Podobno wszystkie szczęśliwe rodziny są takie same,
a każda popieprzona rodzina jest inna.
Coś w tym stylu. Rzuciłam studia.
Pracuję w firmie rodzinnej. Co w tym ciekawego?
Nasza firma to najlepszy zespół w historii koszykówki.
Los Angeles Waves.
Oto historia popieprzonej rodziny, która nią zarządza.
Mój starszy brat, Cameron „Cam” Gordon.
To prezes firmy.
Gość, co zawsze płaci.
Zapłacę.
Ale nie jest leniwym krezusem.
Wie wszystko na temat koszykówki.
Lecę do Memphis po świeżaka.
To dziwne stwierdzenie z ust siostry, ale to prawdziwe ciacho.
Wszyscy kochają Cama Gordona.
Mój drugi starszy brat, Ness. Menadżer zespołu.
Nieco mniej elegancki.
Cholera! Monica, odplamiacz!
Ale to jedyny Gordon, który grał w kosza.
Tata go zwerbował. Ness wytrwał pół sezonu.
Potem przeniósł swoją karierę na Filipiny.
Aż aresztowano go w Manili za wciskanie bramkarzowi klubu ecstasy.
Na szczęście znajomi taty go wyciągnęli.
Dziękuję za pomoc panu Rumsfeldowi.
Miał wzloty i upadki, ale zawodnicy go uwielbiają.
Niech żyje nam
To Alexander „Sandy” Gordon. Mój młodszy przyrodni brat.
Daleko mu do typu sportowca.
Cholera.
To dyrektor finansowy Waves.
Bystry, zmotywowany i, jak to ująć,
cholerny sknerus.
Wesołych! Wszelkie bonusy należy zgłosić do urzędu skarbowego.
Jest bezwzględny, ale to niezbędne,
jeśli zarządzasz budżetem przodującej w lidze drużyny.
To już wszyscy.
Moi trzej bracia ze swoimi ważnymi, wysoko płatnymi pracami.
Ale to serial o mnie, a nie o nich.
Kim jestem ja?
Nazywam się Isla Gordon i koordynuję działania charytatywne.
Wykorzystuję markę zespołu, by wspomóc szerszą społeczność.
Hejka, Linda.
Co to takiego? Zasnęliście?
Bo to cholernie nudne.
Ojciec miał gdzieś, że kocham kosza.
Naszej ofensywie brakuje rzutów z daleka.
Znajdźcie kogoś, kto trafiałby za trzy punkty.
I kolejna rzecz. Przejścia do obrony to żart.
Ojciec, pokój jego duszy, był dość staromodny.
A mówiąc wprost, był seksistowskim dupkiem.
A ja nieco świrowałam.
Miałam sesję w Playboyu
i 20-dniowe małżeństwo z cudownym Brianem Austinem Greenem.
Ale zaczęło się to przeradzać…
Chcę wrócić!
…w kompromitację.
Jesteś w rozsypce.
Pracuj dla nas.
I tak rozpoczęłam pracę przy akcjach charytatywnych.
Witajcie na obozie koszykarskim. Porzucajmy!
Nie na to liczyłam, ale chociaż byłam bliżej gry.
Zaraziła mnie COVID-em.
Cześć, Megan.
Czasami myślę, że wraz z ojcem odeszły lata świetności zespołu.
Ale to rodzinna spuścizna.
MISTRZOSTWO
Nasza rola.
Czy chciałabym decydować?
Jasne. Uwielbiam koszykówkę.
Ale taki jest ten świat.
Chłopaki, co powiecie na box-and-one, kiedy będziecie grać z Memphis?
- Sprawdziłoby się. - John, Michael!
Ale moja rola jest inna, więc siedzę cicho i robię swoje.
Aż do dziś, gdy wszystko się zmieniło.
Musisz to zobaczyć.
To Ali Lee, moja przyjaciółka i szefowa personelu Waves.
Twardzielka z południowego Chicago.
I przeklina. Dużo.
Mamy zajebiste kłopoty.
Odejdzie, Cam.
Niech idzie do Bostonu, Nowego Jorku czy Chicago. Chuj z nim.
Nie wspomniałam jednego o Camie.
Jest narkomanem.
