SHIN SEUL-KI
PARK SE-JEONG
CHOI JONG-WOO
LEE SO-E
JO YOONG-JAE
LEE NADINE
KIM HAN-BIN
SHIN DONG-WOO
CHOI SEO-EUN
KIM JIN-YOUNG
PIEKŁO SINGLI
W poprzednim odcinku, gdy pary były w Raju,
dwie osoby zostały w Piekle.
So-e, która wybrała Yoong-jae,
i Yoong-jae, który nie wybrał So-e.
To był smutny widok.
So-e odważyła się i powiedziała mu, co czuje.
Pamiętacie minę So-e pod koniec?
Dlatego powiem ci, co czuję, zanim będzie za późno.
- Dobrze, dziękuję. - To ja dziękuję.
Uśmiechała się, ale pod koniec wydawała się smutna.
Nie mogłem o tym zapomnieć.
- To było smutne. - Tak.
Tak. Miała gorzki uśmiech.
Ich rozmowa wydawała mi się bardzo dojrzała.
Uważam, że So-e była urocza.
Ale wyraziła swoje uczucia
do Yoong-jae, niczego nie dodając i nie ukrywając.
Dlatego pomyślałem, że So-e jest zdecydowana.
- Hanhae. - Tak?
Gdyby obojętna ci kobieta mówiła do ciebie tak odważnie jak So-e,
spojrzałbyś na nią inaczej?
Po tej rozmowie ona wydaje się atrakcyjniejsza.
- Myślę, że miałaby szansę. - Też tak uważam.
- Tak. - A Yoong-jae powiedział,
że odpowie jej jak najszybciej.
Decyzja Yoong-jae jest ważna,
ale myślę, że So-e nie będzie żałowała tego, co zrobiła.
- Tak. - Nawet jeśli Yoong-jae jej odmówi.
Ta para to jedno, ale pomówmy też o Jin-youngu.
- Niespotykany. - Tak.
Poszedł do Raju parę godzin po wejściu.
Tak.
- Wiesz… - Tak?
Mógłbyś mi to ponieść?
- Mam ponieść? - Tak.
- Zaniosę ci to. - Nie, dam radę.
Dobrze, nieś.
Powiedział, żeby niosła torbę,
gdy stwierdziła, że da radę.
- Tak. - Jest bardzo zasadniczy.
- Jest niesamowity. - Ale kim on jest?
Jest czarujący w niespotykany sposób.
I dlatego jestem ciekawa,
jaki będzie, przebywając z Seul-ki w Raju.
Bardzo ciekawe.
Elegancka Seul-ki zobaczyła rozczochranego Jin-younga i pomyślała:
- „Hej, co to?”. - Właśnie.
I w taki sposób go polubiła.
Jestem ciekaw, co się wydarzy w Raju.
Jestem ciekaw.
No to szybko oglądajmy.
RAJ – JIN-YOUNG I SEUL-KI
- Niesamowite, co? - O rety.
- To drzwi? - Tak.
- Serio? - Tak.
- Jakie drzwi tak wyglądają? - Prawda?
To nasz pokój.
Świetny, prawda?
Tu jest basen.
Basen jest obłędny. Jestem wstrząśnięty.
Poważnie? Naprawdę?
A co z obsługą?
- Tak. Najpierw zamówmy obsługę. - Dobra.
Co zjemy?
- Zwykle masz kłopoty z wyborem? - Nie.
- Pozwolisz mi wybrać? - Tak.
- Czekałem na ciebie. - Ja też.
Zatem…
Dobrze.
Wolisz ryż czy kluski?
A ty, co wolisz?
- Ja lubię ryż. - Ryż?
- Tak. - Ryż.
- Zatem zamówmy danie z ryżem. - Dobrze.
Chcesz coś do picia?
Ile możesz wypić?
Ja raczej nie piję.
W ogóle nie pijesz?
- Cóż. - Ale…
To i ja nie będę pił.
- Jesteś pewien? - Tak.
Na pewno nie będziesz żałował?
Niby dlaczego?
Pij, jeśli chcesz.
- Tak? - Tak.
Zobaczmy, co mają.
Proszę.
To ja zamówię zimne piwo.
- Dobrze. - Dobrze.
- Zamówmy szybko i się umyjmy. - Dobrze.
Jin-young.
- To urocze, gdy jest właśnie taki. - Czarujący. Ojej!
Wygłupia się ze światłem.
- Wszędzie zagląda. - On pierwszy otworzył szuflady.
- Dlaczego to robi? - Jest słodki.
Też tak czasem robię w hotelu.
Jestem ciekawy, gdy jest dużo szuflad.
Idziemy zjeść.
RAJ – HAN-BIN I SEO-EUN
Co to?
- To bardzo… - Co to?
- Co to wszystko jest? - Chwila, moment.
Co to wszystko jest?
To park rozrywki.
- Czekaj. - Mają auta elektryczne.
Wynajęli to wszystko? Nikogo tu nie ma.
Może masz rację.
Czekaj, więc to wszystko…
- Wynajęli całość. - Tak.
Nie byłem w wynajętym parku rozrywki.
Jak pięknie.
- Wszystko jest kolorowe. - Tak.
Chodź. Przejedźmy się najpierw tym.
- Wznosimy się! - Lecimy.
- Sporo dzisiaj latamy. - Tak.
Ale szybko!
- Fascynujące. - Szybciej niż myślałem.
- Jak wysoko. - A jak przebijemy sufit?
- Ale wesoło. - Fajnie.
- Wesoło. - Razem weselej.
Zgadza się.
- Coraz szybciej. - Co to za karuzela?
- Rozpędza się. - Co to jest?
- Niesamowite. - Czekaj!
- Odwraca się. - O rany!
Tego się nie spodziewałem.
Twoje włosy!
Wyglądasz jak ananas.
Ananas?
- To karuzela. - Tak.
- Powinniśmy tu robić zdjęcia. - Racja.
- Karuzela… - Karuzela?
Spróbujemy?
