SHIN SEUL-KI
PARK SE-JEONG
CHOI JONG-WOO
LEE SO-E
JO YOONG-JAE
LEE NADINE
KIM HAN-BIN
SHIN DONG-WOO
CHOI SEO-EUN
KIM JIN-YOUNG
KIM SE-JUN
LIM MIN-SU
PIEKŁO SINGLI
A oto ostateczne wyniki.
To ranking mężczyzn, którzy walczyli o szansę na pójście do Raju.
Pierwsze miejsce zajął Yoong-jae.
Dziękuję.
Drugie miejsce.
Jong-woo.
Brawo.
Trzecie miejsce: Jin-young.
Wielkie brawa dla wszystkich.
Rany.
Matko.
- Chyba się popłaczę. - Ja też.
Fakt, dla Seul-ki zrobi wszystko.
Tak.
Rany.
Co jest z nami?
- Co to ma być? - Ten program jest taki dziwny.
- Płaczę z powodu Jong-woo. - Czemu wszyscy ryczą?
- Jak to? - Ale czemu Kyuhyun płacze?
Czemu płacze?
- O co chodzi? - Czemu muzyka jest taka…
- Czuję się… - Nie mogę.
Dziwnie mi.
Jong-woo jest gwiazdą sezonu.
Rany.
To takie smutne.
To jego triumf.
Zawdzięcza to ciężkiej pracy.
To dlatego,
że wiedzieliśmy, co czuł, gdy konkurował z pozostałymi.
Zgadza się.
Nawet gdy tamtych dwóch próbowało go wypchnąć,
powtarzał sobie, że musi walczyć dalej.
Parę razy był zagrożony.
- Tak. - Ale było widać,
jak chce za wszelką cenę wygrać.
- I wciąż wracał. - Tak.
Widząc, jak się zmaga…
- Brawo. - Świetna robota.
- Super. - Ekstra.
- Brawo. - Gratulacje. Zasłużony zwycięzca.
- Spisałeś się. - Jong-woo…
Nie zapomnijcie zabrać butów.
- Jong-woo był niesamowity. - Naprawdę.
- Zdeterminowany. - Jong-woo…
- Nie do wiary, że był drugi. - Niesamowite.
Myślał, że to jego ostatnia szansa.
- Tak. - Udało mu się.
- Jestem wykończona. - Pogratuluj Jong-woo.
- Racja. - Powiedz coś.
- Teraz? - Tak!
Nie chcę.
- Czemu nie? - Dlaczego?
Dlaczego? To była ostania gra.
- Właśnie, dlaczego? - Bo ja…
chcę się zastanowić, co powiem.
Nie było łatwo.
- Ale była zabawa. - Fakt.
- Masakra. - Jestem padnięty.
Nie chcę tego powtarzać.
- Uśmiechają się. - Są szczęśliwi.
Wcześniej ich miny…
- Wiem. Teraz się cieszą. - Właśnie.
- Brawo! - Wszyscy się spisaliście!
Dzięki.
- Ale fajnie. - Jong-woo idzie do Raju.
- Tak! - Jong-woo w Raju!
- Nareszcie! - Jong-woo.
Jong-woo.
- To była dobra walka. - Czuję się, jakbym brała w niej udział.
- Zaangażowałam się sercem. - Działo się.
Fajnie wypadli.
- Bardzo. - Poważnie.
- Nie poddawali się. - Fakt.
Najfajniej patrzyło się na Jong-woo, Han-bina i Jin-younga.
Tak.
Dobra zabawa.
- Seul-ki ma sporo do przemyślenia. - Prawda.
Wcale nie.
Jako to?
- Przyznaj to. - Baw się.
Jesteś zabawna.
Ciesz się tym.
Jong-woo pewnie się nakręcił.
- Na pewno jest dumny. - Dał radę sam.
Bardzo chciał coś osiągnąć samemu.
Jin-young zachował się jak strateg.
- Tak. - Miał technikę.
Masz rację.
- Pracował w parterze. - Jak sportowiec.
- Też tak sądzę. - Jak w jujitsu.
- Co nie? - Tak.
- Nie wiem, kogo wybierze Jin-young. - Jin-young?
Fajnie.
- Na końcu wszyscy się trzęśli. - To prawda.
Układa się ją bez patrzenia?
HANHAE, HONG JIN-KYUNG, LEE DA-HEE, KYUHYUN
Nadine układa ją tak, jakby była zdenerwowana.
Zazwyczaj się na nią patrzy.
- Jest spięta. - Racja.
Ciekawe, kogo wybierze Jin-young.
- Seul-ki już jest zajęta? - Tak.
- Ciekawe, co będzie. - Wiem.
Pewnie pójdzie Se-jeong.
- Mam nadzieję. - Ja też.
Wiemy już,
kogo wybiorą Yoong-jae i Jong-woo.
To oczywiste.
Ale Jin-younga nie da się odgadnąć.
Właśnie, kogo wybierze?
Chyba się spiekłam.
Ja też.
Jin-young posłucha głosu serca.
LEE NADINE
Podąży za jego głosem.
Nie udało mi się jeszcze otworzyć przed Jin-youngiem,
wiec pewnie mnie nie wybierze.
To nic.
To moja kwatera.
- Tak. - Czemu tu siedzisz?
- Nie mogę? - Jasne, że tak.
Od powrotu z Raju jesteś oziębła.
Co?
Jesteś oziębła od powrotu.
Wcale nie.
- Żartuję. - To nieprawda.
Lody były pyszne.
- Jedliście lody? - Lody i sorbet.
- Daj spokój. - Jesteś zazdrosny?
Wyraźnie mieliście tam pyszności.
Ale mam nadzieję, że tym razem nie pójdziesz.
- Tym razem? - Tak.
Będzie fajniej, jeśli zostaniesz.
Wiem. Jasne, że jestem w dobrym nastroju po wczorajszym pobycie w Raju.
Ale wszyscy się tu świetnie bawili, więc…
Tak, wczoraj było super.
- Naprawdę? - Tak.
Seo-eun, Se-jeong, Seul-ki i cała reszta powiedzieli,
że było super.
Tyle się śmiali…
- Serio? - …że aż rozbolały ich gardła.
Ale ciebie tam nie było, więc…
Ominęła cię cała zabawa.
Wiem.
Beze mnie jej nie ma.
Daj spokój.
Powaga. Zapewniam dobrą zabawę.
- No to zostańmy tu dziś i się pobawmy. - Dobrze.
Zrobimy burzę mózgów, co dziś możemy robić.
- Burzę mózgów? - Tak.
Wejdź do środka. Spieczesz się.
Nie spiekam się tak łatwo.
Rany.
Uważaj na zdrowie.
Bądź ostrożna.
- Idź do środka. - Okej.
- Do zobaczenia. - Gadajcie sobie.
Nie, nie.
Ona zaraz zemdleje z gorąca.
Pa.
Cześć, Seul-ki.
Masz czas porozmawiać?
- Jesteś zajęta? - Bardzo.
- Co? - Bardzo, dlatego tu siedzę.
Myślałem, że jesteś zajęta.
- Pogadamy tam? - Dobrze.
Super.
Wystroiłeś się dziś do Raju.
Ty jeszcze bardziej. Jeszcze cię takiej nie widziałem.
- Czemu akurat… - Matko, ze wszystkich miejsc…
- Mój Boże. - Czemu ich obserwował?
Co tam robił?
- Zrobiłeś sobie coś? - Co?
- Boli cię coś? - Nie, nic.
Rany.
Kiepsko wyszło.
Chciałem drugiego miejsca.
Nie zależało mi na pierwszym.
Ale powinienem być choć drugi.
Szkoda.
