SHIN SEUL-KI
PARK SE-JEONG
CHOI JONG-WOO
LEE SO-E
JO YOONG-JAE
LEE NADINE
KIM HAN-BIN
SHIN DONG-WOO
CHOI SEO-EUN
PIEKŁO SINGLI
Czy to Seo-eun?
Chyba tak.
Chwila…
Może to nie ona.
Jak to nie? To ona.
Nie.
Miło cię zobaczyć.
Jesteś taka mądra.
Na szczęście.
Dziękuję.
- Jednak! - Boże.
Tak!
Więc wybrał Seo-eun
- z trójki kobiet? - Tak.
To niesamowite.
- Fajnie. - Ojej.
Uciekliśmy. Możemy stąd wyjechać.
Super, co?
- Spodziewałeś się? - Nie.
- Serio? - Tak. Miałem mętlik w głowie.
Tak.
Ja…
Jestem bardzo zaskoczony.
Gdy rozmawialiśmy, miałaś mnie na myśli?
Kiedy?
Jeszcze przed naszą rozmową.
Tak.
I nie dałaś mi żadnej wskazówki?
Co? A powinnam?
Tak.
Wcześniej nie byłam oczywista?
Przeczuwałem, że mogę ci się podobać.
Rozumiem.
Więc czego się bałeś?
Bałem się, że…
- Pogadamy o tym później? - Dobrze.
Ponieważ dziś…
- Mamy dużo czasu? - …dużo czasu na zabawę.
Jest wesoło.
- Bardzo. - Naprawdę.
- Wesoło. - Też tak uważam.
Wróciła?
Niemożliwe.
Myślałam, że zostaniesz wybrana.
Co?
- Zapomniała o czymś? - Czyżby?
- Zapomniałaś o czymś? - Nie.
Co?
Nie idziesz?
- Nie. - Co?
Nie gadaj!
- Myślałyśmy, że poszłaś. - Tak?
Że poszłaś na randkę.
Jestem smutny.
SHIN SEUL-KI
- Shin Seul-ki. - Seul-ki.
Dostała dwa głosy.
Han-bin.
Seo-eun też ma dwa.
CHOI SEO-EUN
Ciekawe, kto został.
Wyjdziemy na zewnątrz?
Smutno mi.
Ładny widok.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
To szalone.
Nasze bagaże…
- Odkładamy je? - Powinnyśmy.
- Znowu? - Znowu.
Kręci mi się w głowie.
- To jak ból głowy. - Migrena.
Jakbym oberwał w głowę.
- To skomplikowane. - Martwię się o ten wieczór w Piekle.
Z osób, które zostały, żadne nie wybrały się nawzajem.
- Żadne nie dostało głosów. - Tak.
Chyba…
- Jestem ich ciekawy. - Z Se-jeong i Jong-woo nie jest dobrze.
- Było widać po minach. - Tak.
- Racja. - Tak.
- Z czwórki mężczyzn… - Tak.
…dwóch wybrało Seo-eun, a dwóch pozostałych Seul-ki.
Yoong-jae wybrał Seo-eun.
- Ojej. - Prawda?
Naprawdę myślałam, że Yoong-jae
wybierze Se-jeong.
A ja myślałam, że So-e.
To jego decyzja, ale pomyślcie.
So-e cały dzień spoglądała na Yoong-jae.
Tak.
A Se-jeong powiedziała, choć nie wprost, że powinni odbyć podróż.
Tak.
- Ale on jednak wybrał Seo-eun. - Tak.
- Po krótkiej rozmowie z nią. - Tak.
Myślę, że to niesamowite.
Uważam, że Yoong-jae najmniej rozmawiał z Seo-eun.
Ale przez ten moment
czułem, że między nimi zaiskrzyło.
Oboje są bardzo praktyczni.
Łączy ich to, że oboje są bardzo naturalni i autentyczni.
Myślałem, że coś zaiskrzyło. I patrzcie, co się stało.
- Dong-woo i Nadine też sporo rozmawiali. - Tak.
Ale ostatecznie on poleciał z Seul-ki.
- Tak. - Tak.
To śmigłowiec.
Niesamowite.
Żebyś wiedziała.
Będzie wesoło.
Ale świetna zabawa.
Później…
Śmigłowiec odlatuje.
- Helikopter odlatuje. - Pa, pa!
Pa.
Jakie to smutne.
- Pa, pa! - Nie odlatujecie!
Nie lećcie!
Jak nisko leci.
Chcą, żebyśmy widzieli.
Lecą nisko, żebyśmy ich widzieli.
Drażnimy się z nimi.
Jestem zazdrosny.
Siekam ze złości.
W Raju pewnie jest świetnie.
Pewnie tak.
RAJ
RAJSKIE MIASTO
Niesamowite.
Jak tu ładnie.
Niesamowicie przestronnie. Mnóstwo miejsca.
Tak przestronnie, że aż błądzę wzrokiem.
- Tak. - Ogromna przestrzeń.
Gigantyczna.
SALON
Jaki wysoki sufit.
Wszyscy z Piekła mogliby tu przyjść. I tak byłoby dużo miejsca.
Jest też basen.
- Mnóstwo tu rzeczy. - Właśnie.
BASEN
Jak ładnie.
Basen jest bardzo duży.
- Kapitalny. - Ogromny.
Tak.
Seul-ki, chodź tu.
Zobacz.
To jest sypialnia.
SYPIALNIA 1
Sypialnia jest przestronna.
Tu jest druga.
Jest połączona z basenem.
Jaka ładna.
SYPIALNIA 2
Chcesz ją?
Wybieram tę.
- Ten pokój? - Tak, chcę ten.
ŁAZIENKA
Jak łazienka może być tak duża?
SAUNA
Tutaj.
Tu jest sauna.
I toaleta damska.
To naprawdę jest raj.
Rzeczywiście, Raj.
- My… - Jeszcze jedna piątka.
Jeszcze raz.
- Mogę tylko powiedzieć „wow”. - Serio. Obłędne miejsce.
Nie wytrzymam.
Chodźmy popływać.
- Jesteś głodna? - Tak.
- Zjedzmy i pomyślmy. - Dobrze. Zjedzmy.
Umieram z głodu.
To wygląda pysznie.
Lubię sałatkę.
- Rozumiem. - Jest ryba.
I więcej ryb.
Zamówmy wszystko.
- Zgoda. - Dobrze.
Co ty chcesz zjeść?