Tak jest.
Wezmę ją. Dziękuję.
Ruszajmy.
- Miło. - Czuję się znów jak dziecko.
Ja też.
Karuzela…
- To przyjemne. - Tak.
Poczułem się zrelaksowany.
Spójrz na mnie.
Twoje włosy wyglądają naturalnie.
- Tak, panie fryzjerze. - Tak.
- Nie wierzę, że to wynajęli. - Wiem.
Nie wyobrażałam sobie tego.
Prawda? To prezent.
To romantyczne, że są na karuzeli i nikogo innego tam nie ma.
- Racja. - Tak.
Nie wierzę, że zastawili stół tym wszystkim.
Ja też.
- Nie wierzę, że to jemy. - Ja też.
Powinniśmy zjeść dużo.
- Dobre. - Żeberka.
Smaczne.
Myślę, że na pewno odgadnę twój wiek.
Dwa, trzy z przodu?
- Dwa. - Tak?
Dwadzieścia
dwa?
- Dwadzieścia osiem. - Serio?
Jesteś bardzo młoda.
Ja mam 24 lata.
Co?
O rety.
Co?
On ma 24 lata?
- Jest o cztery lata młodszy? - Tak.
Ale Han-bin wygląda dorośle.
- Tak. - Prawda.
To szalone.
Myślałam, że jesteś rówieśnikiem.
Dwadzieścia siedem, osiem.
Tak strzelałam.
Jestem tylko o cztery lata młodszy.
- To prawda. - Tak.
Porozmawiamy teraz o zawodach?
Malowanie.
Malarka?
Cóż…
Tworzę sztukę.
Pasuje do ciebie.
Masz oczy malarki.
Czekaj, wiem dlaczego. Ładnie sobie namalowałaś brwi.
Poważnie.
Ładnie sobie narysowałaś brwi.
Potwierdziłam swój talent?
Prawdziwa z ciebie malarka.
Nic dziwnego, że Yoong-jae powiedział,
- że znów był dziś zaskoczony. - Dlaczego?
Był przekonany, że jesteś artystką.
- Gdy usłyszał, co robię? - Tak.
Nic dziwnego, że był zdziwiony.
Twoi brwi są bezbłędne.
Zgadnij, co ja robię.
Niełatwo to odgadnąć.
- Nie zgadniesz. - Kucharz?
Zgadłaś.
- Co? - Poważnie?
Jest kucharzem?
- Dlatego umie gotować. - Serio?
Nic dziwnego.
Jestem kucharzem.
Zdobyłem główną nagrodę
Międzynarodowych Mistrzostw Kucharskich
Koreańskiej Federacji Kucharzy w 2018 roku,
a w 2019 nagrodę Szefa Organizacji.
Mam zezwolenia na kuchnię koreańską, zachodnią, chińską
i zarządzanie bezpieczeństwem żywności,
wydane przez US National Restaurant Association.
Jest utalentowany.
Zacząłem gotować siedem lat temu.
Lubię proces gotowania.
Jestem dumny z tego, że jestem kuchmistrzem.
KIM HAN-BIN, 24 LATA, KUCHARZ
To super.
Brałem udział w konkursach.
Zasłużyłeś na brawa.
Pierwszego dnia, gdy robiliśmy obiad, powiedziałam ci,
że świetnie posługujesz się nożem.
Bardzo dobrze kroiłeś składniki.
- Świetnie ci idzie. - Nie.
Ale ty powiedziałeś, że to, dlatego że mieszkasz sam.
Poważnie traktowałem gotowanie.
Rozumiem.
To dlaczego mnie wybrałaś?
- Właśnie chciałam o tym pomówić. - Dobrze.
Więc…
Na koniec, po naszej rozmowie,
powiedziałeś, że nie chcesz wywierać na mnie presji.
Wtedy poczułam…
Widzisz…
Prawie od początku…
Nie, od samego początku,
czułem się tak.
Rozumiem.
Mówię tylko, że najbardziej chciałem pogadać z tobą.
Myślałam,
że przychodzisz z ciężkim sercem.
Myślałam, że zdobyłeś się na odwagę,
- żeby mi powiedzieć. - Rozumiem.
Wydałeś mi się bardzo miły,
ale miałam mało okazji do rozmowy z tobą.
- Myślałam… - Tak?
Nie mieliśmy
okazji, żeby porozmawiać.
Drugiego dnia czułem się dobrze, ale dziś
czułem strach po przebudzeniu.
Nie wiedziałem, czy powinienem siedzieć
i nic nie robić. Dlatego
chciałem szybko z tobą pomówić.
- Rozumiem. - Więc…
W każdym razie znalazłeś na to czas.
Byłam…
zaskoczona, ale podobało mi się to.
Co za ulga.
Zdaje się, że odkąd znają swój wiek,
coś jest…
Seo-eun zwykle jest dobrą słuchaczką i podtrzymuje rozmowę.
Ale zastanawiam się, czy coś się nie wydarzyło.
- Racja. Ona jest od niego starsza. - Tak.
Nagle mam wrażenie, jakby była jego starszą siostrą.
- Jej zachowanie nagle się zmieniło. - Tak.
- Wiek nie jest ważny… - Racja.
…ale w pewnej chwili
Seo-eun zaczęła go traktować jak młodszego brata.
- Tak. - Zgoda.
Już jest.
RAJ – DONG-WOO I NADINE
To pyszne.
Jemy teraz bardzo szybko.
To dziwne.
Wczoraj jedzenie tak mi nie smakowało.
Może źle się wczoraj czułeś.
- Może. - Tak.
Myślałam, że nigdy tu nie przyjdę.
Czemu?
Bo trudno mi się otworzyć
w takich sytuacjach i miejscach.
Przez różnice kulturowe i lingwistyczne?
Tak.
Jest ci wygodniej mówić po angielsku?
Odpowiesz po angielsku?
Postaram się.
Trochę się boję mówić po angielsku.
Ludzie mówią, że wtedy brzmię inaczej.
