PIEKŁO SINGLI
Osobą, z którą chcę
pójść do Raju, jest…
Cho Min-ji.
- Mówiłem. - Wiedziałem, że ją wybierze.
- Jin-kyung, mogłaś się domyślić. - Właśnie.
Masz rację.
Przez chwilę zapomniałam, z kim mamy do czynienia.
Wyleciało mi z głowy.
- To Gwan-hee. - Tak jest.
Z nią jeszcze nie był.
- Gwan-hee. - Potrzebuje tego.
- Tak. - Pomyliłam go z kimś innym.
Ale to jest Gwan-hee.
Lee Gwan-hee wybrał
Cho Min-ji.
Wiedziałam!
Cho Min-ji, podaj dłoń Lee Gwan-hee
- i lećcie do Raju. - Miłego!
- Bawcie się dobrze. - Porozmawiamy.
Spytam go o zawód i wiek.
Hye-seon nie zmarkotniała.
Wydaje mi się, że mógł odpuścić Hye-seon.
- Kto? Gwan-hee? - Tak.
- O rety. - Biedna Ha-jeong.
- To jej normalna reakcja. - Tak.
Obie są rozczarowane.
Którędy idziemy?
Chodźmy.
Dziękuję.
Chodźmy.
Ojej!
Idziemy.
- Mamy się trzymać za ręce? - Czemu nie.
Trzymaj się mojego kciuka.
Kciuka? Dobrze.
Spodziewałaś się, że pójdziesz ze mną?
Nie przypuszczałam.
Hye-seon zaczęła, idąc do Raju z Won-ikiem.
Dlatego się zrewanżowałem, żeby zakosztowała tego samego.
Myślę, że ta wycieczka do Raju pomoże wyklarować sytuację
pomiędzy mną a Min-ji i Hye-seon.
Któryś z uczestników spotykał się z tyloma kobietami?
- Imponujące. - Nie pożałuje tego.
- Tak. - Ani trochę.
- Cieszy się każdą chwilą. - Nie żałuje.
Teraz Park Min-kyu, który był drugi.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Pewnie wybierze Gyu-ri.
Chwila. Być może nie.
Kim Gyu-ri.
Tak, oczywiście.
Kim Gyu-ri.
- Pa. - Kim Gyu-ri…
- Miłego. - …podaj dłoń Park Min-kyu
i udajcie się do Raju.
To ciekawe.
Szkoda, że nie mogę być z wami.
- Nie mów tak. - Przepraszam.
To pozytywny dylemat.
Cześć.
- Cześć. - Na razie.
Sytuacja się skomplikowała.
Daj rękę.
Chodźmy.
Ostrożnie.
Dasz drugą rękę?
Przepraszam.
Bardzo chciałem wygrać.
Przepraszam.
Wyszło na to samo.
Ważne, że mogłem cię wybrać.
Po części chciałam porozmawiać z Min-woo.
Dlatego trochę żałowałam, że tym razem nie mogłam zostać.
I wreszcie Son Won-ik, który był trzeci.
Son Won-ik, proszę wybrać osobę, z którą chcesz pójść do Raju.
To Won-ik.
- To ważna decyzja. - Owszem.
Skoro Min-woo tu jest, na pewno wybierze ciebie. Gdyby…
Nie wiem.
Byłaby niewielka szansa,
ale skoro Min-woo tu jest, wybierze ciebie.
Stresuję się.
Właściwie to boli mnie serce.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Może ją wybrać.
Yu Si-eun.
- Tak. - Wiedziałam.
- Nie miał wyboru. - Tak.
- Ten ich brak wyczucia czasu. - Ojej.
Son Won-ik wybrał Yu Si-eun.
Yu Si-eun.
Yu Si-eun, podaj rękę Son Won-ikowi i udajcie się do Raju.
Spróbuj się rozerwać.
Spróbuję.
- Pogadamy jutro. - Tak.
