SHIN SEUL-KI
PARK SE-JEONG
CHOI JONG-WOO
LEE SO-E
JO YOONG-JAE
LEE NADINE
KIM HAN-BIN
SHIN DONG-WOO
CHOI SEO-EUN
KIM JIN-YOUNG
PIEKŁO SINGLI
Jaka ładna dziś pogoda.
Seo-eun, jakim cudem jestem zazdrosny, choć zwykle nie bywam?
Żartuję.
Dobrze się bawiłaś?
Cóż, tak.
Byłam w Raju.
- Przejdźmy tutaj. - Na plażę?
Mamy trochę wolnego czasu.
Tak.
- Ja pierwszy wyszedłem. - Tak.
Nawet gdybyś nie wyszedł do mnie, przyszłabym porozmawiać.
- Naprawdę? - Tak.
- Pewnie tak. - Rozumiem.
PIJALNIA CZEKOLADY
Chcesz tu usiąść?
Rano wyszedłem pobiegać.
- Tak? - Tak.
Widzisz, jakie zostawiłem ślady?
Widzę.
Wychodzę biegać, gdy jestem zmartwiony.
Co cię martwi?
- Pobyt tu mnie wyczerpuje. - Rozumiem.
Tak.
Zastanawiałam się.
Skoro udałam się do Raju z Han-binem,
- myślałam, że może ci być przykro. - Rozumiem.
Szczerze, miałem podły nastrój.
Skłamałbym, mówiąc, że czułem się dobrze.
Masz rację. Nie byłem w dobrym nastroju.
Jeśli ktoś cię interesuje i ciekawi,
lepiej porozmawiać z tą osobą i wszystko sobie wyjaśnić.
Oczywiście wiem, że to jest współzawodnictwo,
ale będę grał, wykorzystując swoje atuty.
Dlatego wyszedłem pierwszy.
Rozumiem.
To trochę nie na temat,
ale pamiętasz ucztę?
- Nagrodę za grę panów? - Tak.
Tak.
Widziałam twoją determinację.
- Rozumiem. - Byłeś świetny.
Dzięki. Bardzo chciałem wygrać.
Gdybyś wygrał randkę z ucztą, z którą byś na nią poszedł?
Cóż, musiałbym się porządnie zastanowić.
Nie wiem, która jest moim drugim wyborem.
Ale ty byłabyś pierwszym.
Rozumiem.
- To szczera odpowiedź. - To znaczy, to było…
Byłem szczery ze swojej strony.
- Rozumiem. - Szczerze mówiąc, dzisiaj…
nie chciałem badać gruntu.
Kiedy postanowiliśmy pogadać i wyszłaś do mnie,
planowałem powiedzieć tylko, że byłem trochę zazdrosny.
Ale w końcu zdobyłem się
na szczerość.
W pewnym sensie idziemy w tym samym…
Dzięki.
W tym samym…
Kierunku?
Tak.
HANHAE, HONG JIN-KYUNG LEE DA-HEE, KYUHYUN
To po prostu…
Dwoje na kogoś czekają.
Jak się czujesz? O czym myślisz?
- Rozmawiałam wczoraj z Yoong-jae. - Widziałem was.
Gdy ktoś mi się podoba, idę na całość.
Ale on potrzebuje czasu, żeby poznać każdą osobę.
Ale chyba tego nie robi.
Myślę, że upatrzył sobie Seo-eun.
- Yoong-jae? Naprawdę? - Tak.
- No wiesz, od razu wybiegł. - Tak.
I najpierw poszedł do niej.
Jeśli zamierzał rozmawiać z każdą,
myślę, że najbardziej byłby zainteresowany tobą.
Tak. Nie wydaje się mną interesować.
Gdybym miał 100 godzin,
chciałbym poświęcić 90 jednej osobie.
- Rozumiem. - Lub więcej.
Gdybym tylko mógł.
A ty?
Jeśli Seo-eun powie, że nie jest tobą zainteresowana,
to co zrobisz?
Będę się bardziej starał.
Byłoby inaczej, gdybyśmy nie poszli do Raju,
ale sporo się tam o niej dowiedziałem.
Początkowo nawet mi się spodobała, ale zainteresowała się mną
dopiero gdy byliśmy w Raju.
Właśnie dlatego
starałbym się jeszcze bardziej.
- Żeby później nie żałować. - Rozumiem.
Piekło…
Brakowało mi tego miejsca.
Wiem, że byłam w Raju.
Byłam tam ciałem, ale serce…
częściowo zostawiłam je w Piekle.
Ciągle o tobie myślę.
Gdy powrócą po swojej rozmowie,
temat ich rozmów będzie kluczowy.
Obojgu nam będzie niełatwo,
ale musimy słuchać głosu serca, prawda?
W przyszłości coś może się zmienić.
- Nie wiemy, co się wydarzy. - Tak.
Ale…
Wiem, jak chronić to, co moje.
Nie pozwalam sobie nic odebrać.
Jak długo oni będą rozmawiać?
Wiem, prawda?
Rozmawiają przez cały ten czas.
To trudne.
Szedłem tu z ciężkim sercem.
Teraz czujesz się lepiej?
Tak.
Nie sądziłam, że od razu będą wolne randki.
- Ja też. - Ale ucieszyło mnie to.
- Co? - Idą tutaj.
W tę stronę? Naprawdę?
Zbliżają się. Są jakieś…
sto metrów… nie, 200 metrów stąd.
Nie wiem. Trudno powiedzieć.
Co zrobisz?
Nie wiem, czy wracają, czy idą w inne miejsce.
Chyba wracają.
Właśnie o czymś pomyślałem.
- O czym? - Byłem z Seo-eun wcześniej,
więc gdybym teraz do niej podszedł, odczułaby presję…
Presję na siebie…
Trudno mi jest spojrzeć w oczy Han-binowi.
Ciekawe, o czym rozmawiają.
Myślę, że nie odczuwałaby presji.
Jeśli nie pójdziesz do niej teraz,
- możesz stracić okazję. - Rozumiem.
- Chcesz jej dać czas do namysłu. - Tak.
Ale przecież już go dostała.
Jeśli dasz jej więcej czasu,
po prostu pozwoli jej to podjąć decyzję.
Rozumiem.
Chyba masz rację.
Pójdziemy, gdy rozstaną się na wzgórzu.
Chodźmy.
Pierwszy raz tu siedzę.
Czekaj.
- Usiedli tam. - Co teraz zrobimy?
Oni…
Właśnie to pojąłem.
- Widzieliśmy, jak przechodzili. - Tak.
Wydawali się szczęśliwi.
- Też to poczułam. - Rozumiem.
