SHIN SEUL-KI
PARK SE-JEONG
CHOI JONG-WOO
LEE SO-E
JO YOONG-JAE
LEE NADINE
KIM HAN-BIN
SHIN DONG-WOO
CHOI SEO-EUN
KIM JIN-YOUNG
KIM SE-JUN
LIM MIN-SU
SINGLE'S INFERNO
Narito ang mga huling resulta.
Ito ang laro ng mga lalaki para makapunta sa Paraiso.
Unang nanalo si Yoong-jae.
Salamat.
Pangalawa.
Si Jong-woo.
-Magaling. -Naku.
At pangatlo si Jin-young.
Magagaling kayong lahat.
Naku.
-Iiyak yata ako. -Ako rin.
Gagawin daw niya para kay Seul-ki.
Oo.
Naku.
Ano'ng problema natin?
-'Yung totoo, ano ito? -Kakaiba ang palabas na ito.
-Naiiyak ako kay Jong-woo. -Umiiyak lahat?
Si Jong-woo.
Bakit siya umiiyak?
-Ano ito? -Bakit ang musika ay sobrang…
-Pakiramdam ko… -Ano…
Kakaiba ito.
Si Jong-woo ang bida sa season.
Naku.
Napakalungkot.
Tagumpay niya ito.
Narating niya ito dahil sa pagsisikap at pagpupursigi.
Kasi alam natin
ang iniisip ni Jong-woo noong nakikipagtagisan siya sa iba.
-Oo. -Ganito,
kahit binuhat siya noong dalawa,
iniisip niya, "Hindi ko ito hahayaang mangyari."
Ilang beses siyang halos mailabas.
-Tama. -Pero doon,
nakikita mong iniisip niyang, "Dapat akong manalo."
-At lagi siyang bumabalik. -Oo.
Ang makita lang iyon ay…
-Magaling. -Magaling.
-Binabati ka namin. Panalo ka.
-Mahusay. -Jong-woo…
Huwag kalimutang kunin ang mga sapatos ninyo.
-Nakakahanga si Jong-woo. -Oo.
-Determinadong manalo. -Jong-woo…
-Nakakagulat na pangalawa siya. -Nakakahanga.
Ginalingan niya kasi huling beses na.
-Oo. -Ginawa niya.
-Pagod na ako. -Sabihin mong magaling siya.
-Tama. -Batiin mo siya.
-Ngayon na? -Oo!
Hindi, ayaw ko.
-Bakit hindi? -Bakit?
Bakit hindi? Huling laro ito.
-Oo nga, bakit? -Ano lang…
Pag-iisipan ko ang salita ko.
Hindi ito madali.
-Pero masaya. -Tama.
-Hindi masaya. -Napagod ako.
Hindi ko yata mauulit iyon.
-Nakangiti lahat. -Masaya lahat.
Kanina, ang mga mukha nila ay…
-Oo nga. Masaya sila ngayon. -Oo.
-Magaling! -Magaling kayong lahat!
Salamat.
-Masaya ito. -Pupunta si Jong-woo.
-Pupunta na! -Si Jong-woo!
-Pupunta na si Jong-woo! -Jong-woo.
Si Jong-woo.
-Mahigpit na laban. -Parang ako ang nakipagtagisan.
-Nakipagtagisan ang puso ko. -Grabe.
Pero astig sila.
-Napakaastig. -Oo.
-Ayaw nilang sumuko. -Tama.
Pinakamasayang panoorin sina Jong-woo, Han-bin at Jin-young.
Oo.
Masaya iyon.
-Pero nag-iisip si Seul-ki. -Oo.
Hindi.
Anong "hindi"?
-Aminin mo na. -Enjoy.
Nakakatawa ka.
Basta magsaya ka.
Sobrang nasasabik si Jong-woo.
-May maipagmamalaki siya. -Kinaya niya.
Gusto niya talagang may magawa sa sarili niyang sikap.
Nagplano si Jin-young.
-Oo… -May teknik siya.
Oo. Marami siyang teknik.
-May mga galaw siya. -Parang atleta.
-Sa tingin ko rin. -Parang ju-jitsu.
-Hindi ba? -Oo.
-Hindi mahulaan ang pipiliin ni Jin-young. -Ni Jin-young?
Masaya ito.
-Lahat, nanginginig sa katapusan. -Oo nga.
Dapat buuin nang hindi nakatingin?
HANHAE, HONG JIN-KYUNG LEE DA-HEE, KYUHYUN
Parang nag-aalala si Nadine base sa pag-ikot niya, hindi ba?
Hindi ba iyon tinitingnan?
-Nag-aalala lang siya. -Tama.
Sino ang pipiliin ni Jin-young?
-Kung napili na si Seul-ki, ano? -Oo.
-Nagtataka ako. -Ako rin.
Pupunta si Se-jeong.
-Si Se-jeong? Sana nga. -Sana.
-Alam na natin… -Ano?
ang mga pipiliin nina Yoong-jae at Jong-woo.
Oo, halata iyon.
Pero ngayon, si Jin-young ang libre.
Tama. Sino ang pipiliin ni Jin-young?
Nasusunog na ako.
Ako rin.
Sa tingin ko, magiging tapat pa rin si Jin-young sa puso niya.
LEE NADINE
Kaya susundin niya anumang sabihin ng puso niya.
Hindi ko pa gaanong naipahayag ang sarili ko kay Jin-young,
hindi niya ako pipiliin.
Okey lang.
Hindi ba lodge ko ito?
-Oo nga. -Bakit narito ka?
-Hindi ako pwedeng maupo lang? -Pwede naman.
Ang lamig mo mula nang bumalik ka mula sa Paraiso.
Ano?
Ang lamig mo mula nang bumalik ka.
Hindi.
-Nagbibiro ako. -Hindi.
Masarap ang ice cream.
-Nag-ice cream ka? -Ice cream at sherbet.
-Sige na. -Nagseselos ka?
Parang masarap ang kinain mo.
Pero sana hindi ka pumunta ngayon.
-Ngayon? -Oo.
Mas masaya kung nandito ka.
Alam ko. Siyempre, masaya ako mula nang pumunta ako sa Paraiso kahapon.
Pero sobra kayong nagsaya rito kaya…
Nagsaya nga kami kahapon.
-Talaga? -Oo.
Sina Seo-eun, Se-jeong, Seul-ki at lahat,
sabi nila, masaya.
Tawa sila nang tawa…
-Talaga? -sumakit ang lalamunan nila.
Pero wala ka kaya
wala ka sa kasiyahan.
Alam ko.
Sa katunayan, ako ang nagpapasaya.
Okey.
Maniwala ka. Ako ang nagpapasaya.
-Kaya dito ka ngayon at magsaya tayo. -Okey.
Dapat nating pag-isipan ang gagawin.
-Pag-isipan? -Oo.
Pumasok ka. Mangingitim ka.
Hindi ako madaling mangitim.
Naku.
Dapat malusog ka lang.
Ingat ka.
-Pumasok ka. -Okey.
-Paalam. -Mag-usap lang kayo.
Hindi.
Hihimatayin na siya sa init.
Paalam.
Hi, Seul-ki.
May oras tayong mag-usap?
-Abala ka? -Oo kaya papasok ako.
-Ano? -Papasok na ako.
Naisip kong abala ka.
-Gusto mong doon mag-usap? -Okey.
Sige.
Sobrang bihis ka para sa Paraiso ngayon.
Mas bihis ka, Seul-ki. Hindi pa kita nakitang ganito.
-Bakit siya… -Naku, sa lahat ng lugar.
-Naku. -Pinapanood niya sila mula sa likod?
Bakit naroon siya?
-Nasaktan ka ba? -Ano?
-Nasaktan ka? -Hindi, ayos ako.
Naku.
Napakasama.
Gusto kong pumangalawa.
Ayaw kong maging una.
Pero sana man lang ay pangalawa.
Napakasama nito.
Pero sa tingin ko, magaling ka pa rin.
Ginalingan ko kaya tanggap ko ang kinalabasan.