Ale byłeś świetny.
Dałem z siebie wszystko, muszę zaakceptować rezultat.
Rozumiem.
Jong-woo…
Jong-woo był silny.
Też bardzo chciał wygrać.
Przegrałem i teraz oczywiście
on cię wybierze. Nic na to nie poradzę.
Kiedy byliśmy razem w Raju,
zrobiliśmy na sobie wrażenie…
„Wrażenie” to twoje ulubione słowo.
- Dobrze je znam. - Jest przydatne.
O co chodzi?
Wszystko słyszałam.
Że twój pobyt w Raju z kimś innym też zrobił na tobie wrażenie.
W inny sposób…
To prawda.
Od tego jest Raj.
Postanowiłeś, kogo wybierzesz?
Kogo wezmę?
- Tak, zdecydowałem. - Rozumiem.
Mogę cię o coś spytać?
- Tak? - Czym się kierowałeś?
- Na co patrzyłem? - Wiedząc to, będę spokojniejsza.
Rozumiem.
Wiesz…
To ktoś, kto mnie ciekawi.
To zadecydowało.
Tak czy owak…
Rozumiem. Chodźmy już.
Dobrze.
- Jest jej przykro. - Tak.
- No. - Chciała, by przy niej został.
Liczyła, że powie:
„Nikt inny dla mnie się nie liczy”.
Że tylko ona jest ważna.
Tak powiedział?
- Jest szczery. - Prawdomówny.
To część uroku Jin-younga.
- Tak. - Racja.
Ktoś tu sobie pogrywa.
Nie rozumiem go.
- Kogo? - Czemu tam patrzysz?
Po pierwsze powiedz, iloma jesteś zainteresowany.
- Dwiema. - Zainteresowany?
- Rozumiem. - To ci nowość.
- Co? - Dwiema?
Czyli weźmiesz drugą?
- Tę drugą? - Tak.
Bo myślę, że pierwszą z nich wybierze
zdobywca drugiego miejsca.
- Dziś sytuacja się wyklaruje. - Zgadza się.
- Z całą pewnością. - Będzie ciekawie.
Wszystko stanie się jaśniejsze.
Teraz wybierzemy pary, które udadzą się na randkę w Raju.
WYBÓR RAJSKIEJ PARY
Dobrej zabawy.
Osoby, które wygrały możliwość pójścia do Raju,
to Jo Yoong-jae, Choi Jong-woo, i Kim Jin-young.
Podejdźcie, proszę, do ogniska.
- Chodźmy. - Do zobaczenia.
- Dobrej zabawy! - Do jutra.
- Gratulacje. - Baw się dobrze.
- Szczerze. - Dobrej zabawy.
Super macie.
Zdobywca pierwszego miejsca, Jo Yoong-jae,
wybierze osobę, z którą chce pójść do Raju.
Powie bez zastanowienia.
Osobą, z którą chciałbym pójść do raju, jest Seo-eun.
Yoong-jae wybrał Seo-eun.
- Co? - Seo-eun, wyjdź na zewnątrz.
- Do Yoong-jae. - Miłego!
- Udacie się do Raju. - Pa, pa.
Dobrej zabawy.
- Do jutra. - Będzie fajnie.
Yoong-jae po programie wisi mi na kolację.
- Poważnie. - O tak.
- Pomogłam mu wygrać. - To prawda.
- W końcu wygrał. - Widzimy się jutro.
- Do jutra. - Będziemy tęskniły.
Więc tak to jest być biernym obserwatorem.
- To wzruszające. - Tak.
Dobrze razem wyglądają.
Spójrz, jak pobiegł ją powitać.
- Dba o nią. - Idzie się tędy?
Tak.
Mówiłem ci, że pójdziemy razem.
- Tak. - To dzisiaj.
Pamiętasz, że chciałam iść ponownie?
Tak.
- Z tobą. - Cieszyłem się, że tak powiedziałaś.
Ale super.
Teraz naprawdę wyglądają jak nowożeńcy.
Od początku byli jak para.
- Pasują do siebie. - Pierwsza i ostatnia wizyta w Raju.
- Razem od początku do końca. - Razem.
Teraz zdobywca drugiego miejsca, Choi Jong-woo.
Jong-woo, wskaż osobę, z którą chcesz się udać do Raju.
Do samego końca się nie wie.
Co chcesz powiedzieć?
Wiemy, czemu tak bardzo chciał wygrać.
No właśnie.
Osobą, z którą chcę być w Raju, jest…
Seul-ki.
- Osobą, którą wybrał Jong-woo, jest… - Od razu.
…Seul-ki.
- Seul-ki, wyjdź na zewnątrz. - Pa.
- Udasz się do Raju z Jong-woo. - Zjesz pyszności.
Smacznego.
Jong-woo wreszcie idzie.
- Idzie. - Jong-woo.
Nareszcie idziemy.
Ja to poniosę.
- Dzięki. - Tę też?
Chodźmy.
Uważaj na ogień.
Ładnie wyglądasz.
- Nie przegiąłem z dżinsem? - Nie, jest dobrze.
Pasuje ci truskawkowy.
Ale się cieszę, że tam idziemy.
Dostosuję się tam do ciebie.
Oboje coś zaplanujemy.
Wykorzystajmy ten czas.
Pierwszy raz jestem na tych schodach.
- Nareszcie nimi wchodzisz. - Co nie?
Ze mną.
To dla mnie nowe doświadczenie.
Rany, jak długo na to czekał?
Na ten właśnie moment.
Wygrał.
Dobra robota, Jong-woo.
I wreszcie miejsce trzecie, Jin-young.
Wskaż osobę, z którą chcesz się udać do Raju.
Ważna chwila.
- Moment dnia. - Wskaż osobę, z którą chcesz…
- Zgadnij. - …udać się do Raju.
- Albo Se-jeong, albo Min-su. - Nie Nadine, prawda?
- Nie da się przewidzieć. - Nie potrafię zgadnąć.
Znam jego pierwszy wybór, ale o drugim nic nie pisnął.
Nie wiem, kto nim jest.
Nie jestem pewna. Może Nadine?
- To nie będę ja. - Nie umiem go rozgryźć.
To chyba będzie Nadine.
Ja raczej nie.
- Czemu? - Bo nie rozmawialiśmy.
Nie umiem powiedzieć, co on myśli.
- Zupełnie. - Fakt.
Już nie próbuję go odgadnąć.
Ciekawe, kogo wybierze.
Myślę, że Nadine.
- Ale Se-jeong powinna iść choć raz. - Racja.
Liczę na Se-jeong lub Nadine.
Osobą, z którą chciałabym pójść do Raju, jest…
Jestem ciekawa.
Trochę będzie decydował.
- Zastanowi się. - Przemyśli to.
Osobą wybraną przez Jin-younga jest…
Osobą, z którą chciałabym pójść do Raju, jest Nadine.
…Nadine.
Nadine, wyjdź, proszę, i udaj się z Jin-youngiem do Raju.
Nadine.
- Nadine. - Rany.
Wybrał Nadine.
Poważnie? Zupełnie się nie spodziewałem.
Co mam zrobić?
Popisz się swoimi pięknymi ciuchami.
Ale nie mogę…
Wszystko spakowałaś?
- Nie. - Naprawdę?
To znaczy, spakowałam, ale…
- Nie myślałaś, że pójdziesz. - Tak.
- Baw się dobrze. - Dobrej zabawy.
Do jutra.
Cześć.
Kocham was.
- My ciebie też. - Kochamy cię.
Kochamy cię.
- Cześć. - Hej.
- Niespodzianka. - Jak to?
- Chodźmy. - Pomóc ci?
Nie trzeba. Mogę sama nieść.