Naprawdę wszystko mi się podoba.
Potrzebuję białka. Mięsa.
- Ryb i mięsa. - Dobrze.
Tylko tego.
Byłoby miło zamówić napoje do jedzenia.
Będziemy pić?
Alkohol jest…
Nie toleruję alkoholu.
Poważnie?
Rozumiem.
Naprawdę?
Zatem…
Dobrze się czujesz?
Chciałem wypić chociaż drinka.
Tak? Dobrze, wypiję jednego.
Którego chcesz?
- Szampana? - Pewnie. Może być.
Zdaje się, że mają wszystko.
Jest skołowany.
To istotne.
Wybór alkoholu jest ważny.
- Ja też tak uważam. - Tak.
Nie było tu zgody.
RAJ – SEO-EUN I YOONG-JAE
Jak ciepło.
Przyjemnie.
Mój manewr.
Co?
Dobrze pływasz.
Za Raj.
- To jest raj. - Jest.
- Jestem wzruszona. - Jak ładnie.
Wybraliśmy dobre dania.
Mieliśmy dziś szalony dzień.
- Cieszę się, że… - Tak.
…przybyliśmy do Raju razem.
Na zdrowie. Miło mi.
Dobre, prawda?
Smacznego.
Skosztujemy najpierw tego?
- Tak. - Prawda?
Oczywiście.
Zjedzmy.
- Nie śpieszmy się. - Dobrze.
Jaki jest twój ulubiony makaron?
Gdybym miał do wyboru pomidory i sos śmietanowy,
wybrałbym śmietanę.
Ale lubię i sos pomidorowy.
- Rozumiem. - Tak.
Dziękuję.
A jaki ty lubisz?
Szczerze, trochę bardziej wolę makaron z sosem pomidorowym.
- Z sosem pomidorowym? - Tak.
- Trochę. - Rozumiem.
To jest pyszne.
Teraz lubię z sosem pomidorowym.
Prawda? Tak jest smacznie.
Chwile, zatem…
Nigdy nie udzielasz negatywnych odpowiedzi?
Wydaje mi się, że zawsze mówisz miłe rzeczy.
Myślę, że ty też taka jesteś.
- Niejako. - Tak?
Staram się być pozytywny.
Rozumiem.
Wydajesz się pełna życia.
Cóż…
- Zwykle taka jestem. - Prawda?
- Tak. - Tak właśnie czułem.
Podczas pierwszej rozmowy wydawałaś się pełna życia.
- Pamiętasz naszą pierwszą rozmowę? - Pierwszą rozmowę?
Czekaj, o rzodkwi…
- Pierwsza rozmowa. - Zaczęło się od rzodkwi.
- Prawda? - Tak.
Obieraliśmy je.
Czemu jest tyle dziur?
Prawda?
Ale tuż przed przybyciem tu rozmawialiśmy dłużej.
- Naprawdę? - Tak.
Zdaje się, że masz dylemat.
Tak, mam dylemat.
Ty się tym nie martwisz?
Ale nie zmienię tego, co on czuje, martwiąc się o to.
Jesteś bardzo mądra.
- Naprawdę? - Tak.
- To była ta rozmowa. - Tak.
Ta chwila wszystko zmieniła.
- Mieli podobne stroje. - Tak.
Zatem…
Wybrałaś mnie, bo jesteś mnie ciekawa?
Pozwól, że powiem pierwszy.
Ty mnie bardzo ciekawiłaś.
Zazwyczaj lubię osoby pełne życia.
Ty wydałaś mi się bardzo żywa.
Ale zastanawiałem się, czy przy każdym taka jesteś.
Dlatego nie byłem do końca pewien,
czy jesteś mną zainteresowana.
Ale nie mogłem tego rozgryźć.
Nie wiedziałem, czy powinienem cię wybrać, czy byłoby to w porządku.
- Tak sobie myślałem. - Rozumiem.
Zastanawiałem się nad tym w apartamencie. Później wyszedłem.
Wyszedłem,
bo chciałem z tobą porozmawiać…
- Tak. - …gdybyś akurat tam była.
- Naprawdę? - Chciałem z tobą porozmawiać.
- Dlatego. - Rozumiem.
A tak się złożyło, że tam byłaś.
Zatem…
To było bardzo…
Jak by to powiedzieć? Zachęcające.
Naprawdę?
Myślałam, że to ja nawiązałam rozmowę.
Naprawdę? Myślałem, że ja.
- A nie? - Oboje tak uważamy.
- Tak było? - Tak.
Jak my…
Szczerze. Celowo włożyłeś coś niebieskiego?
Niebieski.
Niebieski…
Nawet jeśli to nie było celowe,
- to był dobry wybór. - Tak.
- Polubili się. - Naprawdę.
Yoong-jae był już…
- Zainteresowany. - Poczuł coś do niej.
Yoong-jae jest atrakcyjny, bo myślałam,
że będzie spokojny i zamknięty w sobie,
ale gdy mówi o swoich uczuciach,
jest otwarty i szczery.
To miłe, bo jest szczery,
- ale jednocześnie wstydliwy. - Tak, jest nieśmiały.
Ale nie próbuje niczego ukrywać. Jest prostolinijny.
Jest uroczy.
Porozmawiajmy swobodnie.
Swobodnie?
- Zgoda? - Tak.
- Dobrze. - Tak.
- Pomówimy otwarcie? - A później zdradzimy swój wiek.
- Tak, to też. - Prawda?
Dobrze.
Ile masz lat?
- Zgadniemy? - Tak.
Ich wiek.
Cztery lata różnicy to ideał.
Powiemy to na „trzy”?
- Dobrze. - Raz, dwa, trzy.
- 27. - 28.
- Mam rację? - Tak.
- Ty się mylisz. - Co?
Chwila, 29.
- Nie. - Więc 31?
Mam 32 lata.
- Naprawdę? - Tak.
Czekaj.
- Ma cztery lata więcej. - Ile lat?
Są urodzeni w 1995 i 1991.
Co?
- Dlaczego myślałaś, że jestem młodszy? - Bo młodo wyglądasz.
- Naprawdę? - Tak.
Jak myślisz, z czego żyję?
- Dajemy sobie wskazówki? - Dobrze.
To jest w tym pokoju.
- Oświetlenie? - Nie.
Co?
- Sztuka? - Tak.
Jesteś artystką?
Ukończyłam sztuki piękne w Pratt Institute
w Nowym Jorku, specjalizacja: malarstwo.
