PIEKŁO SINGLI
Niech poda wszystkie trzy, skoro go wszystkie ciekawią.
- Właśnie. - Tak.
Trzy osoby?
Ona, ona i ona.
Trzy osoby?
Ona, ona i ona.
Kto?
- Ona, ona… - Kto? One mają imiona.
- Co? - „Ona, ona i ona”?
„Ona, ona i ona”.
To brak szacunku.
- To… - Źle to wygląda dla niego.
- Ona, ona… - Kto? One mają imiona.
To znaczy Hye-seon,
Ha-jeong,
Gyu-ri. Ta trójka.
Zaskakujące.
W porządku.
Jak niezręcznie.
Ciekawe.
Fajnie.
Nie wiem, dlaczego tak powiedział przy wszystkich.
Źle się poczułam, gdy wskazał tak na mnie przy ludziach.
Chyba nie podziela moich wartości
i trochę mnie to zniechęciło.
- Rozumiem ją. - Przesadził.
- Tak. - Poczułabym się tak samo.
A gdyby to spotkało ciebie?
Gdybym była jedną z dziewcząt, poczułabym się urażona.
Powiedziałabym mu coś.
To było niegrzeczne.
- Smutne. - Ha-jeong bardzo
- mu pobłaża. - Tak.
Ale tym razem posunął się za daleko.
Być może Gyu-ri chciała go poznać, ale wskazał w ten sposób trzy dziewczyny.
Zamiast się ucieszyć, że się nią zainteresował,
może pomyśleć: „Nie wierzę, że jest tak niegrzeczny”.
Myślę, że Gwan-hee popełnił błąd.
Pomimo że ma swój sposób myślenia,
nie powinien go ujawniać publicznie.
Na wszystko jest czas i miejsce.
Ale wytknął palcem tę trójkę
przy wszystkich. To było…
Na jego obronę powiem, że on chyba taki jest.
Chciał szczerze pokazać, co czuje,
ale wyszło nieco niegrzecznie.
- Zmienię bluzkę. - Też się przebiorę.
Kto idzie ze mną po wodę?
- Ja. - Kto chce wody?
Chodźmy.
Wszyscy chodźmy.
Wy możecie zostać.
Czemu idziecie wszyscy?
Nie pamiętam naszego pierwszego spotkania.
Prawie wcale.
Ty też, prawda?
Ja? Nie. Pamiętam cię. Czemu…
- Tak? - …miałabym nie pamiętać?
Ucieszyłam się, że zobaczyłam tu znajomą twarz.
Ucieszyłaś się, ale nie powiedziałaś nawet „cześć”?
Nie powiedziałaś.
- Cześć, Gwan-hee. - Przecież
spojrzałaś na mnie tylko raz,
gdy się poznaliśmy i powiedziałem „cześć”.
To chyba wszystko.
Rozmawiałem ze wszystkimi,
tylko nie z tobą.
Dlatego zastanawiałem się,
dlaczego mnie unikasz.
Tak to czułem.
To jaki jest powód?
- Myślisz, że cię unikałam? - Tak.
Tak.
A to nie ty mnie unikałeś?
Nigdy cię nie unikałam.
Zatem czekałaś, aż do ciebie podejdę?
Liczysz na to?
Nie poczułem tego od ciebie.
Czekałem, aż zaczniesz ze mną rozmawiać.
- Serio? - Tak to właśnie było.
Rozumiem.
Iloma osobami jesteś teraz zainteresowana?
Może jedną, może kilkoma,
ale nie powiem ci.
Ty tylko jedną? Wręczyłeś tylko jeden cukierek.
Tak, tobie.
Dałem ci go.
Dostałaś cztery, więc wśród nich
oprócz Jin-seoka…
Chyba źle policzyłam.
Chyba nie liczysz najlepiej.
Przepraszam. Myślałam, że dałeś go innej.
Wskazałeś kilka osób.
Gdy przedtem graliśmy w grę, chciałem…
być z tobą w zespole.
Pomyślałem, że to by była dobra okazja do rozmowy.
Wydawało mi się, że jesteśmy podobni do siebie.
Dlatego.
Pewnie się cieszysz, że dostałaś tyle cukierków.
- Nie, ja… - Możesz wziąć wszystkie.
Chcesz jednego?
- A ty chcesz? - Nie.
Co mi po twoim cukierku?
- Moje miejsce jest zajęte. - Jaki masz teraz plan?
Mój plan?
Chcę jak najszybciej podjąć decyzję.
Chcę też dodać,
że zostało nam mało czasu.
Jeśli interesujesz się mną,
mamy sporo do nadrobienia,
bo w porównaniu z innymi mamy chyba spore zaległości.
Chcesz powiedzieć, że jeśli cię wybiorę,
jesteś gotów dać nam szansę?
No cóż…
Chciałbym cię poznać.
Nie mieliśmy jeszcze prawdziwej rozmowy.
W każdym razie dziś rozmawiasz ze mną swobodnie.
- Tak. - Więc…
Uznaję to za znak, że trochę się zaprzyjaźniliśmy.
Ja też. To mi się podoba.
Nie powiem, że zżyłem się z tobą tak, jak z osobami, z którymi byłem w Raju,
ale jesteś na trzecim miejscu.
Co za zaszczyt. Trzecie miejsce.
- Prawda? - Tak.
- Niełatwo trafić na tę listę. - Nie, oczywiście.
Zauważyłem, że Gwan-hee otwarcie okazuje zainteresowanie Gyu-ri,
i nie pasowało mi to.
Z całą pewnością był świadom tego,
że jestem nią zainteresowany i wyraziłem swoje uczucia do niej.
Nie podoba mi się to, co zrobił.
Min-young, możemy pogadać?
- Porozmawiać? - Jasne.
Dobrze.
- Będę szczery. - Jasne.
Wszystko gra,
- ale poczułem się źle. - Tak?
- Nie myśl tak. - Rzecz w tym, że…
To ja się źle poczułam.
Możesz mi wszystko powiedzieć.
- O czym? - Dziś coś sobie uświadomiłem.
Mieliśmy pogadać ze wszystkimi.
- Szukamy kogoś, kto nas pociąga. - Tak.
Wiem, że od razu się polubiliśmy,
ale to nie powinno nam przeszkodzić
w poznawaniu innych osób.
Chcesz poznać inne dziewczyny?
Nie o to mi chodzi.
Mówię o tym, bo chyba miałaś wyrzuty sumienia…
- Tak. - …że dałaś cukierki innym.
Wręczyłaś je innym chłopakom,
a później mnie przepraszałaś.
Ale nie musisz przepraszać.
Pozwól, że wyjaśnię. Ja…
Nie, czekaj. Nie musisz mówić. Nie musisz się tłumaczyć.
Uważam, że jesteś czarującą i piękną kobietą.
Ale myślę, że przeze mnie faceci…
- Powstrzymywali się? - Właśnie.
Podobasz im się, ale się mitygują.
Miałem wrażenie, że odgradzam cię od nich jak twój ochroniarz.
Nawet ja to czułem.
Nie przejmuj się mną.
- Strzał w dziesiątkę. - Teraz bardziej go doceniła.
- Jin-seok to uczciwy gość. - Tak.
Chce dać swobodę Min-young.
- Jest taktowny. - Tak.
Nie przejmuj się mną.
Poza tym…
To znaczy, że zmieniłeś zdanie?
Nie zmieniłem.
Mówisz to przez wzgląd na mnie?
Oczywiście.
- Naprawdę? - Tak.
Myślałam, że chodzi ci o to, żebyśmy poznali innych.
Nie o to chodzi.
Jesteś teraz moim numerem jeden.
I…
- Co tam? - Nic.
Powiedz.
- Nic. - Możesz mi powiedzieć.
- Po prostu… - Trochę mnie zirytowałeś.
- Trochę. - Ja?
- Trochę. - Dlaczego? Jak to?
Dlaczego?
- Dlaczego? - Dlaczego?
- Zirytował ją? - Można prosić o komentarz kobietę?
Przegapiliśmy coś?
- Mam gęsią skórkę. - Czym ją zirytował?
- Po prostu… - Trochę mnie zirytowałeś.
- Trochę. - Ja?
- Trochę. - Dlaczego? Jak to?
Podobało mi się, że szczerze wyznałeś, co czujesz.
- Tak? - Tak.
- Ale… - Ale? Tak?
Ale od początku byliśmy siebie tacy pewni
i wydawało mi się, że za bardzo to okazujesz.
Lepiej było zachować to dla siebie,
ale to się wydawało zbyt oczywiste.
- Tak. - To mnie męczyło.
Masz rację.
Jesteś moim numerem jeden,
ale chciałam też pogadać z innymi.
Nikt nie wie, co się wydarzy, ale powiem szczerze.
