SHIN SEUL-KI
PARK SE-JEONG
CHOI JONG-WOO
LEE SO-E
JO YOONG-JAE
LEE NADINE
KIM HAN-BIN
SHIN DONG-WOO
CHOI SEO-EUN
KIM JIN-YOUNG
KIM SE-JUN
LIM MIN-SU
PIEKŁO SINGLI
Piekło singli to najgorętsze piekło na ziemi.
Dziś macie ostatnią szansę na randkę przed jutrzejszą ostateczną decyzją.
Wykorzystajcie ją w pełni, byście później nie żałowali.
Przepraszam.
Na razie.
Powiedz jej.
- Jin-young wyszedł pierwszy. - Tak.
Był szybszy.
Po chwili wyszedł Jong-woo.
Jin-young z nią pomówi?
- Tak, poszedł pogadać. - W porządku.
- To później… - Muszę zaczekać.
Ja też z nią chwilę pomówię.
Ty spędziłeś z nią dużo czasu, więc…
- Tak. - Tak.
Cały czas byliśmy razem.
Dong-woo też?
- „Spędziłeś z nią dużo czasu”. - Słyszycie ich?
Dong-woo obchodzi tylko Seul-ki.
Ona tak nakłada makijaż.
Kogo szukasz?
Tam jest.
W przebieralni.
Spotkam się z nim, gdy skończą rozmowę.
Czemu pierwsza go nie poprosiłaś?
Bo jego mina była bardzo…
Będzie dobrze.
- To mucha. - Tak?
- Prawda? - Jest dobrze.
Ułożę włosy.
To było naturalne.
Seul-ki?
- Tak? - Tak, dziękuję.
Tak.
Wychodzisz, tak?
Zaraz wrócę. Zaczekajcie chwilę.
- Znalazłeś ją? - Tak.
- Jong-woo, śpieszę się dziś, więc… - Rozumiem.
Najpierw ja z nią pomówię.
My…
- Trochę się teraz boję. - Rozumiem.
Czekamy w kolejce.
W kolejce?
- Tak. - Dong-woo, ty też?
- Ja też. - Nie pobijcie się.
- Ty idź. - To ważne, który pierwszy?
To nie potrwa długo.
Seul-ki, chodźmy dziś po wodę.
Dobrze. Chętnie.
Prowadź do źródła.
- Nie znam drogi. - Idź za mną.
- Dobrze. - Byłeś w Raju cztery razy,
więc nie orientujesz się w Piekle.
Teraz czuję się w Piekle jak w Raju.
Piekło jest niesamowite.
Między nimi też jest niezła chemia.
Tak.
Jak było wczoraj?
- Wczoraj? - Tak.
- Wczoraj… - Słyszałam, że wesoło.
- Nadine tak powiedziała? - Tak.
Tak powinno tam być.
Nie można się smucić.
Czemu mam wrażenie, że byliśmy w Raju tak dawno temu?
Jin-young, nie przepracujesz się?
Ale ty, Seul-ki, też ciągle gdzieś chodzisz.
Ty i Jong-woo też się dobrze bawiliście, prawda?
- Jak miło. - Miło znów być razem.
Rozerwijmy się.
- Rozmowy w cztery oczy to dramat. - Nawet ze mną?
- Z tobą? - Tak.
- Chcesz porozmawiać? - Nie. Przestańmy.
- Jong-woo, zmieniłeś się. - Tak.
- Zmienił się. - Po pobycie w Raju.
Ty głuptasie.
Sporo się nauczyłem.
- Ten gość… - Jest na luzie.
- Nie bardzo. - Tak.
Jeszcze nie mogę się odprężyć.
Za dużo tu hien.
Gdzie jest Seul-ki?
Seul-ki poszła z Jin-youngiem
pogadać i po wodę. On tam jeszcze nie był.
Stań tam. Zrobię ci fotkę na tle morza.
Dobrze.
Ładnie. Naprawdę.
Trzy, dwa, jeden.
Głupio się czuję. Czemu robienie zdjęć jest…
- Zróbmy wspólne. - Dobrze.
Najpierw z wodą w tle.
Trzy, dwa, jeden.
Co to jest?
- To ładne zdjęcie. - Tak?
Chyba już jest pełne.
- Prawda? - Tak.
Pewnie ciężkie, prawda?
Nieważne, że ciężkie, ale…
- Przeniesiesz to sam? - W porządku.
Chłopaki nie dawali rady nieść sami. Musiałam im pomagać.
Ja jestem inny, w porządku?
Jestem inny, Seul-ki.
- Prowadź. - Chodźmy.
Jest przyjemnie.
Strzelę ci fotkę.
Po co mi robisz takie zdjęcie?
Jak wyszło?
- Świetnie wyglądasz. - Naprawdę?
Jin-young, jesteś przystojny.
Przystojny…
Pośpiesz się, Seul-ki.
Jin-young ciągle chodzi do Seul-ki.
I co zrobisz?
Będę robił to, co do tej pory.
Rozumiem.
Ciągle bardzo się boję.
Bo choć w Raju było bardzo przyjemnie,
może tylko ja tak to odczuwałem.
Ona mogła tego nie czuć.
Ale wydaje się, że Seul-ki była zadowolona.
Poczułem coś pierwszy raz od dawna.
Naprawdę?
- Tak, waliło mi serce. - Jestem zazdrosna.
- Nie mogłem jej spojrzeć w oczy. - To dobrze.
Cieszę się, że tak się poczułeś.
Czemu to tak długo trwa? Będą gadać cały dzień?
Myślę, że tak będzie.
Chyba nie zdołam odgadnąć, co czuje Jin-young.
