A słyszeliście o tym? Jinnouchi posprzątała naszą
koszarową kuchnię.
Tak. Byłaby z niej całkiem słodka dziewczyna.
Gdyby się nie wychylała.
Nie zgadzam się z wami.
Ona jest zwyczajnie bezczelna.
Widzę, że porażka dała ci się we znaki. Ale rozchmurz się.
No właśnie. To normalne,
że przegrana z dziewczyną cię zabolała.
Tak to już jest.
Nic nie poradzisz.
Przepraszam.
Mogę z wami chwilę porozmawiać?
Słyszałam, że w jednostce najważniejsze
są kompetencje
i że kobieta, która ma moce również może odgrywać
w niej istotną rolę.
Czy to nie jest prawda?
Jeśli mówicie o kimś w taki sposób,
czy nie przeszkadza to w rekrutacji nowych, silnych adeptek?
Bierzemy udział w walce, gdzie stawką jest nasze życie.
Nie będzie nas pouczać ktoś, kto nie ma pojęcia, o czym mówi.
Hej!
Kobiety mają mniej siły i mniejszą wydolność.
W takim razie czy umieją walczyć jak mężczyzna?
Powinny znać swoje miejsce i nie wychodzić przed szereg.
Skoro uważasz, że Kaoruko jest od ciebie dużo gorsza,
to dlaczego nie byłeś w stanie pokonać jej w uczciwej walce?
Co powiedziałaś?
To ty, Kaoruko…
Panie Tanaka, proszę nie zaciskać pięści, gdy podnosi pan rękę.
Chodźmy stąd!
Jasne.
Nic ci nie jest? Co się stało?
Nic, nic, nie przejmuj się tym.
Dobrze, całe szczęście.
Rety, co to za wredny gbur…
Przepraszam cię. W jednostce jest tylko
kilku takich jak on.
To nic.
Frustrujące, ale nic nie poradzę.
Może potem wyczyścimy tutejszą studnię?
A teraz chodź za mną.
Wow, bułeczki!
Jest jeszcze wcześnie, ale chyba czas na małą przerwę.
Zaraz przygotuję dla nas herbatę.
Usiądź przy stole i zajadaj.
Są przepyszne!
Gdzie kupiłaś te cuda?
Nie kupiłam ich. Sama je dziś upiekłam.
Co?
Nie żartuj! Miyo, chyba nie ma rzeczy, której nie potrafisz.
Nie, nie przesadzaj.
No, ale cieszę się, że bułeczki tak ci smakują.
Jeszcze nie jadłam słodyczy w koszarach.
Aż współczuję pozostałym żołnierzom.
I właśnie dlatego dzisiejsze spotkanie przy herbacie musi pozostać między nami.
Proszę, nie patrz się tak na mnie.
Jesteś naprawdę urocza.
Bardzo ci dziękuję.
Mam nadzieję, że teraz Kaoruko wreszcie będzie
miała choć trochę lepszy humor.
MOJE SZCZĘŚLIWE MAŁŻEŃSTWO
GŁĘBOKO W SERCU
Proszę! Kiyoka przyszedł w odwiedziny.
Miło mi cię tutaj gościć. Czyżbyś gorzej się poczuł?
Możesz darować sobie te zaczepki.
To dość oczywiste. Odwiedzam podwładnego.
Więc o to chodzi? W takim razie ta panna u twego
boku musi być narzeczoną, o której tyle się mówi.
Bardzo miło mi poznać.
Nazywam się Miyo Saimori.
Za to ja jestem Jyakuji Unan. Pracuję w tym szpitalu jako lekarz.
Dzień dobry.
Panienko, zgaduję, że ostatnio ciężko pracowałaś na dworze.
Proszę dbać o siebie i swoje zdrowie.
Dobrze.
Doktorze Unan?
Gdzie pan jest?
Minister przyszedł do pana z wizytą.
A niech to! Że też musiał się zjawić!
Wbrew pozorom Jyakuji jest moim bliskim krewnym ze strony matki.
A przy tym to szanowany lekarz.
Zna się na swoim fachu,
ale czasami ciężko jest z nim wytrzymać.
Spierzchła mi skóra.
YOSHITO GODO
Proszę!
Komandor! Przyszedł pan do mnie!
Razem z panienką Miyo!
Ale jesteś dzisiaj popularny. Gratuluję.
Co ty mówisz? Przecież ja zawsze byłem bardzo popularny.
Nie obrażaj się.
Specjalnie nadłożyłem drogi, żeby do ciebie przyjechać.
Panie Godo, jak się pan czuje? Proszę powiedzieć.