Gdy z kimś pogadasz, możesz się w nim zakochać.
Podobnie jak ty.
To tajemnica, ale…
- Czemu tajemnica? Powiedz. - Później.
Nie, teraz.
Nie chcę.
Nie, powiedz.
Powiem ci, co naprawdę czuję.
Możesz poznać innych ludzi.
Jak znajdziesz kogoś lepszego, możesz go wybrać.
Ale wiedz, że ja dalej będę próbował cię zdobyć.
I będziesz okazywał zainteresowanie mną?
Będę próbował cię przekonać do siebie,
ale już nie tak intensywnie,
bo uniemożliwiłoby to innym zbliżenie się do ciebie.
Czuję, że to właściwe podejście.
Jestem wdzięczna i zawiedziona.
- Dlaczego? Niepotrzebnie. - Nie wiem.
Nie wiem, czemu tak się czuję.
Dobra, chodźmy. Będziesz się myła?
Co się stało?
Nic.
Czemu płaczesz? Daj spokój.
Dlaczego płaczesz?
- Jesteś pijana? - Chyba tak.
Wytrę ci to.
Bo to ci zepsuje makijaż.
CZEMU PŁAKAŁAŚ?
Nie wiem. To skomplikowane.
Chyba nie rozumiem w pełni, co on próbował mi powiedzieć.
Nie jestem pewna.
Min-young chyba chciałaby poznać innych mężczyzn…
- Ale on… - …ale chciałaby też,
by on był jej wierny.
- Ona może zdradzać, on nie. - Właśnie.
Nieważne, że Jin-seok jest wobec niej taktowny i życzliwy.
To trochę…
Ona się chyba dąsa.
Też tak myślę.
Chciała to zrobić sprytnie, ale dla faceta to było ostrzeżenie.
Mówiła…
- O irytacji. - Tak.
- Że to… - „Rozczarowanie”.
Nie zrozumiałem, o co jej chodziło.
Dlaczego była zirytowana?
Mnie zirytowało to, że wręczyła cztery cukierki.
Wiem.
Jin-seok oczyścił atmosferę, choć Min-young nic nie powiedziała.
Chciał jej dać swobodę,
ale ona ciągle pytała, czy i tak ją wybierze.
Zupełnie jakby chciała wbić mu to do głowy.
- Nie powinna nic mówić. - Wiem.
- Nieładnie. - Mogła po prostu podziękować.
Wiecie co? Wciągnęły nas losy tych osób.
Wszyscy się zmartwili.
To wydarzenie mną wstrząsnęło.
Powinniśmy wziąć pod uwagę, że sobie wypili.
Czasem trudno jest ogarnąć, co tam się dzieje.
- Była lekko wstawiona. - Była podchmielona.
To czwarty dzień.
DZIEŃ 4
Chodźcie. Śniadanie gotowe.
- Bułki. - Po bułce i jabłku
dla każdego?
Można zacząć jeść?
Jedzmy.
Trudno zjeść jabłko w całości.
Nie jadam tak jabłek.
- Tak? - Kiepsko władam nożem.
Spróbuj.
Ja władam wszystkim.
Tak to się je.
- Cześć. - Cześć.
- Dobrze spałaś?
Bardzo dobrze.
To było miłe.
„Dobrze spałaś?”
Dobrze spałaś?
Bardzo dobrze.
- Powinnaś zjeść. - Dobrze.
Jemy jabłka.
Wolisz jabłka w plasterkach?
- Tak. Gdzie nóż? - Weź te.
- Dzięki. - Podzielmy się.
Ja też chcę. Nie zjedz wszystkich.
Dobrze spałaś?
- Uśmiecha się do niej. - Podoba się Jin-seokowi.
Jin-seok jest super.
Jest wielkoduszny.
- Tak. - Racja.
Dobre?
Soku czy mleka?
- Soku, proszę. - Soku?
- Chcesz coś do picia? - Poproszę soku.
- Lubisz pomarańczowy? - Tak.
Można wybrać tylko jeden?
- Dzięki. - Gdyby tak było, zamieszkałabym tu.
Chyba jest świeżo wyciśnięty.
- Świetnie obierasz jabłka. - Słucham?
Niespodziewany komplement.
Na pewno wygrałabyś w konkursie obierania jabłek.
Nie jestem aż tak dobra.
Jadam je codziennie, więc wiem, jak to się robi.
Co tam?
- „Co tam?” - Zarywa do niego.
Pomimo włosów, widzę jej spojrzenie.
Ja też.
Co tam?
Ale to powiedziałaś.
Ja?
- Dobra jesteś. - Właśnie.
- To spojrzenie. - „Co tam?”
Jin-seok jest dobry.
- Dobra jesteś. - Właśnie.
- To spojrzenie. - „Co tam?”
„Co ze mną?”
Dobrze mnie udajesz. Zabawny jesteś.
- Zagrajmy w lustrzane odbicie. - Okej.
- Lustrzane odbicie? - „Okej”.
Jaki fałszywy wstyd.
Śniadanie było lekkie, ale się najadłem.
Prawda?
- Cześć. - Cześć.
Jak myślicie, co teraz będzie?
Nie mam pojęcia.
Kim się interesujesz?
Muszę powiedzieć,
że Won-ikiem albo…
Nie domyślam się, jaki ma zawód.
- Ja też. - I…
- Ciekawi mnie to. - Mnie też.
A jeśli się urodził po roku 2000?
Chcę wiedzieć, ile ma lat.
- Mam tyle pytań do Min-woo. - Ja też.
Jestem bardzo ciekawa tego, jaki jest,
więc myślałam, żeby go wybrać,
ale w końcu nie wybrałam.
Tak.
Teraz chyba wszystkie chcą poznać Min-woo.
Wydaje im się tajemniczy, dlatego są zaintrygowane.
I jest małomówny.
Chciałam pójść z Ha-binem.
- I? - Ale jest trochę odpychający.
- To prawda. - Rozumiem.
Prawda? Wczoraj przy ognisku był dziwny.
Będę waszym gospodarzem.
POPRZEDNIEGO WIECZORU
Rozpalę ognisko.
Policzę podwójnie za pokoje.
Rety, ale ciężko.
Mówiłem, że policzę podwójnie.
Ale z niego ogier.
Ha-bin, dokąd to?
- Boże, Ha-bin. - O rety.
- To było… - Ojej.
To przez cukierki.
- Co? - Bo tak dużo dostał.
- Ha-bin? - Dlatego.
- Dużo cukierków? - Tak.
Głosowałaś na niego?
Jeśli wolno spytać.
- Tak. - Tak.
- Ty też? - Ty też?
- Ja też. - Tak?
- Tak. - Czyli wszystkie.
Cała piątka.
Dostał cukierka od każdej?
- Pięć. - Od wszystkich.
Mówiłam: cztery lub pięć.
Dostał pięć cukierków. Słuchajcie.
- Słuchajcie. - Dobra.
- Zagłosowałam na jednego. - Tak.
A on spytał, czy poszłabym do Raju z tym, kogo wybrałam.
- Mam gęsią skórkę. - Dlatego spytał.
Już rozumiem. Chodziło o pójście do Raju z nim.
Dlatego cię o to spytał.
Gdy powiedziałam, że bym poszła,
rozchmurzył się.
Ucieszył się, dostając komplet głosów po dwóch dniach w Piekle.
Wszystkie go wybrały,
więc i ta, którą on wybrał.
- Tak. - Ale nie dlatego go wybrałyśmy.
- Wiem, prawda? - Nie dlatego.
Już wiedzą.
To szaleństwo.
Gdy powiedziałam, że wybrałam czterech,
Ha-bin rzucił, by Jin-seok pilnował kobiety.
Zupełnie jakby chcieli was połączyć na siłę.
- Tak myślisz? - Tak.
On mnie interesuje, ale nie chcę niczego na siłę.
To moja sprawa.
- Właśnie. - Tak.
Czy Gwan-hee
- rozmawiał wczoraj z tobą? - Co powiedział?
Musiało mu być głupio, że wybrał trzy z nas.
Rozmazał mi się makijaż, a on na mnie czekał.
Chciał chwilę porozmawiać.
Powiedział, że chciałby pójść do Raju z Gyu-ri,
żeby ją poznać.
I dodał, że chciałby pójść z Ha-jeong lub ze mną,
bo czuje się przy nas nieskrępowany.
I chociaż dziś długo rozmawiał z Gyu-ri,
to nie znaczy, że nie chce pójść ze mną.
Gdy to mówił,
poczułam się jak plan awaryjny.
- Tak. - On zawsze ma plan awaryjny.
- To absurd. - Wiecie, co mi powiedział?
O nie.
Niedobrze.
Poszłam pod jego pokój i go wywołałam.