Moim zdaniem, Seo-eun…
- jest dość dojrzała. - Tak.
- A Yoong-jae też wydaje się dojrzały. - Racja.
- Myślę, że znaleźli nić porozumienia. - Tak.
- No tak. - Ojej. Mina So-e…
Współczuję jej. Mój Boże.
Za wiele tego.
Co się dzieje?
Pamiętacie, że Yoong-jae
- od razu poszedł do Seo-eun? - Tak.
Wczoraj powiedział So-e, że podejmie decyzję
- i powie jej jak najszybciej. - Tak.
Chciał z nią porozmawiać, bo poszła z Han-binem.
- Tak. - Ale po rozmowie z nią,
gdyby Seo-eun go odtrąciła,
myślę, że dałby szansę So-e.
Chcę, żeby poświęcili czas i spotkali się ze sobą, choć raz.
Czy w ogóle tak będzie?
Ale myślę, że gdy Yoong-jae poszedł do Raju,
kompletnie się zadurzył w Seo-eun.
Nie wiem, czy nie powinien powiedzieć o tym So-e,
żeby mogła go sobie odpuścić.
Nie wiem, co lepsze.
Powiedzmy sobie, że się nie udało.
Ale oni nie mogą stwierdzić: „To nie było nam pisane”
i po prostu pójść do domu.
- Muszą być razem. - Muszą.
- Właśnie. - Muszą się widywać.
Seul-ki, mówiłaś, żebyśmy wymienili się książkami, więc…
Naprawdę? Masz swoją?
- Obejrzyj ją. - Dobrze.
- Jeśli chcesz, możemy się wymienić. - Dobrze.
To jest ta altana, w której rozmawialiśmy pierwszego dnia.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze mi leży opaska?
- Wygląda świetnie. - Powinnam ją nosić?
Czy lepiej zdjąć?
Jesteś w niej urocza.
Ale bez niej jesteś i urocza, i sexy.
Dobrze, to ją zdejmę.
Lepiej mieć jedno i drugie. Tak czy inaczej, ładnie wyglądasz.
Pewnie chcesz porozmawiać i z innymi.
Tak.
Z kim jeszcze nie rozmawiałaś?
Cóż…
Może z Yoong-jae?
- Zgadza się. - Prawda?
Jeszcze nie rozmawialiśmy.
- W ogóle? - Tak.
A ty, Jong-woo? Jest ktoś, kogo chciałbyś poznać?
- Ja? - Ktoś, z kim chciałbyś pogadać.
Cóż…
Myślę…
że właśnie z nią rozmawiam.
- Tak. - Rozumiem.
Dzięki.
- Już z tobą rozmawiam i… - Rozumiem.
Chcę więcej z tobą rozmawiać.
Myślę, że jest na to dość czasu w Piekle.
Jeśli odbędziemy tu głębokie rozmowy,
możemy w pewnym stopniu zbliżyć się do siebie.
- To miłe. Dzięki za zaproszenie. - Serio?
- Tak. - Nie jestem w tym dobry.
Naprawdę nie jestem.
Nigdy pierwszy nie wychodziłem z inicjatywą.
Nigdy w życiu?
- Naprawdę? - Tak.
Ale przyszedłem do ciebie, bo bardzo chciałem z tobą porozmawiać.
Gdybym tego nie poczuł, myślę, że bym zaczekał.
Dziękuję bardzo. Naprawdę.
Ja chyba też powinnam…
Szczerze, do dziś nie byłam w stanie zebrać myśli.
- Rozumiem. - Poświęcę czas,
by o wszystkim poważnie pomyśleć.
- Samotnie? - Tak.
Dzięki.
Na początku było mało okazji do rozmowy.
Ale teraz szybko się poznajemy.
Mnie martwiło coś innego.
- Gdy zaczynaliśmy… - Możesz ze mną wyjść?
Tak. Dobrze, chodźmy.
Ale gdy ciągle jest się razem…
Nadine.
- Cześć. - Rozumiem.
- Powoli. - Na razie.
Zbyt jasno.
Weźmy okulary słoneczne.
- Mam jedne. - Wezmę też swoje.
- Spotkajmy się tu. - Dobrze.
Jest urocza.
Lubię, gdy ktoś tak robi. Gdy szybko poprawia makijaż.
Dobrze, że chce ładnie wyglądać dla swojej sympatii.
Dobrze się bawisz?
Co?
Co robiliście w środku?
Tylko rozmawialiśmy. A teraz będę rozmawiał z Nadine.
- Naprawdę? - Tak.
Cześć.
- Nawet nie odpowiedział. - Nie zareagował.
- Przepraszam. - Nie musisz uciekać.
Masz okulary.
- Wszystko wygląda teraz ładniej. - Prawda?
Właśnie.
- Weźmy tam trochę wody. - Dobrze.
- Pierwszy raz tam idę. - Wiem.
- Eskortuj mnie. - Eskortować cię? Dobrze.
Jak tu przyjemnie.
- Gdzie siadamy? - Gdzie jest cień?
- Cień… - Powinnaś usiąść tam.
- Dobrze. - Jest trochę cienia.
- Wytrzymasz? Mocno grzeje. - Dobra.
Nie ma cienia.
- Opalę się. - Bez cienia?
- W porządku. - Dobrze.
Dobrze.
- Dostosowałem się. - Ciągle mówisz po angielsku.
Żeby cię zadowolić.
Tu jest wspaniale.
Jak miło.
Na jakim ci zależy związku?
Co masz na myśli?
Czego szukasz?
A co to znaczy?
- Czego chcesz. - Chcę?
Już rozumiem. Chcę.
Nie lubię osób, które się przyczepiają.
- Ciągle esemesują. - Wiedziałem.
Wolę być związku swobodnym, ale namiętnym.
- Swobodnym, ale namiętnym? - Tak.
Zabawowym, ale pracowitym.
- Tak. - I płomiennym.
I pracowitym…
- Ktoś skupiony na pracy. - Tak.
- I pełen pasji do niej. - Jasne.
Myślisz, że jest tu ktoś taki?
- Jeszcze nie wiem. - Nie jesteś pewna.
Nie jestem.
Chcę rozmawiać z różnymi osobami.
Rozumiem.
Jeszcze nie wiem,
ale ty chyba masz poważną pracę.
Tylko zgaduję.
Sprawiasz wrażenie osoby,
która wie, czego chce.
Cóż, jeśli jesteś ciekawy…
- Dobrze. - Dobrze. Rozumiesz mnie, tak?
Urocze.
A jakiego związku ty chcesz? Chcę ci zadać to samo pytanie.
Takiego, w którym partnerka i ja jesteśmy pewni tego, co robimy.