Masz cały pokój dla siebie. Śpij dobrze.
Bez niespodzianek.
Zgadza się.
Miałem nadzieję, że Gyu-ri albo Si-eun zostaną.
Wiecie co? Jest męską wersją Cho Min-ji.
Daj spokój.
Jin-kyung, nie stawiaj tylko na jedną osobę.
- Prawo tego nie zabrania. - Przepraszam.
- Jest tylko człowiekiem. - Za bardzo się przejęłam.
Spodziewałaś się, że dwa razy pójdziesz ze mną do Raju?
- Tak? - Nie, skądże.
- Prawda? A wczoraj… - Tak.
…nie poszlibyśmy, nawet gdybyś wygrała.
Ojej, to po prostu…
Ale dla Won-ika to najlepsze.
- Tak. - Absolutnie.
Min-woo czuje coś i do Si-eun, i do Gyu-ri,
- ale obie poszły. - Tak.
Min-woo nic już dziś nie powie.
Ta runda Piekła to dla niego koszmar.
Tak.
Niesamowita pogoda.
- Prawda? - Tak.
Co?
Po tym, co wczoraj zrobiłeś…
O czym mówisz?
Rety.
- Co? - Co?
Ja już nie wiem.
Czego?
Jesteś złośliwa.
- Nie, ty jesteś. - Dlaczego?
- Obgadywałam cię wczoraj. - Tak? Co mówiłaś?
Powiedziałam, co czuję, ale twierdzisz, że nie powinnam.
To irytujące.
Co? Kiedy ja…
Rety.
- Nie to miałem na myśli. - Okej.
Daj spokój!
Co?
No co? Co ja zrobiłem?
Co jest grane?
- Chyba lubi i Min-young. - Tak.
Tak.
Nie dąsaj się.
Nie dąsam się.
Dąsasz się.
- Ja? - Tak.
- Skądże. - Nie?
Na co miałbym się dąsać?
Nie wiem.
Przestań mówić, że nie wiesz.
Co cię gryzie?
- Nic. - To o co chodzi?
No to się pogódźmy.
Pogodziliśmy się.
Ja się nie gniewam.
Mówiłem, że dobrze by było pogadać też z innymi
i powiedziałem, żebyś tak zrobiła.
- Tak. - Rozumiem.
Nikt mnie nie interesuje.
Tylko ty.
Rozmawiamy tylko o tobie.
- O mnie? - Tak.
Wszystkie ci kibicują.
- Serio? - Tak.
Wyjaśniły mi to.
Przydało ci się.
Jak to?
Dlaczego?
Na początku byłaś skołowana.
Nie byłam!
- Ciągle… - Tak mówiłaś.
Ciągle ci mówiłam.
Będę gadał ze wszystkimi.
Dobrze. Gadaj.
Rób, co chcesz. Zobaczymy, co z tego będzie.
Pogadam ze wszystkimi.
No to gadaj.
Dobra. Pogadam.
Cofam to.
Bądź tylko ze mną.
Daj spokój. Nie bądź taki.
Co zrobiłem?
I znów zaczynasz.
Trudno mnie zdobyć.
Daruj sobie gierki.
- Gierki? - Tak.
To zdrowa gra.
Nieprawda.
Min-young jest bardziej opanowana.
- Jest urocza. - Tak.
- Chcę z tobą pojechać na wycieczkę. - A ja z tobą.
- Pojechalibyśmy, gdybym wygrał. - Prawda?
Może bym cię nie wybrał.
Idę sobie.
Dobra. Przepraszam.
Przestań mówić takie rzeczy.
A gdybym cię nie wybrał?
- Co wtedy? - Tak.
Powiedziałabym: „Nie żyjesz.
Co z tobą?”.
Na serio? Co z tobą nie tak?”.
Jesteś irytujący.
Lubię cię i nienawidzę.
- I to, i to? - Tak.
Rety, Min-young.
