Urażę kogoś, mówiąc, że czuję się jak koreańska księżna?
Tak, urazisz.
Miło, że robisz to dla swojego męża i teściów.
Musiałam. Wciąż są źli, że Gene nie żeni się z Koreanką.
Ale choć nie jestem biała. Bez urazy.
Dziękuję ci za pomoc z doljanchi Miltona.
I wyprawienie go na hali. Teściowie uwielbiają kosza i kasę.
Wiem, że to nie twój styl,
ale będzie wyjątkowy drink, Miltini.
To zaszczyt być matką chrzestną.
Ale co to doljanchi?
To rytuał przejścia w pierwsze urodziny dziecka.
W roczek Michaela wybraliście Coachellę.
W tamtym roku grał Kanye.
Oczywiście przed „tym”.
Masz kongres właścicieli, ale jeśli nie przyjdziesz,
Miltona będzie trzymać durna siostra Gene’a.
Jeździ audi i nosi ubrania Audi. To cała jej osobowość.
Wiem, że nienawidzisz Grace.
- Będę. - Dzięki.
ROZGRYWAJĄCA
Jutro kongres. Jak nastrój?
Nie mogę się doczekać. Tata był w tym świetny.
To tam dobijał targów i ustawił draft w ’88 roku.
Mam na myśli umowę z Hoopli.
Hoopli to apka do streamingu wyjątkowych treści
od czterech potęg ligi.
Mowa o Los Angeles, Nowym Jorku, Chicago oraz San Francisco.
Te cztery drużyny skupiają większość fanów.
Mamy większą oglądalność niż reszta ligi łącznie,
jednak przychody z reklam tego nie odzwierciedlają.
Do teraz.
Hoopli będzie transmitować nasze mecze,
a całość zysków trafi do czwórki.
Zarobimy od cholery kasy.
Przyda się, bo to był drogi rok.
Ci turyści z Holandii chcą sprzedać prawa do filmu.
Spotkasz innych właścicieli i podpiszecie umowę.
- Jutro to ogłoszą. - Co na to reszta?
Jeszcze nie wiedzą.
To dobrze?
Nie martw się nimi.
Ich wina, że są z Rhode Island.
- Jechać z tobą? - A jeździłeś z Camem lub tatą?
Nie, ale to dlatego, że brali prochy i prostytutki.
Poradzę sobie sama. Jestem jak oni.
Oprócz prochów i panienek.
Co najwyżej xanax na lot.
Do Phoenix leci się 45 minut.
Ness!
- Co, u licha? - Boże, która godzina?
Przegapiłeś ważne spotkanie.
Spałeś tu? Czemu masz takie małe gacie?
Są z Europy.
Powiedz, co się dzieje, nim zwymiotuję.
Bituin mnie wykopała.
Wybrała trenera? Tak myślałem.
Nie! Dorównuję Reginaldowi. Obaj jesteśmy dziewiątkami.
Załóż jakieś spodnie.
- Jasne. - Co się stało?
Nie wiem. Byliśmy w knajpie i zaczęła opowiadać o biznesie.
„Stringi dla mam”.
Rzekomo to zaniedbany rynek,
ale wtopiłem już w zbyt wielu jej biznesach.
Wyszedłem, by odebrać telefon,
a po powrocie kelner rzucił:
„Żona wyszła. Ma pan nie wracać do domu”.
- Zamieszkam u ciebie. - Nie ma mowy.
Wynajmiesz pokój w hotelu jak każdy bogacz w kryzysie małżeńskim.
Nie mogę być teraz sam.
Już widzę się na hotelowym balkonie,
zastanawiając się, jak bardzo 95-kilogramowy facet
zgniótłby dach maserati. Byłbyś winny.
To manipulacja.
Dobra, będziesz w pokoju gościnnym.
Tak!
Dziękuję, potrzebuję tego.
I płynu do płukania ust.
Boże.
Hej. Myślałem o tobie.
Wieczorem czeka na nas The Crown.
Czytałem, że corgi wciąż gryzły Dominica Westa.
- Wszyscy o tym pisali. - Wiesz co?
Nie możemy.
Mam covida.