Poszłam z nim wczoraj, ale nie wiem.
Byłoby miło, gdybym zamienił się miejscami z Jin-youngiem.
- Skoro to z nim chcesz porozmawiać. - Tak.
Ojej, jak ładnie.
Zawsze, gdy próbujemy porozmawiać, mamy kłopoty z rozpoczęciem rozmowy.
- Prawda? - Tak.
Ciekawe dlaczego.
Mówiłam ci?
- O tej bitwie w dole? - Co?
Że bardzo fajnie wyglądałeś.
- Nie. - Nie mówiłam ci?
Mówiłaś, że wyglądałem fajnie, nie bardzo fajnie.
Pewnie tak.
Powiedziałaś, że bardzo fajnie.
- Nie powinnam. - Powinnaś mówić dalej.
Teraz się chełpisz.
- Ojej. Nie… - Przestanę już mówić.
Nie jestem taki. Jestem skromny.
Ale naprawdę fajnie wyglądałeś.
- Fajnie? - Nie.
- Widzicie? Seul-ki ciągnie do Jin-younga. - Nie oglądajmy tego.
Tylko przy nim jest tak niezdarna.
- Tak. - Tak.
Co się stało z pewną siebie Seul-ki?
Komu kibicowałaś?
Mogę być szczera?
Bądź szczera.
- Bądź. - Szczerze,
miałam wtedy nadzieję, że wygra Jong-woo.
Rzecz w tym, że…
Chyba wpatrywałam się w ciebie…
cały czas.
Ja też patrzyłem, jak walczyłaś.
Pewnie śmiesznie wyglądałam.
Komu kibicowałeś?
- Ja? - Tak.
Kibicowałem tobie.
Mówiłaś, że co jest najważniejsze u partnera romantycznego?
- Ja? - Tak.
Ładny uśmiech?
- Tak. - Żeby uśmiechał się oczami?
- Tak. - Tak.
A jeśli chodzi o charakter? Co o tym mówiłaś?
Ktoś taki jak ty?
To koniec.
Któż inny jest taki jak Jin-young?
- Prawda? - Powiedziała, że on jej się podoba.
To brzmi jak ostateczne wyznanie.
Ktoś taki jak ty.
Jak ja? A jaką jestem osobą?
- Co? - Tak jakby…
Taką, o której myślę?
Jeśli chodzi o ciebie i Jong-woo… Pomimo że bardzo go lubię,
nie mogłem patrzeć, kiedy z nim byłaś.
Mówię szczerze.
Gdy wczoraj szliśmy do Raju, musiałem zaczekać, bo byłem trzeci.
Nie chciałem na was patrzeć.
To jak się czujesz?
Zdecydowałaś się już?
Tak.
A ty postanowiłeś?
Ja? Jeszcze nie.
Myślę, że…
to jeszcze nie koniec.
Zobaczę, co będzie.
- Rozumiem. - Tak.
- Poważnie? - Do samego końca.
Owinął ją sobie wokół małego palca.
Jest w najlepszej formie.
- Wymyka jej się z rąk. - Naprawdę.
Gdy ona wyciąga do niego rękę…
- Rozumiem. - Tak.
Martwią mnie niektóre sprawy.
Tak.
Jakie?
Szczerze, nie uważam, że moja praca…
Nie ustatkowałem się po zwolnieniu z wojska,
dlatego, zanim tu przyszedłem, chciałem poznać kogoś,
kto ma już ustabilizowane życie.
Ponieważ w tej chwili
jestem zajęty dbaniem o siebie.
Gdybym musiał dbać o siebie i o moją dziewczynę,
chyba nie robiłbym tego dobrze.
Jestem tylko człowiekiem.
Chciałbym być z kimś, kto mi się po prostu podoba
i ku komu skłania się moje serce.
Dlatego jestem teraz bardzo rozkojarzony.
Jeśli będziesz za dużo o tym myślał, tym bardziej nie zdołasz się zdecydować.
Daj z siebie wszystko i zaufaj uczuciom.
Przyszedłem tu z nadzieją, że spotkam prawdziwą bratnią duszę.
Dlatego mam sporo zmartwień.
Tym, co mnie zmartwiło, jest jej zawód.
Jest studentką.
Przed nią jeszcze długa droga, bo chciałaby pewnie robić wiele rzeczy.
Pomyślałem, że nie mógłbym przy niej być w takich chwilach,
więc jestem w rozterce.
- I Seul-ki, i Nadine są studentkami. - Tak.
Być może on myśli,
że nie będą dla siebie mieli wystarczająco dużo czasu.
Myślę, że miał takie przemyślenia z wielu powodów.
Ale Jin-young mówi, że…
Mam wrażenie,
- że szuka kandydatki na żonę. - Właśnie.
To tylko randkowanie, ale on traktuje to bardzo poważnie.
Mam wrażenie, że gdy kogoś poznaje, bierze też pod uwagę przyszłość.
W pewnym sensie może planować swoją przyszłość.
Bo ma nieustabilizowane życie.
Wydaje się zmartwiony,
że jeśli dziewczyna potrzebowałaby od niego wsparcia,
nie mógłby jej go zapewnić.
- Za bardzo wyprzedza fakty. - To prawda.
Seul-ki pewnie sobie myśli: „O czym on w ogóle mówi?”.
To może być dla niej trudne.
Z perspektywy Seul-ki to może wyglądać jak odtrącenie.
Mam nadzieję, że Seul-ki wybierze Jong-woo…
- Przecież… - Jeszcze mamy taką nadzieję?
- Ale Jin-young… - Możliwe.
…nie wahał się, kogo wybrać.
Obawiał się tylko ewentualnych kłopotów w przyszłości.