- Jesteś zaskoczona? - Tak.
Nie spodziewałam się tego.
- Wcale? - Zupełnie.
Rozerwijmy się.
- Jasne. - Napijemy się szampana?
- Szampana? - Dobrze.
- Będzie fajnie. - Tak.
- Jest co robić. - Powiesz mi, gdzie pracujesz
- i ile masz lat. - Ty też. Również jestem ciekaw.
- Mamy te same pytania. - Tak.
- Jestem bardzo ciekawa. - Chcę cię poznać.
Jasne.
Wiedziałyście, że ją wybierze?
- Mówiłam to wcześniej, pamiętasz? - Zgadza się.
Nie w smak jej.
Musi być rozczarowana.
Kiedy zobaczyłam twarz Se-jeong,
pomyślałam, że miała nadzieję, że to ona zostanie zaproszona.
Ja bym tak miała.
Ale gdy wybrał Nadine, pewnie dało jej to wiele do myślenia.
Tylko ona nie była jeszcze w Raju.
Faktycznie.
Ale jest bardzo czarująca.
- Zgadza się. - Prawda?
Jin-young i Nadine starają się w rozmowie
jak najwięcej o sobie dowiedzieć.
Poza tym Jin-young zaraz po Seul-ki najbardziej interesował się Nadine.
A ona żywi teraz do niego uczucia,
- więc ta randka w Raju… - Tak?
…będzie bardzo ważna.
- Dla Jin-younga. - Racja.
RAJ
- To jeszcze nie tutaj? - Podwójne drzwi.
- Podwójne? - Tak.
Ale robi wrażenie.
Co to? Wszystko w złocie.
Sam marmur i złoto.
Ale numer.
Ta przestrzeń…
- tylko dla dwojga? - Tak.
Tu jest basen.
- Popływamy? - Chętnie.
Ładnie tu.
Gdzie jesteśmy?
Co to?
- Prawdziwy labirynt. - Prawda?
- Nawet w sypialni. - Raz się zgubiłam.
Pobawimy się w chowanego?
- Tu można bez problemu. - Byłoby fajnie.
Zarobię furę pieniędzy i kiedyś kupię takie miejsce.
Zamówmy room service.
Naucz mnie jak.
Dobrze.
Ale się cieszę.
- Napisane w kilku językach. - No nie?
Może po potrawie z każdego kraju?
- Zjem wszystko. - Zrobimy, na co tylko masz ochotę.
- Mają burgery. - Chcesz?
- Tak. Też je lubisz? - Tak.
Świetnie. Mają koreańską kuchnię.
- Chcesz zamówić? - Brzmi dobrze.
- To polędwica i… - Kotlety jagnięce.
- Jagnięcina. - Musimy.
Dobrze.
- Spróbuję ich. - W porządku.
Co mam najpierw nacisnąć?
- Muszę ją podnieść? - Tak.
Proszę.
- Burger, polędwica i… - Kotlety jagnięce.
…kotlety jagnięce.
- Może to za dużo? - Nie.
- Zamów coś jeszcze. - Jeszcze?
Na co tylko masz ochotę.
Tak, to na razie wszystko.
Rety, może to za dużo?
- Co tam. - Będzie dobrze.
Musisz się dziś rozerwać.
- Zasługujesz na to. - Możesz się dziś opychać.
Rozpakujmy się i wyszykujmy.
To czyste szaleństwo.
Jest przeszczęśliwy.
Myśli o tym, co dziś zaszło.
I o zaciekłej grze.
Nie tylko o dzisiejszym dniu.
- Pewnie o ostatnich ośmiu. - Było mu naprawdę ciężko.
RAJ – YOONG-JAE I SEO-EUN
Jesteśmy w…
- bardzo ważnym miejscu. - W bardzo ważnym miejscu.
Tu ostatnio daliśmy rzeczy.
Ładnie tu.
Za pierwszym razem…
- Za pierwszym razem… - W tym samym miejscu.
To był nasz pierwszy raz w Raju, a ten jest ostatni.
Podoba mi się to.
Z tą samą osobą.
Tak.
Czy to znaczy, że zatoczyliśmy koło?
Może zrobimy teraz coś nowego?
Dobrze.
Są w tym samym pokoju co wcześniej.
Jakby mieli rocznicę ślubu.
Fajnie.
- Wróciliśmy. - Wróciliśmy.
Tak.
- Tym razem jest lepiej. - Fakt.
Basen też był fajny.
- Racja. - Tak.
- Jest niby tak samo, ale inaczej. - Co nie?
Może dlatego, że się zmieniliśmy…
od tamtego czasu.
No nie wiem. Nie jestem tego taka pewna.
- Piękny zachód słońca. - Tak.
Czas naprawdę szybko leci.
Faktycznie.
O czym myślisz?
Cieszę się…
- że tu jesteśmy. - Co?
- Dobra decyzja. - Naprawdę?
Z wielu powodów.
- Cieszę się. - Rozumiem.
Nawet tutaj.
- To twoja zasługa. - Ja też się cieszę.
Ale jak się zastanowić,
podejmowałem właściwe decyzje
za każdym razem.
Tak to widzę.
Uważam, że się spisałem.
Czuję teraz to samo.
Tak.
Również o tym myślałam.
Były chwile, gdy wstrzelaliśmy się w odpowiedni czas.
I znaleźliśmy się tutaj
właśnie dzięki tym momentom.
Wiesz,
na początku,
- gdy tamtego dnia rozmawialiśmy… - Tak.
…gdybym nie rozszyfrowała, co czujesz,
albo gdybyśmy wtedy wcale nie porozmawiali,
- wszystko potoczyłoby się inaczej. - Racja.
Zgadzam się.
Nigdy niczego nie da się przewidzieć, ale ostatecznie…
- Obierasz drogę. - …obierasz ścieżkę.
- I myśmy jedną wybrali. - Tak.
Gdyby to wtedy między nami nie zaszło,
dłużej zajęłoby nam
- dotarcie do tej chwili. - Mogło tak być.
Ale nie było, więc jestem bardzo…
wdzięczna za te małe zbiegi okoliczności.
No nie wiem.
Podobno przy tobie wyglądam na szczęśliwą, Yoong-jae.
Czemu?
Dziewczyny się wzruszają, gdy widzą, jak rozmawiamy.
Tak powiedziały.
- Nie bardzo to rozumiem. - Ja też.
Raz coś im powiedziałam.
Spytały, w jakim chciałabym być związku.
I co chcę osiągnąć w tym programie.
Odpowiedziałam,
że chcę być z kimś, kto mnie uszczęśliwi samym swoim widokiem.
Rozumiem.
Tak powiedziałam.
I twoje marzenie się spełniło?
Jak myślisz, czemu o tym mówię?
A bo ja wiem…
Pod wieloma względami
cieszę się, że zwycięzca pierwszego miejsca mnie tu zaprosił.
PIEKŁO
Gotujemy.
- To chyba surowy kurczak. - Rany.
- Duszony kurczak na ostro? - Super.
Masz talent.
Też powinniśmy dobrze zjeść, jak ci w Raju.
Racja.
Jecie kurze szyjki?
- Tak. - Tak.
- Ty też? - Tak, jem je.
- Pewnie ci się podoba. - Co?
- Ona pewnie ci się podoba. - Tak.
- Dodaj ziemniaki. - Se-jeong, ile ziemniaków?
- Dajmy pięć. - Pięć?
To zbyt…
Polędwiczka.
Ostrożnie.
Z kurczaka.
Ostrożnie.
Chyba źle pokroiłam.
Jest dobrze. Spisałaś się.
Obserwowałem i się uczyłem.
- Co mam zrobić? - Zostaw to mnie. To niebezpieczne.