Zaciekawiłaś mnie, mówiąc to.
Dobrze.
Tylko po angielsku.
Jeśli coś powiemy po koreańsku, musimy się napić, albo coś.
- Dobrze. - Dobrze?
Zatem…
Jeśli przegrasz, wypijesz to, okej?
Świetnie mówi po angielsku. Wiedziałem.
Teraz jest bardziej czarujący niż przy Seul-ki.
Jeśli przegrasz, wpijesz to, okej?
Okej.
Chwila, to?
Tylko jeden kieliszek.
Jak mogłabym więc przegrać?
- Jeśli co powiem? - Więc…
W tej sytuacji tylko ty możesz przegrać.
Tak, ja.
Dobrze, więc…
- Wszystkie są dla mnie. - Nie załapałam tego.
- Wszystkie dla ciebie. - Tak.
Odkryłam, że ta gra nie działa.
Więc nie musisz się martwić
o ilość…
To dla mnie.
Dla ciebie?
To brzmi tak, jakby rozmawiali Amerykanie.
Bo to po angielsku, prawda?
Świetnie razem wyglądają.
Wszyscy lekarze płynnie mówią po angielsku?
Powiedziałabym, że dobrze mówisz po angielsku.
- Twoja wymowa… - Ty też
- całkiem nieźle. - Dziękuję.
Dziękuję.
Mam nadzieję, zważywszy, że spędziłam tam większość życia.
Wznieśmy toast za naszą pierwszą noc w Raju.
Dobrze.
Na zdrowie.
Więc tak.
Co wczoraj czułaś?
- Wczoraj? - Tak.
Rozmawiałaś ze mną, przed podjęciem decyzji.
Tak.
Czujesz się tak czasem?
Mogłabyś mieć wiele osób, które cię interesują.
Szczerze mówiąc, chcę poznawać jedną osobę naraz.
Nie wiem. Nie jestem zainteresowana innymi,
gdy poznaję jedną osobę.
To było dla mnie nietypowe.
Nigdy tego nie robiłam.
Nie podchodziłam do mężczyzn czy chłopaków
i nie pytałam: „Możemy porozmawiać?”.
Nigdy tego nie robiłam. Wiem, to głupio zabrzmi,
ale sama nigdy nie zrobiłam pierwszego kroku.
Nigdy.
Poczułam, że powinnam to zrobić w tych okolicznościach,
w tej sytuacji,
bo miałam wrażenie, że próbujesz ze mną porozmawiać.
Nie wiem, czy tak było. Może nie.
I po prostu jesteś miłym człowiekiem.
Dobrze cię rozumiem,
bo trochę się z tobą utożsamiam.
Nie całkowicie, bo spędziłem tylko jeden rok w Stanach.
Gdzie?
W Los Angeles.
- W LA. - W dzieciństwie.
Więc…
Wiem, jak się czują mniejszości,
pod względem językowym.
- Tak. - Więc…
Tak.
Cieszę się, że to zauważyłeś, bo było mi trudno się przystosować.
Na początku czułam się…
niepewnie.
Myślałam, że to nie jest miejsce dla mnie.
W tym sensie chcę o ciebie zadbać.
Po prostu pamiętam, że rozmawialiśmy i zadawałeś mi pytania,
gdy czułam się…
Gdy była cisza, a ja po prostu siedziałam.
Byłam ci za to wdzięczna.
Dziękuję.
Jestem ciekawa, ile masz lat.
Zgadnij.
Dwadzieścia siedem.
Mam 32 lata.
Trzydzieści dwa?
Wiek koreański.
Dziewięć lat.
Mój wiek międzynarodowy to 22 lata.
- Więc 23 lata koreańskie. - Tak, 23.
Dziewięć lat…
O rany.
Powinnam wrócić do oficjalnych zwrotów.
Nie, mów nieoficjalnie.
Po angielsku nie ma różnicy.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Dobrze.
Naprawdę wyglądasz młodziej.
Mówię szczerzę.
Powiedziała „Wyglądasz młodziej”.
Urocza jest.
Naprawdę nie widać
- tak dużej różnicy wieku. - Nie.
- Wygląda to naturalnie. - Wiek…
Uważasz, że to duża różnica wieku?
Nie duża, ale większa niż się spodziewałam.
Wiek nie jest dla mnie ważny.
Ważniejszy jest zawód.
W jakim sensie?
Ze względu na czas.
Mówisz, że nie lubisz zapracowanych ludzi?
Nie. Szanuję ich, gdy są zapracowani.
Szanowałabyś kogoś, kto ma pracowite życie?
Tak. Kogoś, kogo praca pasjonuje.
To jest świetne.
Czekaj. Niech zgadnę twój zawód.
Jesteś studentką.
Tak, jestem nią.
Studentka? Rozumiem.
- Co studiujesz? - Przygotowuję się do…
studiów medycznych.
Jestem studentką trzeciego roku na Uniwersytecie Harvarda.
Uniwersytet Harvarda?
Moja główna specjalizacja to neuronauka,
a drugi kierunek to informatyka.
Po szkole przygotowawczej chcę studiować medycynę,
a konkretnie chirurgię.
Obecnie jestem laborantką w szpitalu Boston Children's.
Od dwóch lat prowadzę badania dotyczące padaczki skroniowej.
LEE NADINE, 23 LATA, HARVARD, NEURONAUKA I INFORMATYKA
Ona jest świetna.
Nie tylko padaczka, ale i skroniowa.
Harvard?
Harvard? O mój Boże.
Serio? To ciekawe.
Ja jestem lekarzem.
- Co? - Jestem lekarzem.
- Lekarzem? - Tak.
Więc szczerze, gdy wspomniałaś o medycynie…
Tak.
- Byłem zaskoczony. - Rozumiem.
W czym się specjalizujesz?
Dermatologia?
Blisko.
Chirurgia plastyczna?
Chirurg plastyczny?
To szalone.
Ja też myślę o tej specjalizacji.