Ta cała Wspólnota Darów naprawdę nieźle dała mi do wiwatu.
Wstyd mi, że tak dałem się podejść.
Ale ja im pokażę!
Kiedy wrócę do służby, będą drżeli na sam dźwięk mojego imienia!
Nie zgrywaj twardziela, bo jeszcze się zmęczysz.
Cicho bądź!
Komandorze?
Czy coś się stało?
Powinienem jeszcze zamienić słowo z lekarzem.
Dajcie mi chwilę.
Jak to? Co jest?
Myślę, że czuje się odpowiedzialny
za tamtą feralną akcję.
I chyba przypomniała mu się pewna przykra historia z przeszłości. Sprzed lat.
Co to jest za historia?
O moim ojcu, ówczesnym komandorze.
To były czasy, gdy on dowodził jednostką antyzmorową.
Zanim został nominowany na to stanowisko, jego przełożonym był Tadakiyo Kudo.
Mój ojciec bardzo go cenił i polubił również Kiyokę.
Bardzo wcześnie zauważył u niego nadnaturalne zdolności.
Zaczął namawiać chłopca, żeby wstąpił do wojska, do jego jednostki.
Na tych, którzy mają moce,
ciąży odpowiedzialność, by używać ich dla dobra świata.
Dla dobra ludzkości.
Kiyoka,
walczmy o to razem.
Moje zdolności
nie są czymś, o co prosiłem i co pragnąłem posiadać.
Moce ojca z roku na rok stawały się słabsze.
Zastanawiał się nad odejściem ze służby.
Ale wciąż nie znalazł godnego następcy.
Niedługo po tamtej rozmowie
zginął podczas misji.
Mam zdolności, więc jestem…
odpowiedzialny.
Pewnie przypomniał sobie o tym, kiedy zobaczył mnie tutaj teraz,
na szpitalnym łóżku.
Tak mi przykro.
Ktoś taki, jak ja, nie powinien zadawać tylu pytań.
Wprost przeciwnie!
Przecież panienka jest narzeczoną komandora.
Powinna panienka wiedzieć o różnych rzeczach.
O jakich rzeczach?
No, pewnie byłoby lepiej, gdyby panienka jemu zadała
wszystkie pytania.
Ale jakie pytania?
No bo… dobrze by było, gdyby opowiedział panience
coś o Jinnouchi.
Coś o Kaoruko?
Wypsnęło mi się…
Nie udawaj, że to było niechcący.
Jeśli tak się tym przejmujesz, po prostu powiedz Miyo, o co ci chodzi.
Tatsuishi!
Cała rzecz w tym,
że Kaoruko Jinnouchi była kiedyś kandydatką
na narzeczoną pana Kudo.
To prawda.
Ale to przeszłość.
Nie mogłabym zostać twoim wrogiem.
Zrozumiałam to, gdy cię poznałam.
Więc Kaoruko miała być narzeczoną…
MOJE SZCZĘŚLIWE MAŁŻEŃSTWO
Otóż jeszcze kilka lat temu Kaoruko Jinnouchi
miała zostać narzeczoną Kiyoki.
Narzeczoną Kiyoki?
Tak, ale…
do niczego nie doszło i sprawa bardzo szybko przycichła.
Tak czy owak uważam, że komandor już dawno powinien
panience o wszystkim powiedzieć.
Była narzeczona…
To znaczy, że mieli…
Przepraszam cię.
Zareagowałem gwałtownie,
ale widok Godo w szpitalu mną wstrząsnął. Nie chciałem ci tego pokazać.
Wstydziłem się tego. Poczułem się słaby.
Czy Godo coś ci opowiadał?
Trochę. Mówił mi o ojcu.
Ten miecz był kiedyś własnością jego ojca.
Ci, którzy mają moce, są odpowiedzialni za to, jak ich używają.
Gdy mi to mówił,
byłem nastolatkiem buntującym się przeciw rodzinie i nie chciałem zrozumieć
tych słów.
Przez arogancję straciłem kogoś bardzo bliskiego.
Nie myśl o tym.
Nigdy nie potrafiłem opowiadać o sobie i swoich uczuciach.
I tylko niepotrzebnie się tym wszystkim przejęłaś.
Ale ja…
Ale ja naprawdę bardzo chciałabym lepiej cię poznać.
Powiedz proszę, czy to byłby wielki problem,
gdybym poznała twoją przeszłość?
Ależ skąd.
Nie ma w niej niczego, co chcę przed tobą ukryć.
Słyszałam, że Kaoruko…
była kiedyś kandydatką na twoją narzeczoną.
Czy miałeś związać się z Kaoruko, bo byłeś w niej zakochany?