Obecnie pracuję jako malarka w Korei.
Ale super.
Jest artystką?
Zwykle maluję dzieła abstrakcyjne.
Lubię proste, zgrabne obrazy,
które pobudzają wyobraźnię.
CHOI SEO-EUN, 28 LAT, MALARKA
- Co za niespodzianka. - Właśnie.
- Nie pomyślałam o takim zawodzie. - Super.
To świetnie.
- Super. - Wcale, że nie.
Dobrze, daj mi wskazówkę…
- Dobrze. - …i mi powiedz.
Często wkładam garnitury.
- Garnitury? - Tak, więc…
Pracujesz w firmie maklerskiej?
Zgadza się.
- Jestem niezła w zgadywaniu, prawda? - Tak.
Pracuję w firmie maklerskiej w Yeouido.
- W Yeouido? - Yeouido.
Chwila. Taki przystojniak jest maklerem w Yeouido?
Ukończyłem Uniwersytet Hanyang na kierunku zarządzanie
i zatrudniłem się w rekrutacji otwartej.
Odpowiadam za analizę aktywów
i tworzenie prywatnych funduszy inwestycyjnych,
czyli inwestycji wyspecjalizowanych dla instytucji.
JO YOONG-JAE, 32 LATA, MAKLER
Pasuje do niego.
Bardzo pasuje.
Ale fajnie. Tylko my o tym wiemy.
- Wiem. - Firma maklerska…
Puste kieliszki.
- Mało zjedliśmy. - Przepraszam.
Częstuj się.
Chyba za dużo gadałem.
Nie, ja też się świetnie bawiłam.
Niewiele jadłam, ale czuję się syta.
- Prawda? - Tak.
Nie zmuszam się, by nie czuć się głodnym.
Dobrze się czuję.
- Tak. Powinniśmy zjeść. - Miło będzie zjeść.
Jest przyjemnie.
Bardzo.
- Tak. - Tak.
Sporo się o tobie dowiedziałem.
A ja dużo o tobie.
- Ich randka jest udana. - Tak.
Bardzo udana.
- Dobrze razem wyglądają. - To prawda.
Yoong-jae chyba nie zauważył, że cały czas pije.
Czują się komfortowo, pijąc razem.
RAJ – SEUL-KI I DONG-WOO
O rety!
Wygląda świetnie.
- Jedzenie wygląda pysznie. - Tak.
To uczta.
Smacznego.
Seul-ki, chcesz najpierw sałatkę, prawda?
Dziękuję.
Pozwól, że ci ukroję.
- To bardzo dobre. - Tak, rzeczywiście.
To moje najlepsze jedzenie w tym roku.
- Miło poznać. - Miło. Na zdrowie.
Masz duży apetyt?
Lubię koreańskie jedzenie. Wszystkie rodzaje.
Jak powinniśmy się do siebie zwracać?
- Jak uważasz? - Pan Shin?
- Pan. - Dong-woo?
Jak uważasz, Dong-woo?
Najbardziej lubię mięso.
Co zazwyczaj jadasz?
Najczęściej…
Jestem ciekaw.
Cóż, ja…
- Mieszkasz z rodzicami? - Tak.
Mieszkam z nimi.
Ale studiuję, więc teraz mieszkam w pobliżu kampusu.
Już o tym rozmawiamy?
Co powiesz na to?
Zgadnij, co studiuję.
Zobaczmy…
Dramat i film?
Teatr i film?
- Tak? - Nie.
Nie studiujesz teatru i filmu?
Studiuję pianino na Narodowym Uniwersytecie Seulskim.
Jestem studentką.
Kończę naukę na Narodowym Uniwersytecie Seulskim,
na kierunku pianistyka.
- Pianistka? - Pianistka z NUS?
Musi tam uchodzić za boginię.
- To słowo tego nie oddaje. - Ona jest jak…
Zaczęłam grać na pianinie, gdy miałam 10 lat.
Do fortepianu czuję miłość połączoną z nienawiścią.
Nie ma tylko jednej melodii. Można grać na wiele sposobów.
To mi się spodobało, więc podjęłam naukę gry na fortepianie.
SHIN SEUL-KI, STUDENTKA, PIANISTKA
To niesamowite.
WYDZIAŁ MUZYKI INSTRUMENTALNEJ
- To niespodziewane. - Właśnie.
- To również. - Seul-ki też…
Masz teraz ferie?
Nie. Jest czas egzaminów.
- Ojej. - Wiem.
- Masz przechlapane. - Tak, mam.
Ale, szczerze mówiąc, to lepsze niż egzaminy.
Dzięki. To dlatego, że jesteś tu ze mną?
Oczywiście.
- Toast. - Tak.
To było niezręczne. Cóż…
Myślę, że odgadłbym twój wiek.
Mam 25 lat.
- Dwadzieścia pięć? - Tak.
Odgadnij mój wiek.
Trzydzieści jeden?
- Trzydzieści jeden? - Tak.
Mam 32 lata.
Rozumiem.
Jak zarabiasz na życie?
- Chcesz się tego dowiedzieć? - Jestem ciekawa.
Han-bin powiedział, że wyglądasz na żołnierza.
- Tak. - To pasuje do ciebie.
- Źle. - Źle?
A zatem? Czym się zajmujesz?
Jestem…
Lekarzem.
Co?
O rety!
Chwila, to jest…
Lekarzem.
Jaka specjalizacja?
Specjalizuję się w chirurgii plastycznej.
To niesamowite.
Jestem lekarzem.
Ukończyłem Uniwersytet Medyczny Yonsei,
kierunek chirurgia plastyczna.
Uniwersytet Yonsei?
Zaskakujące.
Chirurgia plastyczna?
Mam ciarki.
Wpłynął na mnie tata, który też jest lekarzem.
Widziałem, jak tata pozytywnie wpływa na ludzi
dzięki wiedzy medycznej i technice.
To mnie skłoniło do studiów medycznych.
SHIN DONG-WOO, 32 LATA, CHIRURG PLASTYCZNY
Jest świetny.
W ogóle istnieją tacy lekarze jak on?
To zbyt dobre, by było prawdziwe.
Właśnie. Czy to prawda?
Piekło singli jest świetne.
Nie spodziewałam się tego.
- Miałem do ciebie wiele pytań. - Serio?
Tak.
Dlaczego mnie wybrałaś?
Ty pierwszy.