Ganoon pala.
Si Jong-woo.
Malakas si Jong-woo.
Napakadesperado rin niyang manalo.
Natalo ako kaya halata namang
isasama ka niya pero wala akong magawa.
Noong nasa Paraiso tayo,
ang impact natin sa isa't isa…
Gusto mo talaga ang salitang "impact".
-Narinig ko ang "impact". -Magagamit iyon.
Ano'ng tungkol doon?
Narinig ko lahat.
Na ang pagpunta mo sa Paraiso kasama ang iba ay may ibang impact.
Iba ang impact sa akin.
Totoo iyan.
Para riyan ang Paraiso.
Naisip mo na ang isasama mo?
Ang isasama ko?
-Oo, nagdesisyon na ako. -Okey.
Pwedeng may itanong ako?
-Ano? -Saan base ang pagpili mo?
-Saan base iyon? -Matatahimik ako kung alam ko.
Ganoon pala.
Ano…
Isang taong ipinagtataka ko.
Pumili ako base roon.
Ganoon pa man…
Naiintindihan ko. Tara na.
Okey.
-Malungkot siya. -Oo.
-Gusto niyang piliin siya.
Umasa yata siyang marinig ang parang,
"Isa siyang taong hindi mahalaga sa akin."
Sinabi sana, "Ikaw lang ang mahalaga."
Bakit iyon?
-Kasi tapat siya. -Tapat siya.
Kasama iyan sa dating ni Jin-young.
-Oo. -Tama.
Naku, may tuso rito.
Hindi ko mahulaan.
-Sino? -Naroon ba?
Una, sa ilang tao ka interesado?
-Dalawa. -Interesado?
-Ganoon pala. -Hindi ko alam iyan.
-Ano? -Dalawang tao?
Isasama mo ang isa pa?
-Ang pangalawa? -Oo.
Kasi sa tingin ko, ang unang gusto ko
ay mapipili ng pangalawang panalo.
-Lilinaw ngayon ang mga bagay, tama? -Tama.
-Sigurado iyan. -Kawili-wili ito.
Mas magiging tiyak ang mga bagay.
Aalamin natin ngayon ang magiging magkapareha at pupunta sa Paraiso.
SIMULA NA NG PAGPAPAREHA PARA SA PARAISO
Magsaya kayo.
Ang mga nanalo para pumunta sa Paraiso
ay sina Jo Yoong-jae, Choi Jong-woo at Kim Jin-young.
Pumunta kayo sa sigaan.
-Tara na. -Paalam.
-Magsaya kayo! -Bukas na lang.
-Binabati talaga kita. -Magsaya ka.
-Totoo. -Basta magsaya ka.
Masaya ako para sa iyo.
Ang nasa unang puwesto, si Jo Yoong-jae,
piliin mo ang gusto mong maka-date sa Paraiso.
Sasabihin niya agad iyan.
Ang gusto kong isama sa Paraiso ay si Seo-eun.
Ang pinili ni Yoong-jae ay si Seo-eun.
-Ano? -Seo-eun, lumabas ka.
Harapin si Yoong-jae.
-At pumunta sa Paraiso. -Paalam.
Magsaya ka.
-Paalam. -Magiging masaya iyan.
May utang sa akin si Yoong-jae.
-Seryoso. -Oo.
-Tinulungan ko siyang manalo. -Oo nga.
-Nanalo siya sa huli. -Paalam sa inyo.
-Paalam. -Mami-miss ka namin.
Ganito pala ang manood.
-Masarap sa pakiramdam. -Oo.
Bagay sila sa isa't isa.
Tumakbo siya para sumalubong.
-Maalalahanin. -Dito ang daan?
Oo.
Sabi sayo pupunta tayo.
-Oo. -Ngayon siguro iyon.
Sabi ko sa iyo, gusto kong umulit.
Oo nga.
-Kasama ka. -Masaya akong marinig iyan.
Maganda ito.
Para na silang bagong kasal ngayon.
Para na silang pareha una pa lang.
-Bagay sila. -Una at huling punta sa Paraiso…
-Mula una hanggang huli. -magkasama.
Ang pangalawa, si Choi Jong-woo.
Jong-woo, piliin mo ang gusto mong ka-date sa Paraiso.
Hindi natin alam sa huli.
Ano'ng ibig sabihin niyan?
Desperado siyang manalo.
Tama.
Ang gusto kong isama sa Paraiso ay…
si Seul-ki.
-Ang pinili ni Jong-woo… -Mabilis pinili.
ay si Seul-ki.
-Seul-ki, lumabas ka… -Paalam.
-at sumama kay Jong-woo sa Paraiso. -Magsaya ka.
Kumain ka ng masarap.
Pupunta na si Jong-woo.
-Pupunta siya. -Si Jong-woo.
Pupunta na tayo.
Akin na iyan.
-Salamat. -Ito rin?
Tara na.
Ingat sa apoy.
Malinis ka.
-Kumusta ang maong ko? Okey ba? -Oo, maganda.
Bagay sa iyo iyang pink.
Sobra akong nasasabik pumunta.
Gawin mo kahit ano roon.
Hindi, pag-usapan natin ang gagawin nating magkasama.
Sulitin natin iyon.
Unang beses kong umakyat dito.
-Sa wakas, nilalakaran mo na. -Di ba?
Kasama ako.
Bago sa akin lahat ito.
Gaano niya ito katagal hinintay?
Ang sandaling ito.
Nanalo siya.
Magaling, Jong-woo.
Panghuli, ang pangatlong nanalo, si Jin-young.
Piliin mo ang gusto mong ka-date sa Paraiso.
Mahalaga ito.
-Ang sentro ng araw na ito. -Pangalanan mong…
-Hulaan natin. -isama sa Paraiso.
-Si Se-jeong o si Min-su. -Hindi si Nadine?
-Mahirap masabi iyan. -Hindi ko mahulaan.
Alam ko ang una niyang gusto pero walang pahiwatig ng pangalawa.
Hindi ko alam ang pangalawa niya.
Hindi ako sigurado. Si Nadine? Pwede si Nadine.
-Hindi ako. -Hindi ko siya mahulaan.
Si Nadine yata.
Hindi yata ako.
-Bakit? -Hindi kami nag-usap.
Hindi ko alam ang iniisip niya.
-Hindi ako. -Seryoso.
Sumuko na akong hulaan siya.
Sino kayang pipiliin niya?
Si Nadine yata.
-Pero dapat makapunta si Se-jeong. -Siya nga.
Sana si Se-jeong o si Nadine.
Ang gusto kong isama sa Paraiso ay…
Nagtataka ako.
Matatagalan siguro siya.
-Pag-iisipan niya. -Pag-iisipan niya.
Ang pinili ni Jin-young ay…
Ang gusto kong isama sa Paraiso ay si Nadine.
si Nadine.
Nadine, lumabas ka at sumama kay Jin-young sa Paraiso.
Nadine.
-Nadine. -Naku.
Si Nadine.
Seryoso? Hindi ko inasahan ito.
Ano na?
Pumunta ka at magbihis nang maganda.
Pero hindi ako…
Inimpake mo lahat?
-Hindi. -Hindi?
Nag-impake ako pero…
-Hindi mo inisip na ikaw? -Hindi.
-Magsaya ka pa rin. -Oo nga.
Paalam.
Mahal ko kayo.
-Mahal ka namin. -At kayo.
Mahal kita.
-Hi. -Hi.
-Sorpresa. -Sorpresa?
-Tara. -Akin na?
Hindi, ayos ako. Kaya ko ito.
-Inasahan mo ito? -Hindi.
Hindi ko inasahan.
-Hindi talaga? -Hindi.
Magsaya tayo ngayon.
-Okey. -Okey? Champagne?
-Champagne? -Okey.
-Magsasaya tayo. -Okey.
-Maraming gawain. -Dapat kong malaman
-ang trabaho at edad mo. -Ako rin. Ang iyo rin.
-Magkatugma na tayo. -Tama.