Ale mogła pomyśleć…
Tak?
…że on się waha, kogo wybrać.
Jedno jest pewne. Seul-ki zachowuje się zupełnie inaczej
przy Jin-youngu niż w towarzystwie
Jong-woo, Dong-woo czy kogoś innego.
- Tak. - Jest zupełnie inna.
Czuję, że się zakochała.
Tak.
Czas płynie najwolniej, kiedy czekam.
Powinniśmy się odprężyć.
Trudno na nich patrzeć i się relaksować.
Spróbujmy na nich patrzeć co pięć, dziesięć minut.
Zobaczymy, gdy będą tu iść.
Widzę osoby, które tędy przechodzą.
Dopilnuję, żebyśmy znaleźli się przy nich pierwsi.
- Ta dwójka też na nich czeka? - Tak.
- Dwa oczekujące zespoły?
- Tak. - Jest kolejka.
Jest coś, za co jestem na ciebie zła.
Nagle jesteś na mnie zła?
- Tak. - Dlaczego?
- To znaczy… - Tak?
To drobiazg.
- Co? Dokończ to, co mówiłaś. - Chcę, żebyś wiedział.
Idą.
No to chodźmy.
- Teraz? - Tak.
Czemu mi nie powiesz?
Czemu mnie wpędzasz w zakłopotanie?
- Czemu? - Po prostu…
Lubisz się droczyć, Seul-ki.
To ty się droczysz, Jin-young.
Seul-ki, świetnie dezorientujesz ludzi i ich uczucia.
- Co tu robicie? - Czemu idziecie tak wolno?
Co oni tu robią razem?
- Zaczekajmy tutaj. - Dobrze.
- Przestań iść. - Dobrze.
- „Przestać iść”? Zabawne. - Tak.
Przestań iść. Odpręż się.
Już jest wesoło.
Idziecie tak wolno, że wziąłem was za żółwia.
- Może wymienimy się partnerkami? - Dobrze.
Hej, poszli.
- Dokąd? - Już tam nie siedzą.
- Dong-woo. - Dong-woo.
Dong-woo i Seul-ki.
- To nie oni. - To Min-su i Jin-young.
Zostali przechwyceni.
Jak wtedy, gdy się czeka na taksówkę,
ale ktoś inny wsiada do niej szybciej i odjeżdża.
- Podobne uczucie. - Jak u czekających…
Wtedy się mówi: „Trzeba było stanąć trochę dalej”.
Albo: „Trzeba było stanąć przed nimi”.
Ojej. Seul-ki musi być zmęczona.
Tyle rozmawiania.
O rety.
Brakowało cię po tych dwóch spędzonych razem nocach.
Naprawdę?
- Poważnie? - Tak.
Min-su, chcesz mi dać coś do zrozumienia.
- Min-su. - Co?
Co to było?
Zaskoczyłaś mnie teraz. Co to było?
Jestem zaszokowany.
Usiądź sobie.
Chyba gdzieś to widziałem.
Jest tu lód.
Dobrze, Seul-ki. Porozmawiajmy komfortowo.
Dobrze.
Jak się masz? Dobrze się bawiłaś w Raju?
Tak. Bawiłam się tam dobrze. Rozmawiałam z Jong-woo i było wesoło.
Jestem ciekaw, co robiliście.
A jak ty to zniosłeś?
- Minęło dziewięć dni? Osiem? - Tak.
Czas ci się dłużył czy raczej nie?
Pamiętam to jak przez mgłę.
Niewyraźnie pamiętam pobyt w Raju, bo to było tak dawno temu.
Teraz gdy o tym myślę, wydaje się, że czas szybko zleciał.
Tak, na początku myślałam,
że czas płynie tutaj wolno, ale przed nami ostatnia noc.
Myślę, że będę się dalej trzymał
drogi, którą wybrałem na początku, gdy tu przybyliśmy.
Nie jestem pewien, czy mnie wybierzesz,
ale uszanuję twoją decyzję.
Chcę, żebyś zawsze była szczęśliwa, i mam nadzieję, że wszystko się powiedzie.
Ja też tak czuję.
Dong-woo też interesuje się tylko jedną osobą.
Dong-woo…
- Lekarz, przystojny, w formie… - Tacy jak on nie dostają kosza.
Ustawiałaby się do niego kolejka.
Ale tutaj, zobaczcie. Jaki on jest rozczarowany.
Nie wiem, czy pamiętacie, ale Dong-woo nie mógł uwierzyć,
gdy Seul-ki nie okazała zainteresowania nim.
- Tak. - Jego mina…
- Tak. - Stawała się…
„Co jest?”
„Co się dzieje?”
Na tej wyspie ludzie pokornieją.
Odejdzie stąd bardzo upokorzony.
Pełen zadumy nad sobą.
Dobrze się wczoraj bawiłaś? Sporo rozmawiałaś z innymi?
Tak, gadałam i gadałam.
Wczoraj miałam mnóstwo przemyśleń, więc byłam w namiocie,
ale ciągle o tobie myślałam.
- Naprawdę? - Nie było mi lekko.
- Rozumiesz. - To mi uświadomiło,
że dobrze się bawiliśmy.
- To prawda. - Tak.
Od tamtego dnia martwiłam się, że atmosfera między nami jest dziwna.
Czy zdołamy porozmawiać na luzie przed wyjściem?
- Myślałam o tym. - Tak.
Bez względu na to, co będzie, przeżyłam tu wspaniałe chwile.
- Tak. - I…
Czas spędzony z tobą sprawił mi przyjemność.
Jestem ci za to wdzięczna.
I myślę, że nie czułam się niekomfortowo, przybywszy tutaj,
- również dzięki tobie. - Serio?