Dlaczego tak podejrzewasz?
Ona jest taka miła i sympatyczna. Do tego ładna…
Pomyślałam…
Powiem to jasno.
Jedyną narzeczoną, którą akceptuję jesteś ty, Miyo.
A Jinnouchi była i jest jedynie utalentowaną podwładną.
Nigdy nie będzie dla mnie nikim więcej.
Już rozumiem…
Uwierz mi na słowo.
Dobrze.
Przykro mi, że tak się tym przejęłaś.
To moja wina, że nic ci nie powiedziałem.
Od teraz będę mówił ci o wszystkim,
żeby nie przysparzać ci nowych powodów do zmartwień.
Dziękuję, że tak się troszczysz.
Co to był za sen?
Dzień dobry, Kaoruko. Miło cię widzieć.
Dzień dobry.
Przyszłaś w samą porę.
Bo wiesz, poszłam wczoraj odwiedzić pana Godo
i wracając kupiłam trochę pierożków.
Chciałabyś zjeść je ze mną?
Przygotuję dla nas herbatę.
Przepraszam cię,
ale nie zjem z tobą.
Co?
Nie jestem godna. To kwestia hierarchii.
Ale jak to?
Widzisz, ja też wybrałam się wczoraj
odwiedzić pana Godo.
I byłam tam akurat wtedy,
gdy mówił ci, że kiedyś, jeszcze kilka lat temu,
to ja miałam zostać narzeczoną komandora.
A więc o to chodzi.
Ale mogłaś wejść i się przywitać.
Chyba nie dałabym rady.
Wszystko przez to, że…
ja go naprawdę kochałam.
Kochałam Kiyokę.
Nigdy mu o tym nie powiedziałam,
a on nic do mnie nie czuł.
Dlatego kiedy przeniesiono mnie z powrotem do stolicy
byłam tym załamana.
Nie chciałam wracać tam, gdzie pracuje moja dawna miłość,
a współpracownicy mnie nie szanują.
Ale…
potem spotkałam ciebie.
Z początku nie wiedziałam, co myśleć.
Aż wreszcie lepiej cię poznałam
i bardzo polubiłam.
Nawet kiedy inni bez końca mi dogryzają,
przypominam sobie całą twoją życzliwość
i mam siłę iść dalej.
Tylko że… tyle że wciąż…
gdzieś głęboko w sercu
jest część mnie, która tak naprawdę nigdy nie
przestała kochać komandora.
Wcale nie zasługuję na twoją przyjaźń.
Nie powinnaś mnie tak dobrze traktować, skoro nie umiem odpuścić
sobie tego uczucia.
Przepraszam, że trzymałam to w tajemnicy.
Kaoruko, nie płacz. Proszę cię, popatrz na mnie.
I posłuchaj. Nie chcę, żeby Kiyoka był powodem,
dla którego nie mogłybyśmy się już przyjaźnić.
No ale…
Widzisz…
Według mnie to byłoby naprawdę straszne. Uwierz mi.
Przyjaźń wcale nie jest mniej wartościowa od miłości. Dla mnie jest równie istotna.
Jeszcze nigdy nie miałam takiej cudownej przyjaciółki jak ty.
Dlatego tak wysoko cię cenię.
Nie przeszkadza ci, że ktoś taki jak ja będzie twoją przyjaciółką?
Bardzo chcę, żebyś nią była.
Och, Miyo…
Nie przejmuj się. O wszystkim możesz mi powiedzieć.
O swoich zmartwieniach i radościach. Zawsze cię wysłucham.
To cesarz?
O co tutaj chodzi?
Gdzie się podziali strażnicy?
Czy to jest sprawka Usui?
Ale jak to?
Nasz cesarz?
Właśnie. Arata Usuba próbuje go znaleźć.
Niezwłocznie ruszam w teren.
Więc pojadę z tobą.
Nie. Zostaniesz w koszarach. Będziesz dowodził obroną.
Jak słyszałyście, muszę jak najszybciej opuścić kwaterę.
Proszę was, bądźcie ostrożne.
Dobrze. Ale obiecaj mi, że ty też będziesz na siebie uważać.
Jinnouchi, masz opiekować się Miyo.
Tak jest!
Dowódco, co my tu robimy?
Wznieśliśmy silne bariery wokół całej jednostki,
ale musimy być czujni.
To dojo nie ma martwych punktów.
Można je łatwo obronić.
Powtarzam raz jeszcze, niech nikt nie działa na własną rękę.
Spokojnie!
Nie ruszać się ze swoich pozycji!
Proszę, wszyscy już czekają.
Nie spodziewałem się aż tak życzliwego powitania.