Nie rozumiesz, Rich. Mam w dupie budżet płacowy.
Nie dam tyle kasy za 32-latka z rozjebanym łokciem.
- Serio? - Tak.
Czekałem na to. Doznał urazu grając dla waszej drużyny.
Jezu!
Rozbiję się!
ROZGRYWAJĄCA
Słuchajcie, jest problem.
Jestem uzależniony od alkoholu, kokainy i cracku.
- Od cracku? - Tak, jest super.
Wiem, nie brzmi to za dobrze, ale przebrniemy przez to.
Drużyna da radę.
Zastanawiam się, jak powiemy mediom,
że nasz prezes prowadził po cracku i potrącił turystów z Holandii.
Wyluzuj, wszyscy żyją.
A do tego wrócą do siebie milion dolarów bogatsi
i z umową o poufności. Nie dziękuj.
On jest uzależniony, Sandy. To choroba.
- Tak. - Jak AIDS.
Nie jak AIDS. Jak rak.
Wcale nie.
Powiem wam, jak zrobimy. Gadałem już z zarządem.
Odszedłem. Nie jestem już prezesem.
Wydam oświadczenie, że odchodzę z powodów zdrowotnych.
Muszę się od tego uwolnić. Albo chociaż lepiej ukrywać.
Żartuję.
Wybacz.
Wciąż mamy wiele do ustalenia,
ale wy macie robić swoje. Drużyna was potrzebuje.
- Pytania? - Tak.
Kto cię na razie zastąpi?
Cofam, żadnych pytań.
Wypierdalać stąd.
Isla, zostań.
Zawsze ciekawił mnie crack.
Jest zajebisty.
- Co tam? - Mamy kłopoty.
Mamy bilans 14 do 22. Zajmujemy przedostatnie miejsce.
A teraz to.
Ktoś musi mnie zastąpić.
Nikt ze zewnątrz.
To który z nich?
- Co? - Ness czy Sandy?
Oni są z rodziny.
- Wybieram ciebie, durna. - Co?
Ness jest za blisko z graczami, a Sandy gówno wie o koszykówce.
To ty będziesz prezeską Waves.
Nadajesz się.
Jesteś zdecydowana, nie ma lepszego kandydata.
Odpowiedz mi jakoś.
Tak.
- Boże, tak. Dzięki! - Kurwa!
- Przepraszam. - Kurwa, moje żebra.
- Sorki. - Słuchaj.
Stephen chce umówić cię z zarządem.
Wykorzystaj Nessa i Sandy’ego. Mają ci teraz pomagać.
Kiedy byłam małą dziewczynką…
zawsze byłam w tle.
Tata we mnie nie wierzył. Zaczęłam w siebie wątpić.
Daruj, mam to w dupie.
Kurwa, to Liz i dzieciaki. Muszę wyznać, że jestem narkomanem.
Zmiataj stąd.
- Cześć. - Hej!
Znowu ktoś wjechał mi w tyłek.
- Gratulacje! - Podsłuchiwałaś?
No jasne! Nie mogę uwierzyć!
Jesteś prezeską. Co za szok.
- To nie brzmi za dobrze. - Nie, to dobry szok.
Kocham cię. Będziesz świetna.
- Nie możesz zjebać. - Co?
Facet może kilka razy zjebać i uznają to za wdrażanie się.
Ale kobiety muszą być idealne.
- Wciąż świętuję. - I dobrze.
Ale mówię w imieniu kobiet: masz być bezbłędna.
Nie psuj nam reputacji.
Dzień dobry.
Szok stulecia.
Isla Gordon,
koordynatorka działań charytatywnych Los Angeles Waves,
została prezeską drużyny.
Mianował ją brat Cam, który odszedł z powodu uzależnienia.
Spójrzmy na zdjęcie.
Wygląda okropnie.
Co teraz czeka Waves, Sean?
Zespół ciągnie Marcus Winfield.
Na chwilę obecną nie łapią się do play-offów.
To byłaby ogromna katastrofa.
- No i ten Travis Bugg. - O rany.
- To PR-owski koszmar. - Spójrzcie tylko.
Co sądzisz o nowej roli Isli Gordon?
Nie za wiele. To chyba jakiś dzień zabierania sióstr do pracy, nie?