- Może być jej mentorem. - Tak.
Poznała kolegę z branży.
Też chcę studiować chirurgię plastyczną.
Ale dlaczego wybrałeś taką specjalizację?
A nie inną?
Cóż,
podobało mi się operowanie.
Pasowało mi. Ale trzeba zdecydować,
czy chce się być chirurgiem, czy nie.
Tak.
Szacunek.
Bo to moje marzenie.
Od szóstego roku życia marzyłam, żeby być lekarką.
Rozumiem.
Kiedyś ciężko chorowałam.
Spędziłam dużo czasu w szpitalu i właśnie wtedy
lekarze wydali mi się wspaniali.
Niełatwo jest tak konsekwentnie realizować jedno marzenie.
Tak i dlatego…
- Musisz zostać lekarzem. - Chcę tego.
Chcę studiować medycynę, zostać lekarzem i operować.
Będziesz miała mnóstwo pracy.
Cieszę się, ale oczywiście, że to trudne.
To twoje ostatnie wakacje?
Tak.
- Rozumiem. - Tak.
Ale jeśli kogoś tu poznasz,
będziesz musiała wrócić.
Ale ja zawsze kursowałam pomiędzy Koreą a Stanami.
W czasie wakacji? Żeby się spotkać z bliskimi i znajomymi?
Tak. Prawie w każde wakacje.
Jesteś bardziej emocjonalna czy racjonalna?
Obecnie bardziej racjonalna.
Nie byłam taka.
Dlaczego taka się stałaś?
Zdarzyło się coś czy…
W przeszłości,
gdy umawiałam się na randki, całkowicie
mnie to pochłaniało.
To było dla mnie bardzo złe. Myślę, że to mi nie pasuje.
Dlaczego tak uważasz?
- Dlaczego? - Nie lubię tego.
To dlatego, że nie chcesz popełnić błędu i zostać zranioną?
Właśnie o to chodzi. W rzeczy samej.
- Ale ja jestem twoim przeciwieństwem. - Myślisz…
Co masz na myśli?
Jestem racjonalny
w większości sfer życia,
ale jeśli chodzi o randki, miłość, to zawsze
kieruję się sercem.
Rozumiem.
Choćbym miał cierpieć.
Cóż, uważam, że jestem dość spontaniczną osobą.
- Lubię ryzyko. - I przygody?
I przygody, więc…
Ale nie podeszłabyś pierwsza do chłopaka.
To dla mnie trudne.
Dlaczego?
Nie wiem.
Po prostu tak nie robię.
Nie miałam okazji.
A gdy nadarzała się sposobność,
robiłam to.
Wykonywałam krok.
Mam nadzieję, że częściej będziesz zaczynać rozmowę.
Też mam nadzieję.
Nie…
Nie tylko w sensie randkowania w Piekle.
- Tak. - Po prostu…
- Tak jak zagadnęłaś mnie. - Tak.
Myślę, że…
Powinnaś zwrócić się i do innych facetów.
To ciekawe.
Wyznacza granicę.
To się kojarzy z sesją terapeutyczną,
- nie randką. - Tak. To prawda.
Gdy Dong-woo był z Seul-ki,
niecierpliwił się.
Rozmowa nie szła tak gładko,
- jak tutaj. - Tak.
Ale panowie odczuwają czasem duszący niepokój.
Czują to, gdy ktoś
- im się podoba. - Tak.
Ale dla widzów
- było to niezręczne i niezgrabne. - Tak.
Tak było, ale teraz
- rozmawia im się świetnie. - Tak.
Ale mam wrażenie, jakby Dong-woo był przygnębiony.
- Wiemy, jaki jest, gdy cię cieszy. - Tak.
Wiemy. Widzieliśmy to.
Ale teraz jest inny.
Może nie podoba mu się to,
że Nadine będzie pracować w tej samej branży.
Dong-woo wyraził swoje uczucia i wyznaczył granicę.
- Tak. - Gdy to powiedział,
Nadine nagle zrobiła ponurą minę.
Pewnie zrozumiała.
Ale ją interesował
również Jin-young.
- Tak. - Nie wiemy jeszcze, co ona czuje.
Ich rozmowa
po powrocie z Raju będzie bardzo ważna.
RAJ – JIN-YOUNG I SEUL-KI
Wygląda nieźle.
Wygląda pysznie.
Prawda?
Jest tu otwieracz?
Do butelek?
Jest tu.
Co?
Tak. Nie mógł normalnie otworzyć.
Taki ma styl.
Nie widziałem, by ktoś otwierał wodę sodową łyżką.
Pomóc ci?
Nie. Ale jak to się robi?
- Kładzie się tu i je? - To nie jest na głowę?
- Na głowę? - Tak.
Jak to na głowę?
Nie jestem do tego przyzwyczajony.
W porządku.
Liczę na wyrozumiałość.
Nauczę cię. Mam większe doświadczenie.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Odświeżająca, prawda?
Naprawdę.
Nie czujesz się lepiej?
Nigdy się tak nie uśmiechałeś. Nie widziałam cię takiego.
To miło.
Tak. Ale… nieważne.
- Co takiego? - Czemu jestem tak niezręczna?
- Jest inna. - Zachowuje się tak,
jak Dong-woo wczoraj.
Smakuje ci ten sos?
Nie. Zjem bez niego.
Dobrze.
Jesteś bardzo niezależna.
Myślę,
że staję się niezależna przy tobie.
- Przy mnie? - Tak.
Myślałem, że nadmierna uprzejmość
- ciebie krępuje. - Rozumiem.
Mogę próbować być miły,
- ale może źle to zrozumiesz. - Tak.
Dlatego staram się nie przekraczać granicy.
- Cóż… - Tak?
Zapomniałam, co mówiłam.
Czemu jestem taka zdenerwowana?
Co?
To znaczy,
mam trudności z nawiązaniem rozmowy.
- Gdy jesteś ze mną? - Tak.
To coś złego?
- Nie wiem. - Rozumiem.