Boże! No dobrze. Przyjadę i zajmę się tobą.
Nie.
To jakiś straszny szczep. Nawet Joe Rogan chodzi w maseczce.
- Serio? - Tak, nie przyjeżdżaj.
Kocham cię. Zadzwonię, jak wyzdrowieję.
Udało się, panowie.
- Tak jest! - Szampan, koniak i smażone ziemniaki.
Wiecie co?
Czuję się dziś szczodrze, więc stawiam.
- Dzięki. - Żartuję!
Czyja dziś kolej?
Według tradycji płaci nowy.
Thompson?
Ty płaciłeś ostatnio.
Chwila.
Victor, ty nie stawiałeś.
Płacisz, świeżaku.
Aż 25 kafli? W mordę!
Dwadzieścia pięć?
Dzięki Bogu za premię za umowę.
No tak, ty nie dostałeś.
Potem twoja kolej, D-League!
- Jest pani Gordon? - Poleciała na kongres.
Rozumiem.
- Mogę dostać jej numer? - Nie. Czego chcesz?
Możesz mi powiedzieć, ile zarabiam?
Jasne.
Zobaczmy, umowa tymczasowa dla młodego zawodnika.
To 55 tysięcy. Niech mnie. Nie starczyłoby na przedszkole.
Mogę dostać zaliczkę? Wszystko za jednym razem?
Do kolacji.
Wybacz, to nie bank.
Fakt, nie byli tak mili.
A pożyczkę?
Mamy z tym złe doświadczenia.
Zaczyna się od hipoteki, a kończy na operacji tyłka panny.
Przykro mi. Wszystko dobrze?
Nie.
Kongres właścicieli!
Dopnę tę umowę i pokażę światu, kim jest Isla Gordon.
Nic mnie nie powstrzyma…
To był ogon krewetki.
Zjadłaś ogonek? Też tak kiedyś zrobiłem.
Malkeet Dasari, właściciel San Francisco. Obłowił się na technologiach.
Do 2030 roku chce pozbyć się bezdomności.
Nie wiem, jak to możliwe, ale na pewno ma świetną fryzurę.
Isla Gordon, co za wejście.
Malkeet, miło cię poznać. Uwielbiam twoją pracę w San Francisco.
Nienawidzę bezdomnych…
bez domu.
Masakra.
Tak. Miło, że też zaczynałaś przy akcjach charytatywnych.
Gdy zarobiłem piąty miliard,
usłyszałem, że nie chodzi o majątek, a o to, komu się pomaga.
Od Bono.
Kto wpuścił tu Gordona?!
Żartuję.
Irv Plotkin z Chicago.
Zarobił na wędlinach. Przyjaciel taty.
Miał zawał na mojej szesnastce.
Isla Gordon.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Ostatnim razem miałem stare serce.
To nowe należało do świni.
I od operacji nie mogę jeść wieprzowiny.
Oprócz żeberek.
- Są jakieś granice. - Tak.
Przykro mi z powodu Cama. Moi chłopcy też zaliczyli odwyk.
Dwóch przez wódę, jeden przez jakieś porno anime.
Irv, nie opowiadaj o walniętym synalku.
Frank Shaughnessy.
Gnój nawet jak na nowojorskiego patobiznesmena.
Ale w interesach go przeżyję.
Cześć, kochana.
Cześć.
Pewnie to niezbyt poprawne, ale niezła z ciebie szmula.
A swoje lata masz.
- Dzięki. - Cześć.
Uznam to za komplement.
Skoro strzepaliśmy już sobie pały, pogadajmy o Hoopli.
Chcę to ogłosić jeszcze dzisiaj,
bo rano złoić Irva na polu golfowym.
Chyba że ja złoję cię pierwszy. Zobaczysz!
Dobre!
Napaść!
Tak, potrzebuję zwiększyć kredyt.
- Z 1000 na 50 000. - W porządku.
- Jakie jest oprocentowanie? - 37%.
Aż 37? To strasznie wysokie.
- Wcale nie. - Nie?
Pamiętajcie, że idziemy do knajpy. Dyson stawia.
Wiemy, wysłałeś maila. Czemu wciąż o tym przypominasz?