Co to znaczy?
Żebyśmy byli pewni siebie w swoich dziedzinach.
Żebyśmy byli pewni w swojej pracy.
- Naprawdę? - Tak.
Wydawałeś mi się bardziej wolnym duchem.
- Ale nie lubię niezdyscyplinowanych osób. - Rozumiem.
Chciałbym, żeby moja partnerka była na czymś skupiona.
Poza tym jestem samotnikiem
- i lubię spędzać czas sam. - Rozumiem.
Ja też. Mam to samo.
Ja też lubię być sama.
Niedawno w moim życiu…
Rozumiesz?
- W życiu? - Tak.
Niedaleko czy niedawno?
- Niedawno. - Tak, niedawno.
Tak. Niedawno poczułam, że samotność jest bardzo ważna.
Jest ważna i…
Muszę przyłożyć się do koreańskiego.
Nie, to twój urok.
Nie, muszę się poduczyć.
Ciekawi mnie, jak zarabiasz na życie.
- Ja? - Tak.
- Dzięki za zainteresowanie mną. - Zżera mnie ciekawość.
Inne osoby nie interesują mnie aż tak.
Nie powinnam tego mówić,
- ale miałam na ciebie oko. - Naprawdę?
Tak. Wydawałeś się chłodny, ale pomyślałam też, że jesteś uroczy.
- Naprawdę? - Często to słyszysz?
- Że jesteś uroczy? - Ja?
Uroczy?
Jesteś pierwszą osobą,
którą mi to powiedziała tuż po poznaniu.
Rozumiem.
Ale trochę taki jesteś.
Nie wiem, jak to wytłumaczyć,
- ale jesteś dziwnie uroczy. - Dziwnie?
Jak ja to powiedziałam…
Przepraszam.
- To słodkie. - Nadine jest słodsza.
Wiem, Nadine. Ojej.
- Dogadują się. - Tak.
- Mnie też oni fascynują. - I mnie.
- Ciekawe, jak pójdzie. - Ciekawe.
On nawiązuje dobry kontakt z każdym.
- Tak. - Nadine niezgrabnie mówi po koreańsku,
a Jin-young podobnie po angielsku,
ale śmieją się z tego.
Chciałbym zobaczyć ich tak bardzo, jak Seul-ki i Jin-younga.
Podobała wam się wyprawa do Raju?
Tak.
Jak było?
Cóż, było…
- Możesz nam powiedzieć? - Po prostu…
Wyglądasz tak, jakbyś miała zasnąć.
Jestem trochę zmęczona przez upał.
Myślałem, że mieliście tam jakieś aktywności.
Naprawdę? Nie jestem pewna. Jestem trochę…
Co się robi w razie udaru cieplnego?
- Cześć. - Cześć.
- Dobrze się rozmawiało? - Tak.
Jesteś zadowolona.
- Z kim rozmawiałaś? - Cześć.
- Z Jin-youngiem. - Aha.
Gdzie byliście?
Przy zimnej wodzie.
- Czy on poszedł do szatni? - Nie.
Wszedł tutaj.
Naprawdę?
- Gdy wyschnę. - Tak. Proszę.
Nałóż trochę. Skóra ci się zaczerwieni.
Jestem czerwony.
W porządku.
Nic mi nie jest. Chyba jestem zmęczona.
Cóż, nie powiedział „nie”
i nie odtrącił mnie innymi słowami,
ale sprawy szły w tym kierunku.
Uświadomiłam to sobie i to poczułam.
Chcąc nie chcąc, zrobiło mi się smutno.
Było mi smutno.
Niech wszyscy wskakują!
Hej, ale fajnie!
Jesteś super!
Dzięki!
Jesteśmy tu sami!
Gdzie jest Seul-ki?
- Gdzie jest Seul-ki? - Jest tam.
Nie mam jej tu.
Miała wcześniej udar cieplny, tak?
To prawda.
- To Jong-woo? - Tak.
Dobrze się bawiłeś?
Słucham? Tak.
Upał cię zmęczył.
- Proszę. - Co to?
- To na udar cieplny… - Co to za suplementy?
- Witamina D3 i magnez. - Naprawdę?
I przyniosłem ci maseczkę kojącą na cerę.
Mówiłaś, że masz wrażliwą cerę,
więc dobrze ci to zrobi, jeśli to wieczorem nałożysz.
- Dziękuję. - Jest z aloesu.
Wspaniałe.
Jaki on jest troskliwy.
- To był ładny gest. - Rzeczywiście.
Byłam bardzo zdenerwowana i odwodniona, więc źle się czułam.
Ale wtedy podszedł do mnie Jong-woo i okazał mi troskę.
Wydał mi się troskliwym człowiekiem i byłam mu za to wdzięczna.
Seo-jeong, nie wiem, kim ty się interesujesz.
Waham się co do Jin-younga.
Ale dziś, gdy byliśmy trochę razem, obserwowałam go.
Wydawało mi się, że interesuje go Nadine.
- Naprawdę? - Tak.
Chyba zapoznaje się ze wszystkimi.
Cóż, Jin-young późno przyłączył się do programu.
- Tak. - Ponieważ przyszedł później,
chyba jeszcze nikogo nie wybrał.
- Jeszcze nie? - Tak.
Tak myślę.
Jeśli ty i Nadine
chcecie wpłynąć na jego uczucia,
to już najwyższy czas,
żebyś powiedziała mu to, co czujesz.
On już był w Raju z Seul-ki i sporo rozmawiali.
Jestem pewna, że świetnie się bawili.
Seul-ki…
Single. Proszę w tej chwili podejść do ogniska.
Chwila.
Chyba masz rację.
- Nasze podejrzenia się sprawdziły. - Idealnie.
Denerwuję się.
To będzie nowa kobieta.
- Lub mężczyzna. - Jedno i drugie.
Kobieta i mężczyzna?
Myślę, że kobieta wejdzie pierwsza.
- Ktoś ma przyjść? - Serio?
To już i tak jest skomplikowane.
Wiem, prawda?
Dla tych, którzy stracili motywację…
Może.
- To może ich zmotywować. - Tak.
- To fascynujące, że ktoś przyjdzie. - Nowa osoba.
Jak myślicie, kto przyjdzie?
Kobieta?
Czemu jestem zdenerwowana? Zupełnie jak pierwszego dnia.
Też tak się czuję.
Patrzcie, ktoś idzie.
Zobaczcie, ktoś idzie.
To facet.
Co?
Jest bardzo wysoki.
- Czy to facet? - To facet.
Nowa twarz.
Facet.
- W garniturze. - Garnitur?
On tak jakby…
Wygląda jak aktor.
