyk
Wczoraj o godzinie dwunastej Pierwszy Oddział pod wodzą Yoshito Godo
zlokalizował bazę Wspólnoty Darów i włamał się tam.
Niestety na miejscu wpadli w pułapkę wroga.
Godo wyzdrowieje za dwa miesiące. Poza nim są też inni ranni.
Żeby uzupełnić te straty, dołączy do nas oficer z Drugiego Plutonu.
Jinnouchi.
Tak!
Kaoruko Jinnouchi. Pewnie wielu z was ją zna.
Już dla nas pracowała i wie, jak tutaj działamy.
Godnie zastąpię Godo. Jestem gotowa do pracy.
To będzie dla mnie zaszczyt.
Przejdźmy teraz do tego, o co pytałem.
Tak. Dobrze przyjrzałem się człowiekowi, z którym pan walczył, komandorze.
Przed panem leży gotowy raport.
Ktoś z rodziny Houjou?
Ministerstwo Dworu Cesarskiego nadzoruje uzdolnionych.
Wyślizgnięcię się ministerstwu i dołączenie
do wspólnoty wydaje się niemożliwe.
Dopytałem w stosownym departamencie. Ministerialny nadzór działa bez zarzutu.
A jednak od dawna nie mieli wieści na temat tego Houjou.
W dodatku nikt nie uznał, że może to być podejrzane.
Co to oznacza?
Moim zdaniem należałoby założyć, że ma to jakiś związek z Usui.
Umie wpływać na psychikę i kreować ludzkie myśli.
To krewny rodu Usuba, więc pewnie to podobna moc.
Po raz pierwszy wejdę do tego budynku. Denerwuję się.
Proszę wejść.
Witam. Od tego momentu w naszych zebraniach
będą brać udział członkowie rodu Usuba.
Oni są uzdolnieni?
Czy to bezpieczne ich tutaj zapraszać?
A jeżeli namieszają nam w głowach?
Omówmy, co wiemy o nadnaturalnej zdolności Usui.
Arata Usuba?
Nawet wśród Usubów jego zdolność uchodzi za niezwykle potężną.
Wzrok, słuch, smak, zapach, dotyk.
Potrafi kontrolować zmysły oraz to, co dzięki nim odbiera i przetwarza mózg.
Usui umie zmienić te dane.
Mógłby tu wejść i, gdyby tylko tego chciał,
nikt z nas nie miałby o tym pojęcia.
Czyli może kogoś niepostrzeżenie otruć? Albo pokazywać komuś iluzje,
przejmując kontrolę nad wzrokiem?
Straszne…
Jednakże korzystanie z takiej zdolności ma swoją cenę.
Sądzę, że tak wielka moc stanowi ogromne obciążenie dla sił fizycznych Usui,
a zatem nie może jej wykorzystywać bez żadnych ograniczeń.
Nawet jeśli weźmiemy to pod uwagę, będzie ciężko.
Ma za sobą wsparcie fanatyków ze swojej Wspólnoty Darów.
Kiedy niedawno walczyłem z Houjou,
mówił mi, że chcą stworzyć nowy świat, w którym każdy posiada nadnaturalne moce.
Chcą wprowadzać zmorę do ludzkiego ciała i w ten jakże okrutny sposób budzić
uśpione zdolności.
Co za niemoralny pomysł.
To część ich planu, dzięki któremu zrealizują swoje ambicje.
O ile wiem, Usui chciałby też wykorzystać
w nim obecną tu Miyo Saimori.
Miyo Saimori jest posiadaczką Oka Snu. To wyjątkowa zdolność,
największa z mocy Usubów.
Możemy założyć, że Usui również chciałby ją mieć.
Poprosiłem Miyo dzisiaj o przyjście, a od jutra będzie podlegać
naszej ochronie.
Wyraziła na to zgodę.
Tak. Wiem, że tu będę bezpieczna.
Dobrze. Czas wybrać ochroniarza. Jinnouchi?
Tak.
Chcę, żebyś to była ty.
Od teraz będę panienkę chronić. Jestem Kaoruko Jinnouchi.