-Nagtataka ako. -Ipinagtataka kita.
Tama.
Alam mong siya?
-Sinabi ko kanina, hindi ba? -Tama.
Galit siya.
Dismayado siya.
Ang mukha ni Se-jeong,
sikretong umasa siyang siya ang piliin.
Iyon ang mararamdaman ko.
Pero nang piliin si Nadine, marami siguro siyang inisip.
Siya ang nag-iisang hindi nakapunta sa Paraiso.
Oo, tama iyan.
Pero napakaganda ni Se-jeong.
-Maganda nga siya. -Di ba?
Sina Jin-young at Nadine, nagtaka sila sa isa't isa
sa pag-uusap nila.
Sunod kay Seul-ki, si Nadine ang pinakainiisip ni Jin-young.
At malakas ang nararamdaman ni Nadine kay Jin-young ngayon
-kaya ang date sa Paraiso… -Ano?
ay magiging napakahalaga.
-Para kay Jin-young. -Tama.
PARAISO
-Hindi pa ito? -Dalawang pinto.
-Dalawang pinto? -Oo.
Nakakagulat iyan.
Ano ito? Ginto lahat ng palamuti.
Lahat ay marmol at ginto.
Ano ito?
Itong lugar
-ay pandalawang tao? -Oo.
Ito ang pool.
-Gusto mong lumangoy? -Sige.
Maganda ito.
Nasaan tayo?
Ano ito?
-Para itong maze. -Hindi ba?
-Pati ang kuwarto. -Minsan akong naligaw.
Magtagu-taguan kaya tayo?
-Pwede nating gawin. -Magiging masaya iyan.
Kikita ako nang malaki at bibili ako ng ganitong lugar balang-araw.
Umorder muna tayo ng room service.
Okey, ituro mo sa akin ang gagawin.
Okey.
Napakasaya ko.
-Nakasulat sa iba't ibang wika? -Hindi ba?
Kung isa kaya ng bawat bansa?
-Kakainin ko lahat. -Gawin natin ang gusto mo.
-May burger sila. -Gusto mo ba?
-Oo. Gusto mo rin ng burger? -Oo.
Ayos, may Korean din.
-Gusto mo ng Korean? -Ayos.
-Ito ay sirloin at… -Lamb chop.
-Lamb chops. -Iyan.
Okey.
-Titikman ko iyan. -Sige.
Ano'ng una kong pipindutin?
-Dapat ko itong itaas? -Tama.
Dito.
-Burger, sirloin at… -Lamb chops.
lamb chops.
-Sobrang dami nating order? -Hindi.
-Order ka pa. -Dagdag pa?
Lahat ng gusto mo.
Oo, iyan na sa ngayon.
Naku, sobrang dami ba?
-Ano naman? -Ayos.
Dapat kang magsaya ngayon, Jong-woo.
-Gusto kong mangyari ito para sa iyo. -Kumain ka nang marami.
Ayusin natin ang mga gamit, maghanda at magplano ulit.
Nakakabaliw lang ito.
Sobrang saya niya.
Nagbabalik-tanaw siya.
Sa matinding laro.
Hindi lang ang araw na ito.
-Ang nakalipas na walong araw siguro. -Nahirapan talaga siya.
PARAISO YOONG-JAE AT SEO-EUN
Tayo ay nasa…
-napakamakabuluhang lugar. -Napakamakabuluhang lugar.
Dito lang ang mga gamit?
Maganda ito.
Nang una tayo rito…
-Nang una tayo rito… -Parehong lugar ito.
Ang unang punta natin sa Paraiso at ngayon, ang huli nating punta.
Gusto ko iyon.
Kasama ang parehong tao.
Tama.
Ito ba ang dulo ng paglalakbay?
Susubok ba tayo ng ibang karanasan ngayon?
Oo.
Nasa parehong kuwarto sila.
Parang anibersaryo ng kasal.
Maganda ito.
-Bumalik tayo. -Oo nga.
Oo.
-Pero mas mainam ngayon. -Oo.
Napakaganda rin ng pool noon.
-Tama. -Tama.
-Parang pareho pero iba. -Hindi ba?
Baka dahil medyo nagbago tayo…
mula noon.
Hindi lang ako sigurado.
-Maganda ang takipsilim ngayon. -Oo.
Naku, napakabilis talaga ng oras.
Oo.
Ano'ng iniisip mo?
Ano…
-Masaya akong pumunta tayo. -Ano?
-Mabuti't pumunta tayo. -O?
Maraming dahilan.
-Mabuti't pumunta tayo. -Oo.
Kahit dito.
-Salamat sa iyo. -Ako rin. Iyan ang pakiramdam ko.
Pero sa pagbabalik-tanaw,
sa tingin ko, tama ang pagpili ko
sa bawat pagkakataon.
Mula sa pananaw ko.
Kaya sa tingin ko, ginalingan ko.
Ganyan na rin ako.
Tama.
Inisip ko rin ito.
Parang may mga sandaling napakagaling ng timing natin.
At sa tingin ko, nakapunta tayo rito
dahil sa mga sandaling iyon.
At alam mo,
sa simula,
-noong nagkausap tayo nang araw na iyon… -Oo.
kung di ko nahulaan ang nararamdaman mo
o kung hindi lang tayo nag-usap talaga,
-iba sana ang kinalabasan ng mga bagay. -Tama.
Sang-ayon ako.
Pwedeng mangyari kahit ano sa anumang sandali pero sa huli…
-Pipili ka ng landas. -pipili ka.
-Tama, tinahak natin ang landas na iyon. -Tama.
Kung hindi tayo nagkataong nakapag-usap noon,
mas natagalan siguro tayo
-na makapunta rito. -Pwede iyon.
Pero hindi, kaya ako ay sobrang
nagpapasalamat sa maliliit na pagkakataon.
Hindi ko alam. Ibig kong sabihin…
Halatang masaya ako kapag kasama kita, Yoong-jae.
Bakit?
Sabi ng mga babae, magaan sa loob na makita tayong nag-uusap.
Tama, sinabi nila iyan.
-Pero hindi ko alam. -Hindi ko alam.
May sinabi ako sa kanila.
Tinanong nila ang relasyong gusto ko.
At ang gusto kong mapala sa Single's Inferno.
Kaya sabi ko lang,
"Gusto ko iyong napasasaya ako sa pagtingin ko lang sa kanya."
Ganoon pala.
Iyon ang sabi ko.
Ano, natupad ba ang inasahan mo?
Sa tingin mo, bakit ko binanggit?
Hindi talaga ako sigurado…
Sa maraming paraan,
napakasaya kong narito kasama ang nanalo sa unang pwesto.
IMPYERNO
Kumain tayo.
-Hilaw na manok yata. -Naku.
-Spicy braised chicken? -Masarap.
Ang galing mo.
Kumain din tayo ng masarap, parang sa Paraiso.
Tama.
Kumakain kayo ng leeg?
-Oo. -Oo.
-Kumakain ka rin ng leeg? -Oo, nginunguya ko.
-Cute siya sa tingin mo. -Ano?
-Cute siya sa tingin mo. -Oo.
-Patatas pa kung gusto ninyo. -Se-jeong, ilan?
-Maglagay tayo ng lima. -Lima?
Masyadong…
Tenderloin.
Mag-ingat ka.
Tenderloin.
Mag-ingat ka.
Mali ang hiwa ko.
Ayos lang. Magaling ka.
Natuto lang ako sa panonood.
-Ano'ng gagawin ko? -Okey lang. Ako na. Delikado.
Ganito ba o tatluhan?
-Mali. -Dalawa.
Ayos lang.
-Dalawa? -Oo.
-Isa? -Sa gitna. Oo.
Magaling.
-Salamat. -Huwag kang mag-alala.
-Lilinisin ko. Huwag. -Dudumihan ko.
-Magaling ka. -Okey.
Mas mainam kung gawgaw?
-Ang chemistry nina Se-jun at So-e ay… -Tama.
Para siyang pandikit sa kanya at lagi siyang tinatabihan.