- Boże. - Co za brak szacunku.
- Prosi się o odejście. - Tak.
Ale pojawia się ważne pytanie.
Czy Isla Gordon wie, jak prowadzić drużynę?
Wiem, jak skopać ci tyłek, wścibski dupku.
Mogę spotkać się z braćmi w sali konferencyjnej?
Jak najszybciej.
Kto jest kozakiem? To ja, chłopaki
Przestawiam flaki Jak w brzuchu robaki
Ostre rapy mam we krwi Turbo fury, turbo dupki
Kiblowałem, w ryj też dałem Charizarda zajumałem
Strzelam celnie Niczym John Wilkes Booth
Lepiej łap za węża Zaraz zrobię pożar tu
Powiedzcie, że to nie sztos.
Kim jest John Wilkes Booth?
Nie wiem, tak zrymowało mi Google.
Co myślicie o nowej szefowej?
Brałbyś? Bo ja tak. Ma większy tyłek od Cama.
Nie jestem fanem tyłków. Wolę, jak to się mówi… wielkie cycki.
Bardzo dobrze! Apka do nauki języka działa!
Jestem z ciebie dumny.
Marcus. Siostra Cama: dymasz czy kimasz?
- No tak, Mary J. Blige. - Bez dramy.
Nie angażuję się.
Czemu taka z ciebie zrzęda?
Dzięki za przyjście.
Wiem, że Cam nas wszystkich zaskoczył,
ale bez was nie dam rady.
- Pomożemy ci. - Dzięki.
Olać ludzi.
A co mówią?
Lepiej unikaj Reddita.
- Serio? - Nie!
Spokojnie.
To tylko durne pieprzenie o nepotyzmie,
o tym, że się na tym nie znasz i że jesteś już starą babą.
- Boże! - To jakieś głupoty.
- Wyglądam staro? - Nieważne. Możesz na nas liczyć.
Na początek sprzedamy Travisa Bugga.
Gra źle, robi kwasy. Musi odejść.
Gadamy z Miami. Za rok połowimy w drafcie.
Do tego przekraczamy budżet płacowy.
Sprzedając go, unikniemy podatku.
Kilka sezonów temu był w drużynie talentów.
Wiele się zmieniło. Wczoraj nie wiedzieliśmy, że Cam tu ćpun.
Travis sprawia za dużo kłopotów. Czas już na niego.
Ale zastąpienie go młodymi nie rozwiąże braku rzutów z daleka.
Widzieliście Dysona Gibbsa z D-League?
Świetnie rzuca.
Gość z Long Beach Raccoons ma być rozwiązaniem problemu?
Są świetni, ich maskotka też, ale to nie działa w ten sposób.
Nawet nie pogadamy o możliwych alternatywach?
Czeka nas przebudowa zespołu.
I po prostu odpuścimy ten sezon?
Bywa. To do dupy, ale nie ma wyjścia.
Gadaliśmy o tym z Camem. Wszystko gra.
Po południu dostaniesz papiery.
Jesteś świetna, jasne? Tylko nie zaglądaj do sieci.
Nigdy.
Nadajemy ze stadionu LA Waves dla SportsVision West.
To była szalona doba dla dyrekcji,
ale dzisiaj Waves podejmują Milwaukee Black Bears.
Ramir Edwards!
Twój pierwszy mecz.
Wszyscy będą patrzeć. Spokojnie.
- Byłam tu wiele razy. - Nie jako prezeska.
Na szczęście wiem, jak dojść na swoje miejsce.
Jezu Chryste! Boże!
- Wstawaj. - W porządku, pani Gordon?
Tak.
- Krwawi pani. - Nie szkodzi.
- Żyjesz? - Tak.
Panie i panowie, brawa dla tancerek!
W porządku, Isla? Nie wyglądało to za dobrze.
Wcale nie, to było zabawne. Już się z tego śmieję.
Jasne. Gratulacje.
Jay Brown, trener Weaves.
Gość jest totalnie zen.
I to nie jak podmiejska joginka.
To prawdziwy buddysta.
Chyba że nie zgadza się z sędzią.
Faul? Serio, kurwa?
Faul techniczny, Travis Bugg.