Mam kroić tak czy na trzy?
- Źle. - Na pół.
Jest dobrze.
- Na pół? - Tak.
- Tak? - Przez środek.
Dobrze.
- Dziękuję. - Nie przejmuj się.
- Ja to posprzątam. - Nabałaganię.
- Spisałaś się. - Dzięki.
A skrobia kukurydziana?
- Ta chemia między Se-junem i So-e… - Prawda?
Przylepił się do niej i jej nie opuszcza.
- Jedzmy. - Smacznego.
- Smacznego.
Świetnie pachnie.
- Co ci podać? - Ziemniaki.
Wygląda smakowicie.
- Wspaniale. - Rewelacja.
Czemu tyle mi nakładasz?
Matko, jakie pyszne.
- Świetny rosół. - Fakt.
- Tak. - Proszę ryżu.
- Tak. - Zmieszaj z ryżem.
- Naprawdę dobre. - Zmieszałam.
Ładny widok.
Ocean ma szmaragdowy kolor.
- Jak z obrazka. - Tak.
- Pełen relaks. - Tak.
Tylko tu mamy szansę
- jeść i spać przy oceanie. - Co nie?
Jak z obrazka.
- Nawet ładniej. - Tak.
RAJ – JIN-YOUNG I NADINE
Po bandzie.
- No przecież. - Co to?
Ojej.
Pięknie wyglądają.
- Jesteś zachwycona? - I to bardzo.
- Jestem głodny. - Ja też. Jedzmy już.
- Smacznego. - Smacznego.
Musisz umierać z głodu.
Tak, zużyłem dziś sporo energii.
Pewnie. Byłeś dziś świetny.
- Naprawdę? - Tak.
- Kto twoim zdaniem był najlepszy? - Ty.
- Naprawdę? - Tak.
- Mimo że przegrałem? - Tak.
Ach tak?
- Dopingowałam cię. - Serio?
Serio.
- Zaskoczyłaś mnie. - Słucham?
Zaskoczyłaś mnie.
- Otworzyła się… - Nadine…
…bo są tylko we dwoje.
- Tak. - Czemu mam ochotę im kibicować?
Są słodcy.
- Też trzymam kciuki. - Prawda?
- Zdradzimy sobie nasz wiek? - Nasz wiek?
Tak.
Dobrze.
Ile masz lat?
- W koreańskim systemie? - Tak.
- Dwadzieścia trzy. - Dwadzieścia trzy?
- Ja 28. - Tak?
Tyle ci dawałam.
- Naprawdę? - Tak.
Albo 27.
A ty masz 23 lata.
Nagle jesteś taka słodka.
Zachowujesz się tak…
Nie lubię być słodka.
Ach tak?
- Jesteś taka. - Nie. Wcale się tak nie zachowuję.
Ale i tak taka jesteś.
I jest między nami pięć lat różnicy.
To sporo.
Co?
Ale ja nie zwracam uwagi…
- Nie dbasz o… - …na wiek.
- Liczy się osoba. - Rozumiem.
Jestem ciekawa, czym się zajmujesz.
Co robisz?
Nie mów.
- Nie mów mi. - Czemu?
Spróbuję zgadnąć.
No to zgaduj.
Jesteś youtuberem?
- Kim? - Youtuberem.
Poważnie?
- Tak, jestem youtuberem. - Serio?
- Co? - Skąd wiedziała?
- Jak to rozpoznała? - Jak to możliwe?
- Rany. - To trudno zgadnąć.
- Żartujesz. - Czemu?
Co pokazujesz na kanale? Fitness?
Z początku taktyki walki.
- Strzelanie… - Strzelanie? Taktyka?
Tak, kręciłem filmiki o strzelaniu z broni,
ale teraz próbuję różnych tematów.
Super.
Szczerze mówiąc, to niełatwo jest kręcić w Korei materiały o broni
- z uwagi na ograniczenia prawne. - Jasne.
Dlatego pod koniec roku wybieram się do Stanów,
żeby tam tworzyć.
Odwiedź mnie.
Gdzie mieszkasz?
- Teraz w Bostonie. - W Bostonie?
- To przez szkołę. - Uczysz się tam?
- Czyli jesteś studentką. - Tak.
Robię kurs przygotowujący do studiowania medycyny.
- Medycyny? - Tak.
- Szykujesz się? - Tak.
Jak skończę pierwszy stopień.
Musisz tyle się starać,
- żeby zostać lekarką? - Tak.
- Ale… - Będziesz leczyć ludzi.
Tak, studiuję mózg.
- Mózg? - Neuronaukę.
Jakoś…
nie mogę sobie tego wyobrazić.
Odwiedź Boston.
- Boston? - Tak.
Kiedyś powinienem.
Gdzie chcesz pojechać w Stanach?
Do jakiegoś odludnego miejsca ze strzelnicą.
- Chcę tam trenować. - Rozumiem.
Chcę to zrobić, bo kiedyś byłem w wojsku.
- Naprawdę? - Tak.
- Cztery lata. - Wiedziałam.
- Serio? - Tak.
- Słyszałaś o UDT? - Tak.
Byłem podwodnym pirotechnikiem.
Naprawdę?
Czyli od początku służyłeś…
- W UDT? - Tak.
Od samego początku. Zaciągnąłem się.
Super.
- Naprawdę ekstra. - Poważnie?
- Dziękuję. - Brawo.
- Ja też służyłam w wojsku. - Poważnie?
Byłaś wojsku?
- Znasz ROTC? - Tak.
- Szkoliłam się. - Jak długo?
Tylko przez rok.
- Rozumiem. - Też nosiłam mundur.
- Przeszłaś szkolenie. - Tak.
Rety. Wciąż mnie zaskakujesz.
Lubię wojsko.
- Zaskoczyłaś mnie. - Mam doświadczenie z bronią.
- Serio? - Tak.
- Jaką? - Nie strzelałam ze snajperki.
- A z karabinów? Strzelb? - Z karabinów, strzelb i pistoletów.
Z pistoletów?
- Czyli jak pojadę do Stanów… - Broń?
- …możemy razem postrzelać. - Jestem niezła.
- Lubisz to? - Tak.
I jesteś dobra?
- Jestem. - Rozumiem.
- To ciekawe. - Wiem.
- I to bardzo. - Coś innego, prawda?
Też tak sądzę.
Wszystko zdaje się inne.
Mają coś wspólnego.
Ona wciąż mówi, że lubi wszystko to, co on.
Nie myślałem, że to ich połączy.
Fakt.
Robisz coś związanego z modą?
- Nie zajmuję się nią. - Ale świetnie się ubierasz.
- Naprawdę? - Tak.
Staram się z uwagi na ten program.
- Zazwyczaj noszę się na czarno. - Całkiem?
- Ja też zwykle noszę czerń. - Serio? Cała w czerni?
Mój motor też jest czarny…
- Motor? - Tak, lubisz je?
- Poważnie? - Lubisz motory?
Harley-Davidson?
Nie. Mam yamahę MT-09.
- Znam ten model. - Mam go. Prawdziwa błyskawica.
Uwielbiam wszelkie pojazdy.
Auta i motocykle.
- Tak? - Znasz Formułę 1?
- Tak. - Kibicujesz?
Tak.
- Lubię to. - Rozumiem.
Lubię dźwięk rury wydechowej.
Nie pisk, tylko „wrum, wrum”.
Znasz to?
Czemu wciąż to robisz?
- Zawsze mi się marzył. - Masz takiego?
Nie, nie umiem jeździć na motorach.
- Naprawdę? - Tak.
Ale mam auto.
- Zabiorę cię na przejażdżkę. - Tak.