Wyszedł i mi powiedział,
że zdobyłam punkty, bo wykazałam inicjatywę,
pierwsza zagadałam.
To zabawne, że tak samo lubi trzy osoby.
- To było absurdalne. - Naprawdę myślał,
że nas to ucieszy?
Wiesz, co mi powiedział? Że go unikam.
Uważa, że to dlatego nie mieliśmy okazji pogadać.
Więc ja na to: „Co?”.
Nic mnie on nie obchodzi.
To bezsensowne.
To pokój strachów.
Ale brutalnie.
Straszny pokój.
Niektórzy bywają powściągliwi, ale one są niezwykle szczere.
- Prawda? - Boże drogi!
- Nie wtrącam się. - Lepiej być dobrym dla kobiet.
Nie wtrącam się. Koniec.
Skonfrontuję się z nim i spytam, co próbuje uzyskać.
Prawie o to spytałam, gdy wczoraj rozmawialiśmy.
Mam tego po dziurki w nosie.
Należę do tych, które mówią, co myślą.
- Nie hamuję się. - No proszę.
Jest gotowa.
Marzę o randce sam na sam.
Lubię Jin-seoka, gdy rozmawiamy,
ale nie chcę być z nim swatana.
Wiem, że jestem dziwna.
- Rozumiem. - Tak.
- Ja też. - Tak.
Gwan-hee jest absurdalny.
Jest. Potrzebny nam tu czarny charakter.
- Zabawne, że jest ktoś taki. - Jest potrzebny.
W jego niecnym planie ona i ja jesteśmy wyjściem awaryjnym.
Naprawdę myśli, że go nie przejrzałyśmy?
Powtarzał, że co najmniej jedna lub dwie osoby go wybiorą.
Był tego pewien.
- Pewny siebie. - Bardzo.
A później…
Sugerował, że wybierze tę, która będzie najbardziej nim zainteresowana.
Mnie też powiedział coś podobnego.
Spytał, dlaczego nie porozmawiałam z nim pierwsza.
Chce być podrywany.
Tak, ciągle o tym mówił.
Chciał, żebym się nim interesowała,
ale nie powiedział, że mnie wybierze.
Rzucił tylko, że być może.
To bez sensu.
Rety, nie mogę oddychać.
Są absolutnie szczere.
- Połączyły siły. - Gwan-hee wsiąkł.
Wszyscy…
Oby w czasie emisji tego odcinka Gwan-hee był za granicą.
- Żeby wyjechał. - Tak.
- I to daleko. - Gdzieś, gdzie nie ma zasięgu.
I mediów.
Gdzie sezon koszykarski jest zimą.
- Dobre. - Tak.
A to zaledwie czwarty dzień.
Co się stanie z Gwan-hee?
Mówię wam, że w końcu się poryczy.
Szczerze? Sam się w to wpakował.
To są konsekwencje
- jego czynów. - Właśnie.
Może coś do niego czują, ale są na niego wściekłe.
Przy ognisku była między dziewczynami napięta atmosfera.
Gyu-ri się wtrąciła i wszystkie się dowiedziały.
- Wyrzuciły stłumione emocje. - Też tak uważam.
Skrywały je, dopóki jedna z nich o tym nie wspomniała.
- I wszystko wyszło na jaw. - Tak.
Czy tylko mnie się wydaje, że mimo wszystko
jedna z nich będzie w związku
- z Gwan-hee? - Na pewno.
- Czuję, że tak będzie. - Ja też.
Ale która?
- Myślę, że Ha-jeong. - Ja też.
Rozumiem.
Po tym, co wyznała?
- Chyba tak. - Przygarnie go.
- Za kogo ją masz? - Zobaczysz.
- Myślę, że… - Jest zadziorna.
- Może być zła… - Znów mu poda dłoń?
Jeśli Gwan-hee wróci i powie jej imię,
pójdzie z nim, choć niechętnie.
- Myślę, że tak. - Ja też.
- To wszystko? - Kto chce pierś z kurczaka?
Pierś z kurczaka?
- Daj mi. - Jak mam…
- Pomóc ci? - Dzięki.
Słyszeliście głos Min-woo?
„Pomóc ci?”
- Daj mi. - Jak…
- Pomóc ci? - Dzięki.
Pycha.
Bez oleju, prawda?
Bez.
- Chciałeś obrać. - Dzięki.
Nic już nie ma.
Z olejem wyglądała jak karma dla ryb.
Są tłuste.
Skórę też się je.
Jem. Wolę skórę.
- Chcesz to? - Co?
- Mam sporo. - Proszę, też mam.
- Częstuj się. - Samej nie lubię.
Zostawiłem na później.
To zjem później.
W pokoju był komar, ale mnie nie dziabnął.
- Serio? - Tak.
- Widziałam karalucha. - Co?
- On go złapał.
- Karalucha. - Wyszedłem i zobaczyłem, że krzyczy.
Słyszałeś, ale nie przyszedłeś.
Ja bym przybiegł.
Proszę, krzyknij znowu.
Wypuśćmy dziesięć robali.
Uwielbiam Jin-seoka.
Jest bardzo męski.
Tego nie można się nauczyć.
- Ucz się od niego. - Tak, jest zabawny.
„Wypuśćmy dziesięć robali”.
„Proszę, krzyknij znowu” i tym podobne.
Uczę się.
Introwertyk z ciebie.
- Co? - Introwertyk.
Rozumiem.
- Powiedz coś. - „Rozumiem”.
- Coś więcej? - Tak.
Na przykład: „To ciekawe”.
Nie lubię być w centrum uwagi.
Po drinku czy dwóch stajesz się bardziej męski.
- Tak? - Masz intensywne spojrzenie.
Rozumiem.
- Co? - Min-woo może błędnie
odebrać słowa Hye-seon. Pomyśli, że jest nim zainteresowana.
Myślę, że jest.
Mówiła, że jest go ciekawa.
- Dlatego Si-eun czuje się niezręcznie. - Obserwuje ich.
- Tak? - Masz intensywne spojrzenie.
Zwykle jest jak szczeniak,
ale po drinku miał takie oczy.
Gapił się.
O tak.
- Ja? - Tak.
Może próbował nie zasnąć po trzeciej nóżce.
- Chyba się spiłem po trzecim szocie. - Czy po pięciu?
Wypiłem butelkę albo dwie.
Won-ik, dużo wczoraj wypiłeś?
Nie. Tylko piwko lub dwa.
Nie pijesz dużo?
- Mam niską tolerancję. - Nie lubisz pić?
Lubię, raz na jakiś czas.
Ale gdy piję… Mówiłem wam. Mogę wypić butelkę soju.
Wypiję ją, ale robią mi się wypieki na twarzy.
Co to za kontakt wzrokowy?
- Ojej. - O rety.
- Won-ik… - Co?
- Won-ik mówił. - Co się dzieje?
…robią mi się wypieki na twarzy.
Ale po Min-woo nic nie widać.
Si-eun spoglądała na mnie, gdy jedliśmy, i musiałem
odwzajemniać jej spojrzenia.
A ty? Pijesz?
Bardzo mało.
Pod względem wyglądu Min-woo jest bliski mojego ideału.
Pomyślałam, że muszę aktywniej się do niego zalecać.
Przepyszne.
- Bataty? - Tak.
Obierzesz mi jednego?
Nie.
Nic już nie ma.
Mamy tu wodę z lodem?
Masz specjalne przywileje?
Zacząłem od Raju i chyba mnie to rozpuściło.
Będziesz tu spędzał dużo czasu. Lepiej się przyzwyczajaj.
Ale cios.
Masakra.
- Gdyby go nie lubiła, olałaby go. - Faktycznie.
- Rety. - To było brutalne.
Są jak rodzeństwo.
- My jak rodzeństwo? - Tak.
Gdyby tak było, nie gadalibyśmy.
Będę arbitrem.
Dotąd miałam do niego cierpliwość.
Co? Kiedy miałaś do mnie cierpliwość?
Tolerowałam cię, bo jestem miła.
Kto inny by cię znosił?
Jak wam było w Raju?
- Z rana było świetnie. - Tak. Wtedy tak było.
- Jasne. - A wieczorem niezręcznie.
Pokłóciliśmy się. Zbeształa mnie.
Skądże. Manipulował mną.
Nie mów tak!
Mówił: „Wypij to!”.
Cholernie mnie zdenerwował.
Wziął koc i spał na zewnątrz na znak, że jest wkurzony.
Ciągle mu mówiłam, żeby wrócił do środka,
ale był uparty i nie wszedł.
Ale wyraziłam się jasno.
Sytuacja była niezręczna, więc nie mogłem wrócić.
Dlatego wyszłam z inicjatywą.
Mówiłem ci. Powinnaś mnie wciągnąć do środka.