- Możemy tu rozmawiać o wszystkim, tak? - Tak.
Ile masz lat?
- Chcesz zgadnąć? - Twój wiek?
Chyba jesteśmy rówieśnikami.
- Prawda? - Naprawdę?
Czemu? Ty jak myślisz?
28?
Zgadza się.
- Naprawdę? - Tak.
Ja mam 25 lat.
- Masz 25? - Tak.
Rozumiem.
To jak powinnam się do ciebie zwracać?
Daj spokój.
To po prostu…
Wystarczy „hej”. Mów, jak chcesz.
Dobrze.
Hej.
Wygląda na to, że on nie jest nią zainteresowany,
- a ona się spina. - Bardzo dziwna
- atmosfera. - Tak.
Nie rozumiem.
Co oznacza twój tatuaż?
Fałszywy rękaw?
To znak wojownika.
Rozumiem.
Tyle to znaczy.
Jesteś religijny?
- Religia? - Tak.
Nie mam religii.
- Rozumiem. - Tak.
To po co ten anioł?
Wojownik.
Ach, wojownik.
Rozumiem. Wojownik.
Byłem żołnierzem.
- Rozumiem. - Kiedyś.
To do ciebie pasuje.
Cztery lata byłem podwodnym pirotechnikiem.
- Serio? - Później mnie zwolniono.
To niesamowite.
- To trudna praca. - Tak.
Dlatego mam symbol pirotechników.
To są pociski.
Są w kształcie pocisków.
Czym się teraz zajmujesz?
Jestem youtuberem.
Rozumiem.
Gdy zwolniono mnie z sił specjalnych,
stałem się twórcą treści internetowych.
Tworzę różne rzeczy.
Ale ponieważ jestem
dobrym taktykiem i strzelcem…
Strzelaj prosto.
…wykorzystuję swoje doświadczenie
i tworzę treści o tematyce wojskowej.
KIM JIN-YOUNG, 28 LAT, TWÓRCA TREŚCI INTERNETOWYCH
Trudno być pirotechnikiem podwodnym?
Są różne siły specjalne,
ale jeśli powiesz, że byłeś pirotechnikiem…
Ludzie cię szanują.
To trudne i wymaga cierpliwości.
To dlatego, gdy przeciągali linę,
- od razu chwycił flagę. - Nic dziwnego.
Tak.
Jest bardzo męski.
To była dla niego bułka z masłem.
Czym się zajmujesz?
Jestem studentką na uniwersytecie.
- Tak? - Tak.
Jaki kierunek?
Pianistyka
- na Narodowym Uniwersytecie Seulskim. - Serio?
Na którym jesteś roku?
Na ostatnim.
- Ostatnim? - Tak.
Pierwszy semestr.
Nie studiowałem. Nie znam się na tym.
To zrozumiałe.
Wreszcie więcej wiemy o sobie.
To ciekawe. Nie znałam nigdy żadnego pirotechnika podwodnego.
A ja nie znałem pianistki.
- Bardzo się różnią. - Bardzo.
Odczuwam dziwny klimat.
Mogę cię o coś spytać?
Myślałeś, że wyjdę?
Nie.
Ja też się nie spodziewałam. Więc byłam bardzo zaskoczona.
Ja też się zdziwiłem.
Nie sądziłem, że wyjdziesz.
Pamiętasz jak wcześniej, podczas lunchu,
mówiliśmy, kto nam się podoba?
Ja lubię mężczyzn pogodnych.
Od razu pomyślałem: „Nie jestem w jej typie”.
W ogóle nie liczyłem na to, że wyjdziesz.
Wiedziałem, że mnie nie wybierzesz.
Ale większym wstydem byłoby wybranie kogoś innego
ze strachu, że mnie nie wybierzesz.
Więc byłem wierny sobie.
Rozumiem.
Gdy dziś musiałam się zdecydować,
po prostu…
Nie wiedziałam, czy powinnam wybrać kogoś, kto mnie lubi,
czy kogoś, kogo ja lubię…
Chwila.
Czy wybrać kogoś, kto mnie interesuje.
Sporo nad tym myślałam.
Ale po prostu zdałam się na głos serca.
Po prostu pomyślałam,
że mogę dobrze się bawić w Piekle, nawet jeśli się nie uda.
Dlatego tak zdecydowałam.
Ale zdziwiłam się, gdy wyszedłeś.
Ja też.
Chyba podobnie pomyśleliśmy.
Pamiętasz, jak wygrałeś grę?
Tak.
To było super.
Ale ty w ogóle
wydajesz się nie otwierać, moim zdaniem.
- Ty nie… - Nie jestem ekspresyjny.
To znaczy, nie lubię okazywać uczuć.
Gdy to robię,
czuję się zażenowany.
Że inni odkryją, co myślisz?
- Tak. Właśnie. - Rozumiem.
To fascynujące.
- Rozmawiamy o naszych uczuciach. - Tak.
Byłoby miło, gdyby ktoś taki był.
Smakuje?
To dobre.
Powiedziałeś właśnie, że to dobre?
Tak. To dobre.
Chyba zaczynamy się nawzajem poznawać.
- Właśnie. - Tak. To miłe.
Chyba potrzebuję czasu, by poczuć do kogoś sympatię.
Rozumiem.
Zwykle najpierw podnoszę gardę.
- Ale gdy kogoś poznam, jestem miły. - Tak.
- Wygłupiam się. - Dobra.
Będę cierpliwa.
- Ty też chyba jesteś wesoła. - Lubię sobie żartować.
Ale ty nie lubisz, gdy ktoś przekracza granicę.
- Ja? - Tak.
Nie przeszkadza mi to.
Zatem mogę to robić?
- Jak się śmieje. Urocze! - Rozbroiła go.
Podpuściła go.
- Jest uroczy! - Zaczerwienił się.
- Jest rozbrojony. - Czarujący.
Jin-young się zaśmiał.
- Dał się nabrać. - Ale para.
Też chcę rozśmieszyć Jin-younga.