Jest wysoki i przystojny.
Co?
Jest super.
- Jest bardzo wysoki. - Bardzo wysoki.
- Cześć. - Cześć.
Miło cię poznać.
- Miło was poznać. - Miło poznać.
- Cześć. - Cześć.
- Dzięki.
Siadaj.
Nazywam się Kim Se-jun.
Do moich atrakcyjnych cech należą
życzliwość i dbanie o komfort innych.
I chyba jestem atrakcyjny na swój sposób.
Ostatnio sporo gram hobbystycznie w tenisa.
Jestem niezłym tenisistą.
Chciałbym poznać kobietę, która jest życzliwa i energiczna.
Szybko się otwieram przed takimi osobami.
Wiem, że późno przychodzę do programu, ale jeśli spodoba mi się jakaś kobieta,
zrobię wszystko, żeby ją zdobyć, bez względu na okoliczności.
- Cieszę się na pobyt tutaj. Dzięki. - Dzięki.
- Miło was poznać. - Witaj.
Wyglądasz egzotycznie i przystojnie.
Masz niski i przyjemny głos.
Jest jeszcze ktoś.
To kobieta.
Jeszcze jedna osoba.
Chwila, dlaczego klasnąłem?
- Cześć. - Miło cię poznać.
- Cześć.
Witaj.
- Cześć. - Miło cię poznać.
Cześć, nazywam się Lim Min-su.
Jestem jak żelazna pięść
w aksamitnej rękawiczce. Uchodzę za łagodną osobę,
która dużo się śmieje.
Ale jeśli czegoś chcę lub czuję, że coś powinnam zrobić,
załatwiam to bez wahania.
Gustuję w specyficznych facetach. Jeśli poznam takiego,
pójdę na całość i dam z siebie wszystko.
Przychodzę późno, więc nie będzie wiele możliwości.
Myślę, że powinnam szybko znaleźć sympatię,
i skupić się na jednej osobie.
- Cześć. - Witaj.
Miło cię poznać.
Jak tu ładnie.
- Prawda? - Tak.
Jak minęła podróż?
- Było mnóstwo schodów. - Prawda?
Chciałam na każdego spojrzeć, ale bałam się, że spadnę.
Ta dwójka musi się czuć niezręcznie.
Ale z ich słów wynika, że mają motywację.
Myślę, że Se-jun
- jest dość poważny. - On może być najstarszy.
Tak. Mam takie przeczucie.
Ciekawe, jak Se-jun zmieni dynamikę programu.
- Jestem ciekawa. - Ja też.
- Ciekawe, co się wydarzy. - Właśnie.
- Chodźmy. - Zróbmy coś do jedzenia.
- Jakie są składniki? - Właśnie?
Liczę na coś dobrego.
Chwila, to kimchi.
Kimchi?
Jest tuńczyk i kimchi.
Szefie, jakie jest menu na dziś?
Robimy gulasz z kimchi i ryż
- smażony z kimchi? - Tak.
Tak!
- Smażony ryż jest dobry. - Świetnie.
- Cześć. - Tam nie ma talerzy, tak?
- Cześć. - Może to?
- Nie mamy żadnych? - Jak masz na imię?
Jestem Lee Nadine.
Nadine. Jakie ładne imię.
- Wszyscy tu mają ładne imiona. - Dzięki.
Nie widzisz tam palnika?
Zaraz. Gulasz z kimchi i tuńczykiem?
Gulasz z kimchi i tuńczykiem.
Połóżmy z tyłu nasze ciuchy.
Dobra.
- Może nie ma. - Naprawdę?
- Mamy tuńczyka. - Tak?
Wystarczy?
To, co robimy?
Ryż smażony z kimchi…
Przygotujmy składniki. Umyjcie je, proszę.
Gdzie one są?
- À propos kurtki… - Tak?
Ja kładę tam.
- Dziękuję. - Gulasz z kimchi i ryż smażony z kimchi.
- Tylko… - Ponoć mamy oszczędzać wodę.
Musimy wszystko wyrzucić.
Powinienem coś wziąć.
Mam dziwną myśl.
Gdy przychodzą dwie nowe osoby,
- byłoby świetnie… - Tak.
- …gdyby nie narzucały się innym. - Też o tym pomyślałam.
Dobrze wyglądają razem.
Tak. To prawda.
- Żeby się nie spiętrzyły. - Min-su?
Jak masz na imię?
Jestem Kim Se-jun.
- Se-jun. - Tak.
- Umyj dwa razy i namocz ją. - Wyjmij to.
- Nowi uczestnicy się przemęczają. - Staramy się.
Żeby było ostre…
Naprawdę znasz się na rzeczy.
- Tak? - Wyglądasz jak miejscowy.
Idziemy po wodę?
Chcesz iść po wodę?
Dobra. Chodźmy.
- Idziesz? - A mogę?
Mam przynieść wodę?
- Idź. - Idę.
- Pomogę przy ogniu. - Chcesz przynieść wodę?
Idziesz po wodę?
- Dobra. - Idźcie.
Ja nie muszę iść.
So-e im pomogła, żeby poszli razem.
- Wiem. - Prawda?
Dam radę.
To my poszliśmy pierwszy raz?
- Zgadza się. - Masz rację. Super.
Wyglądam jak studentka?
Wyglądasz.
Wykonałeś zadanie?
Robi to pierwszy raz,
- ale bez trudu. - Podołał?
- Chwila, co? - Już rozpalił?
- O rety. - Gotowe.
Co jest grane?
Poprzednio rozpalanie zajęło nam
- 20 minut. - Tak.
Gotowe.
Pestka. Spoko.
Dobrze. Co dalej?
Jest zwięzły.
Jin-young jest niezwykły. Wiecie,
- coś go łączy z Seul-ki, prawda? - Tak.
Ale ona gdzieś poszła z dwoma facetami.
Nie powinien się zmartwić?
Ale on tylko skupia się na drewnie. Patrzcie.
- Nie uważacie? - To sprawia, że Seul-ki
- jest zaniepokojona. - Właśnie.
Ale on nawet nie udaje.
Skupia się na rozpaleniu ognia, prawda?
Tak.
- Jak pięknie. - To prawda.
Nie uważacie, że dziś jest wyjątkowo ładnie?
Napełnijmy to wodą.
Dobrze leci.
- Czekając, możemy podziwiać widoki. - Dobrze.
Nie mogę oderwać wzroku.
Samo patrzenie na to łagodzi…
- Rozgoryczenie? - Tak.
Chciałem spytać o twoją wyprawę do Raju.
Z Jin-youngiem?
Jak się z nim rozmawiało?
Nie jestem pewna, jakim jest człowiekiem.