Ja pierwszy?
Gdy na początku wszedłem i usiadłem, byłaś obok mnie.
- Tak. - W każdym razie,
mamy identyczne nazwisko i trochę rozmawialiśmy.
Nazywam się Shin Dong-woo.
Nazywam się Shin Seul-ki.
Klan Pyeongsan Shin, 35. pokolenie.
- Rozumiem. - A ty?
Nie wiem.
Sprawdźmy, czy to ten sam klan.
Później tak naprawdę zniknęłaś mi z oczu.
Później wyszłaś z parasolem.
- Tak. - Miałaś czerwoną sukienkę.
Byłaś jak krewetka podczas bitwy wielorybów.
W czerwonej sukience wyglądałabyś jak krewetka.
- Podły. - Dzielnie walczyłaś.
Wydałaś mi się
czysta i niewinna.
Naprawdę?
Więc…
- Masz rację. - Tak?
I dlatego, że jesteś śliczna.
- Dzięki. - Wiesz, że jesteś?
- Chyba wiem. - Chyba?
Co?
Ojej.
Pamiętasz, jak poszliśmy po wodę?
Tak.
Myślałam, że jesteś spokojny, ale okazałeś się zabawniejszy.
Nie jest tak ciężko.
- No i tak wracamy. - W ten sposób.
Nie, proszę. Nie mogę.
Chciałam więcej się o tobie dowiedzieć.
Myślałaś, że jest możliwość, że nie zostaniesz dziś wybrana?
Nie wiedziałam, czego się spodziewać.
Chcesz powiedzieć…
że nie byłaś pewna, co czujesz, czy tego, jakim jestem człowiekiem?
Nie byłam pewna jednego i drugiego.
Szczerze mówiąc, nie jesteśmy tu zbyt długo.
Jeszcze nie wiem, co czuję.
Ale na początku byłam bardzo ciekawa ciebie.
Co ci się podoba, jeśli chodzi o wygląd?
Szczerze mówiąc, wygląd nie jest dla mnie taki ważny.
Ale ludzie potrzebują jednak czasu, żeby poznać się lepiej.
To prawda i dlatego…
potrzebuję czasu.
Ile potrzebujesz czasu?
Nie wiem.
Gdy jesteś na randce, bywasz ekspresyjna?
- Ja? - Tak.
Pierwsza mówisz…
że ktoś ci się podoba?
Mam taką tendencję.
- Mówisz im? - Tak.
Mówisz mu pierwsza?
- Tak. Chyba taka jestem. - Rozumiem.
Na razie nie wiem.
Powinienem się bardziej postarać.
Chcesz robić coś innego?
Czekaj. Jesteś zmęczona czy możesz popływać?
Możesz popływać, jeśli chcesz.
Ja mogę się popluskać.
- To nie pływajmy. - Dobrze.
Wyjdźmy na zewnątrz, zaczerpnąć powietrza.
Tak, gdy się przebierzemy.
- Przebierzemy się i spotkajmy tu. - Okej.
- Na zewnątrz jest chłodno. - Tak.
Przyjemna pogoda.
- Tak, miła. - Jest tak chłodno.
Jak myślisz, co się wydarzy?
Nie zawsze będziemy przybywali
- do Raju razem. - Pewnie nie.
Myślisz, że twoje uczucia się zmienią?
Nie wiem.
Dzisiaj…
To tajemnica. Nie mogę wyznać.
Przepraszam, ale czy to przesłuchanie?
Ciągle mówisz, że nie wiesz.
Nie wiem. Po prostu nie wiem.
Ona może go rozczarować, powtarzając to.
Wydaje się nieco bierna.
- Tak. - Racja.
Bo wcześniej powiedziała,
że jest ekspresyjna przy kimś, kto jej się podoba.
- A jednak powtarza, że nie wie. - Tak.
Ale jednak Seul-ki powiedziała wcześniej,
że należy do osób, które potrzebują czasu.
Może potrzebuje czasu, żeby go poznać.
Nie wiem. Po prostu nie wiem.
Nagle zaczęłaś być czarująca.
Miałaś poziom atrakcyjności 50, a teraz 100.
Naprawdę? Nie należę do osób czarujących.
- Ale… - Tak?
- Nie wiem. Bardzo cię lubię. - Rozumiem.
I chcę cię dobrze traktować.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że zdołam tu z tobą wrócić.
Nie powiesz „nie wiem”, prawda?
Ile lat miał twój najstarszy facet?
Ja byłam w związku…
tylko raz.
- Rozumiem. - Tak.
Masz trudności z otwieraniem się przed ludźmi?
Nie. Po prostu długo studiowałam,
więc nie miałam okazji do poznawania ludzi.
Jesteś pewna, że ich nie odpychałaś?
- Nie. - Mówią,
że miłość rozkwita nawet w czasie wojny.
- Ja oddzielam pracę od miłości. - Rozumiem.
Miłość to miłość, a praca to praca.
- Tak. - To dla mnie odrębne sprawy.
- W porządku. - Bez względu na natłok zajęć,
nie pozwalam, żeby praca przeszkodziła mi w relacjach.
- To niesamowity wieczór. - Tak.
- Szczerze mówiąc, nie chcę wracać. - Ani ja. Nie możemy tu zostać?
Dlaczego nie chcesz wracać?
Bo każą nam robić różne rzeczy?
Wolałabym, żebyś nie pytał.
Dobrze, przepraszam.
- To jest tylko między nami. - Tak.
Nie, ale…
- Dobrze. - …za dużo.
Dobrze.
Tak.
Ale to było okrutne.
„Wolałabym, żebyś nie pytał”.
Zatem Seul-ki należy do osób, które potrzebują czasu.
Nawet jeśli jest zaciekawiona,
jeśli Dong-woo będzie jej zadawał pytania
i zbyt mocno na nią naciskał,
ona może się poczuć pod presją.
Dlatego stopniowo go odpycha.
Poruszają się z inną prędkością.
Tak, otóż to.
I nie najlepiej się rozumieją.
On mówi „Chcesz się napić?”, ona: „Nie mogę”.
„Popływamy?” „Nie”.
W porównaniu do początku atmosfera jest nieco…
- Inna. - Tak.
Jeśli na początku ich uczucia ocenić na 50 na 50,
to Seul-ki została na tym poziomie, lub jest na niższym.
- Zgadzam się. - Ale Dong-woo jest wyżej.
Bardzo wysoko.