-Kain tayo. -Kain tayo.
Naku, amoy masarap.
-Ano'ng gusto mo? -Patatas.
Tingnan mo, maganda.
-Magaling? -Oo.
Ang dami mong binibigay.
Napakasarap nito.
-Malinamnam ang sabaw. -Oo.
-Oo nga. -Kanin pa.
-Tama. -Isama sa kanin.
-Napakasarap. -Ginagawa ko na.
Maganda ang tanawin.
Parang esmeraldang berde ang dagat.
-Parang larawan. -Oo.
-Kampante ako. -Ako rin.
Kailan pa tayo
-kakain at tutulog sa dagat? -Di ba?
Parang ipininta.
-Mas maganda sa ipininta. -Oo.
PARAISO JIN-YOUNG AT NADINE
Ibang antas ito.
-Tulad ng inasahan. -Ano ito?
Naku.
Napakaganda nito.
-Namangha ka? -Oo. Talagang nakakamangha.
-Nagugutom ako, Nadine. -Ako rin. Kumain na tayo.
-Kain tayo. -Kain tayo.
Gutom na gutom ka siguro.
Oo, marami akong ginamit na lakas.
Tama. Oo nga pala, napakagaling mo.
-Talaga? -Oo.
-Sino ang pinakamagaling sa tingin mo? -Ikaw.
-Talaga? -Oo.
-Kahit natalo ako? -Oo.
Ganoon pala.
-Sinuportahan kita. -Talaga?
Oo.
-Hindi ko akalain. -Ano?
Hindi ko alam.
-Sabihin niya… -Nadine…
…kasi sila lang naman.
-Oo. -Bakit ko sila gustong suportahan?
Oo, cute sila.
-Susuporta rin ako. -Hindi ba?
-Sabihin natin ang edad muna natin? -Edad natin?
Oo.
Okey.
Ilang taon ka na?
-Edad sa Korea? -Oo.
-Ako ay 23. -Ikaw ay 23?
-Ako ay 28. -Talaga?
Oo. Alam kong 28 ka.
-Talaga? -Oo.
O baka 27.
Ikaw pala ay 23.
Ang cute mo bigla.
Biglang ang mga gawi mo…
Ayaw kong maging cute.
Ganoon pala.
-Hindi, sa tingin ko nasa iyo iyan. -Ayaw ko. Hindi ako cute kumilos.
Hindi mo kailangang magpa-cute.
May limang taong pagitan pala.
Parang malaki iyon.
Ano?
Pero ang edad ay hindi ko…
-Madalas wala akong pakialam… -…pinapansin.
-Ang tao ang mahalaga. -Ganoon pala.
Nagtataka ako sa trabaho mo.
Ano'ng ginagawa mo?
Hindi, huwag mong sabihin.
-Huwag. -Bakit hindi?
Susubukan kong hulaan.
Okey, sige.
YouTuber ka?
-Ano? -YouTuber ka? YouTube.
Ano? Talaga?
-Oo, YouTuber ako. -Talaga?
-Ano? -Paano niya nalaman?
-Paano niya nalaman?
-Naku. -Mahirap mahulaan iyon.
-Hindi nga? -Bakit hindi?
Anong laman ng YouTube? Ehersisyo?
Sa simula, mga tactics.
-Pamamaril… -Tactics? Baril?
Oo, gumawa ako ng laman ng YouTube tungkol sa pamamaril
pero ngayon, sinusubukan ko ang iba't ibang mga bagay.
Nakakamangha.
Sa katunayan, mahirap gumawa ng tungkol sa baril sa Korea
-dahil sa legal na pagbabawal. -Tama.
Kaya plano kong pumunta sa Amerika sa katapusan ng taong ito
at subukang gumawa roon.
Dumalaw ka.
Saan ka nakatira, Nadine?
-Nasa Boston na ako ngayon. -Sa Boston?
-Dahil sa pag-aaral. -Pag-aaral?
-Estudyante ka pala. -Oo.
Estudyante ako sa pre-med. Mag-aaral ako sa medical school.
-Med school? -Oo.
-Pinaghahandaan mo na? -Oo.
Mag-aaral ako sa med school pagkatapos ng undergrad.
Kaya dapat mong pagdaanan lahat iyon
-para maging doktor? -Oo.
-Pero… -Doktor sa hinaharap.
Oo, pinag-aaralan ko ang utak.
-Pinag-aaralan mo ang utak? -Neuroscience.
Talagang…
hindi ko maisip na doktor ka.
Dumalaw ka sa Boston.
-Sa Boston? -Oo.
Dapat, balang araw.
Saan mo gustong pumunta sa US?
Sa tingin ko sa liblib na may shooting range.
-Doon ko gustong magsanay. -Iyon pala.
Gusto kong gawin iyon kasi dati akong nagsanay sa hukbo.
-Talaga? -Oo.
-Apat na taon. -Sabi ko na.
-Tama? -Oo.
-Alam mo ang UDT? -Oo.
Nasa UDT ako dati.
Talaga?
Mula sa simula ikaw ba ay…
-Nasa UDT? -Oo.
Mula sa simula, pumasok ako sa UDT.
Ang galing niyan.
-Napakagaling. -Talaga?
-Salamat. -Mahusay.
-Saglit din akong nasa hukbo. -Ikaw?
Nasa hukbo ka?
-Alam mo ang ROTC? -Oo.
-Nasa ROTC ako. -Gaano katagal?
Isang taon lang.
-Ganoon pala. -Kaya unipormado rin ako.
-Nasa ROTC ka pala. -Oo.
Patuloy mo akong sinusorpresa.
Gusto ko ang pang-militar.
-Hindi ko inasahan iyan. -Madalas akong bumaril.
-Talaga? -Oo.
-Anong klase? -Hindi pa ang sniper rifle.
-Ganoon pala. AR rifle o shotgun? -Oo. AR rifle, shotgun, pistol.
Pistol?
-Kapag pumunta ako sa US, pwede tayong… -Mga baril?
-Magandang magkasamang mamaril. -Magaling ako.
-Gusto mo iyon? -Oo.
At magaling ka?
-Oo. -Ganoon pala.
-Kawili-wili ito. -Oo nga.
-Sobrang kawili-wili. -Iba sa pakiramdam, ano?
Tingin ko rin.
Napakaiba ng lahat.
May pagkakatulad sila.
Lagi niyang sinasabing gusto niya ang gusto ni Jin-young.
Hindi ko akalaing may pagkatulad sila.
Oo nga.
May ginagawa kang pang-fashion?
-Hindi ako gumagawa ng fashion. -Pero magaling kang manamit.
-Talaga? -Oo.
Nag-aayos ako dahil sa palabas.
-Madalas akong mag-itim. -Lahat itim?
-Madalas din akong mag-itim lahat. -Talaga?
Itim din ang motor ko at…
-Motor? -Oo, mahilig ka sa motor?
-Talaga? -Mahilig ka sa motor?
Harley-Davidson?
Hindi. Mayroon akong Yamaha MT-09.
-Oo, alam ko kung ano iyan. -Iyan at napakabilis.
Mahilig talaga ako sa sasakyan.
Mga kotse at motor.
-Talaga? -Alam mo ang F1?
-Oo. -Tagahanga ka?
Oo.
-Gusto ko iyon. -Iyon pala.
-Gusto ko ang tunog ng tambutso. -Oo.
-Kaya hindi "hing!" Kundi "vroom." -Ganoon pala.
Alam mo iyon, hindi ba?
Bakit ka nagpapatunog?
-Gusto kong sumakay. -Mayroon ka?
Wala. Hindi ko kayang sumakay sa motor.
-Talaga? -Oo.
Nagmamaneho ako. Kotse.
-Dapat kitang isakay minsan. -Oo.
-Gusto kong sumakay. -Seryoso.
Oo.
-Masaya akong mas makilala ka. -Oo.
Sa wakas nagkakilala tayo.
-Tagay. -Tagay.
Sabay!
Ano'ng pinakamasaya mong sandali rito?