- Chcesz z nim jeszcze pogadać? - Porozmawiaj z nim jeszcze.
Tak.
Obaj coś czują do Seul-ki.
Byłaś tam ze mną. Poczułaś, kim jestem?
- Gdy mnie ujrzałaś. - Tak.
Rozgryzłaś mnie?
- Tak. - Rozumiem.
Nie powinno być tak łatwo. Może zbyt szczerze mówiłem o sobie.
- Jest na to sezon? - Dobrze ci się tu leciało?
Trwało to dłużej, niż się spodziewałem.
- I mnóstwo schodów, prawda? - Tak.
Są wąskie. Parę razy omal nie spadłem.
- Naprawdę? - Tak.
- Jest teraz 12 osób. - Tak.
- Chciałem cię nauczyć. - Już potrafię.
Jesteśmy jak jedna wielka rodzina.
Tak.
Gdybyś miał pytania lub potrzebował pomocy, pytaj.
Dobrze. Dziękuję.
Smaczna. Myślę, że będzie pyszne.
- Wiesz, jak to posiekać? - Tak.
Zgadnij.
- Nie sądzisz? - Myślę, że to potrwa.
- Trzeba tyrać. - Zawsze tyram.
Siekasz je…
tak delikatnie.
Co? To?
Nie trzeba się śpieszyć.
- „Nie trzeba się śpieszyć”. - Ale facet.
To dialekt?
Może?
Miałam to zrobić, ale zaprzęgłam ciebie.
Tak. Dyrygujesz mną.
Nie wiedziałeś?
Serio?
Bardzo dobrze. Zrobimy więcej.
Cztery puszki…
To na gulasz. To też.
To na rosół.
Czosnek i…
Kto umie obierać czosnek?
Ja. Mogę obrać.
- Serio? - Tak.
- To trudne. - Spróbuję.
- Myślę, że wystarczy. - Ostrożnie.
Zrobię to. Spróbuję.
- Tak? - Gdzie są cebule na gulasz?
- Daj mi. - Odsącz olej…
Robimy?
Tak, zrobię to.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Gdy przyszedłem, najbardziej o mnie dbała
So-e. Tak mi się wydaje.
Przystosowałem się szybciej, bo zajęła się mną.
- Seul-ki. - Tak?
- Chodź tu. - Co powiedziałeś?
Chodź tu, proszę.
Mam pozmywać?
Tak. Ja je umyję płynem, a ty możesz opłukiwać.
Dobrze.
Dobrze zmywasz naczynia?
Nie jestem w tym zły.
- To będę cię obserwować. - Dobrze.
- Czemu nie wyszłaś wcześniej? - Co?
Czemu nie wyszłaś?
- Gdy byliście na plaży? - Tak. Byłaś chora?
- Tak. Źle się czułam. - Rozumiem.
Może rozchorowałaś się od nadmiaru zabawy wczoraj.
Właśnie.
- Teraz dobrze się czujesz? - Tak.
Co z tymi naczyniami? Coraz ich więcej.
Wiem, prawda?
Jong-woo, co robisz z pieprzem?
Jong-woo…
Wstawię to z powrotem.
- Skończyłeś już? - Tak.
Jesteś jak zmywarka do naczyń.
Zrobiłem wszystko, gdy ty myłaś jeden talerz.
- Seul-ki. - To urocze.
Seul-ki.
O rety. Kto tego nie zrobił?
Seul-ki.
Jin-young dziwnie się wyraża.
Prawda?
Gdy się wygłupia, wyraża się z szacunkiem,
ale gdy się martwi, mówi poufale.
Naprawdę?
Używa form grzecznościowych przy Seul-ki,
ale jego zachowanie nagle się zmienia,
gdy ją pyta, jak się czuje.
„Weź się w garść, Seul-ki.
Ale dobrze się czujesz?”.
Kyuhyun tak czy tak brzmi uroczo.
- Nie da się skopiować Jin-younga. - Są różni.
Co to jest?
- Używasz dwóch noży? - Tak.
Muszę to szybko posiekać.
Mamy tu robota.
Robota kuchennego.
Jesteś Wolverine'em, czy co?
Szefie, ryż wygląda nieźle. Jest idealny do smażenia.
Usmażmy go.
Dobrze.
Coś ładnie pachnie.
- Prawda? - Tak.
Pachnie wspaniale.
- Ten aromat. - Nieźle wygląda.
Kimchi ze smażonym ryżem!
Jedzmy!
- Smacznego. - Smacznego.
- Przepyszne. - Dobre.
Bardzo dobre.
Pycha.
Najlepsze danie, jakie tu jadłam.
Wyborne.
Potrafisz gotować?
Nie. Tylko pomagam, kiedy trzeba.
Masz głowę do imion?
Staram się.
Rozumiem. Ile imion zapamiętałaś?
- A jeśli żadnego? - Nie, kilka zapamiętałam.
Czyje imiona pamiętasz?
Seul-ki.
Dong-woo. Yoong-jae.
Se-jeong.
Co?
Se-jun, twoja kolej.
W końcu się nauczę. Na razie nie pamiętam.
Jest ktoś, kto używa identyfikatorów.
Jest ktoś, kto nie zapamiętał naszych imion.
On nadal ich nie pamięta.
Uczę się.
Przyszedł zaledwie wczoraj.
Jedzenie było pyszne.
- Tak. Idealne. - Właśnie.
Są dwie nowe osoby, które się przyłączyły.
- Jest niezręcznie. - Tak, ale chociaż Se-jun
- rozmawia z So-e. - Tak.
So-e się nim opiekuje.
- Se-jun musi być wdzięczny. - Tak.
Myślicie, że Se-jun może coś poczuć do So-e?
Ale gdy So-e podeszła do niego, żeby z nim porozmawiać,
on nawet na nią nie spojrzał.
Po prostu taki jest.
Patrzył przed siebie, otwierając puszkę.
Gdy podszedł, żeby jej pomóc otworzyć,
nie powiedział: „Pomogę ci”.
Podszedł do niej obojętnie i to zrobił.
Może kontakt wzrokowy jeszcze go krępuje.
Widziałam, że w czasie obiadu wszystkie kobiety interesowały się Jin-youngiem.
Ciekawe, do której on żywi sympatię.
Gdy Jin-young roznieca ogień lub sieka składniki,
ktoś mu zawsze towarzyszy.
Ale zawołał do siebie tylko Seul-ki.
Tak.
Myślę, że ona jest dla niego ważniejsza.
Piękny księżyc.
- Tak. - Nie mogę oderwać wzroku.
- O rety. Jest piwo. - Co?
Jest piwo?
- Piwo? - Chętnie.