Wreszcie zaczęła mówić wprost, co czuje.
Już nie owija w bawełnę.
Teraz wyraża się jasno.
- Sytuacja się zmieniła. - Tak.
- To prawda.
Przedtem Jin-seok był w rozterce.
Teraz to Min-young nie wie, co robić.
Po błędzie z wręczeniem tylu cukierków…
- Ponosi konsekwencje. - Tak.
Gdy Jin-seok i Min-ji są razem,
pociągają się nawzajem i nie ma w tym niezręczności.
Ale on lubi też spędzać czas
- z Min-young. - Tak.
- Chyba to go peszy. - Tak.
Dlatego że ona była pierwsza.
- Prawda? - Tak.
- Racja.
RAJ LEE GWAN-HEE I CHO MIN-JI
Smacznego.
To ser ricotta?
Dziwnie się je dobre jedzenie. Minęło tyle czasu.
Prawda?
Powinniśmy przywyknąć.
Właśnie nie powinniśmy.
Będzie nam smutno po powrocie do Piekła.
Tak.
Gdy tutaj jem, to…
Jesteś szczęśliwy?
To myślę o Jin-seoku i Ha-binie.
To miło, że o nich myślisz.
Martwię się o nich.
Rozumiem.
W naszym pokoju została jedna osoba. Jak ja wczoraj.
Kto dziś jest sam?
- Hye-seon. - Rozumiem.
Nie spałyśmy razem we trójkę.
Pierwszego i drugiego dnia od razu trafiłem do Raju.
- Nie mogłem wtedy jeść. - Rozumiem.
Ale tym razem jest inaczej.
To wtedy byłeś tu z Ha-jeong?
Z Hye-seon.
- Z Hye-seon? - Tak.
Aha.
Później z Ha-jeong?
- Tak. - Rozumiem.
Jedzenie smakuje dziś lepiej?
Tak. Zdecydowanie.
Chyba dużo dziś zjem.
To jedzmy dużo.
A swoją drogą, nie masz do mnie pytań?
Już wiem.
Co? Niczego nie wiesz.
Mylisz się. Cokolwiek myślisz, to nieprawda.
- Spytaj. - Masz 27 lat?
Dwadzieścia siedem.
Nie.
Więc 26?
- Masz 26 lat? - Tak.
- Rok tygrysa. - Chwila, więc…
Urodziłaś się w 1998. Kiedy masz urodziny?
Słucham?
Czekaj. Jesteś z 1998?
To znaczy…
Nie wiem.
Jak to?
Kiedy się urodziłeś?
- Który miesiąc? - Kwiecień.
Który?
Dwudziesty kwietnia.
- Dwudziesty? - Tak.
Rozumiem. Też się urodziłem w kwietniu.
W kwietniu 1998?
Urodziny mam 29 kwietnia.
Jestem starsza.
Hej, ty. Przynieś mi wody.
Urodził się w 1988.
A na ile wyglądam?
Jesteśmy rówieśnikami.
- Nie. - Tak myślałam.
- Mówiłem tylko o kwietniu. - Tak?
Tak.
Urodziłeś się w 1999?
Tylko nie mów, że w 2000.
Nie mów, że w 2000.
Nie, prawda?
W 2000?
Zaraz. Nie urodziłeś się chyba w 2003?
- Poważnie? - Nie.
To zabawne.
Jestem z 29 kwietnia 1988.
O rety! Przepraszam.
- Poważnie? - Tak.
Nie wyglądasz tak staro.
Mówisz serio?
- Tak. - Rozumiem.
To ciekawe.
Zgadnij mój zawód.
- Zawodowy biegacz? - Koszykarz.
Teraz nie żartuję.
Naprawdę jestem…
zawodowym sportowcem. Koszykarzem.
Miałam rację.
Tak.
- Gram w kosza. - Nie widzę cię
grającego w coś innego niż koszykówka.
Nic innego do ciebie nie pasuje.