-O maaalalang sandali? -Maaalalang sandali?
Oo, mula nang dumating.
Ang sandaling ito.
Ganoon pala.
-Seryoso siya. -Bumilis ng puso niya.
-Naku. Nakakabaliw ang date na ito. -Tama.
-Saglit pero… -Sabi niya, "Ang sandaling ito."
Malakas ang impact, ano?
-Kinabahan si Jin-young. -Oo nga.
-Sa sandaling iyon. -Dama ninyo?
Dahil sila lang ang magkasama,
iba ang tono at hitsura ng mukha ni Nadine
-kaysa kapag nasa Impyerno siya. -Oo.
Napakaganda niya.
Sobrang nagpapaganda yata rito si Nadine.
-Oo nga. -Tama.
-Hindi ako matahimik.
-Lagi akong nakangiti. -Ang ganda niya.
-Tama. -Napakaganda niya.
-At tapat. -Oo.
Maraming babaeng hindi interesado sa mga ganoon.
-Hindi nga. -Tama. Oo.
-Kaya siguro nakakaakit siya. -Tama?
Kapag sinabing sasakay, kadalasang tugon ay, "Motor?"
-Kasi delikado. -Oo.
Pwede sanang natapos doon
-pero tinuloy nila. -Tama.
Pati tunog ng tambutso.
Marami siyang interes, hindi lang iyan.
At nagkataong may kinalaman
-kay Jin-young. -Oo.
-Tadhana ito. -Sakto sa isa't isa.
PARAISO JONG-WOO AT SEUL-KI
Lahat mukhang masarap.
Tig-dalawa ng tinidor.
-Ito? -Oo.
Ito ang pinakamakapal na nakita kong steak.
Mukhang masarap.
Medium? Anong sauce ang gusto mo?
Amuyin mo muna.
-Parang ano ang amoy? -Steak.
Steak? Okey.
Natutunaw sa bibig mo o matigas?
Tikman mo.
Napakasarap, hindi ba?
-Kaya pala hindi kumakain… -Tama.
…nang marami sa Impyerno.
Napakasarap, hindi ba?
Napakasaya ko.
Ito ang pinakamasarap na pagkaing natikman ko.
-Ano'ng kinain mo dati? -Nalimutan ko na.
Okey.
-Tandaan mo lahat ng kinain mo ngayon. -Syempre.
-Kumakain ka ng hipon? -Oo.
Salamat.
-Kumakain ka ng kabute? -Oo, gusto ko iyan.
-Salamat. -Tikman mo ang mga ito.
Tikman mo ang lamb chop bago lumamig.
Tama na iyan sa akin.
-Busog ka na? -Mas marami ka.
Wala akong kailangan.
Ayos na sa aking makasama ka rito.
Para akong nananaginip ngayon kasi ang pinapangarap ko
-ay nagkatotoo. -Jong-woo.
Pwede akong magtanong?
-Ngayon? -Oo.
-Ano ba naman ang trabaho mo? -Trabaho ko?
Wala tayong alam ngayon.
Unang beses mo rito kasama ako…
Pwede mong hulaan?
May kutob ka ba?
Model, artista o K-pop idol?
Bibigyan kita ng pahiwatig.
Pahiwatig.
Napakalapit sa atin ngayon.
Ang kinakain natin. Napakalapit.
Hindi ko alam.
Wala akong alam.
Ano…
Ito iyon.
-Kape? -Tama. Isang café.
Nagpapatakbo ako ng café kasama ang mga magulang ko.
-Magkakasama kaming nagnenegosyo. -Ganoon pala.
Saan iyon?
-Sa Gangwon-do. -Doon?
Oo, nasa Gangwon-do.
Marami na akong napuntahang café sa Gangwon-do.
-Talaga? Kailan lang? -Oo.
Sabihin mo, baka alam ko.
-Talaga? -Oo.
Super Sweet Corn Coffee.
Alam ko iyon!
-Talaga? Paano? -Oo.
-Ako ay… -Nakita kita sa Instagram.
-Ako? -Oo.
-Talaga? -Oo.
Gusto ko talagang uminom ng super sweet corn coffee.
Hinanap ko at iyon ang unang lugar na lumabas.
Talaga?
Barista ako.
May café kami ng pamilya ko
na kilala sa super sweet corn coffee nito.
SUPER SWEET CORN COFFEE UBOS NA
Hindi ba sikat iyan?
Paanong napakaastig ng barista?
Bilang barista, ipinagmamalaki ko ang lasa ng kape ko.
Para siguruhin ang pinakamasarap na kalidad,
kadalasang ginagawa ko muna ang cream sa umaga.
Babaguhin ang panggiling at itatakda ang makina.
Lagi kong sinusubukang gawin ang pinakamasarap para sa mga kostumer.
CHOI JONG-WOO BARISTA
Mahuhulaan mo ang edad ko, tama?
Ikaw ay 28?
-Sabi mo 28? -Oo.
Mauna ka kaya?
-Una mong sabihin ang edad mo. -Ano?
Ako ay 25.
-Talaga? -Oo.
-Talaga? -Oo. Bakit?
-Ganoon pala. -Ikaw ay 25?
Oo.
Ako ay 25.
Pareho tayo ng edad.
Komportable akong tawagin ka sa pangalan lang.
Talaga? Ako…
Akala ko, mas matanda ka sa akin. Kung magsalita ka…
Pero sandali.
-Talagang 25 ka? -Oo, 1998 ako ipinanganak.
March 3, 1998.
Kahanga-hanga ito. Masaya. Ikaw ay ipinanganak noong 1998.
Seul-ki, para kang
pwedeng maging idol trainee.
-Gusto mong sabihin ko? -Oo.
Nag-aaral ako ng piano.
-Piano? -Oo, piano major ako.
Kaya ba walang kyutiks ang kuko mo?
Oo. Kahit kailan hindi pa ako nagpapa-kyutiks.
-Pwedeng patingin ng palad mo? -Maliit talaga ang kamay ko.
Dapat mataba ang mga dulo ng daliri.
Talagang…
-Napakatataba. -Oo.
Parang daliri ng hayop.
Parang sa tuta… Alam mo na.
Alam mo, hindi ba? Daliri ng tuta.
-Oo. -Parang ganyan.
Malalambot.
Ganyan ba dahil lagi kang tumutugtog o ganyan lang?
Hindi ako sigurado pero kung titingnan mo, puro kalyo.
Kung tumutugtog ka hanggang magkakalyo,
naabot mo na siguro ang mahirap abutin.
Sa tingin ko.
Maraming beses din akong nabigo pero…
-Hindi ka sumuko. -Hindi.
Maraming matututunan sa iyo.
Dati akong atleta.
-Anong sport? -Football.
-Mga sampung taon. -Nakakabaliw iyan.
Umabot ako sa puntong
halos sumali na ako sa isang professional football club.
Nanatili dapat akong malakas at tiniis iyon.
Kailan lang naisip kong nagsisisi pa rin ako
sa pag-alis sa football.
Pero pumili ako ng ibang landas kaya hindi na ako susuko.
Sasabihin ko sa iyong
bagong hamon iyan kaysa sumuko.
Oo, tama ka.
Malapit ka nang magtapos?
-Oo, senior ako. -Senior ka?
Magtatanghal ako sa susunod na taon.
Dapat kang pumunta.
-Pwede talaga? -Sa pagtatanghal ko.
Magdadala ako ng dalawang kape.
Naroon ang mga kaibigan mo
-kaya dapat madadala. -Parang trak ng kape?
-Gusto mo noon? -Oo!
Talaga? Okey. Pangako.
-Una, ang cream… -Napakaganda nito.
…marami dapat.
-Gagawin ko para sa iyo. -Salamat. Ang lambing mo.
Parang biglang masaya at kahanga-hanga.
-Tama, ang edad natin… -Ang daldal ko.
Ngayon lang yata ako dumaldal nang ganito.
-Sa akin? O pangkalahatan? -Oo.
