Wiem, że mam problem.
Pozwól mi grać w play-offach. Nie będę niczego brał.
Nic na ból, nic na głowę.
Przysięgam.
No i świetnie. Potrzebuję Travisa, by zachować pracę.
Powinien wpierw otrzymać pomoc? Pewnie tak.
Ale czasami zły uczynek okazuje się najlepszy.
W dzieciństwie Ness zwierzył się, że marzy o obozie teatralnym.
Cam i ja wyśmialiśmy go,
więc zaczął nałogowo grać w koszykówkę.
Po dekadzie był zawodowcem.
Nasze okrucieństwo było dla niego błogosławieństwem.
To Nick Scott, narzeczony znajomej, Jennifer.
Niewprawne oko uzna, że zaliczenie go czyni mnie szują.
Ale dzięki temu, że później zerwali,
Jennifer poznała obecnego męża i wiedzie piękne życie.
Powinna mi podziękować, ale ze mną nie rozmawia.
Kiedyś stuknęłam auto na parkingu.
Gdybym zostawiła karteczkę,
dotarłabym do biura za późno, by uratować dławiącego się Sandy’ego.
Czasami zły uczynek popłaca.
Możesz grać,
ale po sezonie idziesz na odwyk i będziesz trzeźwy.
Ale nie po kalifornijsku. Masz być trzeźwy jak Downey Jr.
Jasne. Dzięki.
#SINGIEL
O cholera!
Play-offy to mój ulubiony moment.
Może poza premierą SI z modelkami w strojach.
A skoro mowa o kobietach, które mają na koncie piękne sesje,
jutro dołączy do nas Isla Gordon.
Będę ją miał na swoim terenie
i wycisnę ją jak cytrynę do drinka.
Oczywiście z szacunkiem.
Wywiad u Murphy’ego to błąd. Odwołam to.
Zobaczymy. A jeśli nie przyjdzie, dowiedzie, że boi się presji.
- Bo kiedy kogoś docisnę… - Cholera, nieważne.
- Da sobie radę? - Masz chwilę?
- Co tam, kochanie? - Zrób pauzę.
- Oddaję głos Natty Bone. - Wyciszone.
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki. Pasuje na jutro?
- A co jest jutro? - Żartujesz?
Wręczenie nagród dla pediatrów.
No tak, jasne gala pedosiów!
- Dostaniesz nagrodę. - Nie zdrabniaj tak.
Unikają tego z oczywistych powodów.
Zgodziłaś się iść ze mną, zanim dostaliście się do play-offów,
więc jeśli wybierzesz mecz, zrozumiem,
ale wiele by dla mnie znaczyło, gdybyś przyszła.
Jasne, że przyjdę.
Od razu po meczu przyjadę, by zobaczyć, jak zgarniasz pedosia.
Lepiej nie używaj skrótów.
Lecę. Do wieczora.
Pa.
Docisnę ją w sprawie obrony i lichej ławki rezerwowych.
A jeśli wspomni o Playboyu?
Byłam młoda i wyglądałam świetnie. Zazdrości mi?
Wybaczcie, ale to pilne.
- Co się dzieje? - Bryson pokazuje WLP.
Jakie WLP?
Widoczną Linię Penisa. Co za typowy gej.
- Przykro mi. - Co w tym pilnego?
Skoro Bryson jest singlem, to i Charlie.
- Jak go odzyskać? - Pytasz mnie?
Ostatnio kazałaś mi się nie poddawać.
- Pamiętasz? - Tak.
Ale dostaliśmy się do play-offów.
Charlie wydaje się miły, ale nie mam teraz do tego głowy.
Więc to dla ciebie nieważne?
Właśnie.
Wybacz, kocham cię! Pomóż mu, dobra?
Jezu, Jackie!
Prawie upuściłem nowy telefon!
- Sandy! - O co mu chodzi?
- Ma kłopoty. - To dobrze.
Niedobrze, ale nie chodzi o mnie.
- No cóż… - Serio?
Nie bierz tego do siebie. Dla mnie też był najostrzejszy.
Oglądałam Drag Race trzy lata, nim pojęłam, że to inny typ geja.
Woli programy o tworzeniu WandaVision.
Nie kumam. Isla, Ness i ty mnie lubicie.
Ty mnie lubisz. Ja cię toleruję.
Jesteś Gordonem.
Podobno nie przegrywacie. Nie łam się.
Hejka… stary.