Odejdź. Serio? O co ci chodzi?
Pierdol się! Kurwa!
To jego siódmy faul techniczny. Przoduje w całej lidze.
Mógłby przodować w czymś innym.
To jego koniec.
Atkins przejmuje piłkę.
Podaje do Winfielda. Co za wsad!
Jest jeszcze Marcus Winfield,
12 razy w drużynie roku, dwa tytuły, dwa złota
i przede wszystkim umawiał się z Rihanną.
Jest najlepszy. Świetnie dogadywał się z Camem.
Ze mną też się dogada. Umów spotkanie.
Hej, Jackie!
Dałeś serwetkę Isli Gordon!
Kiedyś opowiesz o tym wnukom.
Była bardzo miła.
Wiem, że ostatnio było ci ciężko,
więc zgadaliśmy się i mamy coś dla ciebie.
Jest też kupon na 50 dolców do sklepu Old Navy.
Z tego 25 ode mnie.
„Szkoda, że twoja mama umarła. Jest z aniołami. Do boju, Waves”.
Dzięki.
Też mam doświadczenia z rakiem.
Mój pies, Pączuś, był chory. Ale wyzdrowiał.
Ale mimo to.
Udanych zakupów.
To był trudny mecz, chłopaki. Trudna porażka.
Pomścimy to.
Travis, możemy pogadać?
Chcę dać ci znać, że cię rozumiem.
Też kiedyś wybuchłam.
Nie jesteś zadowolony, krążą plotki o transferze.
Ale wciąż grasz dla nas.
A twoje zachowanie odbija się na naszej renomie.
Przykro mi, ale trzymaj nerwy na wodzy.
Przykro mi, ale widziałem twoje cycki w sieci.
Ciężko brać cię na serio.
Możesz to powtórzyć?
Dobrze, że cię znalazłam. Zapomniałam o czymś, chodź.
O ja… prykam.
Chodźmy. Niech ktoś to posprząta!
Boże.
Przerzedzają mi się włosy?
Zawsze trochę wypada, kiedy je przeczesuję.
Bo ja wiem? Wyglądają okej. Gadałem z agentem Travisa.
Isla nie zatwierdziła transferu.
Zrobi to. Musi się wdrożyć.
Muszę ci coś powiedzieć, ale niech to zostanie między nami.
W końcu spiknąłeś się z Martinem. Wiedziałem! Ciacho, co?
Nie umówiłem się z twoim kręgarzem i nie będę opowiadał o swoich randkach.
Nie jestem naszym ojcem. Nie musisz ukrywać orientacji.
Tego lata widziałem Andy’ego Cohena.
- Jezu Chryste. Mówiłeś to 11 razy. - Kocham cię.
- Dobrze ci życzę. - Isla chyba się nie sprawdzi.
Nie ma żadnego doświadczenia. Cam musiał wciąż być na haju.
Co sugerujesz?
Pilne głosowanie zarządu. Odsuńmy ją.
Wróci na dawne stanowisko. Wymażemy to.
Kto ją zastąpi?
Matt Damon i Ben Affleck.
My, idioto.
To posrany pomysł.
Jesteśmy rodziną i zespołem. Nie robimy tak.
No cóż, wiesz, że mam rację.
A włosy ci się przerzedzają i wszyscy o tym mówią.
O ty sukinsynu.
Dzień dobry, Isla.
Stephen, co za niespodzianka.
Stephen Ramirez, prezes zarządu.
Zarobił miliony na kocach z rękawami.
Przerażający typ.
Spotkanie dopiero za 30 minut.
Jestem wcześniej.
A ja 20 minut spóźniona. LOL.
Ktoś się zaśmiał?
Nie.
Ness chce sprzedać Travisa?
Tak, nikt nie będzie tęsknił.
Ściągniemy kilka talentów i przebudujemy zespół.
Tu cię zatrzymam.
Jesteśmy LA Waves. Twój tata tak nie robił.
Wspieramy cię,
ale jeśli wyniki się nie zmienią, konieczne będą zmiany.
Cóż, jeszcze raz gratuluję. Cieszę się na naszą współpracę.
Pamiętaj, teraz wszystko w twoich rękach.
Umowa sprzedaży Travisa. Sandy prosi o podpis.