Jestem za to wdzięczna.
Chciałam ci o tym powiedzieć.
- Jestem wdzięczna. Było miło. - Mnie też było miło.
Nadine.
- Seo-eun. - Obiad.
Jestem teraz rozdarta.
Można?
Oczywiście.
Dziękuję.
Nie wiem, co robić.
Tym razem Jin-young pierwszy poszedł do Seul-ki.
A teraz Min-su poszła do niego.
Później ja pójdę.
To skomplikowane. Min-su bardzo lubi Jin-younga.
Myśli wyłącznie o nim.
Też tak uważam.
Min-su miała załamanie nerwowe.
Nie sądziłam, że jest tak źle.
Dlatego…
Nie wiem.
W tej sytuacji Nadine trudno będzie zdecydować się na rozmowę z Jin-youngiem.
Uczyniła wiele odważnych gestów,
ale jest nieprzywykła do tego.
Chciałaby, by to wyszło naturalnie,
bo nie jest nawykła do takich gierek.
Musi walczyć i być dzielna, a to dla niej trudne.
- Tak. - Racja.
- Cześć. - Dokąd idziesz?
Szedłem do ciebie.
Naprawdę?
Tak. Chciałabyś porozmawiać?
Pogadamy?
- Chodźmy na plażę. - Dobry pomysł.
Co wczoraj robiłaś? Pewnie było wesoło.
Wczoraj?
Dużo zjadłaś?
Na śniadanie zjadłam zupę na kaca.
Wiesz, że wczoraj był kurczak?
- Tak. - Surowy.
- Byłem w szoku. - Ponoć świetnie go przyrządziłeś.
Tak. Se-jeong zrobiła świetny sos.
Zaczęła o wiele lepiej gotować.
Prawda? Czuję się trochę przez nią zagrożony.
- Trochę się boję. - Zachowaj czujność.
Panie kucharzu.
Ostatni dzień. Prawda?
- Tak. Czemu to ukrywasz? - Mało brakowało.
Czemu czujesz się przy mnie niezręcznie?
- Ukrywałem to. - Co?
Nie traktujesz tego zbyt poważnie?
To skomplikowane.
Nawet bardzo.
Przez całe życie
uważałem się za osobę mało emocjonalną.
Ale dzięki tobie, Seo-eun,
pojąłem, że jestem uczuciowy.
Chcę, żebyś była szczęśliwa. Tak się teraz czuję.
Czuję tylko pragnienie twojego szczęścia.
To wszystko. Nie wiem, jak dokładnie opisać to uczucie…
Nie próbowałem nawet nic robić. Kibicowałem tylko tobie.
W ten sposób radziłem sobie ze wszystkim.
Było miło. Zostaną piękne wspomnienia.
To nasz ostatni dzień. Co o wszystkim myślisz?
Czy te chwile miały znaczenie?
Dobrze się bawiłam, dzięki tobie.
To dobrze.
Byłam szczęśliwa i wdzięczna za wszystko.
To wszystko, co czuję, i…
Zatem to wystarczy.
Tylko to.
Jestem wdzięczny, że tak o mnie myślisz.
- Czemu miłość jest tak trudna? - Prawda?
Min-su płacze, bo musi się wycofać.
Też tak uważam.
Uśmiech Han-bina znaczy: „Rozumiem. Szanuję twoją decyzję”.
- Komunikuje to z uśmiechem. - Han-bin to świetny gość.
- Tak. - Prawda?
To, jak wyraził, co czuje do niej,
szczerze, bez naciskania na nią, było…
Przywykłem do tego miejsca, ale wychodzimy.
- To ostatnia noc. - Istotnie.
To naprawdę koniec.
Wiem.
Dziś nam dali napoje gazowane.
- Mam usiąść tutaj? - Tak.
- To ostatnia noc. - Ostatnia.
- Zabawmy się. - Ale jest smutno.
Zdrowie wszystkich.
Za ostatnią noc.
Na zdrowie.
Zdrowie.
- Było wspaniale. - Zdrowie.
To się nie dzieje.
To naprawdę dobiega końca.
Zostało parę godzin.
Nie mogę uwierzyć, że to koniec.
- Nie. W porządku. - Po prostu tak mi smutno.
Nasz ostatni dzień.
Najwyższy czas ujawnić swoje zawody i wiek.
Jestem ciekaw.
Ekscytujące.
Nikt nic nie wie o tobie.
Jestem kobietą-zagadką.
Mam 26 lat
i pracuję jako modelka w agencji.
Jestem modelką.
Obecnie pracuję jako modelka w reklamie.
Występowałam w reklamach dla Sony i BMW.
Podjęłam pracę modelki,
bo bardzo lubię modę i fotografowanie,
więc wydawało się to naturalne.
PARK SE-JEONG – 26 LAT, MODELKA
Niezła laska!
Niezła.
Powiem wam, ile mam lat.
Bardzo mnie to ciekawi.
Mam 32 lata.
Dlatego sprawia wrażenie starszego brata.
Teraz rozumiem.
- Nic dziwnego. - 32 lata?
I jestem chirurgiem plastycznym.
- Co? - To obłęd!
Czułem, że to lekarz.
O mój Boże.
Dlatego unikał urazów w trakcie gier.
Traktowałem was ulgowo.
- Unikałem kontuzji. - Wyleczyłbyś nas.
- Taryfa ulgowa. - „Wyleczyłbyś”.
Ale wesoło.
W trakcie gry…
- To super. - Niesamowite.
Teraz moja kolej.
- Jestem ciekawa. - Najpierw wiek.
- Mam… - Masz 29 lat.