Nowi uczestnicy powinni usiąść w środku.
- Powinniście usiąść w środku. - Usiądźcie w środku.
Tutaj.
Dziękuję.
- Mańkut? - Tak.
Tutaj.
- Siedzimy trochę za blisko. - Prawda?
- Podoba mi się. Jest ciepło. - Każdy ma piwo?
Usiadł przy So-e, ale…
- Niezręcznie. - Szukał innego miejsca,
ale tam wrócił.
- Ale So-e… - Poczuła to.
Na pewno to poczuła.
Co? Serio?
Polecam to.
- Dziękuję. Lubisz piwo? - Co?
- Lubisz piwo? - Tak, lubię.
Wznieśmy toast.
Na zdrowie. Zróbmy falę.
Zdrowie.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
To jest dobre.
- Pyszne. - Jakie dobre.
Skoro są tu nowi uczestnicy,
- może ich przepytamy? - Tak, spytajmy.
Jaki jest twój typ kobiety?
- Jaka bezpośrednia. - Mówiłam ci.
- Tak. - To Piekło singli.
Zgadza się.
Jeśli chodzi o charakter,
lubie osoby, które liczą się z innymi.
Rozumiem.
Jeśli chodzi o wygląd…
Lubię osoby o eleganckim wyglądzie,
ale to nie jest takie ważne.
- Wygląd nie jest najistotniejszy. - Osoby charyzmatyczne?
Ale gdybym musiał, wybrałbym kogoś o wyrazistych cechach.
A ty, Min-su?
Jeśli chodzi o wygląd, lubię u mężczyzn ładny uśmiech.
- Ładny uśmiech. - Tak.
I lubię dobrze zbudowanych mężczyzn.
Jeśli chodzi o osobowość,
cenię osoby z dobrymi manierami.
- Maniery. - Właśnie takie.
Lubię mężczyzn, z którymi czuję się bezpiecznie.
- To twój pierwszy dzień w Piekle. - Tak.
Jak się tutaj czujesz?
- Pierwsze wrażenie… - Szczerze,
nie czuję się tu jak w Piekle, bo ten dzień był…
- Jeszcze tego nie doświadczyła. - Nie.
Potrzeba kilku dni.
Chętnie doświadczę koszmarów Piekła.
- Cieszę się, że ci się tu podoba. - Tak.
- Se-jeong. - Tak?
Jak Piekło się z tobą obchodzi?
- Piekło? - Tak.
Chcesz znać moje zdanie?
- Co? - Pożałujesz.
Cóż, to nowe doświadczenie.
Ale rozwijające.
- Rozumiem. - Sporo się dowiedziałam o sobie.
- Masz rację. - Kim jestem…
Ona jest w Piekle od czterech dni.
- Poważnie? - Wie dokładnie, jak tu jest.
Ty też, prawda?
Tak, więc…
- Możemy ci o tym powiedzieć. - A ty, Jong-woo?
- Co o tym myślę? - Tak.
Cóż, Piekło to miejsce, gdzie czasami
czujesz się tak, jak w niebie.
Myślę, że każdy ma inne zdanie na temat pobytu tutaj.
To może być piekło lub raj.
- Jedno albo drugie. - Jedno i drugie.
Czy to niebo?
- Tak, dla mnie to niebo. - To jest niebo.
Jestem szczęśliwy.
W tej chwili to niebo.
Smaczne piwo.
- Świetne, prawda? - Tak, idealne.
Potrzebujemy soju.
Skończyłeś?
- Kolejne. - Tak, kolejne.
- Wypiłaś? - Tak.
- Dymi? - Zrób numer trzy.
- Cztery, trzy… - Zobaczmy.
- Zamienimy się? - Nie, dzięki.
To trudne.
- Byłeś w więzieniu. - Chcesz tu usiąść?
- Tu nie ma dymu. - Idź.
- Na pewno? - Tak.
W porządku. Mam tu barierę komunikacyjną, więc…
- Mówi, że chce się zamienić miejscami. - Tak.
Myślę, że to zabawne.
Próbuje usiąść przy Seo-eun.
Właśnie.
- Tak? - Nie, tak.
Kiedy ona się tam przeniosła?
- Wiem, prawda? - Kiedy ona tam poszła?
- Seul-ki, co teraz robisz? - Co?
- Możemy chwilę porozmawiać? - Teraz?
- Tak. - Pewnie.
Nie ma tu nikogo?
Chcesz rozmawiać, patrząc na morze?
- Pewnie. - Dobrze.
- To usiądźmy obok siebie. - Dobrze.
Gdy wróciliśmy z Raju, chciałem z tobą porozmawiać na osobności.
Rozumiem.
Myślałem, że nie będę miał wielu sposobności do rozmowy z tobą
po powrocie z Raju.
No tak.
- I miałem rację. - Rozumiem.
Szczerze mówiąc, moja opinia o tobie zmieniła się
po powrocie z Raju.
W jaki sposób?
Cóż…
Chyba nie rozumieliśmy się najlepiej.
- W jakim sensie? - Cóż…
Po prostu…
Traktujesz mnie
jak osobę znacznie młodszą od siebie.
To znaczy,
rozumiem, że próbujesz być taktowny.
Może uznałeś, że jestem o wiele młodsza,
więc zachowywałeś się tak, bo mnie lubisz.
Ale wydawało mi się, że nie traktujesz mnie poważnie z powodu wieku.
Tak to odczuwałam.
Szczerze mówiąc, masz rację.
Chciałem tylko opiekować się tobą.
Tak.
I mogłem cię traktować, jakbyś była znacznie młodsza.
Ale gdy ktoś żywi do kogoś uczucie,
cieszy się, zapewniając coś tej osobie.
- O to mi właśnie chodziło. - Rozumiem.
Rozumiem.
Gdy wróciłam z Raju,
sporo myślałam i było mi ciężko.
Jak by to powiedzieć?
Teraz nie jestem przy tobie tak skrępowana.
Nie myślę o potencjalnej miłości,
ale czuję, że teraz możemy być przede wszystkim bliskimi przyjaciółmi.
Więc gdy wróciliśmy z Raju, było mi trudno z tobą rozmawiać.
To znaczy sam na sam.
Chciałaś spędzać więcej czasu z innymi?
Tak. Wtedy chciałam poznać inne osoby.
To jest przecież miejsce, gdzie się poznaje ludzi
i szuka swojej sympatii, prawda?
- Tak. - Chciałam się na tym skupić.
Zatem są inne osoby, które chcesz poznać.
Tak.
Pierwszy raz mówi o swoich uczuciach.
- Tak. - Rozumiem ją.
Jest szczera.