Umówiłam cię dziś o 14.00 z Marcusem.
Najpierw muszę coś zrobić.
Cześć, widziałeś trenera?
Tak, ćwiczy.
Cześć.
- Jeśli nie masz czasu… - Ostatnie dwa.
- Dwa. - Dwa. I trzy też.
Cztery.
Pewnie potrzebujesz chwili. I trochę prywatności.
Bym się przebrała. Ty, nie ja.
Jest spoko. Co tam?
Wyjaśnij transfer Travisa.
Kilka lat temu grał genialnie, a teraz po prostu go oddamy?
Rozumiesz to?
Wspieram decyzję zespołu.
Skończ z tą dyplomacją. Powiedz, co sądzisz.
Świetnie podaje, rzuca za trzy punkty, ale to najstarsze dziecko, nie najmłodsze.
- Jak w rodzeństwie? - Tak.
Potrzebuje kogoś, kto go zmotywuje.
Próbowałem, ale nie szanuje trenerów i buntuje się jeszcze bardziej.
- Nie da się go naprostować? - Tego nie powiedziałem.
To ciężkie, ale możliwe. Musiałby czuć przed kimś respekt.
Mamy mało czasu.
Nie odpuścisz.
- Skąd wiesz? - Klasyczne środkowe dziecko.
- Trzymaj kciuki. Idę do Marcusa. - No to powodzenia.
Przykro mi, mam spotkanie z Marcusem Winfieldem.
Czyli ze mną.
Mam na imię Ray. Jestem jego ochroniarzem i menadżerem.
Pomogę ci, jeśli czegoś potrzebujesz.
Niczego nie potrzebuję. Chcę z nim porozmawiać.
To niemożliwe, bo Marcus oszczędza energię na ważne rzeczy.
Serio? Jestem prezesem klubu.
Daje ci tę świecę.
Ze swojej linii produktów w Target. Udanego dnia.
Przejście.
Sean odszedł. Chyba wybrał studia.
Będziesz kroił mięsa w loży VIP-ów.
- W loży VIP-ów? - Tak.
Poważnie?
Tak. Kroiłeś kiedyś drogie mięsa?
Jasne, nie raz.
- Super. - Lubię wędlinki.
- Świetnie! Mój nowy Sean! - Dzięki, Roger!
Mamy dwóch gwiazdorów i obaj to straszne dupki.
Nie wiem, co zrobić z Travisem, a Marcus mnie olał.
Poproszę stek.
Oczywiście.
Kojarzę cię!
Miło panią znów widzieć, tym razem bez dwóch bysiorów.
- Przepraszam. Nie chodziło mi o… - Rozumiem.
Chciałem pani podziękować.
Dzięki pani moje liceum ma boisko.
Podczas otwarcia powiedziała pani, że koszykówka pomogła pani w trudzie.
Ostatnio doświadczyłem tego samego.
Dziękuję.
- Przepraszam, pani Gordon! - Co, do licha?
- Nic się nie stało. - Jakiś problem?
Miło cię widzieć, Sandy.
Podpisanie dokumentów to takie trudne zadanie?
Nie mów tak, bo zasunę ci wkładkami.
Nie noszę wkładek do butów.
Mam prawie 180 cm i jestem twoim szefem.
- A ja twoim. - Czekałaś na to.
- Przynieś mi jakiś napój. - Nie wiem, gdzie one są.
Dość. Wszyscy jesteśmy ważni, a Sandy jest wysoki.
Musimy się pospieszyć.
Miami chce dopiąć umowę przed kolejnym wyjazdem.
Możesz zacząć współpracować?
Nie musisz się zgadzać. Po prostu podpisz.
Dobra.
- Bo tego właśnie chcecie. - Tak.
Żebym się zamknęła i was słuchała.
Jestem tylko Islą Gordon, durną i niezdecydowaną laską.
Jasne.
Jesteś w rozsypce. Pracuj dla nas.
Po co? Wszystko chrzanię i każdego wkurwiam.
Pamiętasz, co mówił tata?
„Nie zbywaj zagrożonych aktywów. Podnieś ich wartość”.
Drzemie w sobie potencjał.
- Ali! - Tak?