Dong-woo jest chyba podchmielony i ogarnął go entuzjazm.
Być może.
- Możliwe. - Racja.
Zwykle pewnie nie jest tak napastliwy.
Może się tak zachowywać, bo wypił drinka.
RAJ – SEO-EUN I YOONG-JAE
- Mam spać tutaj? - Nie.
Źle bym się czuł.
Jak przyjemnie.
Jak miło.
Czekaj, chodź tu na chwilę.
Spróbuj położyć się tutaj. Spróbuj.
Jest inaczej.
Chodź spróbować.
Jest z innego rodzaju pierza.
Zupełnie innego.
- Miło, prawda? - Ojej.
To jest raj.
- Dobranoc. - Będziesz spał tam?
Nie. Śpij tutaj.
Tutaj jest tak miło.
Tak.
Dziękuję, Seo-eun.
- Ja powinnam. - Co?
- Powinnam ci dziękować. - Nie, ja. To dzięki tobie.
Dzięki tobie.
Naprawdę.
Uda nam się tu wrócić, prawda?
Mam nadzieję.
Jak dziś było?
- Dzisiaj? - Tak.
Nigdy tego nie zapomnę.
Poważnie.
Wszystko idealnie zgrało się w czasie.
Tak.
Dlatego ten dzień był świetny.
Podobały mi się dzisiejsze rozmowy z tobą.
- Mnie też. - Byłam zaciekawiona.
Myślałaś: „Kim jest ten gość?
Co z nim jest? Jak zarabia na życie?”
Naprawdę?
Wszystko było idealnie.
Ale chyba za mało zjedliśmy.
Zauważyłem dopiero pod koniec. Zaskoczyło mnie to.
- Jutro będzie śniadanie. - Właśnie.
Ty będziesz zamawiał.
Jak miło i wygodnie.
Chodźmy spać.
Wydajesz się szczęśliwa.
Zachwycam się.
Tu też jest miło.
Jak przyjemnie.
Jest świetnie.
Śpijmy.
Dziś było naprawdę miło.
Nie tylko dlatego, że tu jesteśmy.
Tak?
Również dlatego, że sporo rozmawialiśmy.
To było świetne.
- Było wesoło, bo przybyliśmy tu razem. - Tak.
Prześpijmy się.
Dobranoc.
Zabawne, że rozmawiamy tuż obok siebie.
Prawda?
Może jeszcze wytrzymamy?
- Co? - Pogadamy jeszcze 10 minut?
Tak. W porządku.
Nie oponujesz?
- Chwila, co? - Co?
On jeszcze nie chce iść spać.
Jest szczery.
Skojarzyłem, jak pary zasypiają,
- rozmawiając przez telefon. - Tak. Właśnie.
On jest podekscytowany.
PIEKŁO
Czy któraś…
jakby…
zmieniła zdanie?
O tym, kto wam się podoba?
Szczerze mówiąc,
ja od początku mówiłam o tej samej osobie.
- Naprawdę? - Tak.
Rozumiem.
Ale…
Jak by to powiedzieć?
Jeśli ktoś mi się choć trochę podoba,
wyraźnie to po mnie widać.
Ale minęło dopiero kilka dni.
- Więc boję się, że on może… - Tak.
…poczuć się niezręcznie,
czy coś w tym stylu.
Ale nie byłoby to z mojej strony zamierzone.
Tak.
Ale dzisiaj,
myślę, że Seo-eun…
Jak by to powiedzieć? Seo-eun odleciała…
- Z nim, prawda? - Tak.
Wiedziałam, że ją wybierze.
- Naprawdę? - Tak.
Tak, bo widziałam, jak weszli do środka, żeby pogadać.
Ale gdy wcześniej jedliśmy brunch,
sporo rozmawialiśmy, więc…
myślałam, że on może będzie chciał
porozmawiać więcej z innymi.
Rozumiem.
Albo być może
wcale mu się nie podobam.
So-e zwraca na wszystko uwagę.
- Wpatrywała się tylko w Yoong-jae. - To prawda.
A ty, Nadine?
W tej chwili czuję się…
tak jak na początku.
- Jakbym zaczynała od nowa. - Rozumiem.
Rozumiecie mnie?
Ja też przelotnie z nim rozmawiałam.
To tak jakby…
Zwykle nie podchodzę tak do chłopaka.
- Tak. - Zrobiłam tak pierwszy raz.
- Rozmawiając z nim? - Zbliżając się do kogoś upatrzonego…
- Serio? - …i rozmawiając z nim.
- To szalone. - Żebyś wiedziała.
Dlatego teraz jestem z siebie dumna.
- Przeżyłaś coś nowego. - Tak, naprawdę.
Czy coś się zmieniło?
Tak, ale teraz…
Myśl o tym, by znów spróbować, jest…
- Frustrująca? - Tak.
Ale nie chcę, żebyś myślała,
że on podjął tę decyzję dlatego, że nie był tobą zainteresowany.
Myślę, że rozmawiał z tobą,
bo był tobą nieco zainteresowany.
DZIEŃ 3
RAJ – SEUL-KI I DONG-WOO
- Dobrze spałaś, Seul-ki? - Tak?
Czy ty zawsze
tak mówisz?
- Jak? - Tak jakbyś…
- Nieważne. Smacznego. - Wzajemnie.
Często przyrządzam rybę,
- a podali nam rybę z rusztu. - Tak.
Musimy się najeść przed powrotem.
Właśnie.
- Niedługo musimy wracać. - Tak.
Jak ci się podobało tu, w Raju?
Było bardzo przyjemnie.
Jesteśmy przecież w zupełnie innym otoczeniu.
To jest wielkie jak stadion.
Tak się czuję.
- Rozumiem cię. - Tak?
Ale chciałbym też wiedzieć, co myślisz o innych rzeczach.
No tak.
Ale to nasz pierwszy pobyt tutaj,
i minęły zaledwie dwa dni.
Dlatego, gdy mi zadajesz takie pytania,
mam trudności
z udzieleniem ci odpowiedzi.
Nie mogę na to patrzeć.
- To gorsze, niż powiedzieć… - Tak.
- „Nie było fajnie”. - Ale to dobrze, że jest szczera.
Zdaje się, że Dong-woo nigdy nie słyszał nic podobnego.
Właśnie.
Ciekawe, co nam dziś każą robić.
Przeczuwam, że mężczyźni w coś zagrają.
Jeśli wygram,
chcesz, żebym znowu cię wybrał?