Czemu kołacze mi serce?
- Ja też to czuję. - Prawda?
- To jak dialog filmowy. - Jest słodka.
- Powiedziała coś niesamowitego. - Ale numer.
Zatem mogę to robić?
Już rozumiem.
Boisz się wody?
- Nie. - Nie?
Tak.
To chodźmy do wody.
- Do wody? - Tak.
Jeśli nie chcesz, to spoko.
A ty chcesz?
Będę na ciebie patrzyła.
Będziesz patrzyła?
- Dla mnie to bez różnicy. - Dobrze.
Seul-ki i Dong-woo mieli różne tempa,
ale ta para naprawdę nadaje tempo.
- Tak. - O tak.
- Ślamazarzą się. - Tak.
- Ale rozumieją się. - Powiedziała, że zaczeka na niego.
Pytając, czy może przekraczać granice,
wyraźnie dała mu do zrozumienia, co czuje.
- Prawda? - Tak.
Właśnie.
Jak byś się poczuł po takich słowach sympatii?
Byłbym pod wrażeniem.
Jestem kobietą, ale moje serce…
Jin-young też się zaśmiał, gdy spytała…
Seul-ki na pewno zawsze była taka ładna
i mężczyźni próbowali zdobyć jej serce.
Zawsze była tak traktowana,
ale gdy poznała Jin-younga,
który jest skryty, ale szczery
i nawet nie chciał ponieść jej walizki,
chyba ją zaciekawił, ponieważ jest oryginalny.
To oczywiste, że jest nim zainteresowana.
- I to bardzo. - I owszem.
To mi przypomina film Titanic.
On jest jak
niepoukładany Leonardo DiCaprio, a ona jak księżniczka.
Ale z jakiegoś powodu ich do siebie ciągnie.
Ona wyraża swoje uczucia
i to wydaje się potęgować jej wdzięk.
Wydaje mi się, że obserwuję kobietę,
- która się zakochała. - Ja też.
- Seul-ki jest urocza. - Jest.
To fascynujące.
RAJ – HAN-BIN I SEO-EUN
Co porabiasz?
Tak sobie bezmyślnie…
Rysowałaś?
Jesteś świetna.
Skądże.
- Chcesz, żebym cię narysował? - Tak.
Czekaj.
Powinieneś mnie narysować w makijażu.
Ale wstyd.
Jest w porządku.
Dobrze.
Ale jesteś skupiony.
Dobrze mi poszło, prawda?
Nie potrafię lepiej nikogo narysować.
O Boże, dziękuję.
Założę ci maseczkę.
Uwaga. Będzie zimne.
Zaczekaj chwilę.
Zaufaj mi.
Chwila.
Jest dla ciebie za duża.
Zimna, ale orzeźwiająca.
Zaczekaj.
W ten sposób.
Już.
- Aż tak źle? - Nie.
- Czekaj, pomogę ci. - Wyglądam jak panda.
- Tutaj… - Ale to jest…
- Powiem ci, co to jest. - Ma kształt łzy.
Nie ruszaj się.
- Bo inaczej… - Spada, bo się śmieję.
Jest jak łza.
PIEKŁO
Zadawajmy sobie pytania na zmianę.
Dobrze.
Muszę o coś spytać Yoong-jae.
- Mnie? - Tak.
Pytaj mnie…
o co chcesz.
Twoje odczucia zmieniły się po dzisiejszym dniu?
Nie wybiorę tak samo jak dzisiaj.
Czemu?
Myślę, że to nie wypali.
Rozumiem.
Chyba źle wybrałem.
W porządku.
Rozumiem.
Mówiłeś, że myślałeś, jaką decyzję podjąć.
Tak.
Bierzesz pod uwagę jedną z tych dwóch kobiet?
Tak.
Ciekawe.
Ja też mam pytanie.
Ile razy zmieniałeś zdanie po swoim pierwszym wyborze?
Nie zmieniałem.
- Ani razu? - Tak.
- Serio? - Nawet raz?
Nawet raz.
Więc masz na oku tylko jedną osobę.
Chcę ją poznać, więc nie zmieniałem wyboru.
Myślisz, że po dzisiejszym dniu
zmienisz w końcu zdanie?
Nie. Na razie myślę, że nie.
Najpierw chcę poznać tę, która mnie interesuje.
Ale jeśli ona mnie odepchnie,
czy odmówi, wtedy może.
Zatem…
jeśli ona jutro wróci,
a ty znów nie zostaniesz wybrany,
choć powiedziałeś, co czujesz,
co wtedy zrobisz?
Jeśli wynik się nie zmieni po rozmowie?
- Tak. - Nawet po poważnej rozmowie.
- Znowu? - Jeśli znów nie zostanie wybrany.
Jeśli nie zostanę wybrany?
Ja bym płakała.
Jeśli znów mnie odtrąci…
Już poszła z dwoma mężczyznami.
- Gdyby znów poszła, byłoby ich trzech. - Tak.
Prawda?
- Zatem mam jeszcze szansę. - Dobra.
- Więc… - I tak ją wybierzesz?
- Bez względu na wszystko? - Spróbuję z nią rozmawiać
- do dnia, gdy będziemy wybierać. - Powinieneś.
To trochę potrwa.
Ona może nie wiedzieć, co czujesz,
choć ty myślisz, że ona wie.
Może macie rację. Jestem w tym kiepski.
Kibicuję ci.
Ja też.
- Wspieram cię. - Dzięki za szczerość.
Serio?
Pozostanę przy pierwszym wyborze.
- To dobrze. - Nie zmienię zdania.
Na razie.
RAJ – JIN-YOUNG I SEUL-KI
Już dawno nie pływałem.
Świetnie pływasz.
Dobrze się bawisz?
Tak, ale czuję się dziwnie.
Bardzo ładnie teraz wyglądasz.
Co?
Niewinny, ale umięśniony.
Ładnie wyglądasz.
Ciepła woda?
- Jak w gorącym źródle. - Naprawdę?