Masz wygórowane oczekiwania.
Wyciągnęłam rękę na zgodę, ale ją odtrąciłeś.
Nie można tylko brać. To egoizm.
Uszy zaczynają mi krwawić z obu stron.
Jest uroczy.
- Wyczuł moment. - O nie.
Niech się nie kłócą.
Mecenasie, kontrargument, proszę.
- Zabawne, co? - Tak.
Przegrałem.
Przyda im się terapia dla par.
Gwan-hee pozwolił jej to wygrać.
Ha-jeong jeszcze coś do niego czuje. To wyglądało jak kłótnia kochanków.
- Tak. - To prawda.
Gdyby nie była zainteresowana, nie chciałaby z nim rozmawiać.
Po prostu była poirytowana.
Myślę, że coś do niego czuje.
Ha-jeong interesuje się tylko Gwan-hee.
Przestań.
Słyszałam, że…
Zląkłem się.
Choi Min-woo.
Idź na plażę na drugim krańcu wyspy.
Na drugim krańcu?
- Co? - No coś ty?
Co jest grane?
Drugi kraniec?
- Co tam jest? - Chwila.
- Jest jeszcze ktoś? - Znów?
Brakuje jednej kobiety.
- Ciekawe, kto to. - Nie?
Myślę, że to nowa uczestniczka.
O Boże! Ale się boję!
Nie ma mowy!
- Chyba ma rację. - Ale niespodzianka.
- Nowa uczestniczka. - Mam ciarki.
- Rety. - Ja też.
Ojej.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Gorąco, prawda?
Cześć, nazywam się Cho Min-ji.
Boże drogi, jest piękna.
To będzie przełom.
Ojej, to jest…
Moje atuty? Jestem słodka, optymistyczna i mam ładny tyłeczek.
Zostałam obdarzona dobrymi genami.
Gdy chodziłam do szkoły, wszyscy znali Min-ji z Yeouido.
Tak słyszałam.
Gdy zrobię sobie makijaż i się wystroję,
przynajmniej jeden chłopak do mnie zarywa.
Wierzycie mi, prawda? Ale głupio.
Zgłosiłam się do show
z nadzieją, że spotkam kogoś niezwykłego,
kto wywrze na mnie ogromne wrażenie.
Widocznie nie bez powodu wchodzę do programu w połowie sezonu.
Pozwolę sobie na szczere wyznanie.
Min-ji tu jest i pozostanie.
Czekaj na mnie, kochanie!
Poważna konkurentka.
Spodobała mu się.
Rany.
Gdy spojrzała w obiektyw…
- Byłem wstrząśnięty. - Podniecił się.
- Serio… - Zaczynam się pocić.
Wiecie, co mi przyszło do głowy, gdy ją zobaczyłem?
Wygląda jak połączenie pozostałych pięciu kobiet.
Naprawdę?
- Trudno to przebić. - Oczarowała cię, prawda?
- Skądże. - Mów szczerze.
Jest pogodna i ma świetną figurę.
Jest bardzo atrakcyjna.
- Chcę ją zobaczyć w akcji. - Mężczyźni będą zachwyceni.
Od razu ich oczaruje.
Nowa twarz.
Kobiety niech się boją.
- Będzie ostro. - Tak.
- Miło poznać. - Miło poznać.
RANDKA MIN-JI I MIN-WOO
Jak się nazywasz?
Jestem Cho Min-ji.
- Cho Min-ji? - Tak.
Choi Min-woo.
- Choi Min-woo. - Tak.
- Słyszałam w komunikacie. - Tak?
Pewnie jesteś zdenerwowana.
Tak, jestem.
- To stresujące. - Tak.
Pewnie dziwnie się tak pojawić w połowie.
Co zrobić?
Pierwszy dzień jest trudny. Też się stresowałem.
- Masz rację. - Mam nadzieję, że się rozluźnisz.
Tak. Dziękuję.
Już się zrelaksowałam.
- Już? - Tak.
- Wpasujesz się. - Dobra.
- W razie stresu… - Pomóż.
- Pomóż mi się wpasować. - Jasne.
Miło mi. Mieszkam w Piekle.
RANDKA CHO MIN-JI i PARK MIN-KYU
Nie martw się. Jest na co czekać.
- Serio? - Tak.
Już mi lepiej.
- Trochę się bałam. - W porządku.
Coś się chyba…
Lee Gwan-hee.
Idź na plażę na drugim krańcu wyspy.
- Zaraz wracam. - Powodzenia.
Wrócę szybko.
Gwan-hee się podjarał.
„Gwan-hee się podjarał”.
O nie. On chyba teraz…
- Chodzi o jego reputację. - Taki jest.
Nie uważacie, że on jej się podoba, skoro tak o nim mówi?
- Albo to, albo… - Może.
Cześć.
- Siedzisz tu już jakiś czas. - Skąd wiesz?
RANDKA CHO MIN-JI I LEE GWAN-HEE
- Są też napoje. - Są.
Dzięki tobie mogę się napić.
Jak się nazywasz?
Czemu mnie nie pytasz o imię?
Bo ty mnie nie spytałaś.
Jak się nazywasz?
Jestem Cho Min-ji.
- Min-ji? - Tak.
Łatwo zapamiętać.
- Tak. - Moje jest trudniejsze.
- Jak masz na imię? - Gwan-hee.
- Gwan-hee? - Tak, Lee Gwan-hee.
- Lee Gwan-hee? - Tak.
Zapamiętam.
Min-ji to pospolite imię, prawda?
Tak.
Ale Gwan-hee jest niespotykane.
- Jest… - Wyglądasz jak Gwan-hee.
Rety. Ale ona ma rację.
Tak powinien wyglądać Gwan-hee.
Wyglądasz jak Gwan-hee.
Pasuje do ciebie.
Co to znaczy wyglądać jak Gwan-hee?
- Tak jak ty. - Aha.
Dzięki.
Jak na ciebie wpadnę dziś czy jutro,
sprawdzę, czy pamiętasz moje imię.
Twój strój pasuje kolorem do tego.
Serio? Jest bardziej taki.
Nie widziałem nikogo w takim kolorze.
- Nigdy? - Tak, nigdy.
- Tylko na… - Dziś zobaczyłeś.
…kapeluszach lub dodatkach.
Dobrze mi w tym?
Tak, wyglądasz jak trawa. Kojarzysz mi się z nią.
- Mówiłaś, że wyglądam jak Gwan-hee. - To był komplement.
- Mój też. - Serio?
Trawa jest piękna.
Jest.
Nikt się tak nie ubiera. Wyróżniasz się.
Moim ideałem jest kobieta spokojna i łagodna.
Poczułem, że Min-ji może być taką osobą
już po pierwszej rozmowie.
O rety, Gwan-hee. Uwielbiam cię.
To sitcom czy co?
- Każdą lubi w 25%. - Właśnie.
Teraz tylko w 25%.
Można na niego liczyć.
Zostało siedem osób.
- Tak. - Poznałeś wszystkie?
Tak.
Fajnie jest?
Bardzo.
- Serio? - Tak.
- Jest na co czekać? - Pewnie.
- Naprawdę? - Tak.
- Nazywam się Yun Ha-bin. - Yun Ha-bin?
- Tak. - Jestem Cho Min-ji.
- Cho Min-ji? - Tak.
- Stylizowałaś się na Dipsy? - Co?
Co u licha?
- Ha-bin. - Dipsy?
Ha-bin, przestań.
Dipsy z Teletubisiów.
- Stylizowałaś się na Dipsy? - Co?
Nie.
- Chodziło mi o świeży wygląd. - Tak?
„Dipsy”?
Hej, czekaj.
- Jestem jak Dipsy? - Nie.
Podoba mi się kolor.
- Kłamiesz. - Nie. Serio.
Dzięki.
RANDKA CHO MIN-JI I LEE JIN-SEOK
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Dalej, Jin-seok.
Masz to.
Będzie ciekawie.
To będzie interesujące.
- Miło cię poznać. - Tak, wzajemnie.
- Wszystko dobrze? - Słucham?
Wszystko dobrze?
U mnie?
- Tak. - Co masz na myśli?
Grzecznie spytałem.
Wymienimy się imionami?
- Tak. - Jestem Lee Jin-seok.
- Lee Jin… - Jin-seok.
- Seok? - Tak.
- A ty? - Cho Min-ji.
Min-ji. Rozumiem.
Ktoś powiedział, że wygląda jak trawa.
- Sukienka? - Tak.
Ktoś inny nazwał mnie Dipsy.
- Dipsy? - Okropne, co?
To trochę…
Chyba żartował, mówiąc, że wyglądam jak Dipsy.
To bardzo nostalgiczne imię.
Uwielbiałam Teletubisie.