- Myślę, że 25. - To 25 czy 29?
Mam 24 lata.
- Młodszy od ciebie. - 24?
- Przepraszam. - 24 lata?
Jesteś o osiem lat młodszy ode mnie?
Jesteś starszy.
Ona jest w szoku.
Wszystko dobrze?
- Szczęka ci opadnie. - To…
- Serio? - O Boże.
Tak.
- Zbladłeś. - Co się stało?
Han-bin był jak starszy brat.
- Serio? - Tak.
- Jong-woo myślał, że jest najmłodszy. - Tak?
Przepraszam.
- Jestem starszy? - Tak, Jong-woo.
Czuję, jakbyś ty był starszy.
- Tak to odczuwam. - Jong-woo jest w szoku.
W szoku.
Można się uczyć i od młodszych.
Pomimo różnicy wieku.
- Ile masz lat, Yoong-jae? - Właśnie, ile?
Mam…
Może 28?
Jestem ciekaw.
- Chyba jest młody. - Ciekawe.
- Po dwudziestce. - Ciekawe.
Jestem bardzo ciekawy.
Jest po dwudziestce.
Mam 32 lata.
- Co? - Co?
Mam 32 lata.
- Co? - Co?
- Serio? - Rówieśnik Dong-woo.
- 32 lata? - To obłęd.
- Ojej. - Ale zaskoczenie.
Obecnie pracuję
jako makler w domu maklerskim w Yeouido.
- Ojej! - Zgadłem.
Makler.
Odgadliśmy.
Nadine.
Tak, Nadine.
Ciekawe, ile masz lat.
- Mam 23 lata. - Co?
Dziecko.
Rocznik 2000.
Jesteśmy rówieśnikami.
Tak?
Obecnie studiuję w Stanach Zjednoczonych.
Rozumiem.
Na której uczelni?
Możesz powiedzieć?
- Studiuję na Harvardzie. - Na Harvardzie?
- Harvard? - Ojej.
Nadine, przepraszam, że cię lekceważyłem.
Nie wiedziałem tego o tobie.
Gdy stąd wyjdziemy, proszę, nie myśl o mnie źle.
Spoko. Nie będę.
Przepraszam.
Niesamowite.
Był zdumiony.
Se-jun podoba mi się z charakteru.
- Tak. - Jest zabawny.
Mogę o coś spytać Yoong-jae?
Kto zrobił na tobie najlepsze pierwsze wrażenie?
Teraz możemy o tym mówić.
Najlepsze pierwsze wrażenie zrobiła na mnie Se-jeong.
Rozumiem.
Siedziałem tuż przy niej.
Zagłosowałem na kogoś, z kim rozmawiałem.
Rozumiem.
Skoro można, powiemy o tym kolejno?
- Co ty myślałeś, Jin-young? - Pierwsze wrażenie.
Cóż, ja…
wybrałem Seul-ki. Była najbliższa mojemu ideałowi.
Rozumiem.
Konkretnie.
Jong-woo.
Wybrałem Seul-ki.
Rozumiem.
Od chwili, gdy tu weszliśmy.
Jest wierny sercu.
Dlatego ją wybrałem.
Myślę, że Seul-ki będzie jutro jedną z gwiazd, więc ją spytam.
Wiesz już, jak jutro zdecydujesz?
Tak.
Rozumiem.
Mam pytanie do Jin-younga.
W trakcie walki w dole…
Pamiętasz, jak walczyliśmy jeden na jednego?
Czy wtedy…
walczyłeś z tego samego powodu, co ja?
Jestem ciekaw, co masz do powiedzenia.
Zdecydowanie.
Zdecydowanie?
To mocne.
Nie musimy tego mówić, bo czuliśmy to,
- walcząc ze sobą. - Tak.
Komunikowaliśmy się myślami.
Ja też mam pytanie do Seul-ki.
Podobało ci się w Raju, gdy byłaś tam ze mną,
czy lepiej było, gdy byłaś z Jong-woo?
Brutalnie.
Ojej!
- To brutalne. - Ojej.
- O rety. - Co to jest?
- Zaczęło się zabawnie, ale teraz… - Wiem.
Robi się gorąco.
Przepraszam, ale nie odpowiem na to pytanie.
- Tak. - Zachowam to dla siebie.
Jako najstarsza z dziewczyn powiem, że…
- Seo-eun. - …było mi tu miło z wami wszystkimi.
Nigdy nie zapomnę o spędzonych tu chwilach.
Jestem wdzięczna, że mogliśmy tu być w młodości.
Chcę być z wami w kontakcie.
Ja też.
Spędziliśmy tu za mało czasu, żeby dobrze się poznać.
Żyjemy oddzielnie.
Mam nadzieję, że nawet gdy wyjdziemy,
będziemy się dalej poznawać
i budować nasze relacje.
Dziękuję wam za wszystko.
Jestem jeszcze młoda i rzadko chodziłam na randki,
ale nauczyłam się szczerzej wyrażać uczucia.
Dlatego uważam, że…
to było bardzo przyjemne przeżycie.
Jeśli chodzi o mnie,
nie odczuwałem emocji w życiu codziennym.
Dobrze było doświadczyć uczuć, które były gdzieś głęboko ukryte.
Kiepsko mi idzie wyrażanie siebie,
ale szczerze okazywałem to, co czułem.
Zatem…
Jestem bardzo…
wdzięczny za to i…
Jong-woo.
- Czy ty płaczesz? - Płaczesz?
Czy ty płaczesz?
- Nie płacz. - Już dobrze.
Jest dobrze.
Czemu tak mi smutno, gdy mężczyzna płacze?
Rozumiem, co czuje Jong-woo.