Mam zanurzyć stopy?
Woda jest przyjemna.
- Naprawdę? - Tak. Bardzo ciepła.
- Będziesz żałować, jeśli zrezygnujesz. - Tak?
Dobrze. Pójdę się przebrać.
- Ojej. - Co?
Mój Boże.
- To po prostu… - Serio?
To potęga miłości.
Dong-woo nie może tego zobaczyć.
Ale się wstydzę.
Nie wiem, co robić.
- Bardzo ciepła. - A nie mówiłem?
Tak.
- Dobra decyzja. - Prawda?
Ale naprawdę…
Tak?
Wczoraj nie popływałam.
- Wczoraj? - Tak.
Czemu?
Sytuacja była trochę…
Rozumiem.
Cóż, dziś pływasz.
Wiem.
To ciekawe.
Komar cię ukąsił?
Gdzie?
To siniak?
- Tu? - Tak.
To znamię.
- Naprawdę? - Tak.
Jak je zauważyłaś?
Dostrzegam takie rzeczy.
Tak jakby.
Teraz się odprężyłaś?
Tak. Bardzo dobrze się czuję.
Najpierw kobiety grały w grę,
a później mężczyźni, dzisiaj.
A wczoraj…
- Co? - Co to?
O rety.
A wczoraj…
Jak myślisz, w co zagramy,
jeśli mężczyźni będą grać z kobietami?
Mężczyźni z kobietami?
Dlaczego dygoczesz?
Pomyślałam o zabawie, w którą moglibyśmy zagrać.
Nie mam pojęcia, o czym mówię.
Prawda? Widzę.
Ja tak jakby…
Po prostu mówię.
Mam inne pytanie.
Jakie?
Jaki jest twój typ kobiety?
- Możesz mi powiedzieć? - Ty.
- Naprawdę? - Tak.
Słodka i seksowna.
Dlatego poprosiłem cię dzisiaj na lunch.
Chwila, kiedy zrezygnowaliśmy ze zwrotów grzecznościowych?
Hej, masz rację.
Nagle porzuciliśmy formalny język.
Może tak nam wygodniej?
Może.
Nie dostałaś w twarz, prawda?
Powinniśmy już iść spać.
Dobrze się bawiłeś?
Dziękuję, że tu weszłaś.
Zaczekaj chwilę.
Wyjdź.
- Tak? - Tak.
Dzięki.
Co jest grane z tym gościem?
Poważnie. Kto to jest?
Jak w filmie.
Kobiety za czymś takim szaleją.
- Właśnie. - Racja.
- Te oczy… - Sprawia,
- że jej serce topnieje. - Każda to lubi.
Tak naturalnie trzymali się za ręce.
Mógłby ją onieśmielić, prosząc ją o rękę.
- A on zrobił tak. - Oplótł ją palcem.
Nawet jej nie mówił, żeby podeszła.
- Jakoś ją zwabił. - Postanowiła się przebrać
- i weszła. - Zauroczył ją.
Seul-ki nie wiedziała, czy wejść do wody.
Ale nim się spostrzegła,
- on już ją prowadził. - Poprowadził ją.
Myślę, że Seul-ki opuściła gardę
w towarzystwie Jin-younga.
Widzę, że iskry się sypią
między tą parą.
Właśnie.
Czy Seul-ki nie jest inna niż w trakcie randki
- z Dong-woo? - Oczywiście.
Kim jest Jin-young? Kim jest ten człowiek?
Nie wiemy. Dlatego jest atrakcyjny.
- Jest tajemniczy. - Tak, jest.
DZIEŃ 4
RAJ – JIN-YOUNG I SEUL-KI
Jin-young.
- Mogę na chwilę wejść? - Pewnie.
- Wejdź. - Dobrze.
Co słychać?
Potrafisz modelować włosy?
- Jestem w tym kiepski. - Tak?
Tak.
- Chcesz, żeby ci pomóc? - Tak.
Pierwszy raz układam włosy kobiecie.
- Naprawdę? - Tak.
W ten sposób?
Tak.
Tę część do dołu?
Muszę tutaj bardziej docisnąć.
Tutaj.
Na pewno wszystko w porządku?
- Tak. - Naprawdę?
Tak.
Tylko dopracuję to miejsce.
- Dobrze. - To jest…
- Trzeba napuszyć? - Tak.
Hej, zaczekaj.
Nie. Usiądź.
Co ty robisz?
To jest…
- Usiądź. - Ojej.
Masz lakier do włosów?
- Czekaj. Usiądź. Naprawię to. - Dziwnie, prawda?
Nie, nie dziwnie. Czekaj.
Ostatni szlif i będzie idealnie.
Nie, czekaj. Poważnie.
Co robisz?
Czy ty zawsze…
- Seul-ki naprawdę go lubi. - Tak.
W takiej sytuacji nieważne,
kto ci układa włosy.
- Spytałabyś: „Coś ty zrobił?”. - Tak.
Ona go po prostu lubi.
Tak.
Nie traćmy ducha.
- Mamy to. - Mamy.
- Muszę się pokrzepić na duchu. - Tak.
To może być ciężki dzień.
- Ja wczoraj tak miałem. - Co?
- Miałem tak wczoraj. - Serio?
Jong-woo.
- Smutek. - Jong-woo.
Kiedy wróciłem z torbą.
Tak. To jest…
Rozumiem cię.
- Torba wydaje się cięższa. - To prawda.
Moja taka była.
- Wczoraj czułam to samo. - Rozumiesz, prawda?
Tak.
Jest w porządku.
Jest dobrze.
Jeśli teraz wydarzy się coś dobrego,
- poczujesz się lepiej. - Znacznie lepiej.
Tak.
A jeśli Jong-woo się poszczęści
i będzie tam płakał?
Powie: „Nareszcie mogę odejść!”.
To możliwe.
W odpowiednich okolicznościach.
Ale nie płacz przy ognisku. Naprawdę będzie jak w piekle.
Płomienistym.