- Chętnie. - Mówię serio.
Dobrze.
- Dobrze jest cię bliżej poznać. - Tak.
Wreszcie wiemy o sobie więcej.
- Zdrowie. - Zdrowie.
To na szczęście!
Jaka jest twoja ulubiona chwila w programie?
- Taka wyjątkowa. - Co zapadła mi w pamięci?
Tak, od początku programu.
Ta chwila.
Ach tak?
- Szczerze. - Zatrzepotało jej serce.
- Rany. Co za randka. - Prawda?
- Krótka, ale… - Powiedziała: „Ta chwila”.
Mocne, prawda?
- Serce Jin-younga zatrzepotało. - Tak.
- W tamtym momencie. - Poczułaś to?
Gdy są tak sami,
ton głosu i mimika Nadine są zupełnie inne od tych,
- jakie miała w Piekle. - Tak.
Jest taka słodka.
Chyba roztacza tutaj wszystkie swoje czary.
- Dokładnie. - Racja.
- Fakt. - Nie mogę domknąć ust.
- Wciąż się uśmiecham. - Jest cudowna.
- Tak. - Czarująca.
- I niewinna. - Tak.
Niewiele kobiet interesuje się takimi rzeczami.
- Istotnie. - Zgadza się.
- Musi mu się bardzo podobać. - No nie?
Zazwyczaj ludzi dziwi jazda na motorze,
- jest niebezpieczna. - Tak.
To mógł być koniec tematu,
- ale oni kontynuowali. - Tak.
Mówili o rurze wydechowej.
Ona ma szerokie zainteresowania.
I wszystkie mają wiele wspólnego z tym,
co robi Jin-young.
- To przeznaczenie. - Pasują do siebie.
RAJ – JONG-WOO I SEUL-KI
Wszystko wygląda przepysznie.
Mamy po dwa widelce.
- To te? - Tak.
Najgrubszy stek, jaki widziałem.
Wygląda smakowicie.
Średnio wypieczony? Chcesz sos?
Najpierw powąchaj.
- Czym pachnie? - Sos do steka.
Do steka?
Twardy czy rozpływa się w ustach?
Skosztuj.
Pyszny, prawda?
- Dlatego inni tak mało jedzą… - Tak.
…w Piekle.
Naprawdę dobry.
Jestem taka szczęśliwa.
Tak dobrze jeszcze tu nie jadłam.
- Co jadłaś poprzednio? - Nie pamiętam.
Okej.
- Zapamiętaj każdą dzisiejszą potrawę. - Jasne.
- Jadasz krewetki? - Tak.
Dzięki.
- A grzyby? - Lubię je.
- Dziękuję. - Spróbuj tego… i tego.
Skosztuj jagnięciny, nim ostygnie.
Dla mnie już starczy.
- Najadłaś się? - Nałóż sobie.
Ja już podziękuję.
Wystarczy mi, że jestem tu z tobą.
Czuję się jak we śnie, bo to, o czym śniłem,
- naprawdę się dzieje. - Jong-woo.
Mogę cię o coś spytać?
- Teraz? - Tak.
- Czym się zajmujesz? - Pytasz o pracę?
Wciąż nic o sobie nie wiemy.
To twój pierwszy raz tutaj ze mną…
Może zgadniesz?
Co ci mówi intuicja?
Model, aktor albo idol k-popu.
Dam ci wskazówkę.
Podpowiedź.
To coś w pobliżu.
Właśnie to jedliśmy. Jest tuż.
Nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Więc…
To o tym mowa.
- Kawa? - Tak.
Prowadzę z rodzicami kawiarenkę.
- To nasz biznes. - Ach tak.
Gdzie ona jest?
- W Gangwon-do. - Gangwon-do?
Zgadza się.
Byłam tam w wielu kawiarniach.
- Niedawno? - Tak.
Może ją znam.
- Naprawdę? - Tak.
Supersłodka Kukurydza.
Tak się nazywa.
Znam ją!
- Jak to? - Tak.
- Czyli… - Widziałam cię na Instagramie.
- Mnie? - Tak.
- Serio? - Tak.
Bardzo chciałam się napić słodkiej kawy z kukurydzy.
Znalazłam was w wyszukiwarce.
Poważnie?
Jestem baristą.
Prowadzę z rodzicami kawiarnię
znaną z supersłodkiej kawy z kukurydzy.
SUPERSŁODKA KUKURYDZA
To miejsce jest znane?
Odkąd bariści są tak cool?
Jako barista staram się, by moja kawa była smaczna.
By zapewnić jej najwyższą jakość,
śmietankę wyrabiam już z samego rana.
Potem reguluję stopień zmielenia ziaren i włączam maszynę.
Zawsze staram się zrobić dla naszych klientów najlepszą kawę.
CHOI JONG-WOO, BARISTA
Chyba zgadniesz, ile mam lat?
Dwadzieścia osiem?
- Ja, 28 lat? - Tak.
Może powiesz pierwsza.
- Ile masz lat? - Co?
Dwadzieścia pięć.
- Poważnie? - Tak.
- Serio? - Tak. A co?
- Rozumiem. - Masz 25 lat?
Tak.
Mam 25 lat.
Jesteśmy rówieśnikami.
Nic dziwnego, że czułam się tak swobodnie.
Naprawdę?
Myślałem, że jesteś starsza. Mówisz tak…
Ale chwila.
- Poważnie masz 25 lat? - Urodziłam się w 1998 roku.
3 marca 1998 roku.
Ale super. Urodziłeś się w 1998 roku.
Seul-ki, masz wygląd
wschodzącej gwiazdy k-popu.
- Powiedzieć ci? - Tak.
Gram na pianinie.
- Na pianinie? - Tak, wciąż się uczę.
To dlatego nie malujesz paznokci?
Tak. Nigdy w życiu tego nie robiłam.
- Pokaż dłonie. - Są malutkie.
Trzeba mieć pulchne opuszki palców.
Faktycznie…
- Są bardzo pulchne. - Tak.
Jak poduszki na łapkach.
Wiesz, jak u szczeniaczka.
Wiesz, co mam na myśli?
- Tak. - Są takie w dotyku.
Miękkie.
Po prostu są takie czy to od gry?
Nie wiem. Przyjrzyj się, mam nagniotki.
Jeśli tyle grasz na pianinie, że aż zrobiły ci się nagniotki,
to musiałaś osiągnąć niezwykle wysoki poziom.
Tak sądzę.
Wielokrotnie było ciężko, ale…
- Nie poddałaś się. - Nie.
Mogę się od ciebie sporo nauczyć.
Kiedyś byłem sportowcem.
- Sportowcem? - Grałem w nogę.
- Dziesięć lat. - Robi wrażenie.
Grałem już na tyle dobrze,
że niemal dołączyłem do profesjonalnej drużyny piłkarskiej.
Powinienem był wytrwać i grać dalej.
Ostatnio zrozumiałem, że nadal żałuję
odejścia ze sportu.
Ale skoro wybrałem inną ścieżkę, to będę się jej trzymał.
Pomyśl…
że nie poddałeś się, tylko podjąłeś nowe wyzwanie.
Masz rację.
Kończysz uczelnię?
- Jestem na czwartym roku. - Tak?
W przyszłym roku mam występ dyplomowy.
Powinieneś przyjść.
- Mogę? - Na mój dyplom.
Przyniosę dwie kawy kukurydziane.
Będą tam twoi znajomi,
- wezmę na wynos. - Może truck z kawą?
- Dobry pomysł? - Tak!
W takim razie obiecuję.
- Ze śmietanką. - Świetny pomysł.
Dużo śmietanki.
- Zrobię to dla ciebie. - Jesteś bardzo miły.