Słyszałem…
jak mówisz o swoich kłopotach. Też przeżywam coś podobnego.
Tylko że z dziewczyną.
Dzięki za info. Do czego zmierzasz?
W młodości mama kazała nam oglądać stare filmy.
Komedie romantyczne złotej ery. Pretty Woman, Masz wiadomość.
Teraz czuję się odrzucony, a do tego bardzo stary.
We wszystkich tych filmach jest moment,
gdy facet robi coś romantycznego i odzyskuje dziewczynę. Zrób to.
Tylko ty odzyskasz Charliego, kolesia.
To już ustaliliśmy, dzięki.
Zadziałało u ciebie?
Nie, nie chce ze mną gadać.
- Ale spotkaliśmy się tylko raz. - Więc to zupełnie coś innego.
Bo ja… kochałem Charliego.
To nie pozwól mu uciec.
- Cześć. - Co tu robisz? Roy odszedł?
Zastępuje mnie w zarządzie PayPala. Co robi Travis na treningu?
Czemu jest w jutrzejszej kadrze?
Potrzebuje pomocy. Nie może grać.
Gadałam z nim. Będzie czysty, a po sezonie pójdzie na odwyk.
Narkoman ci coś obiecał? To musi być prawda.
Czasami sukces wymaga trudnych decyzji.
Travis tego chce.
Lubiłem twojego tatę i brata, ale wiedziałem, że traktują nas jak konie.
Jeśli złamiemy nogę, już po nas.
Myślałem, że jesteś inna.
- Myliłem się. - Ale…
Chcesz mistrzowski pierścień? Masz.
Jest twój. Gratulacje.
Dziękuję!
Wiesz co? Sprzedam go w Gwiazdach lombardu!
- Już tego nie kręcą. - Kręcą.
Właśnie przeczytałam, że wrócą z 23 sezonem!
Ta piosenka była piękna.
Muszę ci coś wyznać.
Była o tobie.
Niech cię szlag, Sandler!
Tak bardzo cię kocham.
Jackie!
- Hej. - W porządku?
Tak.
Skorzystam z twojej rady.
Super!
Mówię ci, zbieranie punktów to pewniak.
Połączymy siły i starczy nam na maszynę do napojów do biura.
Mówię o romantycznym geście.
Obejrzałem Od wesela do wesela i wpadłem na świetny pomysł.
- Dzisiaj… - Odzyskasz go na meczu!
Dopilnuję, by przyszedł.
Zepsułeś moment, ale o to mi chodziło.
Dzięki za spotkanie.
Załóżmy, że jeden z graczy ma poważne problemy osobiste,
ale chce jeszcze zagrać w play-offach.
Powinnam mu pozwolić?
Jeśli chodzi o to, że Badrag wsparł separatystów,
już gadamy o tym z rządem.
Powiedziałbym temu zawodnikowi, że w takim momencie sezonu
każdy zawodnik mierzy się z kontuzją lub czymś osobistym,
ale gra to jego obowiązek.
Nie spodziewałam się tego od ciebie.
- Ness, zgadzasz się? - Tak.
Widzę, że jest inaczej.
Kiedyś bolało mnie ścięgno Achillesa.
Byłem synem szefa, grzałem ławę. Uznałem, że nie będę robił afery.
No i je zerwałem. Nic już nie było takie samo.
Dlatego nie tańczyłeś na weselu?
Tak. I przejadłem się balutami.
To zapłodnione kurze jajo z Filipin.
- Do dupy. - Całkiem smaczne.
- Ale tylko z sosem bananowym. - Mówię o kontuzji.
To też do dupy, ale takie życie.
Nie mogłem grać. Moja wartość spadła do zera.
Ale tu chodzi o play-offy. Powinnaś posłuchać Jaya.
Bardzo okrężna droga do poparcia Jaya.
- Już wiem, co zrobię. - Liczy się wygrana.
Jeszcze na policzku. Tutaj.
Dzięki. I na czole. I w ogóle wszędzie.
Gordon, strasznie się pocisz.
- Stresujesz się? - A jest czym?
- Może. - Gotowe.
No to zaczynamy.
Prezeska LA Waves, Isla Gordon.
Zgadza się. Gotowa do walki.
Wielu uznało twoją kandydaturę za pomyłkę. Wielką klapę.
Chybiony rzut.
Przegraną dla całej firmy.
To wszystko twoje słowa.
Owszem. I muszę powiedzieć, że na razie ten sezon dowiódł,
że się myliłem.