Nic oprócz koszykówki?
Tylko to pasuje.
Rozumiem. Więc jesteś koszykarzem?
- Poważnie? - Tak.
Zarumieniłeś się.
- Tak, chyba jestem pijany. - Ty…
Sam to wypiłem.
Wybacz, proszę, jeśli powiem coś złośliwego.
Ładnym ludziom powinno się mówić miłe rzeczy.
Powiedziałem ci, że masz dziś niezły strój.
Ale „niezły” to nie to samo, co „ładny”.
W moim słowniku to znaczy „superładny”.
- Serio? - Tak.
Zadałem chłopakom pytanie:
„Kim jest zainteresowana Min-ji?”.
I co odpowiedzieli?
Dwóch, że Jin-seokiem.
Uwierzyłem im na słowo.
Rozumiem.
Ale gdy ludzie coś przypuszczają, to zazwyczaj się mylą.
Nie wkurzyłbyś się, gdyby ktoś ci powiedział,
co czujesz, choć ty sam byś nie wiedział?
Ale pewnie ciekawi cię, co myślę.
Nie tylko ja, ale i Min-woo.
Nie. Interesuje mnie, jak ja się czuję i chcę się tutaj dobrze bawić.
Więc potrzebuję więcej niż dwóch dni, żeby zdecydować.
Uczucia się zmieniają w zależności od osoby
i tego, jak się spędza czas.
- Jasne. - Właśnie tak…
podejmuję decyzje i zawężam możliwości wyboru.
Dlatego…
Ułatwię ci życie.
Po prostu się bawmy.
Dzisiaj
nie licz na to, że będziesz spała.
- Serio? - Tak.
Idziemy?
- Jasne. Skończyłaś? - Tak.
Żałuj, że nie jadłaś pizzy.
„Idziemy?”
Dobry Boże. Siedzi się jak na szpilkach.
Min-ji jest bardzo bezpośrednia.
Gwan-hee bywał w Raju
- z triem z 1998. - „Triem z 1998”?
Hye-seon, Ha-jeong i Min-ji.
- Wszystkie są z 1998? - Tak.
Może lubi dziewczyny z 1998.
Gwan-hee odnosi się z rezerwą do Min-ji.
Gdy rzucił, że może powiedzieć coś złośliwego, bo jest pijany,
zastanawiałem się, co to mogłoby być.
Ale w rozmowie z nią ostrożnie dobierał słowa.
Pomyślałem wtedy, że każdą z nich traktuje inaczej.
- Przy Hye-seon jest inny. - Tak.
Przy Ha-jeong też.
Przy każdej jest inny.
RAJ SON WON-IK I YU SI-EUN
Będę z tobą kompletnie szczery.
Dobrze.
Bardzo chciałem być w pierwszej trójce,
a zwłaszcza wyprzedzić jedną osobę.
Kogo?
Min-woo.
O nie.
Wskazał Min-woo.
Ja i Min-woo nie mamy wyczucia czasu.
Gdy tylko mogliśmy porozmawiać sam na sam,
przeważnie spędzałam ten czas z tobą.
Nie udało mi się porozmawiać z nikim innym.
Dziś rano Min-woo chciał ze mną pogadać na szybko.
Tak.
Więc chwilę rozmawialiśmy,
ale zabrakło czasu i musieliśmy wrócić.
Nigdy nie doszło do prawdziwej rozmowy między nami.
Nie możemy się zgrać.
Nie rozmawiam z tobą celowo,
gdy zamierzasz pogadać z kimś innym.
Wiem.
Nie chcę cię powstrzymywać.
- Wiem. - Chciałem z tobą porozmawiać.
Jeśli chodzi o dziś,
mogłem pójść do Raju z kimś innym,
ale chciałem spędzić czas w Raju…
z tobą.
- Ona mu się podoba. - Tak czuje.
- Tak. - To prawda.