Nagle nie mogę się tego doczekać.
- Nasz wiek… - Za dużo gadam.
Chyba tym razem to ja za dużo mówię.
- Za mną? Czy w ogóle? - Tak.
Od tego…
Fakt. To miejsce od tego jest.
- Wiem. - Chciałem powiedzieć ci w Piekle.
Wiem, wyglądało na to, że nawet bardzo.
Wciąż tam o tym myślałem.
No to pewnie dziś bardzo chciałeś wygrać.
Zrobiłeś sobie krzywdę?
Tak. Ale to nic.
Gdzieś jeszcze?
- Poobijałem się. Kolana i ramiona. - Tak?
Szczerze, to grając, wciąż myślałem, że muszę wygrać za wszelką cenę.
Pamiętasz, jak płakałaś?
Gdy zobaczyłem twoje łzy,
chciałem wygrać jeszcze bardziej.
Gdybym uplasował się na trzeciej pozycji
i gdyby Jin-young cię wybrał,
to chyba bym się w Piekle poryczał.
Bo aż tak mi zależało.
Ty byłaś ze mną dość otwarta.
Tak. Masz na myśli komplementy?
Komplementy i nie tylko.
Wczoraj chciałaś
- zrobić sobie razem zdjęcia. - Tak?
Kiedy chciałaś zdjęcie…
Zróbmy jedno teraz.
- Jak? - Selfie.
Trzy, dwa, jeden.
- Ładnie razem wyglądacie. - Pasujecie do siebie.
To było bardzo miłe.
- Patrz, co mam. - Rety.
- Polaroid? - Tak.
- Porobimy zdjęcia. - Dobry pomysł.
- Przyniósł wspólny aparat? - Nie inaczej.
- Może zaczniemy tutaj? - Dobrze.
Trzy, dwa, jeden.
- Co jest nie tak? - Nie drukuje?
Chwila.
Może nie ma wkładu?
- Jest. - Otwórz.
No nie mogę.
Przykro mi, proszę pana, ale nie ma wkładu.
Matko.
O rety.
Ale przez takie rzeczy Jong-woo jest atrakcyjny.
- Jest taki nieporadny. - Fakt.
To jeszcze chłopiec.
- Powinienem był się przygotować. - Cieszmy się chwilą.
- Zrobimy fotografie wzrokiem. - W pamięci.
Możemy tyle porobić. Na przykład popływać.
- Chcesz? - Pójdziemy?
Dobrze.
- Przebierzmy się. - Chodźmy.
Zgoda.
- Seul-ki nie lubi pić alkoholu. - Zgadza się.
Dlatego lubi chodzić do kawiarenek
- i robić fotki. - Tak.
„To ty jesteś właścicielem kawiarni, do której tak bardzo chciałam iść?”
To było wspaniałe.
- Tak. - W Gangwon-do
jest wiele kawiarni.
- Według mnie… - Super.
…teraz jej uczucia do niego
- mogły się natężyć. - Zgadzam się.
- Tak. - Poza tym
Seul-ki jest śmielsza z Jong-woo
niż z poprzednimi chłopakami w Raju.
Też to zauważyłam.
Bardzo angażowała się w rozmowę z Jong-woo,
to dobry znak.
Trochę się denerwuję, bo mnie zdawało się,
że Seul-ki nie cieszyła się zbytnio ze wspólnie spędzonego czasu.
Jakby czuła się zmuszona,
by angażować się w rozmowę.
Wyczuwałam tę determinację.
Może tak czuła na początku,
ale z upływem czasu jest bardziej…
- Zrelaksowana? - Może i tak.
Jong-woo całkowicie się otworzył.
Ale Seul-ki chyba nie wie, jak na to zareagować.
Chyba chce mu się za wszystko odwdzięczyć.
- Jest wdzięczna? - To…
- Jakby… - To mnie martwi.
Ale przecież ostatecznie kobiety wybierają chłopaków pokroju Jong-woo.
Ktoś jak Seul-ki mógłby związać się z kimś jak Jong-woo.
- Rozumiem. - Koniec końców.
Zobaczymy, jak to się rozwinie.
Jestem ciekaw, czy szlachetność mężczyzny
może zmienić uczucia kobiety.
- Oczywiście. - Naprawdę?
Naturalnie.
To zależy od osoby.
Jednych uczucia można zmienić, a innych wcale.
- To zależy od osoby. - Tak.
- Gdy dziś wygrałeś… - Tak?
Można było zająć pierwsze, drugie bądź trzecie miejsce.
- Tak. - Prawda?
Byłeś trzeci, więc osoba,
którą chciałeś wybrać, była już zajęta.
- Na której najbardziej ci zależało. - Cóż…
Ale najbardziej…
Możesz mówić szczerze.
- Były dwie osoby. - Tak.
Jedną z nich byłaś ty, Nadine.
- Dobra. - Był ktoś jeszcze, ale…
Bardzo chciałem tu z tobą pomówić.
- Dowiedzieć się, czym się zajmujesz. - Rozumiem.
- Tylko tu możemy spokojnie pogadać. - Tak.
Bardzo chciałem cię bliżej poznać.
Dlatego chciałem tu z tobą być.
A co do tamtej osoby…
Tak.
Miałem nadzieję, że nie będzie jej tu z kimś innym, że zostanie w Piekle.
Chciałem tu być z tobą lub z nią.
Z jedną bądź drugą.
To nie był większy dylemat.
Poszła z kimś innym, więc wybrałem ciebie.
- Rozumiem. - Tak.
- Nie było jej w smak. - Dokładnie.
- Sama spytała. - Był szczery.
- On taki jest. - Tak.
Bardzo szczery.
Będziesz umiała pogodzić
studia i związek?
Zawsze bardzo angażuję się w związek.
- Naprawdę? - Tak.
Dlatego jest to dla mnie trudniejsze.
Nie jestem zbytnio uczuciowa, chyba że z kimś jestem.
- Rozumiem. - Taka się staję.
Dlatego nie chodzę na randki.
- Masz jasny cel, Nadine. - Tak.
To mogłoby…
stanowić problem w związku.
Tak pomyślałem sobie, gdy rozmawialiśmy wcześniej.
Jesteś nastawiona na cel i wiesz, jak do niego dotrzeć.
Tak.
- Masz jasny plan. - Tak.
Ale naprawdę wierzę, że mogę znaleźć kogoś,
kto wesprze mnie w spełnieniu marzeń.
Rozumiem.
Oczywiście mogę mieć dla takiej osoby niewiele czasu,
ale te chwile, które spędzimy razem,
mogłyby być tym bardziej znaczące.
Czemu tak nagle umilkłeś?
- Słucham? - Czemu ucichłeś?
Zamyśliłem się.
Chyba nauczyłem się tu o sobie nowych rzeczy.
- Wiem, jakie osoby mi się podobają. - Tak.
Ale teraz czuję pociąg…
- do odmiennych charakterów. - Rozumiem.
Po raz pierwszy.
- Wiele się o sobie dowiedziałeś. - Tak.
To prawda.
Rozumiem.
- Jin-young nie wie, co ma myśleć. - Tak.
Nadine próbuje go rozgryźć.
Chyba napotkali spory problem.
Ale dobre jest to, że Jin-young już się zastanawia,
jakby to było być z nią w związku.
- Tak. - Fakt, że o tym rozmyśla,
jest dla mnie znakiem, że może coś zaczyna do niej czuć.
Myśli o tym,
- bo jest nią zainteresowany? - Tak.
Powiedział, że się sporo o sobie nauczył.
- To coś znaczy. - Tak.
To oznacza, że myśli o Nadine. Tak to widzę.
„Czy polecę do Bostonu do kogoś, kogo kocham?”