Mam ADHD, pizdo.
Jasna sprawa. Możemy iść znowu na steki.
Ale co powiecie na bufet?
Znam bar z pieczonymi ziemniakami.
Z boczkiem, szczypiorkiem i śmietaną.
Istny ogień!
Pandemia dobiła ten lokal.
Jedziemy do Maestro’s, ziomuś.
Chcę wołowinkę Wagyu i ciasto maślane.
Szykuj kartę, ziomusiu!
Sandy, to ty?
Słyszę, jak się skradasz. Możesz przyjść?
- Ness. - Co?
Do licha. Jakbyś mieszkał tu od miesięcy.
Co to za… smród?
Kupiłeś dwa różne fast foody?
Chciałem burgera z jednego i frytki z drugiego.
To żałosne.
A moja książka Toma Forda to nie tacka.
Boże! Co tak cuchnie?
Muszę iść do lekarza.
Dobra, idę na siłownie.
Chwila. Co dziś robimy?
To, co zwykle. Spędzimy czas osobno.
Co? Wprowadziłem się, by spędzić z tobą trochę czasu.
Jesteś tu tylko dlatego, że żona wykopała cię z domu.
Nie wprowadziłeś się.
Cieszyłem się, że spędzę czas z bratem. Wiesz co?
Doleję wódki do szejka i zapiję się na śmierć.
Jezu, trzeci fast food?
No dobra.
- Porobimy coś. - Tak!
Ale ja wybiorę co.
Jasne. Mogę wybrać żarcie?
Zaczniemy od Taco Bell i dobijemy się w Cinnabon.
Musisz jeść warzywa.
Isla.
Charles Tracey z bostońskich Traceyów.
Są tak szlachetni, że przybyli tu przed Mayflowerem.
Jebać Boston.
- Jestem Charles. - Cześć.
Może być Charlie lub Chuck?
- Nie. - Spoko.
- Przykro mi z powodu taty. - Dzięki.
Był… daleki od ideału.
- Dobrze cię rozumiem. - Cuchniemy nepotyzmem.
Rodzina z klasą. Zbudowaliście skrzydło w Met.
Mój ojciec wspomógł tylko fundację walki z rakiem.
Kiedy już go dostał.
A ty zarobisz jeszcze więcej.
- Słyszałem o Hoopli. - Nie wiem, o czym mowa.
Frank chwalił się, że wszystkich wydyma.
To nagrodzi największe drużyny, które ściągają najwięcej kibiców.
A my stracimy kibiców. Według prognoz 20% w dwa lata.
Nim się obejrzymy,
będziemy mieć w lidze superzespoły i bandę biedaków.
Dużo osób nad tym harowało. To dla mnie bardzo ważne.
Jasne. Rób to, co uznajesz za słuszne.
Cóż, bez urazy. Na twoim miejscu zrobiłbym to samo.
Jasne. Miło było cię poznać.
- A może Chucko? - Nie.
Co tam?
Prześlij mi raporty zysków z praw do transmisji z dekady.
Wiem, że mam podpisać umowę, ale coś mi nie gra.
Już wysyłam.
To sporo roboty dla kogoś, komu zbliża się doljanchi Miltona.
Spokojnie, będę na tym czymś.
Omówiłam to z rodziną.
Wierz lub nie, ale mój pierworodny…
Ciężko ich zrozumieć. Włącz napisy.
To Brytyjczycy. Mówią po angielsku.
Oglądaj w ciszy.
Ojciec położył temu kres.
- Co to za gość? - Premier Tony Blair.
Jasne.
Wolę Tony’ego Starka. Oglądałeś Iron Mana?
- Tak. - A Iron Mana 2?
Wszystkie.
Był też Tony Soprano. Widziałeś?
- Tak. - Cudo.
- Tony Danza. Charles in Charge. - Raczej Who’s the Boss?.
Oglądanie seriali to dla mnie odpoczynek
po stresującym dniu w pracy.
Możesz milczeć przez kolejne 43 minuty?
Jasne, żaden problem.
To ten sam gość czy inny?
Boże, zabiję cię!