A ja Miyo Saimori. Miło mi cię poznać.
W razie zagrożenia ty pierwsza stawisz czoło Usui i uzdolnionym członkom
jego Wspólnoty Darów.
Nie zawiedź.
Tak jest. Proszę na mnie liczyć.
Jest niesamowita.
Najpierw oprowadzę panienkę po terenie.
Tutaj przyjmujemy gości. Do tego pokoju trafia każdy interesant.
To biuro administracji. Tu pracuje kadra urzędnicza.
A to jest męska toaleta.
Tuż obok niej znajduje się męska szatnia.
No a gdzie jest toaleta dla kobiet?
Żeby dojść do damskiej toalety, trzeba wyjść z tego budynku.
Niestety to jedyna damska toaleta w całej naszej jednostce.
Ma służyć również gościom, więc ciężko się tam dostać.
To naprawdę uciążliwe!
Chyba jesteśmy w podobnym wieku, prawda?
Ja mam już dwadzieścia lat.
To tak samo jak ja.
Zdaje się, że łączą nas też inne rzeczy.
Jesteśmy uzdolnione, ale mimo wieku wciąż nie mamy mężów.
W sumie chcę po prostu powiedzieć, że…
Zostaniesz moją przyjaciółką?
Jak to? Mamy być przyjaciółkami?
Tak. Będziemy teraz spędzać ze sobą bardzo dużo czasu,
więc tak byłoby nam łatwiej.
Poza tym nigdy nie miałam zbyt wielu przyjaciółek.
Proszę, to będzie dla mnie zaszczyt!
Oczywiście. To bardzo miłe.
Dziękuję ci!
Mów do mnie po prostu Kaoruko.
Jinnouchi brzmi trochę zbyt poważnie i oficjalnie.
Dobrze.
Czy mogę mówić ci po imieniu?
Tak!
A teraz pokażę ci, jak wygląda kuchnia.
Widziałaś to?
Tak, ale nie przejmuj się.
Wojsko to męskie towarzystwo.
Na wiele rzeczy nie zwraca się uwagi.
Kuchnia jest w tym stanie, odkąd tu przyszłam, więc…
Nie będę mówić jak długo.
Lepiej, żebyś tego nie oglądała. Chodźmy dalej.
Dobrze.
A oto jest nasza kantyna.
Jakie zapachy!
Mamy tutaj naprawdę pyszne jedzenie.
Posiłki w koszarach w starej stolicy nie były złe,
ale nie umywały się do tutejszych.
No i porcje dają nam całkiem duże.
Czy to możliwe, że narzeczony woli jeść tu,
zamiast brać z domu posiłek, który zrobiłam?
Kaoruko, czy poza tobą są tu jeszcze jakieś
inne kobiety na służbie?
Nie, jestem tylko ja.
Zazwyczaj wojsko wcale nie przyjmuje kobiet,
ale zdolności są cenne
i dlatego zostałam zrekrutowana do tej jednostki.
Świetnie!
Proszę! To ostatnie miejsce, które zwiedzimy.
Nasze dojo!
Widzisz, to moje ulubione miejsce,
więc zostawiłam je na koniec.
Najbardziej lubisz dojo?
Tak. To rodzinne. My też takie mamy.
Spędziłam w nim mnóstwo czasu jako dziewczynka.
Tutaj się relaksuję.
Jinnouchi.
Dobrze cię widzieć.
Dowódco Mukadeyama, melduję obecność.
Jest i narzeczona komandora. Przepraszam, nie znamy się.
Dzień dobry. Nazywam się Miyo Saimori.
Miło panienkę poznać. Ja nazywam się Mukadeyama.
Dziękuję, że wzięła panienka udział w
naszym dzisiejszym zebraniu.
Drobiazg.
Proszę powiedzieć, co was tu teraz sprowadza?
Kauroko postanowiła oprowadzić mnie po kwaterach i terenie całej jednostki.
A… już rozumiem.
Jinnouchi, co powiesz na pojedynek?