- Łącz Johna Berka z Seattle. - Menadżera? Czemu?
Travis Bugg zostaje. Przynosi wstyd, pogrąża nas,
ale ma potencjał i go z niego wycisnę.
No dobra.
- I z menadżerem Miami też. - Jasne.
- Już. - Isla Gordon, gratuluję awansu.
Szukasz rozgrywającego?
- Od razu do sedna. - Szukasz czy nie?
Tak, ale za Travisa podziękuję.
- I idzie do Miami. - Chcesz Kensmore’a z Duke.
Tak, jest świetny.
Chcesz podwoić szanse zgarnięcia go w drafcie?
Może. Nie powinienem gadać z Nessem?
Nie, gadasz ze mną. Chwila.
- Perez czeka? - Linia druga.
Mówi Isla Gordon. Co tam w Miami?
Późno. Obyś budziła mnie, by dobić targu z Travisem.
Mam coś lepszego.
- Nie. Dobranoc. - Zaczekaj.
- Lubisz Coltona Jeffersona? - Gra w Seattle, a Berk to dupek.
Zdobędę ci go. Piłka po twojej stronie.
W zamian za co?
Dwóch gości z draftu. Z Nowego Orleanu.
Jasne.
- Daj mi chwilę. Berk. - Zmień muzyczkę.
Załatwię ci gości, których Miami wzięło w drafcie,
a do tego Omariego jako wsparcie do końca sezonu.
- Przecież go lubisz. - Dam szansę innemu.
Ty oddaj Jeffersona do Miami i przygotuj się na erę Kensmore’a.
- Co z tego masz? - Gotówkę. Milion dolarów.
Zastanowię się.
Zastanów się, jak zachwycisz prezesa, gdy ściągniesz mu Kensmore’a. Moment.
Tony?
Załatwmy to rano. Żona się wścieka.
John Berk czeka na odpowiedź. Masz Jeffersona.
Odpuszczasz gości z draftu i dajesz mi milion.
Będziesz bohaterem. Całe Miami będzie ci wciskać mojito.
Nie piję…
ale umowa stoi.
Świetnie. Zaraz wyślę szczegóły. Dobranoc.
Berk, i jak?
Jefferson do Miami, Omarian i młody do mnie.
Milion dla ciebie. Umowa?
Umowa. Zaraz wyślę szczegóły.
Widzisz? Znam się na rzeczy.
Nie mówię dosłownie, ale zaliczyłabym cię.
NOWA WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Tu twoja kuzynka Ana. Chodzi o testament twojej mamy.
Możesz zadzwonić? To bardzo ważne.
Dzień dobry. Zbierzcie się.
Podaj na chwilę.
Hej, dupki!
Szefowa woła! Ruszcie jebane dupska!
Dzięki, Ali.
Chciałam oficjalnie się przedstawić.
Jestem Isla Gordon, prezeska Waves.
Chcę was poinformować o pewnych zmianach.
Było świetnie.
Będę tęsknić.
Nie odchodzisz, Travis.
Zostaniesz i zaczniesz zapierdzielać.
Dotrzymasz obietnicy wartej 44 miliony.
Obyś przyłożył się tak bardzo jak do swojej kariery muzycznej.
Inaczej posadzimy cię na dupsku przez całe dwa lata,
byś oglądał, jak twoja cena pikuje.
Albo wyślę cię na jakiś mróz. Może do Minnesoty.
Czyli mamy teraz 11 zawodników?
I Dysona Gibbsa z D-League.
Jest i on.
Przepraszam, ktoś umarł w autobusie.
Musiałem się przesiąść.
To naprawdę straszne,
ale witaj w zespole.
Będziemy walczyć do końca sezonu, a potem zagramy w play-offach.
Jesteśmy Waves. Nie mamy czasu na przebudowy.
Marcus. Szkoda, że nie wpadłeś.
Chcę się spotkać co tydzień. Pasuje ci to?
Ray chyba wspomniał o…
O oszczędzaniu energii? Mam to w dupie.
Do zobaczenia.
Udanego treningu.
Do boju!
Dobrze rozumiem? Mój prawdziwy tata nie żyje.
Tak.
I był właścicielem Los Angeles Waves.
Tak.
Napisy: Krzysztof Zając