Przyznałeś się do błędu?
Tak. Przejęłaś zespół w kryzysie,
załatwiłaś wszystko po swojemu,
a teraz zagracie w play-offach.
Wspaniale.
Zapisałam sobie riposty. Chyba się nie przydadzą.
Powiedziałem, że nie jesteś jak twój tata czy brat.
Przepraszam.
Jesteś równie zabójcza. A może i bardziej.
Przejęłaś kontrolę i sprawiłaś, że wszyscy ci się podporządkowali.
Szacunek.
Dzięki.
Przejdźmy do play-offów. Macie mały zespół, gracie sporo,
jesteście ostrzy w obronie.
Czy rzucający za trzy punkty sprostają?
Cholera.
Wybacz, mamy rezerwacje.
Charlie? Jestem Jackie, brat Sandy’ego.
A, ten nowy. Czego chcesz?
Przyjdź na dzisiejszy mecz.
Żartujesz? To jakiś pomysł Sandy’ego?
To ja na niego wpadłem, ale on przypisuje go sobie.
Nie chcę i nie mogę.
Pracuję do wieczora.
Wiem, to ja się poumawiałem.
Serio? Pięć psów rasy lhasa apso.
Wiesz, ile to kasy?
Pewnie tysiące dolców.
Możesz sobie iść?
Nie bez ciebie. Obiecałem bratu…
- Bo użyję siły. - Sprałbym cię.
Stój! Fakt, jestem drobny,
ale to pierwszy raz, kiedy Sandy mi zaufał.
Proszę.
No dobra.
Ale ma zapłacić za te zmyślone wizyty.
Wybierasz muzykę w aucie.
Chodźmy, nim zmienię zdanie. I słuchamy Taylor Swift.
Cześć.
Co tam?
Zabierzemy się razem?
Brałeś coś?
Chodź, pojedziemy razem. Wezmę kluczyki.
Travis.
Posłuchaj mnie.
Co?
Pomożemy ci.
Jestem trochę zmęczony. Kiepsko wczoraj spałem.
- Przestań. - Nie wyspałem się.
Nie będziesz grał.
Jasne?
Jesteś częścią drużyny, ale teraz nie zagrasz.
Spakujmy cię.
Travis nie dojedzie. Pogadamy potem.
Mała zmiana. Travis nie zagra.
Marcus, zagrasz dziś jako rozgrywający.
Witamy ze stadionu LA Waves.
Waves zaczynają play-offy od meczu z Minnesota Frost.
To twoje miejsce.
- Sandy’ego tu nie ma? - Miłego!
Ale…
No dobra.
Po prostu obejrzę sobie mecz.
A teraz hymn narodowy zaśpiewa Billie Eilish.
Cześć.
Nazywam się Sandy Gordon.
Jestem CFO Los Angeles Waves.
- Gdzie Eilish? - Właśnie!
Zaraz przyjdzie.
Jestem tu, bo spotykałem się ze wspaniałym facetem.
Nikogo to nie obchodzi! Gdzie Billie?
Ale nie zawsze byłem z nim szczery.
Twierdziłem, że nienawidzę wspólnych przystawek i Taylor Swift.
I że nie jest najlepszą rzeczą, jaka mnie spotkała.
Ale to były kłamstwa.
Jest najlepszym, co mnie spotkało.
A jeśli chodzi o Taylor Swift,
Charlesie Benedictcie Connelly…
Złaź z boiska!
…jesteś moją historią miłosną.
Byliśmy młodzi, gdy cię dostrzegłem
Zamykam oczy i widzę to znów
Stoję tam samotnie
W letni dzień na balkonie
Chociaż śpiewaj coś Eilish.
Romeo, zabierz mnie gdzieś Gdzie będziemy tylko my
Będę czekać A potem razem uciekniemy
Będziesz moim księciem A ja będę księciem twym
To historia miłosna
Kochanie, tylko się zgódź
Sandy!
Billie Eilish pojawi się już za chwilę.
Widziałeś to? Nie mów, że dopiero dotarłeś.
Nie wierzę, że upokorzyłeś się dla mnie na oczach 20 000 ludzi.
Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Jeszcze zwrotka.
- Nikt tego nie chce. - Dobra.
Daleko jest ten odwyk?
Będziemy za 65 minut. Źle skręciłaś.
Teraz już 68.
Cholera. Ledwo zdążę na galę Leva.
Napisz wiadomość do „Ler Komórka”.