- To nie jego wina. - Nie.
Ale teraz tak to wygląda.
To nie jest jego wina.
W każdym razie,
jeśli ci się uda rozwiązać problem zgrania,
pewnie chciałabyś
porozmawiać z nim chociaż raz, prawda?
Właściwie to nie.
Pozwól, że cofnę to pytanie.
Najlepiej będzie,
jeśli nie usłyszę na nie odpowiedzi.
A dla ciebie będzie lepiej, jeśli nie odpowiesz.
Z drugiej strony,
jeśli mogę zachować się samolubnie i szczerze,
jestem wdzięczny, że nie zgraliście się w czasie.
Zostało niewiele dni, ale liczę, że dalej nie będziecie mogli się zgrać.
- Jest szczery. - Tak.
Po prostu jest szczery.
- Najadłaś się? - Tak.
- Chodźmy na górę. - Tak.
Si-eun zupełnie nie potrafi ukrywać swoich uczuć.
- Tak. - To widać.
- Tak. - Ma taką poważną minę.
Tak. Won-ik ma trudne zadanie.
RAJ PARK MIN-KYU I KIM GYU-RI
- Ładnie, prawda? - Tak.
O rany! To nie są zwykłe przekąski.
Co to jest?
- To kawior. - Zobacz.
Na zdrowie.
- Dobry? - Tak.
Myślałaś, że cię wybiorę?
Nie byłam do końca pewna.
Byłam trochę sceptyczna.
Dlaczego sceptyczna?
Przecież poszłam do Raju z Min-woo.
Byłem tego ciekaw.
Nie mówiłaś mi, dlaczego wybrałaś Min-woo,
więc zastanawiałem się, czy to, co mówiłem, było prawdą.
Chciałaś go poznać?
- Chciałam szczerze z nim porozmawiać. - To całkowicie zrozumiałe.
- On… - Tak?
…mnie interesował.
Min-woo jest małomówny. Dlatego.
Komu kibicowałaś w wyścigu?
- W czasie biegu? - Tak.
Nie jestem pewna.
- Czyli nie jemu. - Biedny Min-kyu.
Nie jesteś pewna?
Dlatego nie byłem pierwszy.
Wygrałbym, gdybyś mi kibicowała.
Dlatego nie byłem pierwszy.
Cieszę się, że jestem z tobą w Raju.
- Naprawdę? - Tak.
Cieszę się też, że dotrzymałem słowa.
- Tak. - Choć nie wygrałem.
DWA DNI WCZEŚNIEJ
I obiecuję, że zapewnię nam kolejną szansę na pójście do Raju.
Wiem, że nie byłaś pierwszą osobą, z którą tam poszedłem, ale chcę,
byś była ostatnią, z którą tam pójdę.
Po naszej rozmowie pomyślałem:
„Powinienem wybrać Gyu-ri”.
Taka była pierwsza myśl.
Naprawdę?
Gdy jestem na randce z Min-kyu,
nie jestem pewna, czy mam w brzuchu motylki.
Pobyt w Raju z Min-kyu jest bardzo relaksujący.
Ale gdy byłam w Raju z Min-woo,
było niezręcznie, ale miło.
PIEKŁO
Hej, to gulasz z pastą sojową.
Wreszcie wyszły.
- Zjedz ręką. - Przejmujesz się?
- Że polecieli? - Tak.
Jasne, że tak.
Którą parą najbardziej?
Czemu wciąż o to pytasz?
- Obie poleciały. - Właśnie.
Pewnie przejął się obiema.
Min-woo będzie czuwał całą noc.
Upodobni się do zombie.
Zombie?
Miejsce Min-kyu jest w Raju.
- Prawda. - Jasne.
- Min-kyu będzie zmęczony, gdy wróci. - Właśnie.
Ale ona mu się podoba.
- Tak. - Przestańcie.
Min-woo tu jest.
Co?
Tak ostro jeszcze nie reagowałeś.