- Ja też. - Tak?
- Tak. - Byłam wielką fanką.
- Ja też. - Serio?
- Tak. - Miałam takie pluszaki.
- Dasz jednego? - Już nie mam.
- Lubiłem Tinky-Winky. - Ja też.
Aha. Co jeszcze lubiłaś?
- Oprócz Tinky-Winky? - Tak.
- Nie, oprócz Teletubisiów. - Co ja mówię?
Skoro mowa o stroju, świetnie ci w tej sukience.
- Tak? - Tak.
To niełatwy kolor.
Stresuję się.
To coś nowego.
Osłabiła opanowanie Jin-seoka?
Ma podobną aurę jak Min-young.
- Jest żywa. - Tak.
Niełatwo taką nosić, ale świetnie ci w niej.
- Dziękuję. - Jasne.
- Dostanę coś w zamian? - Mam tylko to.
Dziękuję.
Gdy tylko poznałem Min-ji,
wydała mi się atrakcyjna i czarująca.
Cześć.
- Cześć. Dobrze poszło? - Tak.
Jak było?
Zupełnie inaczej.
- Nowa. - Byłeś ostatni.
To jaka ona jest?
Wydaje się bardzo miła.
Różni się od dziewczyn tutaj.
A ty lubisz takie miłe.
- Przesłuchujesz mnie? - Nie, tylko pytam.
- Lubisz miłe dziewczyny. - Każdy ma…
Won-ik ucieka.
- Odchodzi. - „Ale niezręcznie. Spływam”.
- Jest bystry. - Szybki.
- Lubisz miłe dziewczyny. - Każdy ma jakieś atuty.
Aha.
Ale kto wie? Dopiero ją poznałem.
- Stresujesz się? - Czemu?
Nie stresuję się.
- Na to wygląda. - Nie.
- Tak. - Nie.
- Przesłuchujesz mnie? - Tak.
Głuptas.
Uznaję, że się stresujesz.
Jak chcesz. Co wolisz?
Powinnaś się stresować.
Może trochę.
- Co? - Trochę.
- Co to było? - Nie powinnam.
- Bądź miła, póki go masz. - Właśnie.
- Albo go straci. - Tak.
Dziś możliwość wyboru partnera do Raju
dostanie tylko nowa uczestniczka.
- Wiedziałem. - Min-ji.
- Jak myślisz, kto pójdzie? - Nie mam pojęcia.
- Ciekawe, kogo wskaże. - Za chwilę
wybierze dwóch uczestników i natychmiast udadzą się do Raju.
Dwóch uczestników?
Wszyscy…
- Co? - Dwóch?
- Wybierze dwóch?
Dwóch…
Jeszcze jej nawet nie poznałyśmy.
Wiem.
Najpierw zazdrościłam jej, że pójdzie do Raju.
Tym bardziej, że idzie tam z dwoma facetami.
Jak to będzie, gdy trafi do Raju z dwoma mężczyznami?
Byłam…
zaciekawiona. To coś nowego.
- To nowość. - Tak.
Wybierze dwóch mężczyzn i udadzą się do Raju.
Kogo wskaże?
Oby tym razem poszedł Jin-seok.
Właśnie.
Min-young pogadałaby z innymi bez jego obecności.
- Na pewno pójdzie Jin-seok. - Tak.
Gdybym miał wybrać kogoś innego, byłby to Gwan-hee.
- Przeczuwałem to. - Właśnie.
Stawiam, że Min-woo i Gwan-hee.
- Prawda? Kto? - Ta dwójka?
Min-woo i Gwan-hee?
- Też myślę, że Gwan-hee. - Robi niezłe pierwsze wrażenie.
Mógł się jej spodobać.
Tak, jest zabawny.
- Tak. - Jest zabawny.
Wszyscy mówimy, że Gwan-hee.
- Tak. - Tak, masz rację.
Teraz wybierzemy pary, które udadzą się na randkę do Raju.
Pierwszą osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Pierwszą osobą jest…
- Stresuję się. - Ja też.
- Ale nerwy. Jak będzie? - Ja się nie przejmuję.
My też się denerwujemy.
Zaraz będę miał załamanie nerwowe.
Właśnie.
Jin-seok jest zdenerwowany.
- Prawda? - Spodobała mu się.
- Tak. - Super.
Świetnie.
Rewelacja.
Czuję, że to będzie Jin-seok. To zabawny gość.
Tak.
Pierwszą osobą jest…
No powiedz już.
Choi Min-woo.
- Co? - Tak.
Min-woo idzie.
Wiedziałem.
- Wiedziałam. - Tak myśleliśmy.
- Min-woo idzie. - Choi Min-woo.
Proszę wyjść przed kwaterę.
Rety, Min-woo idzie do Raju.
Cześć.
Znów się widzimy.
Zatem Gwan-hee albo Jin-seok.
Myślę, że Gwan-hee.
- Gwan-hee? - Tak.
Wskaż Jin-seoka.
- Oby go wybrała. - Tak.
Drugą osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Drugą osobą jest…
Dłonie mi się pocą.
Drugą osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Lee Jin-seok.
Że co?
Jin-seok!
Ludzie, dlaczego klaszczemy?
Mogę już iść do domu.
Powinien pójść.
- To szansa dla Min-young. - Fakt.
Będzie mogła porozmawiać z innymi.
- Ale satysfakcja. - No nie?
- Tak. - Musi pokazać swój urok.
Lee Jin-seok.
Co?
Lee Jin-seok, wyjdź, proszę, przed kwaterę.
Lee Jin-seok.
Co?
Lee Jin-seok, wyjdź, proszę, przed kwaterę.
Jin-seok? Miałam przeczucie.
Powiedział, że ona jest moim przeciwieństwem.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Jin-seok może się nagle w niej zakochać i pójść na całość.
- To możliwe. - Tak.
- Min-young na to nie zasłużyła. - Nie.
Ona też się boi.
Wszystko może się zdarzyć.
Wszystko jest możliwe.
Więc nie będziesz zaskoczona.
Idziemy?
Na dół.
- Tam? - Tak.
Jeszcze tam nie byłam.
- Ojej. - Ostrożnie.
- Dobrze. - Opieraj się na mnie.
Czekaj.
- Dziękuję. - Ostrożnie.
- Ojej. - Idź po piasku.
Może powinnam.
Nie skalecz się.
Jeszcze nie poznałam dziewczyn.
- Tak. - Pewnie nie.
- Nie. - Żadnej?
Od jutra będziesz z nimi spędzać dużo czasu.
Wszystkie są miłe.
Ja też jestem miła.
Na to wygląda.
Najmilsza.
Rzeczywiście wybrała przeciwieństwa.
To prawda.
- W Raju będzie fajnie. - Tak.
Jin-seok jest zabawny.
Min-woo poszedł dziś do Raju.
Tak. Tylko ja tam jeszcze nie byłem.
Oni są przeciwieństwami.
Wzięła szczeniaka i wilka.
Jestem w szoku.
Chciałam dziś porozmawiać z Min-woo,
ale poszedł do Raju.
I to nie na parę godzin.
Zanocuje tam i wróci jutro.
Spędziliśmy ze sobą mało czasu,
dlatego chyba jestem rozczarowana.
Si-eun bardzo się w nim zadurzyła.
Chciała porozmawiać, ale poszedł do Raju.
- Prawda? - Tak.
Wreszcie zaczęli się kontaktować.
Si-eun i Min-young, które zostały, wyglądają trochę…
- Widać, że są zdenerwowane. - Tak.
Wszystko zależy od tego, jak tych dwóch się zmieni
- po powrocie z Raju. - Tak.
Po przybyciu Min-ji wszystko się chyba zmieni.
Tak.
Możemy zostać w środku?
Czemu?
To jedyna okazja, żeby wejść do naszej kwatery.
Myślisz, że nie mam powodzenia.
Masz powodzenie.
- Tak? - Tak.
Trafna odpowiedź.
- Na to wygląda. - Tak jest.
- Ha-jeong. - Widzicie to?
Miejsce Ha-jeong jest przy Gwan-hee.
O czym myślisz?
- Ja? - Tak.
Ja…
Odkąd wróciliśmy, nie mogę cię rozgryźć.
- Z Raju? - Tak, odkąd wróciliśmy.
- Ty i ja? - Tak.
O czym myślisz?
Nie jestem pewna swoich uczuć.
A ciebie wszystko ciekawi, tak?
Przede wszystkim
wczoraj powiedziałem, że interesują mnie trzy osoby.
- Tak. - Ogłosiłem to, myśląc,
że jedna z nich mnie zagada albo…
Dlaczego sam nie zagadasz?
Bo wykonałem pierwszy ruch, wskazując trzy osoby.
- Ale… - Nie sądzę.