- To smutne. - Tak.
Tak mi smutno.
Jong-woo ma w sobie coś takiego,
- że chce się płakać z nim. - Tak. Jong-woo jest młody
i chyba jest naprawdę zakochany.
- Rozumiem cię. - Tak.
- Myślę, że Seul-ki też to czuje. - Tak.
To niesamowite, że Jin-young
spytał ją, z kim było jej lepiej w Raju.
Seul-ki nie odpowiedziała.
Według mnie to znaczy,
- że wybrała Jin-younga. - Tak, racja.
Była taktowna względem Jong-woo.
- Taktowna? - Tak.
Dlaczego to takie smutne?
OSTATNI DZIEŃ
Piekło singli to najgorętsze piekło na ziemi.
To ostatni dzień.
Podejmiecie teraz ostateczną decyzję.
Kobiety już czekają na mężczyzn
w punktach podejmowania ostatecznej decyzji.
Panowie, proszę się udać do miejsc, gdzie czekają wybrane przez was panie.
Panie, jeśli mężczyzna, który do was podejdzie,
jest tym, którego wybrałyście, staniecie się parą.
Niektórzy dostaną po kilka głosów.
- Seul-ki dostanie trzy. - Tak.
Podejdą do niej Jong-woo, Dong-woo i Jin-young.
- Tak. - Jin-young też dostanie dużo głosów.
Tak.
Od Seul-ki, Nadine, Min-su i Se-jeong.
Dostaną dużo głosów. Nie wiemy, co się wydarzy.
Hanhae, myślisz, że Seul-ki i Jin-young będą parą?
To będzie Jin-young.
- Rozumiem. - Tak.
Ona kieruje się sercem.
Wszyscy myślimy o tym samym.
- Myślę, że Seul-ki i Jong-woo. - Serio?
- Nie tracisz nadziei. - Przecież…
Wciąż?
- To możliwe. - Nie zmienisz zdania.
- A co z Se-junem i So-e? - Właśnie.
Myślę, że będą parą.
Nie wiem, czy ona odczuwa wdzięczność, czy on ją pociąga romantycznie.
- Powie: „Przykro mi”. - Tak.
- Ciekawe. - Niektórzy dostaną kilka głosów.
Han-bin, pójdziesz pierwszy.
- Cześć. - Na razie.
Han-bin pójdzie do Seo-eun?
Tak, do niej.
Dzień wcześniej wyznał, co czuje.
So-e!
Naprawdę jesteś…
najważniejszą dla mnie osobą w Piekle singli.
Dziękuję. Czuję to samo.
- Masz to. - Dobrze.
Chciałem, żeby osoba, która mi się podoba, była szczęśliwa
i nie stresowała się. Nie podszedłem do niej.
ale ponieważ to koniec, pozostanę wierny swojej decyzji.
Masz coś niebieskiego.
To mój ulubiony kolor.
- Ciepło ci? - Ty też masz niebieski.
Dobrze się czujesz?
- Tak, dobrze. - Serio?
Do twarzy ci.
Wspaniała pogoda.
Racja.
Jong-woo, teraz ty.
Na razie.
Przed Jong-woo długa droga.
Tak.
Od początku coś do niej czułem.
Cześć.
- Zdenerwowany? - Tak, bardzo.
Będąc z Seul-ki w Piekle, czułem się jak w Raju.
Zróbmy sobie jedno.
- Jakie? - Selfie.
Trzy, dwa, jeden.
Yun Seul-ki.
Przepraszam. To słabe.
- Podoba mi się. - Tak. Yun Seul-ki.
Tutaj każda chwila była szczęśliwa.
Wszystko mi się podobało.
- Dobrze się bawiłem. - Ja też.
Najlepiej wtedy, gdy gadałem z tobą.
Ja też.
- Pa. - W porządku.
Powodzenia.
Masz to.
Moje serce bije tylko dla Seul-ki,
więc wybiorę ją, bez względu na to, co się stanie.
Ojej…
- On dostrzega tylko ją. - Tak.
Interesuje go tylko jedna.
To urocze.
Pewnie ci zimno.
Nie, w porządku.
- W porządku? - Tak.
Długa droga, prawda?
Dłuższa, niż myślałem.
Teraz idzie Yoong-jae.
Gdy jestem z nią, bezustannie rozmawiamy.
Mimo że tyle omówiliśmy, mnie ciągle było mało.
Chcę się z nią spotykać, nawet gdy skończy się lato.
To So-e, później Se-jeong i Seo-eun.
Idzie w stronę plaży. To okrutne.
Tak.
Byłaś dzielna i fajna. Dziękuję za wszystko.
Dzięki. Pa, pa.
Nagle poczułam, że to prawda.
Porozmawiamy sobie we troje.
To jest…
Se-jun, kolej na ciebie.
Coś sprawia, że dużo o niej myślę.
Bez względu na rezultat chcę ją uszczęśliwić, gdy opuścimy Piekło.
On chyba idzie do So-e.
Mam przeczucie.
- Co za ulga, że So-e ma Se-juna. - To prawda.
Bez względu na jej decyzję.
Dong-woo, teraz ty.
Więc jest Min-su,
Nadine, Seul-ki.
Musi się tam zatrzymać. Idąc do Seul-ki, przejdzie obok Nadine.
- Tam… - Chaos jak w tornado.
Tornado jest chaotyczne.
Chcę się nią opiekować i z nią żartować.
Wkradła się do mojego serca. Chcę ją dobrze traktować.
Miałem wrażenie, że straciłem szansę. Byłem rozczarowany.
Muszę jednak iść za głosem serca.
Pamiętając o tym, zrobię, co mogę.