Dong-woo nie może uwierzyć.
Spędzili razem czas,
ale każde czuło coś zupełnie innego.
Dong-woo powtarzał, że dobrze się bawił, kiedy był z nią,
a Seul-ki w końcu powiedziała,
co czuje, zdobywszy się na szczerość.
Ale Dong-woo nie dowierza.
Ze cztery razy pytał o to samo.
W kółko o to pytał.
Dong-woo…
Na pewno to odczuł.
Wszyscy zniknęli, a ja nawet nie wiedziałem.
Prawda?
Wcześniej ktoś powiedział, że idzie do toalety,
a później ludzie zaczęli znikać.
Tak to już jest.
- Naprawdę? - Tak.
Czy to same kobiety?
Co?
Otaczają go teraz cztery kobiety?
Hej. Co jest grane?
- Cztery na jednego? - Co to?
- Tak to już jest. - Serio?
- Tak. - Jestem w tym kiepski.
Ja jestem bezpośredni. Mówię: „Możemy pogadać?”.
Ich sygnał to stwierdzenie, że idą do toalety.
- To jest sygnał? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
To dlatego wszyscy wstali.
Wszyscy poszli do toalety?
I nie wrócili.
Właśnie.
Masz kogoś na myśli?
- Powiesz to? - Chcesz z kimś porozmawiać?
- Ja? - Tak.
Chcę pogadać z każdym choć raz, a z nimi nie rozmawiałem.
- Wracacie? - Co?
- Idę do toalety. - W porządku.
- Pa, Seul-ki. - Pa.
Seul-ki.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Pogadajmy później.
Dobrze.
Kto tam jest?
Nadine i kolega, z którym rozmawiałaś po południu.
Kto? Facet?
- Tak. - Jong-woo.
Pegasus.
Uważam go za dobrego zawodnika.
To zabawne.
Przechodziłam i usłyszałam:
„Chcę pogadać z każdym choć raz”.
Nie wiedziałem. Byłaś za mną?
Otaczały cię kobiety.
Tak powiedziałeś.
Wydawałeś się arogancki.
- Naprawdę? - Tak.
Czemu musiałaś przechodzić właśnie wtedy?
Głupek.
W porządku.
To było przezabawne.
Widziałaś zachód słońca?
- Tak, był piękny. - Więc widziałaś?
Tak. Gdy poszłam po wodę.
- Co? Poszłaś po wodę? - Tak.
- Kiedy? - Nie widziałeś?
- Z kim? - Nie zwracałeś uwagi.
Nie, straciłem cię z oczu.
Powinieneś był mnie obserwować.
To czemu ciągle znikasz?
Ale ja cię miałam na oku.
Przyjemnie się rozmawiało?
- Z kim? - Z twoim rozmówcą.
- Z Dong-woo? - Tak.
Tak. Z Dong-woo.
Nie.
Dlaczego nie?
Kiepsko się bawiłaś?
Wszystko mu szczerze powiedziałam.
A co konkretnie?
Że nic do niego nie czuję.
- Serio? - Tak.
Więc potrafisz być szczera.
Tak.
Teraz dobrze się czujesz?
Wydawało mi się, że miałaś kiepski nastrój.
Teraz też chyba nie najlepiej się czujesz.
Mam kiepski humor.
Bo przecież nie jest łatwo
mówić takie rzeczy.
- Rozumiem. - Więc…
- Bo musiałaś być szczera? - Tak.
Jestem rozgoryczona.
- Ale… - Tak?
Po prostu…
kieruję się teraz sercem.
Czemu nie gadałeś z Seul-ki?
Bo rozmawiała z Dong-woo.
Rozmawiała z Dong-woo, więc…
To o wiele trudniejsze, niż myślałem.
Wiem, prawda?
Wybory się pokrywają.
Gdy drugi raz wróciłam z Raju,
wszyscy byli ciekawi, jak mi było z tobą.
- Naprawdę? - Tak, ciągle pytali.
Mnie też faceci pytali, ale odpowiadałem, że było w porządku.
Ale świetnie się bawiłem.
Ale nie chciałem tego mówić.
Nie chciałem, żeby sobie za dużo wyobrażali. Gdybym wyznał,
że było fajnie, pytaliby dlaczego.
Więc tylko mówiłem,
że było w porządku.
- Ale bardzo dobrze się bawiłem. - Tak.
Ja też powiedziałam, że nie byłam pewna.
Chodźmy.
Chodźmy tam.
Jesteś zmęczona, więc powinnaś dziś…
- Nie jestem. Ty jesteś. - Nie, ja nie jestem.
Poważnie. Powinnaś zadbać o siebie.
- Seul-ki. - Tak?
Skończyliście rozmawiać?
- Jesteś wstawiona? - Jestem śpiąca.
- Śpiąca? - Tak.
Chcesz się położyć?
Porozmawiajmy jutro.
- Jesteś wykończona. - Tak.
Dobrze.
Powinnaś wejść do środka. Przyniosę ci książkę.
Przeczytaj przed snem tylko jeden fragment, dobrze?
Bo jesteś zmęczona.
- Przyniosę ci. - Dobrze.
Rozmawiałeś z nią?
Jest bardzo zmęczona. Zaniosę jej książkę.
Mogę wejść?
Tak.
Uwinę się.
Zaznaczyłem ci. Przeczytaj tylko tę stronę, dobrze?
- Dobrze. - I idź spać, dobrze?
Dobranoc.
Nie denerwuj się zbytnio, gdy kogoś poznasz.
Jeśli się stresujesz, to dlatego, że za bardzo się starasz.
Nie staraj się tak bardzo, a wszystko się w końcu ułoży.
Może chciałby to powiedzieć.
Tak. Chyba przekazuje tak swoje uczucia.
Odpręż się, a odkryjesz, co robić.
Nieodwzajemniona miłość jest smutna.
O rety.
Idziesz gdzieś?
- Możemy pomówić? - Pewnie.
- Szczerze mówiąc… - Tak?
Chciałem spytać, czy możemy porozmawiać.
Tak.
Chciałem tylko podziękować,
że poprosiłaś mnie pierwszego.
Gdy wczoraj rozmawialiśmy,
obiecałem, że powiem,
co czuję, nim będzie za późno.
Ale pomyślałem, że będzie za późno, jeśli nie porozmawiamy dziś.
Tak.
Szczerze mówiąc, dużo o tym myślałem. Naprawdę.
I myślę, że w tej chwili czuję,
że przez resztę pobytu tutaj…
powinienem rozmawiać…
z innymi ludźmi.
Albo może
wykorzystać tę możliwość…
by rozmawiać z innymi jak najwięcej.
Tak będzie dla mnie lepiej.