Wciąż przeszkadzasz i jesteś ohydny.
Dlatego cię wyrzuciła. Spójrz tylko.
Obłęd.
- Trochę przesadziłem. - Nie.
- Na końcu przegiąłem. - Masz rację.
- Nie. - Jestem do dupy.
Nie kumam mądrych seriali. Bituin miała prawo mnie wywalić.
Spokojnie.
Zabieram je.
Może pojadę do hotelu i spróbuję polatać!
- Coś jeszcze? - Nie, dziękuję.
Rachunek dla tego smutnego dzieciaka.
- Rachunek. - Dzięki.
- Mówiłem mu. - Aż 32 tysiące?
To chyba jakaś pomyłka.
Faktycznie, doszło do pomyłki.
- Jeszcze parking i szatnia. - Kto korzysta w szatni w LA?
Noszę parkę. Nie chcę kataru.
Chwila moment, kelner.
Jeszcze butla dobrego Doma dla samego Marcusa Winfielda.
Nie, rachunek zamknięty.
Chcę płacić.
- Zabierz ten swój kartonik. - Stary!
- Świeżak płaci. Na tym to polega. - Cieszy nas twoje cierpienie.
Marcus, stawiasz?
Co?
Ja zabrałem drużynę do trzygwiazdkowego lokalu.
Żarcie było odjazdowe, ale w cholerę drogie.
Starczy tego. Ziomuś nie ma kasy.
Gra z amatorami.
Nie ma bonusów ani panienek i jeździ priusem z naklejką taxi.
Takiego kupiłem. Nie odchodzi.
Wy wszyscy macie kasę.
Bo, masz zespół Formuły 1.
- Travis, masz farmę aligatorów. - Tak.
Badrag, masz prawdziwą kurtkę Jacksona.
Od teraz każdy płaci sam.
Tym razem ja zapłacę, bo zbieram punkty SkyMiles,
ale przelejcie mi po trzy koła, bo was dopadnę.
Poza tobą. Stawiam.
Mogę się dorzucić.
Mieszkasz na zadupiu?
Tak.
Gdzie ten szampan?
Cześć, Bituin. Kopę lat!
Świetna fryzura.
Nie zgrywaj mojego przyjaciela geja.
- Jasne. - Co chcesz?
Przyjmij Nessa, bo zaraz go zabiję.
Ostatnio pojąłem, że jesteś święta.
No raczej! Wejdź.
Wiem, że jesteś na niego zła za to, że ci odmówił,
ale przyjmij go z powrotem,
a sam dam ci kasę na gacie dla MILF-ów.
„Mamine stringi od B”.
- Sorki. - Nie chodziło o to.
- Tylko o trenera? - O Reginalda też nie.
Jedliśmy razem kolację, a nagle zadzwoniłeś ty.
Miał wyłączać telefon na randkach, ale tego nie zrobił.
Więcej gada z tobą i Islą niż ze swoją własną żoną.
- To firma rodzinna. - A ja jestem rodziną.
Wiesz, gdzie był podczas porodu?
Siedział w słuchawkach na korytarzu, słuchając, jak Cam go beszta.
Taka cena wżenienia się w bogatą, sławną rodzinę.
Proszę cię. Moja rodzina jest bogatsza od was.
Miałam trzy kobiety do pomocy w ubieraniu.
I zostawiłaś to dla Nessa?
Tak, to mój ukochany.
Chcę czasem zjeść z nim w spokoju kolację.
Albo obejrzeć jakieś reality TV.
Tylko takie programy rozumie.
Fakt, na serialach się gubi.
Tak.
Radość na twarzach ludzi, którzy cię widzą, sprawia,
że rozumiem, jakie mam szczęście. Mamy wielkie szczęście.
Halo?
Kto to?
Nie dziś, Dahmer.
Przestań! Jestem Charlie, chłopak Sandy’ego!
Co?
Dzięki za przyjście. Chciałam pogadać.
Myślę nad bardziej sprawiedliwą alternatywną dla umowy z Hoopli.
Właściciele mniejszych zespołów byliby bardzo zainteresowani.
Bym mogła negocjować umowę do transmisji dla całej ligi…
Potrzebowałabyś dwóch trzecich głosów.