Ale z tej trójki, gdyby Gyu-ri też chciała mnie poznać…
Mówiłeś, że tak samo się nami interesujesz.
Nie poczułam się dobrze, słysząc to. A ty…
Moim zdaniem nie powinieneś tego mówić.
- Właśnie. - Ha-jeong ma rację.
- Musi dostać nauczkę. - I zejść na ziemię.
Przyjęłyśmy to tak:
„Ja coś obwieściłem, a teraz działajcie”.
Tak się poczułam.
- Wiesz? - O to chodziło.
- Właśnie. - Tak.
To nas nie przekonało do działania. Bo niby dlaczego?
Więc twierdzisz…
Kobieta chce, żeby to facet zrobił pierwszy krok.
Powiedzmy to sobie szczerze.
Jesteśmy ładne i podrywa nas wielu mężczyzn.
- Słyszeliście? - Dobry Boże, Ha-jeong.
- Jest najlepsza. - Ma rację.
- Lubię ją. - Jest szczera.
Jesteśmy ładne i podrywa nas wielu mężczyzn.
Mówiąc tak, tylko nas obraziłeś.
A gdybym ja powiedziała:
„Podoba mi się Gwan-hee, ten i tamten.
Chciałabym poznać wszystkich trzech”.
Nie poczułbyś się tak samo?
Postaw się w mojej sytuacji.
Myślę, że jeśli chodzi o mnie,
wolałbym tak.
- Daj spokój. - Nie upieraj się.
- Właśnie. - Przesadza.
Każda mogła to odebrać inaczej.
Ty możesz ze mną nie rozmawiać, dopóki ja cię nie zagadnę,
ale Gyu-ri i Hye-seon mogą zrobić pierwszy krok.
Wtedy bym się zrewanżował i poznawał je lepiej.
Skoro tak uważasz, rób tak dalej.
- No cóż… - Myślę, że…
Wyraziłam się jasno o tym, jak bardzo jestem tobą zainteresowana.
Skoro to do ciebie nie trafiło, szkoda.
Nie mogę zrobić nic więcej…
Nie, ja też. Oboje to poczuliśmy.
Twierdziłeś, że nie, i chciałeś, żebym to lepiej wyraziła.
- Ale ja nie chcę… - Czułem to, ale…
Ja już nie chcę tego robić.
Zrobiłam dosyć, ale ty chciałbyś więcej.
Mówisz o rewanżowaniu się, ale to ja miałabym wszystko zrobić.
To nieprawda.
Ale tak się zachowujesz. Tak to odebrałam.
Od początku byłam z tobą szczera.
Powiedziałam, że mi się podobasz.
- Szczerze. - Tak.
Czy ty zrobiłeś następny krok? Nie zrobiłeś.
- Więc… - Ja miałabym zrobić wszystko.
Miałabym powiedzieć, że bardziej mi się podobasz.
Taki byłeś.
Uważam, że ja próbowałam.
Jeśli zakończysz wszystko ze mną przez te słowa, nie obchodzi mnie to.
Starałam się.
Jak ze mną zrywasz, to ja z tobą.
Dobrze powiedziała.
Krzyżyk na drogę.
To prawda.
A gdybym ci powiedziała, że jestem w tobie zakochana?
Powiesz mi, że postawisz tylko na mnie?
Nie, prawda?
- Jak mi wyznasz miłość? - Tak.
Ale ty chcesz poznać Gyu-ri, Hye-seon i całą resztę.
Dlatego to wyznałem wam trzem.
Ale gdybyś się wysiliła i zrobiła kolejny krok, choćby dzisiaj,
to wiadomo, że byłabyś moim pierwszym wyborem.
O to mi chodzi.
Chodzi o to, że chcesz, by któraś z dziewczyn cię zagadała.
Nie, nie musicie.
Ja tylko mam taką nadzieję.
Ale to nie jest coś, co mi się należy.
Jeśli żadna z was nic nie zrobi, to trudno.
Nieważne.
Nie twierdzę, że źle postępujesz,
ale to trochę obraźliwe,
że tak otwarcie zostawiasz sobie wyjścia awaryjne.
To niegrzeczne.
- Naprawdę? - Tak.
To prawda, że mogłem to powiedzieć
- trochę… - Prawda?
To mogło się wydać niegrzeczne.
Tak, to było trochę obraźliwe.
Dobrze. Przepraszam.
Nie musisz mnie przepraszać.
Mam nadzieję, że nie wkurzyły cię moje wczorajsze słowa.
Nie jestem zła.
Widzę, że jesteś.
To nie dlatego.
Nie uraziło mnie to, że wybrałeś trzy kobiety.
- Nieważne. - Wkurza mnie twoje zachowanie.
Uważasz, że jestem zazdrosna?
Chodźmy.
Sama wyjdę.
Niewiele pamiętam. Byłam zmartwiona
i tak szybko mówiłam, jakbym rapowała.
Nie chcę się go trzymać, żeby tylko z nim być.
- Rety. - Ha-jeong wie, czego chce.
I we wszystkim ma rację.
- Nie powiedziała nic złego. - Nic.
W ostatnim wywiadzie wyznała,
że nie chce być jedyną aktywną stroną,
ale chyba nie odtrąciłaby Gwan-hee, gdyby do niej podszedł.
Myślę, że nie.
Chce, żeby Gwan-hee wykazał inicjatywę.
Wydaje mi się, że Gwan-hee zacznie się dystansować od Ha-jeong.
- Tak. - To zawodowy sportowiec.
- Pewnie jest uparty. - Jest.
Ha-jeong nie podoba mu się aż tak, by zrezygnował z egoizmu.
Uważam, że dała mu ważną życiową nauczkę.
Tak.
Ale jestem ciekaw, jak to się rozegra.
Czy on się zmieni?
- Czy pozostanie egoistą? - Czy ją przekreśli?
Mogła stracić w jego oczach.
Ciekawe, jak to się potoczy.
RAJ CHO MIN-JI, CHOI MIN-WOO I LEE JIN-SEOK
Rety, to szaleństwo.
Otwórzmy przed nią drzwi.
- Jaka ładna. - Wsiadamy?
Jak ładnie w środku.
Ale jestem podekscytowana!
- Nie spodziewałam się tego. - Ja też.
Prawda?
Jestem zaskoczony, że tu trafiłem.
Toast?
- Nie znam się na alkoholu. - Nie?
- Nie. - Nie pijesz?
Toast mogę wznieść.
Łyczek.
Chce mi się pić.
O nie! Ojej.
O rety.
- O matko. - W porządku.
Chyba nie mamy chusteczek.
- Pestka. - Co teraz?
Nie szkodzi.
Nie przejmujesz się?
Nie.
Będziesz pachniał alkoholem.
Nieważne.
Uwielbiam Jin-seoka.
Ojej, Jin-seok.
Chciałbym go nazwać „starym”.
„Stary”.
- Proszę. - Dziękuję.
Bawmy się i delektujmy pysznym jedzeniem.
- Marzyliśmy o czymś smacznym. - Aha.
Nie byłem jeszcze w Raju.
Ciekawe, co jest na obiad.
Bataty?
- Nie zapeszaj. - Myślałem o tamtych.
- W Raju. - Mówisz o nas.
- Myślał o nas. - O nas.
Martwisz się o kogoś w Piekle?
Nie, o nikogo.
Aha…
O nikogo?
- O nie. - Martwi się.
Tak.
Taki już jest.
Masz oryginalny urok.
- Przyszłaś w połowie. - Tak.
Jak wielki trzeba mieć urok,
żeby przyłączyć się do nas w połowie programu?
- Trudno ci uwierzyć w jej urok? - Cóż…
- To prawda? - Tak.
- Jestem urocza? - Jesteś.
Ale potrzebny jest ogromny urok, żeby móc rywalizować.
Pozostali z nas spędzili trochę czasu razem
i podzielili się już uczuciami do siebie.
Gdy cię poznałem, zrozumiałem to.
Jin-seok się zakochał.
Niedobrze. Zadurzył się.
Min-woo nie ma tu szans.
Ona ciągle patrzy na Jin-seoka.
Ktoś porównał moją sukienkę do trawy.
Kto tak powiedział?
- Gwan-hee? - Wyglądał na wrażliwca.
Czy to był Won-ik?
Tak, to był on.
Nie sądziłem, że powie coś takiego.
Kto powiedział „Dipsy”?
- Kto to był? - Pewnie Gwan-hee.
- W czerwonej koszuli? - Tak, Gwan… Chyba tak.
- Czerwona koszula. - Tak.
Gwan-hee jest zabawny.
- Typ żartownisia? - Żartowniś.
- Jest elokwentny. - I szczery.
Trochę nieokrzesany, ale zabawny.
Więc jest zabawny.
Ma swój urok.