Ale właśnie wypełniam obowiązki ochroniarza.
Mamy nowego rekruta i chciałbym, żebyś dała mu lekcję.
Nie martw się, popilnuję w tym czasie panienki.
No ale…
Nic mi nie będzie. Idź.
W takim razie skoro nalegasz…
Tylko raz.
- Pozdrawiam cię. - Pozdrawiam cię.
Tanaka, tylko tego nie przegraj!
Przegrana z kobietą to wstyd na całe życie!
Niech panienka powie, które z nich ma większe szanse?
No…
Chyba Kaoruko. Jest lepsza.
Tak, też tak myślę.
Jej umiejętności znacząco przewyższają jego.
Do tego ma niesamowitą zdolność.
Gdyby nie była kobietą, szybko by awansowała.
Co za strata…
Dla żołnierza najważniejsza jest zawsze jego siła fizyczna.
Dlatego to oczywiste, że kobiety nie będą tu mile widziane.
To kwestia, która dotyczy także panienki.
Otóż kobieta w koszarach według niektórych przynosi jedynie kłopoty.
Dam sobie rękę uciąć, że wielu oficerów tak właśnie myśli.
Chodzi też o pokrewieństwo z rodem Usubów.
Bo Usuba to uzdolniony wróg innych uzdolnionych.
Wróg?
Właściwie czułam to od samego początku.
Nie należymy do tego świata. Ani ja, ani Kaoruko.
A mimo to Kaoruko jest taka… Taka silna!
Dziękuję za pojedynek.
Kaoruko, ty…
Rozum nie powiedział ci, że mężczyzna ma wygrać?
Nie popisuj się, bo kiedyś też zostaniesz rozbita w proch!
Dosyć już tego! Wracać do treningu!
Nie da się złamać. Nie przejmuje się, co myślą inni. Jest sobą.
Ciekawe, czy nadejdzie dzień,
w którym stanę z taką pewnością siebie u boku narzeczonego.
Moje szczęśliwe małżeństwo
Szukasz informacji o Naoshim Usui?
Tak. Znalazłem kilka dokumentów. Przekazałem je wojsku,
które chce zrozumieć jego moc.
Ale w mojej głowie pojawiła się pewna myśl.
Od chwili, gdy książę Takaihito nakazał
mi zmienić rodzinne zwyczaje,
jak wiesz, ciężko pracowałem,
żeby skierować przyszłość
rodziny na właściwy tor.
Ale dotarło do mnie, że wciąż niewiele wiem o naszej rodzinie.
Powiedz mi, kim jest ten tajemniczy człowiek?
Nigdy nie podejrzewałem, że jego nazwisko wróci
do mnie w taki sposób.
Wydaje mi się, że nie miałeś szansy go poznać.
Naoshi Usui opuścił ród Usuba, zanim stałeś się dość duży,
żeby zdać sobie z tego sprawę.
Naoshi był trudnym dzieckiem, które od zawsze fascynowała przemoc.
Nawet w młodym wieku jego nadnaturalna zdolność
wyróżniała się na tle innych mocy.
Nikomu nie ufał i nie chciał słuchać niczyich poleceń.
Dlatego wszyscy odnosili się do niego z niechęcią.
Ja również nie umiałem okiełznać jego charakteru.
Okazało się, że jedyną osobą,
która zdołała nawiązać z nim relację, była Sumi, czyli moja droga córka.
Twoja Sumi?
Tak. Tylko przed nią potrafił się otworzyć.
I tak jak ochroniarz nie odstępował jej na krok.
Jestem pewien, że Sumi mogłaby opowiedzieć
o nim dużo więcej historii.
A potem zabrała mnie do dużego dojo i na plac ćwiczeń terenowych.
Poszłyśmy też do kantyny.
Rozumiem.
Kaoruko mówiła, że jedzenie w waszej kantynie
jest naprawdę przepyszne.
Może lepiej by było, gdybym nie przygotowywała ci już posiłków?
Dlaczego?
Bo…
No bo…
Widzisz, jedzenie w kantynie jest zawsze
świeżo przyrządzone.