W teorii.
Ostatecznie chcę tego, co najlepsze dla wszystkich.
Równość finansowa to główna zaleta ligi.
Konkurencyjność napędza oglądalność.
Wiem, że ze sobą nie pracowaliśmy,
ale często chodzę na całego…
w negocjacjach!
Równość wszystkich zespołów zapewni nam największy zysk.
Tak!
Nie!
- Jesteście za? - Tak.
Super. Podzwonię.
Odwróćcie się, bym mogła wyjść.
W sklepie mieli tylko dziecięce kostiumy.
Rany.
Nie wiedziałem, że Sandy kogoś ma.
Serio? Jesteśmy razem od roku.
Od roku?!
Wiesz co?
Chyba wspominał kiedyś o chłopaku.
Cały czas o tobie gada. Nawija o twojej brodzie i…
uszach.
Przestań.
Nie wierzę, że mnie ukrywał.
Poznał moją rodzinę i znajomych, a nawet mopsa.
Strzyżę psy. Ale tego też nie wiesz.
Przykro mi. Wydajesz się spoko.
Powiem mu, że wpadłeś i ma sporo do wyjaśnienia.
Nam obu.
Nie mów mu, że byłem. To zbyt żenujące.
Wybacz. O cholera.
- Co? - To Sandy.
Co tam, Sandman?
Siedzę sam na chacie. Walę konia.
Proszę, przestań.
Gadałem z Bituin. Przyjmie cię z powrotem.
Co? Boże, dziękuję ci.
Boże. Nie stracę mojej miłości.
Nie będę sam!
Miło było cię poznać. Powodzenia, ja się pakuję.
Która godzina?
- Cześć. - Gdzie byłaś?
Wciąż nie podpisaliśmy umowy. O co chodzi?
Mamy już oświadczenie. Czekamy na twój podpis.
Waves nie podpiszą umowy z Hooli. Znalazłam lepsze rozwiązanie.
Co? O czym ty pierdolisz?
Przyjrzałam się tej umowie. Tak naprawdę nam też zaszkodzi.
Nie taki był plan.
Wiem, ale rozmawiałam z Dennisem Haynesem z ESPN.
Załatwiłam nam umowę równą dla wszystkich zespołów,
bo w końcu nie chodzi o kasę, nie?
Jasne, że chodzi. Tak zostałem miliarderem!
Przykro mi, ale jeszcze mi podziękujecie.
Przepraszam, ale doljanchi czeka.
To koreański rytuał przejścia.
Cześć, nie przeszkadzajmy Nessowi codziennie od 21 do 22.
To jego czas dla Bituin.
ISLA: OHYDA! DOBRA
JACKIE: JASNE!
CAM: CHUJ Z TYM.
Cześć, stęskniłem się.
Wynik negatywny. Wpadniesz na sushi i TV?
ODCZYTANO
Gdzie ona jest?
- Nie teraz. - Wybacz.
Twoja biała przyjaciółka nie dotarła.
Robi się późno. Załatwmy to, nim dziadkowie się upiją.
Isla przyjedzie.
Potrzymam Miltona.
Ta koszykarska Karen cię olała.
Nie ma szans.
Wybacz. Ktoś w audi zajął mi miejsce.
Boże, kocham cię! Bardzo ci dziękuję.
Nie muszę cię mordować.
Nie przegapiłabym tego. Gdzie ten bobas?
- Hej. - Gene!
Gotowy?
Milty!
Zobacz, jaki zielony.
Nie chcesz głupiej piłki.
Zobacz, jakie fajne pieniądze.
Zobaczcie!
Zostanie bankierem!
Jak przetłumaczyć „krótka gra”?
To historyczna chwila.
- Nie przedłużam. - Podgłośnisz?
Z radością ogłaszam,
że San Francisco, Chicago, New York i Boston podpiszą umowę…
Co, u licha?
…by stworzyć własny serwis streamingowy Hoopli.
Bardzo się cieszę, że wielka czwórka da swoim fanom to, czego chcą.
W końcu!
Jebać Boston.
Napisy: Krzysztof Zając