- Długa droga. - Tak.
Słońce zaszło.
Co mogliby robić w trójkę?
- To chyba nie jest Raj. - Nie.
To dacza?
Nic nie widać przez przyciemnione szyby.
Zaczynam się denerwować.
To było straszne.
Musi wybrać jednego z nich?
- Poważnie? - Serio?
To szalone.
Cho Min-ji, dziś w Raju
udasz się na randkę z kolacją i randkę na basenie.
Wybierz, proszę, mężczyznę, z którym zjesz kolację.
- O rety. To… - Brutalne.
- Ojej. - Jeden z was nie zje kolacji?
Może tak być.
To szalone.
To trudne dla Min-ji.
Na miejscu chłopaków
chciałbym pójść na kolację, ale nie chciałbym też stracić basenu.
Tam się dzieją ważne rzeczy.
Dla Jin-younga też.
Przeżyłeś to.
- Tak. - Znasz to.
To prawda.
Randka z kolacją…
Ojej, przepraszam.
Nie szkodzi.
- Na razie. - Spoko.
Jak ładnie.
- Prawda? - Piękny widok.
Więc tak to się robi.
- Idziemy? - Czemu nie idziesz?
Ja prowadzę.
- Przepraszam. - Niesamowity widok.
Uwielbiam takie miejsca.
RAJ CHO MIN-JI I CHOI MIN-WOO
To nasze miejsce.
- Tutaj? - Dziwnie.
Prawda?
Ciekawe, co dostaniemy.
Jaki ładny widok.
- Tak. - Byłabym przegapiła.
- Wyspa Jeju jest piękna. - Prawda?
Tak.
To relaksujący widok.
Masz rację.
- Naleję państwu wina. - Dobry wieczór.
Dziękuję.
Smacznego.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Na zdrowie.
- Nie musisz pić. - Dobrze.
Masz jakieś pytania do mnie?
- Pytania? - Tak.
Z czego żyjesz?
Czuję, że może to mieć związek z kamerami.
Mogę powiedzieć? Nie jestem niecierpliwa?
Nie, powiedz.
Studiuję, żeby zostać prezenterką.
To do ciebie pasuje.
- Tak? - Tak.
Jeszcze nie ukończyłam studiów.
- Chcesz być prezenterką? - Tak.
Studiuję ekonomię na Ewha Womans University
i chcę zostać prezenterką.
Przygotowuję się do tego zawodu
w grupach badawczych w prywatnym instytucie.
W tygodniu wstaję, studiuję gazety
i czytam na głos wiadomości,
żeby trenować wokalizację i wymowę.
Ministerstwo Kultury, Sportu i Turystyki bada sprawę
organizacji branżowej.
Zmienił jej się głos.
Jest nie tylko ładna, ale i inteligentna.
To niesprawiedliwe.
Tak, to do ciebie pasuje.
- Naprawdę? - Prezenterka.
To mój cel. Ostatnio ciężko pracuję.
Wyglądasz jak model.
Jesteś wysoki.
Masz rację. Jestem modelem.
To do ciebie pasuje.
Jestem modelem od sześciu lat.
Zwykle gram w reklamach firm odzieżowych
i biorę udział w pokazach mody, np. w Seoul Fashion Week.
Uwielbiam pracę modela
ze względu na emocje związane z występowaniem przed widownią.
Dlatego tak lubię tę pracę.
CHOI MIN-WOO - MODEL
Rozumiem. To do ciebie pasuje.
Czekaj. Możesz być młodszy ode mnie.
- Co jest ze mną? - Co…
Dlaczego tak myślisz?
- Możesz być młodszy. - Tak.
Masz 25 do 30 lat?
- Ja, 25 do 30? - Może jesteśmy rówieśnikami.
Masz 25 lat?
Dwadzieścia pięć?
Powiemy?
- Mówimy? - Mam 26 lat.
- Dwadzieścia sześć? - Nie ma sensu ukrywać.
Jesteś ode mnie młodszy?
Czyżbyś miał ze 23 lata?
Nie. Powiedzieć ci?
Mam 24 lata.
- Co? - Ojej!
Naprawdę?
Urodził się w 2000 roku.
- W 2000? - I ma taki głos?
Nie tylko głos, ale i wygląd.
Może dlatego się nie odzywał.
Masz 24 lata? Jestem starsza.
Jaki masz ideał mężczyzny?
Lubisz facetów z poczuciem humoru?
- Tak, skąd wiesz? - Zabawnych?
- Tylko pytam. - Rozumiem. Tak.
- Co jeszcze? - Zabawnych i mądrych.
- Którzy wiedzą, co mówią. - Rozumiem.
Takich…
Niedobrze dla niego.
Nie ma poczucia humoru.
Min-woo jest od tego daleki.
Nie sądziłem, że mnie wybierzesz.
- Dlaczego? - Za szybko odszedłem.
Myślałem, że nie masz powodu mnie wybrać.
Nie wybrałam cię dlatego, że dużo rozmawialiśmy.
Tak.
Z wyglądu jesteś najbliższy mojego ideału.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś szczera.
Tak? Powinnam o tym mówić subtelniej?
- Nie. Świetnie. - Jesteś przystojny.
- Lubię szczerość. - Jestem subtelna?
- Tak? - Uznałam, że byłoby miło
spędzić z tobą czas.
- Rozumiem. - Tak.
Poza tym byłeś dla mnie bardzo miły.
- Serio? - Tak.
Zachęciłaś mnie do tego.
- Tak? - Tak.
Będąc w Piekle, sporo rozmyślałem.
- Nie wykazywałem inicjatywy. - Byłeś tam od początku.
Tak.
PIEKŁO
Ciekawe, kto wykona pierwszy ruch,
gdy dotrze tu nowa uczestniczka.
- Na pewno… - Jaka ona jest?
Nie poznałyśmy jej.
No cóż…
Wydawała się opanowana.
Chyba lubi pierwsza wychodzić z inicjatywą.
Typ osoby, która lubi rozmawiać z ludźmi.
Rozumiem. Chętnie ją poznam.
- O czym myślisz? - Ja?
Próbuję odgadnąć, kim jesteś teraz najbardziej zainteresowana,
ale trudno powiedzieć.
Chciałam dziś porozmawiać z Min-woo.
- Aha. - Gdy rozmawialiśmy, byliśmy skrępowani.
Później spędziliśmy razem trochę czasu. Wydał mi się małomówny,
ale jest męski i odważny.
Myślałam, że się zmieni po poważniejszej rozmowie,
ale nowa uczestniczka go porwała.
I jesteś rozczarowana.
Chciałam do niego podejść i pogadać, ale nie mogłam.
Ciągle o tym myślę, ale niełatwo to zrobić.
Szukaj okazji, żeby zadziałać.
Będę szukać.
Pokonaj nową w następnej grze.
- Mam ją pokonać? - Tak.
Wygram tę grę.
RAJ CHO MIN-JI I LEE JIN-SEOK
- Cześć. - Cześć.
- Myślałam, że rozmawiamy swobodnie. - Zgadza się.
Fajnie będzie się ich oglądać.
- Zjadłeś? - Tak, zjadłem.
- To dobrze. - Jadłeś kolację?
Dobrze się rozmawiało?
Trochę niezręcznie.
- Z Min-woo? - Tak.
Może dlatego, że się nie znacie.
Tak, chyba dlatego.
Gdy zostaliśmy sami, było nieswojo.
Krótko się znacie, pewnie dlatego.
Ale odniosłem wrażenie,
że byłaś bardzo taktowna.
- Tak myślę. - Czemu?
Poczułem, że jesteś troskliwa.
- W trzy sekundy? - Tak.
Min-woo mówił, że był głodny.
Prawda?
Wzięłaś to pod uwagę, podejmując decyzję?
Wzięłam.
Ty już byłeś w Raju,
- więc już jadłeś pyszności. - Zgadza się.
Głównie dlatego. Poza tym był głodny.
Dlatego.
Pomyślałem, że jesteś bardzo taktowna.
- Naprawdę? - To zrobiło na mnie wrażenie.
„Jest bardzo troskliwa”.
- Wyłapałeś to. - Tak.
A ile masz lat? Możesz być młodszy ode mnie.
- Tak. - Zobacz.
Mam wstążkę, dla urody.
Świetnie wyglądasz.
Atrakcyjna.
Ładna.
Do twarzy ci z ładnymi rzeczami.
- Naprawdę? - Tak.
To też niezłe.
Ta para jest…
- Zakochał się. - O nie.
Już się zadurzył.
Min-young powinna go lepiej traktować.
Chcesz przymierzyć?
- To? Daj mi. - Serio?
- Co to? - Wstążka.
Już zawsze będzie mnie prześladować.
Dobrze ci w niej.