Kto to?
Lev. Źle go wpisałam i tak zostało.
Pisz: „Hej, mały problem w pracy. Nic strasznego, tylko irytującego.
Spóźnię się, ale będę. Kocham cię”.
Serce i buziak.
- Napisałeś? - Własnymi słowami.
Hejka. Kapkę się spóźnię, durna robota, ale wszystko gra i buczy.
Upiła się?
Jesteśmy.
- Cześć. - Mam dla was ćpuna.
Nie nazywamy ich tak.
Jesteś prawdziwym wzorem dla kobiet.
Dzięki. Odrzuć te prochy.
Słuchaj sponsora. Takie tam. Na razie.
- Co za długa podróż. - Niesamowita.
- A chciałem odejść. - Nie puściłam cię.
Muszę lecieć. Jestem z ciebie dumna.
Hotel Four Seasons.
Słuchaj. Jestem na ostrym haju.
Przed ostatnią kwartą LA ma pięć punktów przewagi.
Grają świetnie mimo braku Travisa Bugga,
który z niewiadomych przyczyn nie pojawił się na boisku.
Bo ratuję mu życie, debilu.
SMS od „Ler Komórka”.
„Zbliżasz się? Przemowa za godzinę”.
Odpowiesz?
„Będę, kochanie. Zostało mi 45 minut”.
Cholera, na styk.
Nie, usuń ostatnie zdanie.
Moja żona dostała tartę owocową,
ale woli tort. Oddasz porcję narzeczonej?
Nie, zaraz przyjdzie.
A już zaraz…
Było ciężko, ale Waves utrzymali prowadzenie
i wygrali z Minnesotą 91 do 83.
Solidny początek play-offów dla LA.
No dobra. Masz.
No i dzięki!
Tegoroczna nagroda dla Obiecującego Pediatry
trafia do Leva Levensona!
Dziękuję.
BAR MICWA HANNAH
Nie osiągnąłbym tego bez mojej pięknej narzeczonej,
której niezawodne wsparcie dało mi wielkie szczęście.
Kocham cię.
Dziękuję.
Armatka z koszulkami strzela o wiele za słabo.
Hejka, panowie. Świetnie wyglądaliście razem.
Dzięki.
Fajnie, że na ciebie wpadłem.
Zarezerwowałbyś nam stolik w Jar?
Jasne.
Dzięki.
Wiesz co? Zamów stolik dla czterech osób.
- Serio? - Tak.
Może Ness i Bituin do nas dołączą.
- Jasne. - Oby mieli czas.
Już mi ślinka cieknie.
Cześć.
Kazałam GPS-owi wyznaczyć trasę do Four Seasons
i pojechałam do nie tego. Pozwę Google Maps.
Wiem, że to był twój dzień, ale musiałam zawieźć Travisa na odwyk.
Był w marnym stanie.
Ale wygraliśmy.
Dobry uczynek popłacił.
Upominek z bar micwy. Z popcornem karmelowym.
Utykają mi w implancie, pamiętasz?
No tak, przepraszam.
Nie mam implantu.
Nie jestem dość uważna. Rozumiem.
To koniec tego dziwnego quizu?
Nie chodzi o uważność.
Po prostu ci nie zależy. To spora różnica.
- Lev. - Jak dziś.
Nie przyjechałaś, bo ci nie zależy.
Skąd miałam wiedzieć, że rozpęta się taki chaos?
Sama nalegałaś, że chcesz iść.
Każdy twój dzień to chaos,
ale to nie zmienia faktu, że masz w dupie moje życie.
To jakiś absurd. Po prostu się pomyliłam.
Nawet nie przeprosiłaś.
W porządku. Przepraszam.
Przepraszam, że musiałam uratować komuś życie. Lepiej?
Też mam ważną pracę,
a jednak słucham cię i znajduję dla ciebie czas.
A ty nie.
Możemy porozmawiać o tym, kiedy skończą się play-offy?
One nigdy się nie skończą.
Zawsze będzie jakaś pilna sprawa, którą uznasz za ważniejszą ode mnie.
Cieszę się, że przyjęłaś tę pracę,
jesteś w niej świetna.
Nie chcę być jednym z tych dupków,
którzy narzekają na pracę żony,
ale może potrzebuję więcej, niż jesteś w stanie mi dać.
Zrywasz ze mną?
Nie mogę tu na razie być. Muszę się wynieść.
Napisy: Krzysztof Zając