I co z tego?
No i dają tam duże porcje, więc pomyślałam,
-że może wolisz stołować się tam. -Ależ skąd.
Ale jak to, nie jest tak?
Zupełnie nie.
Miyo, jem twoje posiłki, dlatego że bardzo mi smakują.
Gdyby to był dla ciebie problem i nie chciałabyś
ich już przygotowywać, to przestań.
Ale jeśli nie, to proszę, gotuj je dalej.
Tak! Zrobię je z przyjemnością, skoro ci smakują.
Świetnie.
Zrobiło się już dość chłodno. Nie zmarzłaś?
Nie, wszystko dobrze.
Narzeczony, spójrz w górę. Zobacz, jaki piękny księżyc.
Tak.
Wspólnota Darów, mówisz?
Tak. Nie wiadomo, kiedy ten dom może być zagrożony.
Gdyby coś mi się stało, proszę cię, zaopiekuj się Miyo.
Drogi Kiyoko, nawet nie myślałem, że kiedyś poprosisz mnie o coś takiego.
A czy to źle?
Nie. Tylko że moim zdaniem taka prośba znaczy, że naprawdę kochasz Miyo.
No proszę. Jeśli to miłość, to mam z nią same problemy.
Przyznaj się, Naoshi, podobno wdałeś się w bójkę.
Nie miałem wyjścia, bo to tamci mnie zaatakowali.
Ja się tylko broniłem.
A nie przesadziłeś z tą obroną? Słyszałam, że ci chłopcy trafili do szpitala.
To Naoshi Usui?
Następnym razem będę ostrożniejszy.
Ale jak to?
Też mam kontuzję i nie mogę samodzielnie wstać.
Proszę, podaj mi rękę.
No pomóż mi.
Znowu oszukujesz.
Dlaczego mi się to przyśniło?
Denerwuje mnie własna niedojrzałość.
Przez sny mogę zobaczyć przyszłość, mogę też wpłynąć na czyjeś myśli i emocje.
Arata mi o tym opowiadał.
Ale wciąż nie wiem jak. Nie potrafię zrozumieć
swojej własnej mocy.
Nawet jeśli we śnie ujrzałam Usui, to na nic.
W żaden sposób nie pomogę narzeczonemu.
Chcę być jakoś przydatna. Jeśli nie dzięki snom,
to dzięki swojej pracy.
Na początek sprzątanie.
Jest jeden problem. Od czego powinnam zacząć?
No właśnie, jak mamy się za to zabrać?
Słuchaj, przepraszam, że ciebie również w to wciągnęłam.
Wiem, że chodzi o moje bezpieczeństwo, ale chcę się do czegoś przydać.
Źle się czuję, kiedy jestem zmuszona do
siedzenia bezczynnie.
Spokojnie.
Mamy pozwolenie prosto od komandora.
Od dawna chciałam tu posprzątać.
To co? Działamy razem?
Tak!
I tak postanowiono, że Miyo zamieszka w koszarach,
gdzie łatwiej zadbać o jej bezpieczeństwo.
Jasne.
Skoro Miyo mieszka na terenie jednostki,
to chcę być jej ochroniarzem.
W takim razie pośpiesz się i prędko zdrowiej.
Nawet z moją pomocą to nie takie proste.
Nic na to nie poradzę.
Wpadnięcie w pułapkę zdecydowanie było błędem,
ale już jestem prawie zdrowy.
I nie poproszę cię o pomoc, choćbyś mnie o to błagał.
Przestań! Nie możesz mnie tak traktować!
Myślałem, że jesteś prawie zdrowy.
No pewnie, że jestem.
Zaraz wyjdę z tego szpitala i zostanę ochroniarzem Miyo.
Właściwie wydaje mi się,
że już się tam nie przydasz.
To stanowisko przydzielono pewnej kobiecie.
Kobiecie?
Przyjechała ze starej stolicy.
Nazywa się, o ile pamiętam, Kaoruko Jinnouchi.
Ałałała…
Jinnouchi, tak?
Tak, a co?
To że… ona jest…