„Czy to jest to?”
Nie był nią zainteresowany, nie była w jego typie,
ale teraz coś do niej poczuł.
Dlatego powiedział, że zmienił się od początku programu.
- Rozumiem. - Tak.
Jeśli nic nie wydarzy się między nim i Seul-ki, gdy wrócą do Piekła,
to może się udać.
- Ciekawe, czy… - Ale uważam,
że jak tylko wrócą do Piekła,
Seul-ki i Jin-young porozmawiają,
a Nadine i Jong-woo znów będą ich obserwować.
- Tak. - O nie.
Nie jest znów tak zimno.
- Sprawdzimy temperaturę? - Dobrze.
Paruje. Jest ciepła.
Rety, gorąca.
Musiało szczypać. W porządku?
Dam radę.
Tak jak dałem dzisiaj.
Piękny stąd widok nocą.
- Widać światła. - Wiem.
- To księżyc? - Chyba tak.
Piękny.
- Pojawił się specjalne dla nas. - Tak, ponownie.
Pięknie dziś wygląda.
Wszystko jest piękne.
Naprawdę wszystko.
- Nie mów tak. - Zawstydziłem cię?
Dobrze się bawię.
Nie sądziłem, że pobyt tutaj
tak mnie zachwyci.
Mam podobnie. Nie sądziłam,
że tak mi tu zatrzepoce serce i zakręci mi się w głowie.
Nasz czas tutaj
czegoś mnie nauczył.
Mam pytanie.
To nasz siódmy albo ósmy dzień.
- Wiele w tym czasie przeszliśmy. - To prawda.
Skoro zbliżamy się do końca,
to czy podjęłaś już decyzję w sprawie swoich uczuć?
- Jestem ciekaw. - Rozumiem.
Myślałam, że już zdecydowałam.
Jasne.
Ale…
- Nie jestem pewna… - W porządku.
Nie będę na ciebie naciskał.
Jestem tylko…
bardzo…
Cóż…
Jak to ująć?
Odkąd się tobą bardzo zainteresowałem…
Przygotowuję się psychicznie,
by twoja ostateczna decyzja mnie nie zraniła.
Ojej.
Czuję się taki…
Ale…
Wiesz…
Jak to powiedzieć?
Każdy myśli na swój sposób.
Odkąd tu jestem,
zawsze myślę o jednym.
Że powinnam iść za głosem serca
- i dać z siebie wszystko. - Rozumiem.
Właśnie tak robię.
- Jong-woo… - Na to wygląda.
Zawsze powinieneś słuchać głosu serca.
Dajmy z siebie wszystko.
Dobrze, moja rówieśniczko.
W końcu urodziliśmy się w Roku Tygrysa.
Prawda?
Tak…
To takie smutne, bo to ona wznieciła w nim uczucie.
On bardzo chce je wyrazić, z pewnością jest bardzo silne,
ale wie też, że ona czuje presję.
Dlatego on się kontroluje,
tłamsi je i próbuje się poddać. Widzę to po nim.
Dlatego jest mi go żal.
Tak robią zakochani…
Wszyscy tak się zachowujemy, kiedy się w kimś zadurzymy.
Czujemy się przy tej osobie mali.
Tak.
Myślę, że faktycznie Seul-ki się stara.
- Prawda. - Ale Seul-ki…
Nie trzeba się starać, żeby się zakochać.
Tego się nie ukryje. To jak z przeziębieniem,
- Seul-ki robi teraz, co może. - Tak.
Tak uważam.
- Strasznie mi go żal. - Moje serce jest…
PIEKŁO
Co tu robisz? Czemu nie ubrałaś się cieplej?
Musimy porozmawiać.
- Idź pierwsza. Przyniosę ci kurtkę. - Dobrze.
- Włóż. Zimno ci? - Mam to włożyć?
- Tak dobrze? - Będzie ci cieplej.
- Wielgachna… - W porządku.
Ale ziąb.
- Dzisiaj… - Tak?
Pomyślałam, że powinnam porozmawiać z tobą,
skoro nie poszłam z tobą do Raju,
po wygraniu pierwszego miejsca.
Dlatego chciałam pogadać.
Nic się nie stało. Wcale mnie to nie obeszło.
- Serio? - Tak.
Gdybyś zabrała mnie,
bo ja cię wybrałem,
- uznałbym, że czułaś się dłużna. - Tak.
Ucieszyłem się, że postąpiłaś inaczej i wzięłaś kogoś innego.
Naprawdę?
Chcę, żebyś nie zważała na to, co myślą inni,
i robiła, co uważasz za słuszne,
podążała za swoim sercem.
- Tylko… - Tak?
Wciąż myślałam sobie: „Będzie co będzie”.
Nie chciałam zostać zraniona.
Chciałam podjąć decyzje najlepsze dla wszystkich.
- Ale przez to wciąż mi było ciężko. - Tak.
Chciałam nie myśleć o innych
i robić, co uważałam, ale to nie wypaliło.
- Byłam sfrustrowana. - Rozumiem.
Ale potem
zabrałeś mnie ze sobą do Raju i…
Jak mogę to ująć? Byłam wdzięcz…
Prosiłeś, bym tego nie mówiła,
ale byłam wdzięczna.
- Prosiłem, żebyś nie dziękowała? - Tak powiedziałeś.
Jeśli chodzi o ciebie, to zanim cię wybrałem,
to już po chwili rozmowy wciąż o tobie myślałem.
- Naprawdę? - Jak dla mnie…
jesteś bardzo radosna, ale…
wiem, że było ci ciężko.
Nie wiedziałem dlaczego, ale widziałem to po tobie.
Wyczuwałem to.
Dlatego dużo o tobie myślałem
i chciałem tam cię zabrać,
żebyś mogła zrelaksować się w wygodnych warunkach.
Serio.
To zrozumiałe, że nie jest ci łatwo.
Rozchmurz się.
- Dobrze. - Martwię się o ciebie.
Dziękuję.
Czuję to.
Sam nie wiem. Chodzi o to,
że czuję się przy tobie zrelaksowany.
- Jest przy niej zrelaksowany. - Se-jun.
- To miłe. - Ochrania ją.
Przy tobie się relaksuję.
Dlatego potrzebuję mieć cię przy sobie.
Rozumiem.
Rety.
Martwię się o ciebie.
- So-e miała ciężko. - Zgadza się.
I kiedy So-e wybierała po raz drugi, zdecydowała się na kogoś innego.
On powiedział, że go to nie ubodło,
że chciał, by wybrała kogoś innego i żeby była szczęśliwa.
Myślała, że może Se-jun tak powiedział, bo mu na niej nie zależało,
ale to nieprawda.
Uganiał się jedynie za So-e, bo tylko do niej coś poczuł.
Teraz doszłam do wniosku, że to w jego stylu.
So-e wyglądała, jakby to na nią wpłynęło.
- Tak. - Wybrała kogoś innego.
So-e poczuła się lepiej dzięki Se-junowi.
- Tak. - Racja.
Zdrowie.
I jak?
- Może być? - Tak!
Ale pyszne.
Lubisz melony?
Uwielbiam. Serio.
Lubię owoce.
Piękni ludzie tak już mają.
Bardzo je lubię.
- Bardzo piękni… - Przepadam.
Bardzo piękni ludzie lubią owoce.
Lubisz je?
- I to bardzo. - Więc jesteś piękny.
Na świecie jest tyle pysznego jedzenia.
Po programie chodźmy na sashimi i soju.
Racja.
Mam przyjechać na Yeouido?
Zawsze jesteś mile widziana. Poważnie.
Serio? Nic nie wiem o tej wyspie.
Ja wiem o niej sporo.