Tama. Iyan…
Iyan ang dahilan kaya may ganitong lugar.
-Alam ko. -Gusto kong sabihin sa iyo sa Impyerno.
Alam ko. Parang gustong gusto mong sabihin.
Lagi ko itong iniisip sa Impyerno.
Gusto mo pala talagang manalo ngayon.
Nasaktan ka ba kanina?
Oo. Pero ayos lang.
May iba ka pang sugat?
-Madalas akong masaktan sa tuhod, balikat. -Talaga?
Nilaro ko iyon na iniisip na dapat akong manalo anumang mangyari.
Naalala mo noong minsang umiyak ka?
Noong nakita kitang umiyak,
mas naging determinado akong manalo.
Kung pangatlo akong nanalo
at kung pinili ka ni Jin-young,
siguro iiyak talaga ako sa Impyerno.
Ganoon ako kaseryoso.
Nagtapat ka rin sa akin.
Oo. Ang mga papuri?
Tama, ang mga papuri at iba pang maliliit na bagay.
Kagabi hiniling mong
-kumuha tayo ng larawan. -Oo?
Noong gusto mo ng larawang tayo lang…
Kumuha tayong magkasama.
-Paano? -Selfie.
Tatlo, dalawa, isa.
-Bagay kayo. -Bagay kayo.
Napakaganda noon.
-Dinala ko ito. -Naku.
-Polaroid iyan? -Oo.
-Para sa larawan. -Kumuha tayo.
-Sandali, dinala niya ang kamera ng lahat? -Oo.
-Kumuha muna tayo rito? -Okey.
Tatlo, dalawa, isa.
-Ano'ng problema nito? -Walang print?
Sandali.
Baka walang film sa loob.
-Hindi, mayroon. -Buksan mo.
Hindi pwede.
Pasensya na, sir. Walang film.
Naku.
Pero kaya kaakit-akit si Jong-woo. Kahit lahat ng iyan.
-Mga nakakahiya. -Tama.
At medyo bata pa rin siya.
-Naghanda ako dapat. -Hindi, sulitin natin ang sandali.
-Kumuha tayo gamit ang mga mata. -Kabisaduhin.
Tama. Maraming magagawa, pwedeng lumangoy.
-Gusto mo? -Tara?
Oo.
-Magpalit tayo. -Magpalit tayo.
Okey.
-Ayaw ni Seul-ki ng alak. -Tama.
Kaya gusto niya ng kape
at kumuha ng larawan.
"Pero ang may-ari ng sikat na café na gusto kong puntahan ay ikaw?"
Iyan ang nakakahanga.
-Tama. -Napakaraming café
-sa Gangwon-do. -Alam ko.
-Kaya… -Nakakamangha ito.
…baka lumakas ang nararamdaman niya
-kumpara noon. -Sang-ayon ako.
-Tama. -At isa pa,
parang si Seul-ki ang nanguna kay Jong-woo
kumpara sa ibang lalaking kasama niya sa Paraiso.
Oo. Naramdaman ko iyan.
Parang sinasabayan niya sa Jong-woo
kaya magandang bagay iyan.
Kinakabahan talaga ako kasi parang
hindi talagang nasasabik o nagsasaya si Seul-ki sa oras nila.
Parang pakiramdam niyang napipilitan siyang sabayan siya.
"Sisiguruhin kong masaya si Jong-woo ngayong araw."
Naramdaman ko ang determinasyon.
Ganyan siguro siya sa simula
pero sa pag-uusap nila, siya ay mas…
-Kampante? -Oo, sa tingin ko.
Sobrang nagpapahayag si Jong-woo ng damdamin niya.
Pero hindi yata alam ni Seul-ki kung paano tumugon.
Gusto niyang suklian lahat ng ginawa niya.
-Utang na loob? -Parang…
-Parang ganyan. -Iyan ang inaalala ko.
Pero sa huli, gusto ng mga babae ng lalaking tulad ni Jong-woo.
Pwedeng piliin ng tulad ni Seul-ki ang tulad ni Jong-woo.
-Ganoon pala. -Sa huli.
Manood tayo at makikita natin.
Nagtataka ako kung pwedeng magbago ang nararamdaman ng babae
kung maginoo at tapat ang lalaki sa kanya.
-Syempre. -Talaga?
Syempre.
Depende sa tao.
Pwedeng magbago ang nararamdaman ng iba pero hindi para sa ilan.
-Depende talaga sa tao. -Tama.
-Nang manalo ka ngayon… -Oo.
alam mong may una, pangalawa at pangatlo?
-Oo. -Tama?
Pangatlo ka kaya ang hindi mo maisasama
o ang gusto mong isama ay napili na, tama?
-Ang pinakagusto mong kasama. -Ano…
Pero ang pinaka…
Pwede kang magtapat. Okey lang.
-May dalawang tao. -Oo.
May dalawa akong iniisip. Isa ka, Nadine.
-Tama. -May isa pa pero…
Gusto talaga kitang makausap dito.
-Nagtataka ako sa trabaho mo. -Ganoon pala.
-Dito lang tayo makakapag-usap. -Tama.
Gusto ko talagang mas makilala ka pa.
Okey.
Kaya gusto kitang isama rito.
Pero iyong isang iniisip ko?
Oo.
Umasa akong hindi siya pupunta rito kasama ang ibang lalaki at doon lang siya.
Kahit pumunta ako, ikaw o siya ang gusto kong isama.
-Alinman. -Ganoon pala.
Kaya siguro masyado akong nag-isip.
Nasa iba siya kaya ikaw agad ang pinili ko.
-Ganoon pala. -Oo.
-Hindi siya masayang marinig iyon. -Oo.
-Tinanong kaya sinagot. -Nagtapat lang.
-Tapat si Jin-young. -Oo.
Napakatapat niya.
Pero mapagsasabay mo ba
ang pag-aaral at date?
Tama pero bigay-todo ako kapag nasa relasyon.
-Talaga? -Oo.
Kaya siguro mas mahirap sa akin.
Kadalasang hindi ako emosyonal pero ganoon ako kapag nasa relasyon.
-Iyon pala. -Nagiging ganoon ako.
Kaya wala akong date.
-Pero malinaw ang pangarap mo, Nadine. -Tama.
Inisip kong baka…
maging hamon sa iyo sa relasyon.
Iyan ang naisip ko kanina nang magkausap tayo.
Napakasigurado mo at alam mo ang gagawin.
Oo.
-Napakalinaw ng landas na tatahakin mo. -Oo.
Pero naniniwala akong makahahanap ako ng taong
susuportahan ang pangarap ko.
Ganoon pala.
Syempre, baka wala akong maraming oras kasama siya
pero ang oras na magkasama kami
ay pwedeng maging mas makabuluhan, sa tingin ko.
Bakit bigla kang tumahimik?
-Ano? -Napakatahimik mo.
Nag-iisip lang ako.
Mas nakikilala ko yata ang sarili ko kapag narito ako.
-May mga tipong gusto ko. -Tama.
Pero ngayon naaakit ako sa…
-iba sa kanila… -Ganoon pala.
…sa unang beses.
-Mas nakilala mo pa nga ang sarili mo. -Oo.
Sa tingin ko nga.
Ganoon pala.
-Parang naguguluhan si Jin-young. -Tama.
Pinag-aaralan siya ni Nadine.
Parang nagkaroon sila ng tunay na problema.
Sa magandang pananaw, iniisip na ni Jin-young
ang pagkakaroon ng relasyon kay Nadine.
-Oo. -Ngayong inaalala niya ito,
naisip kong may nararamdaman na siya.
Iniisip niya iyon
-kasi interesado siya? -Tama.
Sabi niya mas nakilala raw niya ang sarili niya…
-Makabuluhan iyan. -Oo.
Ibig sabihin iniisip niya si Nadine. Iyan ang basa ko riyan.
"Iniisip ko bang lumipad sa Boston para sa taong mahal ko?"
-"Ganoon?" -Oo.
Hindi siya interesado sa simula
pero iba ang pakiramdam niya kasi interesado siya.