Chcę tylko,
żebyś wybrał kogoś, kto ci się podoba,
opierając się na swoich, nie moich odczuciach.
Chcę cię o coś pytać.
Dobrze.
Zwykle lubisz kogoś, kto lubi cię bardziej,
czy jest na odwrót?
To na pewno musi być ktoś, kogo lubię.
Nawet bez wzajemności?
Tak.
Ja też.
Muszę kogoś lubić.
Rozumiem.
Ale wiesz,
nie zdobędę czyjegoś serca pieniędzmi.
- To prawda. - Tak.
Więc jeśli ten ktoś mnie nie lubi,
myślę, że to uszanuję.
Mogę spróbować zdobyć czyjeś serce, ale nie zmuszę kogoś, żeby mnie lubił.
Tak naprawdę to smutne.
Co takiego?
Chciałem z tobą spędzić więcej czasu,
ale to trwało za krótko.
Gdy wrócimy,
to nie wiadomo, kiedy znowu
będziemy mogli pogadać.
I mam przeczucie, że…
będzie jakieś wyzwanie.
Mam nadzieję, że spotkamy się znowu,
nawet jeśli tak się stanie.
Seul-ki nie podoba się ta sytuacja.
- Nic od niej nie czuć. - Jest ściana.
- Racja. - Czuję to.
Nie podobałoby ci się ciągłe pytania?
Przecież Seul-ki mu to powtarzała.
Gdyby o tym nie wspomniała, a on by mówił,
można by rzec, że jest nieświadomy.
Ale ona mu powiedziała, że potrzebuje czasu.
Wyraziła, co czuje, ale Dong-woo dalej naciskał.
Zareagowałabym tak samo. Byłabym zdegustowana.
Ale uważam, że Seul-ki też nie była szczera.
Dong-woo chciał konkretnej odpowiedzi.
Poza tym jest lekarzem.
Zajmując się pacjentami, trzeba wiedzieć,
jak oni się czują.
„Jak samopoczucie po usunięciu szwów?”
- „Opuchlizna zeszła?” - Ciekawość.
- Musi pytać. - Może to dlatego, że jest lekarzem.
- Tak. - Wszystko się posypało.
- Stłumił ich rozmowę. - Zaczęło się, gdy powiedział:
- „Dobrze spałaś, Seul-ki?” - Zgadzam się.
- Wtedy wzniosła mur. - Tak.
„Dobrze spałaś?” było tanie.
- Tak. - Racja.
Ona też powinna wyrazić, co myśli.
- Tak. - Nie zachwyciły jej jego słowa.
- Była zdegustowana. - Choć mogła odpuścić.
Dlatego powiedziała: „Za dużo”. Nie spodobało jej się to.
- Dong-woo kiepsko sobie radzi. - Racja.
- Nie pasują do siebie. - Różnią się.
- Nie pasują do siebie. - To nie jego wina.
Po prostu ona mu się podoba.
- Racja. - Tak.
PIEKŁO, GODZ. 10
Ciekawe, jak to się potoczy.
Myślałem, że będę umiał przewidzieć, co się zdarzy,
ale nie jestem już pewien.
Kobiety, które wybraliśmy,
były bardziej zainteresowane innymi mężczyznami.
- Nie było dużo czasu na rozmowy. - To prawda.
To chyba oczywiste, że kobiety są
bardziej zainteresowane tymi, z którymi gadały.
Są ciekawe mężczyzn, którzy wyrażają swoje uczucia.
Nie powinieneś się tym przejmować.
Ja staram się nie przejmować.
Gdybym wszystkim się przejmował,
czułbym się tak nieistotny, że nie umiałbym wyrażać siebie.
- To jeszcze gorsze. - Tak.
Bądź pewien siebie.
- Ojej. - O rany.
Ta mucha wszędzie się kręci.
Nawet ona ciężko pracuje, więc i my powinniśmy.
O rety! Przyciągam muchy.
Ten dzień…
To zły znak. Wczoraj mi odpadł guzik od spodni.
Teraz przyciągam muchy.
Siłą rzeczy nadaję temu znaczenie,
- bo to nas spotkało. - Mucha nas lubi.
- Ktoś inny też mógłby polubić. - To ciekawe.
Skoro mucha nas lubi…
- To dziwne. - …może inni też nas polubią.
Seul-ki, dobrze się bawiłaś?
Tak, to było nowe doświadczenie.
- Patrz pod nogi. - Dobrze.
- Pierwszym razem sama tędy szłam. - Tak.
Przyjemnie iść razem.
Przyjdźmy tu i następnym razem.
Przeczytaj to.
„Nie ustalaj zasad”.
Wszystko dobrze? Nie za ciężko?
W porządku.
Chyba wrócili.
Już tu są.
- Kiedy wróciliście? - Jesteście!
- Cześć. - Szybko wróciliście.
Prawda?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Spójrz na nich. Są pełni energii.
Mógłbym nawet biec.
Nie przesadzam?
Seul-ki, idziesz przodem?
- Zaniosę ci to. - Mój bagaż…
Wrócili!
- Dziewczyny, wrócili. - Dobrze się bawiliście?
Wróciliśmy.
Tak.
Jedliście dużo pyszności?
Jedliśmy.
- Cześć. - Cześć.
Już tu są?
- Wrócili? - Cześć.
Wróciliście.
Cześć.
Jest rozpromieniona.
- Inaczej wyglądasz. - Jak było?
- Cześć. - Cześć.
- Ślicznie wyglądasz! - Jej.
Jak ładnie.
Dzięki.
- Zostawię tu twoje rzeczy. - Dzięki.
Do zobaczenia.
- Na razie. - W porządku.
- Tymczasem. - Dziękuję.
Wróciliście.
- Jak się macie? - Brakowało was.
Nie tęskniliście.
On wcale nie tęsknił.
Najpierw powiedz, co jedliście.
Na początku, gdy tam się wejdzie, trzeba ze 20 razy powiedzieć „Wow!”.
Serio?
Przez kilka pierwszych minut
tylko to mówisz.
Nie widzieliśmy takich miejsc.
Zaskakujące, że w Korei jest coś takiego.
Naprawdę?
Tak świetnego?
- Tak. - Potwornie wysoki sufit.
I ogromny metraż.
Jedliście dużo frykasów?
Co jedliście?
Steki i…
Jedliśmy dużo. Łososia z rusztu…
- Brzmi pysznie. - Był pyszny.