Rozumiem.
Takie mam przemyślenia.
- Ale gdy mówisz „z innymi”… - Tak?
Jeśli chcemy być ze sobą szczerzy,
nie pytałam cię o innych.
Rozmawiałam tylko o nas,
- żeby nie być niegrzeczną. - Tak.
Ale teraz chyba nie mam wyboru.
- Tak. - Więc chcę cię spytać.
Mówiąc o innych, masz na myśli Seo-eun?
Myślę, że to zawsze ja ciebie obserwuję.
Oczywiście może nie wyłącznie ja,
ale tak właśnie jest.
Zasmuciło mnie to,
że ty dostrzegasz tylko Seo-eun.
Tak się poczułam.
Zgadza się?
Ty czujesz to, co ja czuję w tej chwili.
Tak?
Nie mogę zaprzeczyć.
Nie mam wpływu na to, co czuję.
Więc i ty oczywiście nie masz na to wpływu.
Rozumiem to.
Szczerze mówiąc, mówię, że rozumiem,
ale nie jestem na tyle dojrzała, żeby to naprawdę pojąć.
To niełatwe.
Niełatwe.
Ale myślę, że to możliwe.
Bo czas i tak wszystko rozstrzygnie.
To jest dla mnie ważne teraz,
ale za jakiś czas nie będzie problemem.
Pomyślałam, że jeśli to sobie powiemy,
będziemy się lepiej czuć w swoim towarzystwie.
Bo przecież
powiedziałam, że chcę cię poznać,
ale to może też znaczyć,
że zostaniemy dobrymi przyjaciółmi lub znajomymi.
Jeśli się zgodzisz.
Pomyślałam, że moglibyśmy świetnie się bawić do końca pobytu tutaj.
Możemy się swobodnie pytać, jak spaliśmy i w ogóle.
- Wiesz? - Tak.
Pomyślałam, że dobrze by było mieć taką relację z tobą.
Abstrahując od uczuć, jeżeli dogadalibyśmy się jako przyjaciele,
nie mógłbym sobie życzyć niczego lepszego.
Tak to czuję.
To dobrze.
Jeszcze pięć dni.
- Liczę na dobre stosunki między nami. - Ja też.
Nauczę się gotować od Han-bina.
- Rozumiem. - Zrobię ci coś pysznego.
Powiedziałam to, żeby cię rozbawić.
- Uśmiechnij się. - Dobrze.
Dziękuję, że powiedziałaś, co czujesz.
Czuję się dobrze.
- Dzięki, że byłeś szczery. - Nie ma za co.
Nie musisz mi dziękować.
- Wracamy już? - Tak.
- Ostatni łyk? - Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc.
To będzie długa noc.
Omal się nie udusiłem,
patrząc na to.
Ja też.
- To So-e wymaga tu pocieszenia. - Tak.
Ale Yoong-jae nie miał wyjścia i musiał jej wyznać brutalną prawdę.
Tak.
Wydawało się, że to So-e go pocieszała,
żeby mu nie było smutno.
To takie smutne. To So-e wymaga wsparcia.
Była smutna, mówiąc, że dobrze się czuje.
On też na pewno nie czuje się dobrze.
Pewnie nie.
Ale to była raczej udana rozmowa.
- Co? - Nie sądzę.
Jak to możliwe, żeby po prostu wyłączyć uczucia
i zmienić zdanie?
„Od jutra bądźmy przyjaciółmi”. Tak się nie da.
Ale nawet gdyby So-e z niego zrezygnowała,
na tym etapie nie będzie jej łatwo
zwrócić się do innych uczestników programu.
O rety.
- To niewesołe. - Co możemy zrobić?
Czy So-e nie może odejść?
- Niech wraca. - Jeszcze nie…
Potrzebna jest tylko łódź.
Jak ona przez to przebrnie?
Nie możemy przysłać śmigłowca po So-e?
Właśnie.
- Rety. - So-e jest bardzo dzielna.
DZIEŃ 5
Nie czułaś się wczoraj dobrze, prawda?
- Tak. - A dzisiaj? Już dobrze?
Tak, bo zaopiekowałeś się mną.
Jak? Jedzeniem?
Byłeś jak lekarz.
Jeśli chcesz więcej, mam jeszcze omega-3.
Zawsze dbasz o zdrowie?
Tak. Zdrowie zapewnia szczęście. Trzeba być zdrowym, by być szczęśliwym.
Tak.
Jestem ci wdzięczna za wczoraj.
Ona już ma prywatnego lekarza.
Zastanawiałam się, o co ci chodzi.
Ojej.
Jong-woo dostrzega tylko jedną osobę.
- Co się dzieje? - Ten gość…
- On jest chory? - To nowy.
Nowy ciągle śpi.
- Ma kroplówkę? - Ten nowy?
Rozumiem, czemu jest zmęczony.
Przyleciał wczoraj. Pewnie jest zmęczony.
I późno się wczoraj położyliśmy.
Wspomnij nasz pierwszy dzień. Jest wykończony.
- My… - Szybko zasnęliśmy.
Byliśmy tacy.
Przespaliśmy wtedy cały dzień.
Znamy to uczucie.
Obudź się, proszę.
- Musisz usiąść w tej pozycji. - Dobrze spałem.
Piekło singli to najgorętsze piekło na ziemi.
Dzisiaj tylko nowi uczestnicy, Se-jun i Min-su
będą mogli wybrać partnerów, z którymi chcieliby pójść do Raju.
- Zasługują na to. - Serio?
- Teraz się dowiemy, kto im się podoba. - Tak.
To przywilej.
Zasługują na to.
- Nie ma czasu. - Tak.
Od razu pójdą do Raju.
Jestem zazdrosna. Nigdy tam nie byłam.
Nie spodziewałem się tego.
Dlaczego im dali możliwość wyboru?
Będą mogli dokonać wyboru dziś po południu.
To może być dla kogoś okrutne.
- Tak. - Tak.
- Mogą wybrać. - Nie przewidziałem tego.
Im bardziej się jest zadurzonym, tym większe będą nerwy.
Ciekawe, kogo wybiorą.
Interesuje mnie Yoong-jae.
Nie wiem, jak to się stało.
Co mam zrobić, skoro jest mi źle?
Chcę go dla siebie.
Bardzo chcę wygrać.
Tak jest, odkąd przyszedł tu Jin-young.
Nie mam pewności co do Jin-younga.
Żywię do niej silne uczucie,
ale ona mąci mi w głowie. To słabe.
Czuję, że wszystko zostanie mi odebrane.
Bardzo chcę wygrać.
Jest wyjątkowy.
Napisy: Dariusz Makulski