Iyon yata kaya niya sinabing nagbago ang nararamdaman niya.
-Ganoon pala. -Oo.
Kung walang mangyari sa kanila ni Seul-ki kapag bumalik sa Impyerno,
sa tingin ko, pwede ito.
-Iniisip ko… -Pero baka
kapag bumalik sila,
sa tingin ko, mag-uusap sina Seul-ki at Jin-young
at panonoorin ulit sila nina Nadine at Jong-woo.
-Oo. -Hindi.
Hindi naman napakalamig.
-Tingnan natin ang temperatura? -Okey.
Umuusok. Mainit ito.
Mainit.
Masakit siguro iyan. Okey ka lang?
Kaya ko ito.
Tulad ng ginawa ko.
Maganda ang tanawin dito sa gabi.
-Kita ang mga ilaw. -Oo.
-Ano iyon? Ang buwan ba iyan? -Oo, ang buwan, sa tingin ko.
Maganda talaga ang buwan.
-Sumikat para lang makita natin. -Oo, ulit.
Maganda ang buwan ngayon.
Lahat maganda.
Talaga. Lahat maganda.
-Huwag mong sabihin iyan. -Bakit? Nakakahiya?
Masaya ito.
Hindi ko akalaing ang pagpunta rito
ay sobrang magpapasaya sa akin.
Ako rin. Hindi ko akalaing
kakabahan ako at madadala rito.
Sa tingin ko, ang oras natin dito
ay nagturo sa akin ng bago tungkol sa akin.
May tanong ako.
Nasa pampito o pang-walong araw tayo.
-Marami tayong naranasan sa panahong ito. -Tama.
Ngayong malapit nang matapos,
nakapagdesisyon ka na sa nararamdaman mo?
-Nagtataka lang ako. -Ganoon pala.
Ang totoo, akala ko, nakapagdesisyon na ako.
Tama.
Pero…
-Hindi ako sigurado… -Sige.
Sige. Hindi kita gigipitin.
Ako lang ay…
napaka…
Ano…
Paano ko sasabihin ito?
Mula nang naging interesado ako sa iyo,
sa isip ko hinahanda ko ang sarili ko
na huwag sobrang masaktan sa huling pipiliin mo.
Naku.
Sobra akong…
Pero…
Ano…
Paano ko sasabihin?
May iba't ibang paraan ng pag-iisip.
Mula nang dumating dito,
iniisip ko rin iyan.
Na habang dapat kong gawin ang sinasabi ng puso ko,
-dapat kong laging galingan. -Ganoon pala.
Iyan ang ginagawa ko ngayon.
-Kaya, Jong-woo… -Ganyan ka.
Jong-woo, dapat mo ring sundin ang puso mo.
Pareho nating galingan.
Okey, kaibigan ko. Galingan natin
lalo na't ipinanganak tayo sa Taon ng Tigre.
Hindi ba?
Oo…
Napakalungkot kasi siya ang nagparamdam sa kanya ng pag-ibig.
Sobrang gusto niyang ipahayag iyon at malakas siguro ang nararamdaman niya
pero alam niya ring nagigipit si Seul-ki.
Kaya pinipigil niya ang sarili niya,
nagtitimpi siya at hindi sumusuko. Nakikita ko lahat iyan.
Naaawa ako sa kanya.
Para tayong nanonood ng nagmamahal…
Kapag may crush tayo, lahat tayo ganyan kumilos.
Parang hindi tayo mahalaga sa tabi nila.
Tama.
Ginagalingan ni Seul-ki tulad ng sabi niya.
-Tama. -Pero si Seul-ki…
Hindi mo kailangang galingan para maramdaman ang pag-ibig.
Hindi mo maitatago iyon, parang sipon.
-Ginagalingan lang ni Seul-ki ngayon. -Tama.
Sa tingin ko.
-Sobra akong naaawa. -Ang puso ko ay…
IMPYERNO
Anong ginagawa mo rito? Bakit manipis ang suot mo?
Mag-usap.
-Mauna ka. Ikukuha kita ng dyaket. -Okey.
-Heto. Giniginaw ka? -Ito?
-Paganito? -Ganito. Pangginaw iyan.
-Malaki ito kaya… -Okey.
Napakaginaw.
-Ngayon… -Ano?
Naisip kong kausapin man lang kita
kasi hindi ako pumunta sa Paraiso kasama ka
matapos kong manalo sa unang pwesto.
Kaya gusto kitang kausapin.
Okey lang. Wala lang talaga sa akin iyon.
-Talaga? -oo.
Kung pinili mo ako
dahil pinili mo ako, parang lalabas
-na bigayan. -Tama.
Pero masaya akong hindi mo ginawa at pumili ka ng iba.
Talaga?
Oo, gusto ko lang na huwag mong isipin ang iniisip ng iba,
gawin mo ang gusto mong gawin dito
at sundin mo ang puso mo.
-Ano lang… -Ano?
Iniisip ko, "Mabuti ang mabuti."
Lagi kong sinusubukang huwag manakit.
Nagpapasya ako ng pinakamakabubuti sa lahat.
-Pero laging nagiging mahirap sa akin. -Tama.
Ayaw kong isipin ang iba
at gawin lang ang gusto ko pero hindi pwede iyon.
-Kaya nakakainis. -Tama. Naiintindihan ko.
Pero noon mismo,
isinama mo ako sa Paraiso kaya…
Paano ko sasabihin? Mapapasalamat…
Sabi mo huwag kong sabihin kaya hindi ko alam ang tugon mo
pero salamat.
-Sabi ko huwag kang magpasalamat? -Oo, sabi mo.
Kapag kasama kita, bago kita pinili,
noong sandali tayong nag-usap, lagi kitang iniisip.
-Talaga? -Sa akin,
napakamasayahin mo pero…
masasabi kong nahihirapan ka.
Hindi ko alam kung bakit pero parang nahihirapan ka.
Nararamdaman ko iyon.
Lagi kitang iniisip
at siguro gusto kong pumunta doon kasama ka
at tulungan kang mamahinga sa komportable.
Talaga.
Naiintindihan kong nahihirapan ka.
Magsaya ka.
-Okey. -Nag-aalala talaga ako.
Salamat.
Nararamdaman ko.
Hindi ko alam. Ikaw lang ay…
Kapag narito ako, kampante akong malapit ka.
Naku.
-Kampante siya sa kanya. -Si Se-jun.
-Maganda iyon. -Para tagapagtanggol.
Kampante ako kapag malapit ka.
Kailangan kita sa paligid ko kasi nakakampante ako.
Ganoon pala.
Naku.
Pinag-aalala mo ako.
-Nahirapan talaga si So-e. -Tama.
At sa pangalawang pagpili ni So-e, iba ang pinili niya.
Noong ginawa niya, okey daw kay Se-jun
na gusto niyang iba ang piliin at gusto niya lang sumaya si So-e.
Akala ko, sinabi iyon si Se-jun kasi wala siyang nararamdaman
pero hindi.
Si So-e lang ang pinagsikapan niya kasi may nararamdaman siya.
Sa tingin ko, ganoon ang istilo ni Se-jun.
Parang naguluhan doon si So-e, ano?
-Tama. -Na iba ang isinama niya.
Mas nakaginhawa si So-e dahil kay Se-jun.
-Oo. -Oo.
Tagay.
Ano sa tingin mo?
-Okey ba? -Oo!
Napakasarap.
Gusto mo ng melon?
Mahilig ako sa melon.
Mahilig ako sa prutas.
Gusto ng magaganda ng prutas.
Gusto ko talaga.
-Ang talagang maganda… -Seryoso.
Ang talagang maganda gusto talaga.
Gusto mo ng prutas?
-Mahilig ako. -Maganda ka pala.
Maraming masasarap sa mundo.
Kapag natapos na, kumain tayo ng sashimi at soju.
Dapat.
Dapat akong pumunta sa Yeouido?
Pwede kahit anong oras. Talaga.
Talaga? Wala akong alam sa Yeouido.