Nie bez powodu nazywa się to Raj.
- Znasz już jego zawód i wiek? - Tak.
- Tak jest. - Ciekawe.
- To zaskoczenie? - Jak było?
Spodziewałaś się tego?
Ten zawód pasuje do niego.
Tak uważam.
Powiedziałam sobie: „Rozumiem”.
- Tak powiedziałam. - Uśmiechasz się.
- To prawda. - Opowiadasz i ciągle…
Tak. Podobały mi się rozmowy z nim.
Sporo rozmawialiśmy.
Przez kilka godzin?
- Przez sześć. - Sześć godzin?
Sześć godzin?
- Naprawdę? - Tak.
Poczuliście chemię?
Tak, było przyjemnie…
Dong-woo…
Czemu jesteś taki zmartwiony?
- Co się stało? - Jestem zmęczony.
- Rozumiem. - Rozumiem.
I rozmawiałam też dużo z Dong-woo.
Ale…
Skoro poznałam jedną osobę,
chciałabym też poznać pozostałe.
Rozumiem.
Chcę poznać i inne osoby.
- Tak. - W porządku.
Myślę, że dzisiaj będzie inna atmosfera.
Też tak sądzę.
Zamiast bywać w Raju,
wolę się skupić na kimś, do kogo coś czuję,
żeby później nie żałować.
To był drugi dzień…
Nie, trzeci, tak?
- Tak, trzeci dzień. - Zatem
czemu mam wrażenie, jakby minął miesiąc?
- Bo wróciłeś z Raju. - I tak się czuję.
To trudne.
Doprawdy?
Mam dużo przemyśleń.
Ciągle ukrywamy nasze uczucia,
więc trudno tu o szczerą rozmowę.
To mnie irytuje, podobnie jak mojego rozmówcę.
Owijam w bawełnę i mówię ogródkami.
Owijasz w bawełnę?
- Tak mi się wydaje. - To zabawne.
Czy podobała wam się randka w Raju?
Dzisiaj znów połączycie się w pary.
- Co? Znowu? - Znów tam lecimy?
Ale dzisiaj pary,
które były w Raju, nie mogą znów się wybrać.
RAJSKIE PARY NIE MOGĄ ZNÓW SIĘ WYBRAĆ
Serio?
My wybierzemy.
Czekam z niecierpliwością na nowe „rajskie” pary,
ale przed randką i ucztą musicie najpierw zagrać w grę.
Uczestnicy, zapraszam na plażę.
Uczta.
Mężczyźni muszą w coś zagrać.
Teraz nasza kolej.
Pudełko?
Ciekawe, co jest wewnątrz.
To pudełko. Ale do czego?
- Co tu robi pudełko? - Pudełko?
Pewnie to będzie jakaś aktywność.
- Tak. - Może w wodzie…
Ojej.
- Do dzieła. - Dacie radę.
Dzisiaj zagrają panowie.
Zwycięzca będzie mógł
wybrać dwie kobiety,
z którymi zje specjalny posiłek.
Dzisiejszy specjał dnia to kotlet wieprzowy i makaron soba na zimno.
- Ojej! - Soba na zimno.
Moje ulubione danie.
- Obłęd. Potrzebuję tego. - Uwielbiam sobę.
Będzie pysznie.
Kotlet wieprzowy.
Soba na zimno brzmi teraz świetnie.
To odświeżające.
Makaron soba na zimno.
Teraz ujawnię dzisiejszą zabawę.
Otwórzcie, proszę, czarne pudełko, które jest przed wami.
- Ja otworzę. - Zaczekaj.
- Zróbmy to razem. - Razem?
Proszę.
Trzy, dwa, jeden.
- Co to? - Co to jest?
Co?
Co to takiego?
- Co to? - Co to jest?
Uprząż?
- Rozumiem. - Do przeciągania liny.
Do przeciągania liny?
Dzisiejsza gra to przeciąganie liny.
To jest…
To szalone.
Jeden na jednego.
Skrzyżowane pasy umieszczacie z przodu.
Po usłyszeniu gwizdka jak najszybciej biegniecie do flag.
Kto pierwszy wyciągnie flagę, wygrywa.
To gra turniejowa.
To jest…
To okrutne.
- Bardzo. - Chodzi o siłę.
Liczy się siła.
To bitwa o honor.
Czy zwycięzca
- będzie ciągnął przegranego? - Tak.
O rety.
- To zrani ich dumę. - To smutne.
Ojej.
Zaczniemy teraz pierwszy mecz.
Dong-woo i Yoong-jae, proszę założyć uprzęże.
To pojedynek mięśniaków.
Ciekawe, kto wygra.
Ale napięcie.
Ojej, patrzcie.
Ta mina! Zupełnie inny człowiek.
Yoong-jae ma umięśnione nogi.
Tak. Obaj są muskularni.
Nie wiem, kto wygra.
To starcie maklera z lekarzem.
Nie widziałem tak napakowanych maklerów i lekarzy.
- Ani ja. - Niesamowite.
Teraz zaczniemy pojedynek.
Ciekawe, kto wygra.
Ostrożnie.
Gotowi.
- O rany! - Chwila.
Czekajcie. Chwila.
- Wyrównane siły. - Tak.
Chwileczkę. Czekajcie.
Chwila.
To szaleństwo.
Moment.
Nie posuwają się.
- Co się dzieje? - To szalone.
To niesamowite.
Zaraz, chwila.
Obaj są bardzo silni.
- Ale wysiłek. - Mają czerwone twarze.
Siła kontra siła.
- Nic im nie jest? - Są cali czerwoni.
Wyrównane starcie.
Chwila.
Ani drgną.
Nie przesunęli się od środka.
Nawet o włos.
Chwila, to jest…
- Mają czerwone oczy. - O Boże.
Yoong-jae ma srogą minę.
Podniósł się.
- Wstał. Musi wstać. - Prawda?
O mój Boże.
Wystarczy chwila, żeby któryś przegrał.
- Racja. - Chwila.
- To obłęd. - Patrzcie na nich.
Wstaje.
Ojej, trzymaj się.
Wstają.
Obaj wstają.
Dalej.
Jeszcze jeden krok.
Jeszcze tylko jeden krok.
Mój Boże.
Zrobi ten krok?
Posuwa się naprzód.
O Boże.
- Upadł. - Ojej.
Dobra robota.
- W porządku? - Byłeś niesamowity.