Będę się trzymała eksperta, co zna wiele miejsc
- i pokaże mi Yeouido. - Jasne.
- Wszystko ci pokażę. - Przypomina Piekło.
- Szybko wypiliśmy. - Fajnie.
Tak, świetnie się bawię.
Pyszny ten drink.
Tak.
Bardzo dobry.
Od dawna nie piłam nic zimnego i słodkiego.
Ale super.
- Dobre, co nie? - Tak.
To dlatego, że ty mnie karmisz.
Bo sam byś nie zjadł.
Wiesz, dlaczego nie jadłem?
Bo czekałem, żebyś mnie nakarmiła.
Nie przyzwyczajaj się.
- O rany. - Co to było?
To jak wczesny okres związku.
To wcale nie jest śmieszne, a oni zrywają boki.
- Patrzą tylko na siebie… - Są szczęśliwi.
- Wszystko jest super. - Właśnie.
Ale muszą być szczęśliwi.
Jestem ciebie bardzo ciekaw.
Chcę cię poznać bliżej.
Jestem ciekaw twoich opinii.
O czym zwykle myślisz.
Chętnie cię poznam.
Nie będę już mył tej dłoni.
Jedynie tę prawą.
Jej też mam nie myć?
Dwa gołąbeczki…
- Ale są uroczy. - Tak.
Poproszę o dodatkowe łóżko. Szykuj się do snu.
- Poczekaj. - Dobrze.
No bo…
Pomyślmy.
- Dobrze. - Okej.
Muszę zrobić toaletę przed snem. Za chwileczkę.
Tylko się na sekundę położę.
Muszę sobie tę toaletę zaplanować.
O rany.
Rety.
Seo-eun.
Nie dasz się obudzić.
Co zrobisz?
Nie jestem popychadłem.
Obudź mnie za pięć minut.
Dobrze.
Tylko mi się wydaje czy to wschód słońca?
- Tak. Świta. - Prawda?
Która jest godzina? Już piąta?
Albo czwarta, albo piąta.
- Jak to? - Nie spali całą noc?
- Całą noc pili? - Rozmawiali do świtu?
Szaleństwo.
- Musieli się dobrze bawić. - Tak.
- Jak wspaniale. - Co takiego?
Wszystko jest wspaniałe.
Super.
Super?
Super, wspaniałe i fajne.
Dziękuję, że dziś tu przyszłaś.
Dziękuję…
że mnie tu dziś wziąłeś.
Chyba nikt już ich teraz nie rozdzieli.
- Świetnie. - Tak.
Odkąd opuścili Piekło,
spędzili ze sobą jakieś 12 godzin, włączając czas na sen.
- Racja. - Ale oni nie chcą spać.
- Ojej. - Dla nich liczy się każda minuta.
Myślałam, że wciąż był wieczór.
- Są śpiący. - Nie spali.
Serce mi mocniej zabiło.
Wiecie, jak to na początku pary są podekscytowane
swoim związkiem, bo są takie szczęśliwe.
Romantyczniejsze od dzielenia łóżka
jest położenie się osobno
- i patrzenie się na siebie. - Racja.
OSTATECZNA DECYZJA
Wróciliśmy do Piekła.
- Ostrożnie. - Powoli.
- Znajomy widok. - Znam go.
To prawda.
- Ciekawe, co wszyscy robią. - Prawda?
Zasypią nas pytaniami.
- Tak. - „Co robiliście? Jak było?”
„Było fajnie?”
- „Zmieniliście zdanie?” - „Zmieniliście zdanie?”
Nie do wiary, że jutro już koniec.
- Wróciliśmy. - Jesteśmy.
Wróciliście!
- Cześć. - Hej.
- Cześć. - Dobrze się bawiliście?
Widać po was, że tak.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
- Fajnie było? - Hej.
Tak.
- Nareszcie wróciliście. - Nasza gwiazda!
- Hej! - Jak było?
Nie pamiętam. Byłam strasznie spięty.
- Denerwowałeś się? - To z emocji.
Wiele razy sobie to wyobrażałeś.
Oj tak.
- Spełniło się marzenie… - Świetnie się spisałeś.
Dobrze wyglądasz, Seul-ki.
Dzięki temu, że możemy gadać o naszych pracach, wieku i wszystkim,
teraz czuję się swobodniej
- przy Jong-woo. - Jasne.
- Chcę wiedzieć, co robi. - Ty to wiesz.
- Tylko Seul-ki wie. - Tak.
Dowiedziałam się, że już go znałam, i przeszły mnie ciarki.
- Bo… - Już go znałaś?
- Widziałam go raz. - Widziałaś go? Jest youtuberem?
- Jestem ciekawa. - Wczoraj było wspaniale.
- Teraz czuję, że jest mi bliższy. - To dobrze.
Cóż, ja…
Podobało ci się.
Daj spokój!
To o co mogę go zapytać?
Jong-woo nic nie powiedział, a wy zaczęliście rżeć.
Podobało mi się.
Jak tylko o tym wspomnieliśmy, uśmiechnął się.
Nie.
Jak tylko weszliśmy, wciąż się uśmiechałem.
Dużo gadaliśmy.
Byliśmy zaskoczeni naszym wiekiem i pracą.
Oboje? Serio?
Zaskoczyło mnie to, czym się zajmuje.
Jak się zastanowić, to bardzo do niej pasuje.
A ty jak się czujesz, skoro to wiesz?
Byłem w szoku.
Zupełnie się tego nie spodziewałem.
- A ty, Nadine? - Nadine.
- Nadine? - Było super. Nawet bardzo.
Mamy podobne doświadczenia.
Trochę nas łączy.
- Min-su pewnie już wie. - Tak.
Ale robiliśmy te same rzeczy.
- Mieliśmy więc wspólne tematy. - Pewnie non stop gadaliście.
Mieli dobrą chemię.
Miała miesiąc miodowy.
- No wiem. - Wróciła z niego.
Po programie szykuje ci się ślub.
- Słyszałam, że to już postanowione. - Co ty wygadujesz?
- Spała tylko godzinę. - Nie, dwie i pół.
- Gadaliście przez noc? - Miesiąc miodowy?
Podobno spałeś tylko godzinę.
- Ja? - Tak.
Tak słyszałem.
- Serio? - Co tam się zadziało?
- Nie, spaliśmy. - Jestem ciekaw.
- Ile spałeś? - Tak z godzinkę.
Całą noc gadaliście?
- Calutką? - W sumie tak.
- To mnóstwo czasu. - Ty to masz krzepę.
To był nasz drugi raz w Raju.
Dostaliśmy ten sam pokój co poprzednio.
Byliśmy w tym samym miejscu,
ale było jakoś inaczej.
- Ach tak. - Jasne.
Było wyjątkowo.
- Zostaw nasze torby i idź tam. - Zabierz je do…
Dobrze.
- O matko! - Nie znoszę wolnego czasu.
- Tak? Nie chcesz pogadać z Jin-youngiem? - Chcę, ale się boję.
- Co? Dlaczego? - Boję się.
Jak już tam będę,
- to będzie dobrze. - Spokojnie.
Ale gdy mam go zawołać…
Boję się, że widzi we mnie koleżankę.
- Bo postanowił już wcześniej? - Jeśli mu powiem.
Jin-young by tego nie zrobił.
- Tak? - Byliście dwa razy w Raju.
Jesteście blisko.
Piekło singli to najgorętsze piekło na ziemi.
Dziś macie ostatnią szansę na randkę przed jutrzejszą ostateczną decyzją.
Wykorzystajcie ją w pełni, byście później nie żałowali.
Przepraszam.
Na razie.
Powiedz jej.
Napisy: Marcin Chojnowski