Nie zdołam nad sobą zapanować.
- To by było miłe. - Tak.
Jestem ciekawa, jak będzie, kiedy wrócą.
- Ja też. - I ja.
Chcę wiedzieć, z kim poszła.
Ja też.
- Przyjdą razem. - Podbiegnij do niej i weź torbę.
A jeśli facet ją będzie niósł? Mam mu wyrwać?
- Tak. Wyrwij. - Tak?
- Nie. - To przesada.
- Mamy dużo czasu. - Tak. Jest jeszcze czas.
Założę się, że Seul-ki zakochała się w Jin-youngu.
- Wróciliśmy. - Wróciliśmy.
Uwaga pod nogi.
Ostrożnie.
Uważaj, Seo-eun.
Jesteśmy za daleko?
- W porządku. - Mamy swoje tempo.
Tak. Idziemy wolno, swoim tempem.
Mamy swoje tempo.
Słyszysz ich?
Słyszysz, że idą?
Wyjdziemy naprzeciwko?
Wróciliśmy.
Wróciliśmy!
O rety.
Nie śpieszy im się.
Dobrze się bawiliście?
- Tak, wróciliśmy. - Cześć.
- Cześć.
Porządnie odpoczęliście?
Tak, oczywiście.
- Cześć. - Cześć.
- Fajna zabawa? - Tak.
Tak.
Macie podobne stroje?
- Nie. - On mnie naśladował.
- On ciebie? - Nie, ona mnie.
Dobrze się bawiliście?
Wróciłem.
Idziemy do środka, żeby posłuchać?
O tym, jak było.
Czego konkretnie słuchać?
Jak się udały randki?
Było dużo zabawy.
Pewnie bardzo hałasowali.
Wygadywaliśmy bzdury.
Ale było bardzo zabawnie.
Był humor, ale i poważniejsze rozmowy.
I naprawdę byłam zaskoczona.
- Byliśmy w parku rozrywki. - Serio?
- Był tam? - Tak.
- Poważnie? - Tak.
To jechało do góry,
- a później się obracało. - Poważnie?
Tak się obracało.
Ale było też coś,
co robiło tak.
- Ja nie mogę. Musiałem się trzymać. - Tak?
Myślę, że Dong-woo robił coś aktywnego.
- Co robiłeś? - Chyba wiem, co znaczy ten uśmiech.
Chodzi o informacje osobiste o Nadine…
- Zaskakujące. Naprawdę. - Wiedziałem.
To naprawdę…
Aż takie zaskoczenie?
Pomyślałem, że ona jest niesamowita.
- Naprawdę. - Zaciekawiłeś mnie.
To szaleństwo.
- Jak było? Bawiliście się? - Ja tak.
- Gadaliście po angielsku? - Tak.
- To super. - Rozmawialiśmy po angielsku.
A skoro tak, powiedziałam mu wszystko.
- To miło. - Wyrzuciłaś z siebie frustrację.
Tak. On wszystko zrozumiał.
- To świetnie. - Wydawał się
- pewny siebie. - Pewny siebie?
- Pewność siebie. - Pewność siebie.
- Jest pewny siebie. - Bardzo.
Więc dobrze się bawiłaś. A ty, Seul-ki? Jestem ciekawa.
- Tak. - Spójrz na jej twarz.
- Nie, proszę. - Lubię obserwować twarze.
- Tak? - Jesteś inna.
Pływaliście wczoraj?
Tak.
Zaskoczył cię wieloma rzeczami?
Tak, niektórych rzeczy się nie spodziewałam.
Co czułaś, gdy ci wyjawił swój zawód?
Nie byłam bardzo zdziwiona, ale to było zaskoczenie.
Rozumiem.
Ile on ma lat?
Mniej więcej tyle, ile się spodziewałam.
Dobrze odgadłaś.
Tak.
Jin-youngowi poszło inaczej, niż się spodziewałem.
Twoja towarzyszka okazała się inna, niż myślałem.
- Też tak uważam. - Pomyliłem się.
Dobrze się bawiliście?
Tak. To był mój pierwszy raz w Raju,
więc było ciekawie.
Dużo rozmawialiście?
Rozmowy? Cóż…
Rozmawiałem tam znacznie więcej, niż będąc tutaj.
Jak się czujesz, znając ją lepiej?
Znam ją lepiej?
Poznałem osobiste informacje o niej,
ale raczej niewiele się zmieniło.
Coś sprawiło, że polubiłeś ją bardziej?
Nie. Nie sądzę.
- Po prostu ją poznawałeś. - Tak.
To i tak był twój pierwszy dzień.
Ale po wejściu do Raju pierwszego dnia i tak dużo się mówi.
- To prawda. - Tak, sporo rozmawialiśmy.
Wszyscy są zaciekawieni.
To oczywiste.
- Dong-woo i Jong-woo. - Jak na przesłuchaniu.
Piekło singli to najgorętsze piekło na świecie.
Dziś udacie się na randki w Piekle według waszego uznania.
Poświęćcie dziś trochę czasu, żeby poznać osobę, która was interesuje.
- Idziesz pogadać z Seo-eun? - Tak.
Yoong-jae.
Co?
- Biegnie. - Co?
- Idziesz pogadać z Seo-eun? - Tak.
- Daj znać, gdy skończysz. - Pewnie.
O rany, Yoong-jae.
To było świetne.
Wystartował.
Pewnie chodzi o Seo-eun?
O rety. Daj mi chwilę.
- Ale So-e tam będzie. - Co?
Mogę na chwilę wejść?
Co?
Już tu jest.
Seo-eun, masz chwilę?
Tak, chyba mam.
- Chcesz na chwilę wyjść? - Nie, nie mam czasu.
Seul-ki, masz chwilę?
- Tak. - Nie.
- Nie mam czasu.
Nie.
Ktoś rozpylił wodę kolońską?
Ja rozpyliłem.
- Ty? - Tak.
Poczułam znajomy zapach.
Napisy: Dariusz Makulski