Byłeś wspaniały.
Zwycięzcą tego meczu jest Dong-woo.
Dong-woo.
Znów to będą robić?
Czy to nie uraża dumy, gdy przegrywasz
przed tą, o którą walczysz?
Tak. To smutne.
- Naprawdę? - Tak.
Oglądając to, z trudem oddychałam.
- Właśnie. - Byłam spięta.
Teraz zaczniemy drugi pojedynek.
Jong-woo i Han-bin, wystąpcie, proszę.
- Pomożemy sobie? - Tak.
Dacie radę.
Zaczynam się denerwować.
Podołacie.
Dacie radę!
Mężczyźni, którzy zostali w Piekle, muszą wygrać.
Tak.
Gotowi.
Han-bin jest…
- Musisz wstać. - Podołasz.
- Podołasz! - Dasz radę!
- Czy on zmieni sytuację? - Jego stopy!
Dasz radę!
Dalej!
Jong-woo zacisnął szczękę.
Hej, chwila!
- O rany. - Dasz radę.
O rety.
Podołasz.
- Wstawaj. - Naprzód!
Dalej.
Dajecie!
Uda ci się!
O rety. Nie ustępuje pola.
Dobrze. Podołasz.
Nie uginaj kolan.
- To niesamowite! - Tak!
- Już blisko, Jong-woo. - Lewą nogą.
- Lewą nogą! - Zrobisz to. Trzymaj się.
Byli niesamowici.
Są wspaniali.
- Świetnie wam poszło. - To było obłędne.
Dziś czas na Nadine?
- Dobry pojedynek. - Dobry.
Zwycięzcą tego meczu jest Jong-woo.
Wszystko gra?
- Brawo. - Musisz być wykończony.
Świetnie się spisałeś.
Byli super.
Naprawdę.
Han-bin jest wspaniały. Są inaczej zbudowani.
Tak. Jong-woo jest wyższy.
Dali z siebie 100%.
Obaj zwycięzcy, Jong-woo i Dong-woo
zmierzą się teraz w finale.
Finał będzie…
starciem potrójnym.
Starciem potrójnym.
- Chwila, co? - Co?
Co takiego?
Co?
Co jest grane?
Starcie potrójne?
Co to takiego?
Coś innego?
- Chwila. - Co?
Czy to ktoś nowy?
- Co? - Ktoś tu idzie?
Chwila.
- Ojej. - Co?
- Ktoś do nich idzie? - Czy to nowy mężczyzna?
Kolejny uczestnik?
- Serio? - Niemożliwe.
- Chwila. - Co?
Jest tu.
- To szaleństwo. - Miałam rację.
- Mam gęsią skórkę. - Ja też.
Ma długie włosy.
To niesamowite.
- Przystojny. - Tak.
Poważnie?
- Nieprzeciętny gość. - To prawda.
- Pewny siebie. - Tak.
- Chyba jest wysoki. - Chyba tak.
- Jest wysoki. - Tak.
- Jest pewny siebie. - Owszem.
Zgadzam się.
Pewne siebie wejście.
- Jak gwiazdor. - Właśnie.
- Jest przystojny. - Tak.
Cześć.
Jest super.
- Cześć. - Cześć.
- Miło poznać.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Miło cię poznać.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, nazywam się Kim Jin-young.
Początkowo jestem nieśmiały, ale gdy poznam ludzi,
jest wesoło w moim towarzystwie.
Nie mam zbyt wielu hobby,
ale lubię motocykle i przejażdżki nimi.
Gdy jestem zestresowany, jeżdżę swoim motocyklem.
Dobrze jest czuć wiatr w moim małym świecie.
To relaksuje.
Pięć razy w tygodniu trenuję na siłowni.
I biegam.
Mam regularne i ciężkie treningi.
Jestem pewien, że nie będę odstawał,
jeśli chodzi o osiągnięcia sportowe.
Wystarczą trzy sekundy przy kobiecie, by poczuć iskrę.
Mam nadzieję, że poczuję to z kimś wyjątkowym
w Piekle singli.
Trzy sekundy? Ciekawe.
Jest czarujący.
- Wydaje się uroczy. - Tak.
Zobaczymy, czy zmieni sytuację.
Teraz zaczniemy mecz finałowy.
Będzie to potrójne starcie.
Więc wszyscy trzej…
Mężczyźni…
- Nagle wydają się ambitni. - To rywalizacja.
Jestem zdenerwowana.
- Denerwuję się. - Pomożemy sobie?
Naprawdę jestem znów w Piekle.
Właśnie to zrozumiałem.
On się wydaje…
- dziki. - Tak.
Ma wyrzeźbione plecy.
O rety. Ale jest wysportowany.
Ma mięśnie.
- Chyba nas zaskoczy. - Coś mi mówi, że wygra.
Naprawdę?
Tak mi się wydaje. Nowy wygra.
- Ma charyzmę. - Tak.
Wydaje się uroczy, ale jak przegra…
Wiem. I tego się boję.
Teraz zaczniemy pojedynek.
Dla Choi Jong-woo,
Shin Dong-woo,
i Kim Jin-younga to ostatnia gra.
Gotowi.
Mam ciarki.
Ta mina, gdy rzucał flagą!
Zmieniła się z takiej w taką.
To był świetny spektakl.
Co się stało?
Jest bardzo silny.
Mam gęsią skórkę.
Mówiłam wam, że on wygra.
Pięć sekund. Niecałe.
Mówiłam, że on wygra.
Był niesamowity.
Wszyscy mężczyźni są skołowani.
To sytuacja awaryjna.
Co to było?
Tak po prostu?
- Co się stało? - Jest bardzo silny.
Jestem jego ciekawa.
- Tajemniczy przybysz znikąd. - Tak.
Jestem ciekawa.
Zwycięzcą konkursu w przeciąganiu liny
jest Jin-young. Gratulujemy.
- Gratulacje. - On pewnie nie wie, kim jesteśmy.
Jin-young, jesteś zwycięzcą.
Wybierz, proszę, dwie kobiety, z którymi chcesz zjeść specjalny posiłek.
Możesz iść i wybrać.
Ledwo co przybył, a już ma ucztę i randkę.
Co tu się dzieje?
Ciekawe, kogo wybierze.
Ponoć wyczuwa „iskrę” w trzy sekundy.
Chciałbym zjeść posiłek z drugą
i czwartą kobietą.
Napisy: Dariusz Makulski