Marami akong alam.
Dapat akong dumikit sa taong alam ang maraming lugar
-at matuto sa Yeouido. -Syempre.
-Ituturo ko sa iyo lahat. -Islang parang Impyerno.
-Uminom tayo agad. -Masaya.
Oo, masaya talaga ito.
Napakasarap nitong inumin.
Tama.
Napakasarap.
Matagal na akong hindi kumain ng matamis.
Napakasarap.
-Masarap, ano? -Oo.
Masarap kasi sinubo mo sa akin.
Pinakain kita kasi hindi ka kakain nang kusa.
Alam mo kung bakit hindi ko kinain?
Kasi hinihintay kong subuan mo ako.
Hindi dapat maging gawi.
-Naku. -Ano iyon?
Parang pulot-gata ito ng relasyon.
Hindi nakakatawa pero tumatawa sila.
-Nagtitinginan lang sila… -Masaya sila.
-Lahat maganda. -Oo nga.
Napakasaya nila.
Sobra kitang ipinagtataka.
Gusto kitang makilala.
Ang pananaw mo sa mga bagay.
Ang madalas mong isipin.
Ipinagtataka kita.
Hindi ako maghuhugas ng kamay.
Ang kanang kamay ko lang.
Hindi ko rin huhugasan?
Ang dalawang nag-iibigan…
-Napakalambing nila. -Oo.
Hihiling ako ng sobrang kama kaya maghanda ka nang matulog.
-Okey. Hindi, sandali. -Okey.
Ganoon pa man…
Sandali, pag-isipan natin ito.
-Okey. -Okey.
Dapat akong maligo bago matulog. Sandali.
Pahiga lang sandali.
Bago ako maligo, iisipin ko kung paano.
Naku.
Seo-eun.
Hindi ka gumigising.
Ano'ng gagawin mo?
Hindi ako nadadaig.
Gisingin mo ako sa limang minuto.
Okey.
Namamalik-mata ako o sumisikat na ang araw?
-Sumisikat na. Bahagya. -Tama?
Ano nang oras? Alas singko ng umaga?
Alas kwatro o alas singko.
-Ano? -Nagpuyat sila?
-Uminom sila magdamag? -Nag-usap lang?
Nakakabaliw iyan.
-Nagsaya siguro sila. -Oo.
-Nakakahanga ito. -Ang alin?
Nakakahanga lahat.
Masaya ito.
Masaya?
Masaya, nakakahanga at mabuti.
Salamat sa pagpunta ngayon.
Salamat…
sa pagpili sa aking pumunta rito.
Wala sigurong makapamamagitan sa kanila, ano?
-Kapana-panabik. -Tama.
Mula nang umalis sila sa Impyerno,
12 oras na silang magkasama kasama na ang oras ng tulog.
-Oo. -Pero ayaw nilang matulog.
-Naku. -Bawat minuto mahalaga sa kanila.
Akala ko, gabi iyan.
-Kaya sila inaantok. -Nagpuyat sila.
Kinakabahan ako sa panonood.
Alam ninyong kapana-panabik ang mga pareha sa simula
ng relasyon nila kasi masaya, hindi ba?
Sa halip na magsama sa kama,
humiga nang magkalayo at magkaharap
-ang mas romantiko. -Tama.
HULING DESISYON D-1
Bumalik na tayo sa Impyerno.
-Ingat. -Okey. Dahan-dahan lang.
-Pamilyar ito. -Pamilyar ito.
Talaga.
-Ano kayang ginagawa nila? -Oo nga.
Ang dami nilang tanong 'pag balik.
-Tama. -"Ano'ng ginawa mo?"
"Maganda ba?"
-"Nagbago ang isip mo?" -"Nagbago ang isip mo?"
Hindi ako makapaniwalang huling gabi na.
-Nakabalik na tayo. -Oo nga.
Nakabalik na kayo!
-Hi. -Hi.
-Kumusta? -Nagsaya kayo?
Parang nagsaya kayo.
Hi.
-Hi. -Hi.
-Nagsaya kayo? -Hi.
Oo.
-Nakabalik na kayo. -Heto ang bida!
-'Uy! -Kumusta iyon?
Hindi ko maalala. Kinabahan ako.
-Kinabahan ka? -Kasi nasabik ako.
Ilang beses mo itong pinangarap.
Naku, oo.
-Natupad na pangarap kaya… -Ang galing mo.
Mukha kang maganda, Seul-ki.
Nag-usap kami ng trabaho at edad namin at lahat, hindi ba?
-Oo. -Mas komportable na ako
-kay Jong-woo. -Iyon pala.
-Ano kayang trabaho niya? -Alam mo.
-Si Seul-ki lang. -Tama.
Pero nalaman kong kilala ko na siya at kinilabutan ako.
-Ano… -Kilala mo siya?
-Nakita ko na siya noon. -Nakita mo? YouTuber ba siya?
-Nagtataka ako. -Nakakamangha kahapon.
-Mas malapit na ako kay Jong-woo. -Mabuti iyan.
Ano…
Nagustuhan mo.
Tumigil kayo!
Ano'ng maitatanong ko?
Wala siyang sinabi pero tumawa kayo.
Mabuti sa akin.
Pagkatanong natin ngumiti si Jong-woo.
Hindi.
Nakangiti ako lagi pagpasok namin.
Nag-usap kami.
Nagsabi ng trabaho, edad, nagulat kami.
Pareho? Talaga?
Nagulat ako sa ginagawa niya.
Bagay nga sa kanya sa tingin ko.
Ano'ng pakiramdam mo ngayong alam mo?
Nagulat ako.
Hindi ko inasahan iyon.
-Ikaw naman, Nadine? -Nadine.
-Masaya. Masaya talaga.
May mga pareho kaming karanasan.
Parehong mga bagay.
-Alam na siguro ni Min-su. -Oo.
Pero ginawa ko rin ang mga ginawa niya.
-Kaya maraming mapag-uusapan. -Wala sigurong katapusan kayong nag-usap.
Mukhang nagkasundo sila.
Nasa pulot-gata na niya siya.
-Alam ko. -Galing siya sa pulot-gata.
Kapag natapos ito, kumuha kayo ng lisensya.
-May nagsabing seselyuhan na ninyo. -Ano'ng sinasabi mo?
-Isang oras lang natulog. -Dalawa at kalahati.
-Nag-usap magdamag? -Pulot-gata?
May tsismis na isang oras ka lang natulog.
-Ako? -Oo.
Hindi ka raw natulog.
-Talaga? -Ano'ng nangyari?
-Natulog kami. -Nagtataka ako.
-Gaano ka katagal natulog? -Mga isang oras?
Nag-usap lang kayo?
-Magdamag? -Oo, ganoon nga.
-Mahabang oras iyon. -Matibay ka.
Pumunta kami roon at pangalawang beses namin.
Napunta kami sa kuwarto rin namin noon.
Kaya nasa parehong lugar kami
mula simula hanggang katapusan pero pakiramdam naming iba.
-Kuha ko. -Kuha ko.
Kaya napakamakahulugan.
-Iwan ang mga bag at pumunta roon. -Dalhin sa bihisan…
Okey.
-Hay. -Ayaw ko na ng libreng oras.
-Bakit? Ayaw mong kausap si Jin-young? -Gusto pero natatakot ako.
-Ano? Bakit? -Nakakatakot.
Nang dumating ako roon,
-akala ko, kaya ko. -Ayos lang.
Pero ang tawagin siya…
Baka kaibiganin niya lang ako.
-Kasi nagpasya na siya? -Kung sabihin ko.
Hindi niya gagawin iyan.
-Tingin mo? -Dalawang beses kayo sa Paraiso.
Malapit kayo.
Single's Inferno ang pinakamainit sa mundo.
Huling araw ngayong para pumunta sa date bago ang huling desisyon bukas.
Magsaya sa date ninyo hanggang huli para hindi ninyo pagsisihan.
Paumanhin.
Paalam.
Sabihin mo sa kanya.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Ewygene Templonuevo