- Dzięki. - Zatrzymaj ją.
Noś ją w Piekle. Będziesz miał powodzenie.
Żadna mnie nie wybierze.
To nieprawda.
- Nie. - Ładnie wyglądasz.
Ja, ładnie?
Ty też ładnie wyglądasz.
- Tak jak ty? - Wyglądałaś ładnie.
Żartuję. Ty też.
- Co to? - Cóż…
- Chcesz? - Jasne.
- Rety. - Ojej.
- Jest taka czuła. - Urocza.
Tak.
- Chcesz? - Tak.
Jesteś cudowna.
- Co? Ja? - Ty.
Nie zgadzasz się?
Smaczne.
- Chcesz jeszcze? - Nie tego. Czegoś innego.
- Też wygląda nieźle. - Okej.
I to.
W każdym razie…
Możesz nie być starszy.
Możesz być młodszy.
Chyba wiem, ile masz lat.
- Dwadzieścia sześć? - Tak.
Masz 26 lat.
Masz 26 lat? Dobrze.
Ty masz 30 czy 31?
- Tak, mam 31 lat. - Rozumiem, 31.
Mam pytanie.
Gdy mnie poznałeś, wydałam ci się radosna i pogodna?
- Tak, ale i elegancka. - Szykowna?
Coś pomiędzy pogodą ducha i elegancją.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś jak powiew świeżego powietrza.
A gdy zaczęliśmy rozmawiać,
od razu wydałaś mi się towarzyska
i nie byłaś nieśmiała.
Umiałaś prowadzić rozmowę
i byłaś elokwentna.
Same komplementy.
Nie komplementuję cię.
Tak cię odebrałem.
To ciekawe.
W jaki sposób wybrałaś…
- Ciebie? - …Min-woo i mnie?
No cóż…
- Jesteśmy przeciwnościami. - Tak.
Zgadnij mój typ idealny.
- Jaki jest idealny mężczyzna? - Zabawny.
- Tak? Rozumiem. - Tak.
- Nieźle. - Wesoły.
Fajnie się z tobą gadało. A gdy rozmawialiśmy,
to była nieprzerwana konwersacja.
Dużo się śmiałam.
W ogóle sporo się śmieję, ale przy tobie więcej.
Jaki masz ideał kobiety?
Lubię kobiety wesołe.
- Rozumiem. - Ty taka jesteś.
- Tak? - Tak.
Cieszę się.
- Nie lubię nudziarzy. - Masz wielki entuzjazm.
Świetnie, że dużo się śmiejesz.
Dużo.
To najlepsze cechy.
Masz rację.
Taka osoba jest w Piekle?
Już nie.
„Już nie”!
Super.
- „Już nie”. - Zakochał się.
- Ojej. - „Już nie”.
Już nie.
- Ojej. - „Już nie”.
Jaka mądra odpowiedź.
- Bardzo. - Nie mógł skłamać i zaprzeczyć
ani potwierdzić.
- Nie skłamał. - Nie skłamał.
- „Już nie”. - Tak.
„Już nie”.
- Cudo. - Najlepsza odpowiedź,
- jaka istniała. - Jest najlepszy.
- Spodobał mi się Jin-seok. - Mnie też.
- To było super. - Równy gość.
PIEKŁO
Kiedy wróci Jin-seok?
Chcę z nim pobyć.
Może mi się wydaje, ale jest samotnie,
gdy odchodzi ktoś, z kim coś cię łączy.
Tak się teraz czuję.
Chciałam dziś porozmawiać z Jin-seokiem,
- bo żałowałam wczorajszego dnia. - Rozumiem.
Szczerze, wczoraj byłam trochę poirytowana.
- Ale czym ją zirytował? - Właśnie.
Złe wyczucie czasu.
Powinna go lepiej traktować.
Ma zaciekłe konkurentki.
Jesteś skołowana po jego wyjściu?
Na początku było dobrze.
Więc myślałam, że wcale mi się nie podoba.
Później zrozumiałam, że może po tym zmienić zdanie.
Tak, może.
- A jeśli zmieni? - Dlatego się boję.
- To znaczy… - O to chodzi?
Skoro się boisz, że on może zmienić zdanie,
- to znaczy, że coś do niego czujesz. - Myślisz?
Gdy o tym rozmawiam,
dochodzę do wniosku, że może naprawdę coś do niego czuję.
- Rozumiesz? - Tak.
Ale zirytował mnie, za bardzo się otwierając publicznie.
Ale gdyby przestał to robić, nagle poczujesz w środku pustkę.
A gdy zobaczysz, że ktoś, kto cię podrywał,
zaprzyjaźnia się z inną, będziesz naprawdę wkurzona.
Byłabym wtedy poirytowana.
- No jasne. To zazdrość. - Nie chcę tego.
Na pewno się zaprzyjaźnią.
To zazdrość.
- Tak? - Tak.
Słuchaj.
A jak tej nowej spodoba się Jin-seok?
Będzie rywalizacja. A wtedy…
Nie cierpię rywalizacji.
Ale po to tu jesteśmy.
Ale nie lubię tego.
Zrób krok i pogadaj z nim jutro.
A jeśli straci zainteresowanie mną?
Spróbuj jutro wykorzystać szansę.
Min-kyu dobrze jej radzi.
- Min-young chyba to przeżywa. - Chyba tak.
- Wyleje morze łez. - Tak.
RAJ CHO MIN-JI I LEE JIN-SEOK
Dawno już nie pływałam.
- Tak? Ja też. - Tak.
Byłeś w Raju niedawno.
Słyszałam, co wcześniej mówiłeś.
Daj spokój.
- Masz rację. Pływałem. - Jak moje włosy?
- Świetnie. - Tak?
Tak.
Chodźmy tutaj.
Tak?
- Pierwsze twoje pływanie tutaj? - Tak.
Złożę ci to.
Dobrze.
- Idziemy? - Jasne.
Dobrze.
Chcesz wejść pierwsza?
- Ja? Powinnam? - Tak.
- Głębiej niż myślałam. - Ostrożnie.
- Głęboko? - Tak.
- Nie za ciepło. - Nie.
To duży basen.
- Umiesz pływać. - Lubię wodę.
- Fajnie. - Tak.
Czemu się obracasz?
Pokaż mi numer.
Numer?
- Z nurkowaniem? - Trik.
- Pokaż, jak pływasz. - Nie mogę.
Ciepło tu, prawda?
- Chyba dobrze pływasz. - Tak?
Wyczytałeś mi to z twarzy?
Wyglądasz życzliwie. To najlepszy komplement.
Tak uważasz?
Tak. Ostre rysy twarzy sprawiają wrażenie nieprzystępności.
- Prawda? - Racja.
Ale jest przyjemnie.
- Jestem tu pierwszy raz. - Tu?
Jak tu jest po raz drugi?
Jestem tu pierwszy raz.
- Serio? - Tutaj, tak.
- Serio? - Tutaj.
- W tym basenie. - Tak. Pierwszy raz.
Który jest lepszy?
Tamten jest kryty, a ten nie.
Nie jest dziś zimno.
- Tam było zimno. - Serio?
Tak.
Dlaczego?
- Tam było fajniej? - Nie, tu jest lepiej.
Dlaczego?
- Znaczy, tam? - Nie, tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Lubię odkryte baseny.
Zła odpowiedź.
On wie, o co jej chodzi.
- Jest nieśmiały. - Tak.
- Ale ciepło. Zostańmy tu. - Dobrze.
Stąd wypływa. Stań tu.
- Ciepło. - Przyjemnie?
- Tak. - Stań tak.
- Stój tak dziesięć minut. - Nie.
Wybacz, ale nie chcę.
Ale nie wiem.
Raz ciepło, raz zimno. Basen nami manipuluje.
Udajesz niedostępnego?
- To obłęd. - Znów się to dzieje.
Udajesz niedostępnego?
Ja? Ja nic nie udaję.
Zatem?
Wszystko albo nic.
- Serio? Wszystko albo nic? - Tak.
A ty?
Dobrze się bawiłeś?
Odpowiedz mi wprost.
Myślałem, że się mną interesujesz.
Jasne, że tak.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Zmieniłaś zdanie?
Już nie wiem.
Serce mi zabiło do Min-woo.
Denerwuję się, gdy z tobą rozmawiam.
Nie rób nic dziwnego.
Powinnam do niego uderzyć?
Czekam na to.
Ale jest silna!
- To straszne. - Zawzięła się.
To nie są mistrzostwa UFC!
Nic nie pamiętam.
Teraz ty najbardziej mnie pociągasz.
Trudno to rozgryźć.
Zdecydowałaś się?
- Jestem tego bliska. - Serio?
Myślę, że…
najbardziej mi się podobasz.
Napisy: Dariusz Makulski