Nadine.
Tak.
Miło cię było poznać.
- Ciebie również. - Jesteś cudowną osobą.
- Dziękuję. - Przytul mnie.
- Na razie. - Dobrze, pa, pa.
- Cześć. - Cześć.
Jesteś tu.
Jin-young, ruszaj, proszę.
Ciekawe, w którą pójdzie stronę.
Jest popularny. To skomplikowane.
To trudne.
Przyszedł późno, ale wniósł dużo emocji.
Tak.
Jestem ciekaw, kogo wybierze Jin-young.
- Ja też. - Tak.
Trudno odgadnąć, o czym on myśli.
Tak czy inaczej, musi przejść obok Min-su.
Pogadajmy więcej po wyjściu z Piekła.
Dziękuję za wszystko.
Dobrze się bawiłam.
- Chyba nie płaczesz, co? - Nie płaczę.
Do zobaczenia po wyjściu stąd.
Zaraz przyjdzie ostatni facet.
Myślę, że wybierze Seul-ki.
To jest…
Wybierze Nadine czy Seul-ki?
Wierzę w to, co czuję, i ufam swojej intuicji,
więc myślę, że dotychczas nie podejmowałem złych decyzji.
- Ładnie dziś wyglądasz. - Dzięki.
- Co? - Co?
- Zostaje? - Co?
Chyba się tam zatrzymał.
Co?
Co jest?
Co?
Stanął obok niej?
Nie, czekaj. Naprawdę?
- Dobrze się bawiłem. - Tak.
- Dobrze się bawiłem. - Ja też.
Będę cię zawsze wspierał, aż się spełnią twoje marzenia.
Dobrze. Dziękuję.
Dzięki.
- Jezu. - Co?
- Stał obok niej, więc myślałam… - Ja też.
Wystarczą trzy sekundy, bym poczuł iskrę na widok kobiety.
Tą, która robiła na mnie wrażenie od początku do końca
i z którą miałem najsilniejszą więź,
jest ta, z którą najlepiej tu się bawiłem.
Tą osobą jest Seul-ki.
Jak miło.
No i wszyscy tu jesteśmy.
Hej.
Trochę ci to zajęło. Myślałem, że nie przyjdziesz.
Rozumiem.
Nie szedłeś dookoła?
- Wokół wyspy? - Nie.
- Zgodnie z oczekiwaniami. - Wiem.
Przybyli w jedno miejsce.
Teraz kobiety muszą zdecydować.
Jeśli wybór kobiety pokryje się z wyborem jednego z mężczyzn,
ona go weźmie za rękę i opuści z nim Piekło.
Jeśli ten, którego wybrała, jest już z kimś innym,
wtedy ona zostanie w Piekle.
Ciągle o tobie myślę
i jestem podenerwowany, gdy nie ma cię w pobliżu.
Wybrałem cię, bo nie mogłem wyprzeć się uczuć do ciebie.
Szczerze mówiąc, zanim przyszedłeś,
byłam bardzo zniechęcona i wyczerpana.
Jestem wdzięczna, że mnie od tego uwolniłeś.
- Czy ona wybierze… - Musi,
- prawda? - Tak.
Może go doceniać, ale nie musi jej się podobać.
Chodźmy.
Tak, chodźmy.
- Chodźmy! - Co?
Naprawdę?
- Ojej. - Do samego końca…
Dziękuję za wszystko, So-e.
Dziękuję, Se-jun.
Dziękuję.
So-e i Se-jun odchodzą. Idą.
- Oboje są na biało. - Wiem.
Na pewno cię odwiedzę.
Odwiedź, proszę.
To by fajnie wyglądało.
- Ja? - Nie.
Dobrze.
Mówię o twojej pracy.
Nie o mnie?
- Nie. - Rozumiem.
Ty też jesteś fajny, ale mówię o twojej pracy.
Wczoraj upadłam.
Gdzie?
Tutaj? Gdzie upadłaś?
Tam.
Jezu.
Miałaś uważać.
Ciekawe, że wcześniej nic sobie nie zrobiłam.
Dlatego się martwię, gdy cię nie ma.
Dlatego odczuwam strach, gdy cię nie ma.
- Jezu. - W porządku.
- Brzmi jak tekst ze scenariusza. - Tak.
Tak mawiają na końcu.
Jak w Lovers in Paris.
To coś jak: „Chodźmy, kochanie”.
- Wreszcie mamy parę. - Poważnie.
Czuję się inaczej, odchodząc tą drogą z tobą.
Denerwuję się.
Bardzo.
Obojętnie, jak zdecydujesz,
to będzie dobry wybór. I będę go popierał.
Seo-eun, opuść Piekło ze mną.
Na początku tak się złożyło, że zaczęliśmy rozmawiać.
I byłam wdzięczna, że będziemy mieli tyle wspomnień.
Będąc tu, czułam się szczęśliwa.
Dziękuję, że zawsze najpierw myślałeś o innych
i zawsze miałeś tak pozytywną energię.
Wspieram cię, Han-bin, tak jak ty popierasz moją decyzję.
I myślę, że zawsze będziesz błyszczeć.
Zatem…
Idziemy?
Ładna pogoda.
- Wszystko gra ze stopami? - Tak.
Nie stałaś tam długo?
- Stałam, ale… - Tak?
Było dziwnie.
- Co takiego? - To…
Czemu się denerwuję?
To dziwne, że trzymamy się za ręce, idąc.
To ekscytujące i miłe.
Dla mnie też.
Jest miło.
- Tak, bardzo. - To jest miłe.
Tylko trzymają się za ręce i idą, ale wyglądają jak poważna para.
Po wyjściu chodźmy na dobre jedzenie.
- Dobrze. - Po wyjściu zjemy sashimi.
Dobrze.
Miałem ci dać swój numer.
- Teraz mamy telefony. - Tak.
To naprawdę dziwne.
- Prawda? - Tak.
Jacy oni poważni. Ojej.
Jezu. Ciekawe, co się stanie.
Rety.
Seul-ki.
Dziękuję za fascynujące wspomnienia, przyśpieszające tętno.
Wybrałem Seul-ki dlatego,
że tylko ona chwyciła mnie za serce.
Seul-ki.
Myślę, że cię lubię.
To bardzo prosty sposób wyrażenia uczuć.
Przyprawia o kołatanie serca, prawda? Prosto i konkretnie.
Myślę, że cię lubię.
Kiedy byłem z nią,
ponownie pojąłem, że kiepsko wyrażam emocje,
i przepraszam, jeśli stresowała się lub przeżywała trudne chwile przeze mnie.
Kiedy stąd wyjdziemy,
chcę ją zabrać na kolację.
Tak.
Spróbuję lepiej wyrazić, co czuję do niej.
Seul-ki…
Chciałabyś napić się ze mną kawy?
Uznałem, że wyrażę uczucia na swój sposób,
ale jeśli to jej nie chwyciło za serce, przynajmniej dałem z siebie wszystko.
Myślę, że czułbym się zraniony, ale uszanowałbym jej decyzję.
Przede wszystkim dziękuję ci za odwagę.
Będę cię wspierała tak, jak i ty mnie wspierasz.
Dziękuję ci,
że byłeś ze mną szczery od początku do końca.
Pamiętasz, jak ci powiedziałam, żebyś bez względu na to,
jak zdecydujesz, zawsze kierował się sercem?
Dziękuję, że mnie wybrałeś.
Chcę, żebyś wiedział, że jesteś niesamowitym człowiekiem.
Osobą, z którą chcę opuścić Piekło, jest…
Jong-woo.
- A nie mówiłam? - O rety.
- Ojejku. - Czy to prawda?
Ojej.
Nie, ale chwila…
Aż za dobrze wiemy, co czuje Jong-woo.
- Puśćcie to jeszcze. - Nie. W porządku.
O rety.
Jong-woo.
- Idziemy? - Chodźmy.
Chodźmy na kawę.
Ojej.
Jestem jak sparaliżowany. Mam spocone dłonie.
- W porządku? - Tak.
Najpierw wytrę.
Cieszysz się, że się nie poddałeś?
Ulżyło mi, że odgadłaś, co czuję.
Kawę wypijemy na deser.
- Najpierw dobra knajpa. - Brzmi świetnie.
Wiedziałeś czy nie?
- O czym? - Że wybiorę ciebie.
Nie miałem pojęcia.
Byłem tak zdenerwowany…
- Wiem. - …że usta mi drżały.
Mówiłaś, że wczoraj podjęłaś decyzję.
- Tak. - To prawda?
- Tak. - Rozumiem.
Gdy musiałam wybierać
między chłopakiem, który mi się podobał,
a takim, któremu ja się podobałam,
zawsze spotykałam się z osobami, które mnie się podobały.
Ale…
Jong-woo był ze mną bardzo szczery od początku do końca.
Uczucia, które mi okazywał, wydawały się bardzo autentyczne.
Dlatego myślę, że Jong-woo jest tym,
dla którego złamałam swoją zasadę.
Myślę, że ktoś, kto jest jak przyjaciel i przy kim czuję się zrelaksowana,
może być tym, komu wreszcie pokażę swoje prawdziwe oblicze.
Zawsze pierwszy do mnie podchodził.
Teraz chcę mu powiedzieć, że ja chcę pierwsza go zagadnąć.
Ostatecznie przegrałem z Jong-woo i grę, i miłość.
Wszystko przegrałem.
Jong-woo gładko ze mną wygrał.
Uciekajmy. Wracamy.
Naprawdę odlatuję z tobą.
To wygląda jak sen. Ciekawe, jak się czuje Jong-woo.
Nawet my nie dowierzamy.
Ojej.
Dłonie mi się pocą.
Zwykle dłonie mi się nie pocą.
Ale się spociły.
- To mi się podoba. - Naprawdę?
Byliśmy świadkami tego, że nie wolno się poddać,
żeby odnieść sukces.
- Właśnie. - Ale czemu tak płakałeś?
- Co cię tak wzruszyło? - To, że Jong-woo
obnażył się i czekał bez końca, sprawiło,
- że mu kibicowałem. - Rozumiem.
W ogóle się tego nie spodziewałem, ale to się stało i…
- Oboje ryczeliście. - Mnie chodziło o to,
że gdy jest się starszym i trochę się już przeżyło,
trudno pokochać kogoś tylko za to, kim jest.
Gdy jest się młodym, idzie się na całość.
Ale gdy jest się starszym,
zaczyna się brać pod uwagę sytuację partnera.
Gdy teraz obserwowałam Jong-woo,
jego bezwarunkową miłość i jego wpatrzenie tylko w Seul-ki,
bardzo chciałam mu kibicować.
Gdy byłam młodsza, ja też taka byłam,
ale zapomniałam o tym.
Jong-woo mi o tym przypomniał,
więc tym bardziej mu kibicowałam.
To było szczęśliwe zakończenie, więc…
Pewnie nie tylko my płakaliśmy.
- Inni też. - Zalewali się łzami.
Cierpliwa i cicha miłość Jong-woo zmieniła wartości Seul-ki.
- Tak. - Właśnie.
- Szczerość jest kluczem do serca. - To prawda.
Napisy: Dariusz Makulski