Święta racja.
Im bardziej zaprzeczasz, tym gorzej.
Ale wesoło.
Podasz nam proporcje?
- Swych uczuć. - Niech zje.
Pół na pół?
Powiem ci, jak zjem.
Min-woo, zjedzmy i chodźmy do środka.
- Może i tak. - Nie.
- Obronię cię. - Wykluczone.
To pogadamy u was.
Będziemy mu szeptać do ucha, aż zaśnie.
„Jakie proporcje? Kogo wolisz?”
My też chcemy poznać odpowiedź na pytanie Ha-jeong.
- Tak. - Właśnie.
- Proporcje uczuć do Si-eun i Gyu-ri. - Jestem ciekaw.
Nie wydaje wam się, że teraz jest więcej procent dla Gyu-ri?
- Może 60 do 40? - Tak.
Tak.
Pobyt w Raju z Gyu-ri musiał
zrobić na nim wrażenie.
- Zadurzył się w niej. - Kompletnie.
Ona ma kojący głos.
- I mruga jak łania. - Tak.
Nie mruga tak.
Raczej tak…
Pokażesz jeszcze raz?
Ona tak robi.
- Wyglądasz sennie. - Nie.
Ma sentymentalną minę.
Na początku wydawało się, że Min-woo jest dla niej chłodny,
ale już nie.
- Zgadza się. - Tak.
RAJ LEE GWAN-HEE I CHO MIN-JI
Uwielbiam to!
Ale się cieszę.
Może ubierzemy się wygodniej?
Mam tylko pidżamę.
Może później.
- Później? - Po jedzeniu.
Pidżama jest okej.
Ale chcę wyglądać ładnie.
Cały dzień wyglądałaś lepiej niż ładnie.
Co to?
- Przedtem były białe. - Pokaż kwiat.
Tutaj.
„Pokaż kwiat”? Ale ma teksty.
Rety. Powinnam je notować.
- Tylko Min-ji tak umie. - Zapisujemy.
Rozejrzyjmy się.
Tu zawsze miałem swoje miejsce.
Swoje miejsce?
Za każdym razem?
- Tak… - Ja chcę być tu.
Mogę położyć tu rzeczy?
Tak, proszę pani.
Jak chcesz.
- Gdzie to chcesz? Tu? - Tak. Tu.
Tak się teraz cieszę!
Hej, patrz. Zjedzmy je.
Umyj je, proszę.
Myje je.
Bez słowa.
Ten typ nie wykonuje poleceń.
- Prawda? - Jasne.
Wyobraźcie sobie tam Ha-jeong.
- „Sama sobie umyj”. - „Sama”.
Spojrzałaby na niego i umyła.
- Tak. - Na pewno.
Jej by to zlecił.
Te klapki…
- Przebierzesz się? - Tak.
To przebierz się tu. Ja pójdę tam.
Jest druga łazienka?
- I załóż te klapki. - Dzięki.
Umyłeś owoce?
- Były myte, tak? - Kazałaś mi.
- Naprawdę umyłeś? - Tak.
Chodź i wybierz.
- Jej pidżama… - To jej pidżama?
- Co? - Chce wyglądać ładnie.
Chłodne plecy pomogą zasnąć.
- Zapisujmy. - Ma nagie plecy?
Gdzie sprzedają takie pidżamy?
Zakosztuj kapitalizmu.
Więc spróbuję.
- Co jesz? - Wisienkę.
- Daj pestkę. - Nie.
- Wypluj tu. - Dobrze.
- Jest słodki. - Mój Boże.
Ojej.
Nie wiedziałem, że jest troskliwy.
- Zmienia się jak kameleon. - Tak.
Dobre.
Tak.
Nie wiem, co to za wino, ale jest dobre.
Rozumiem.
Dziś przed snem
chcę się delektować tymi chwilami.
- Co robisz? - Będę się delektował.
Na pewno masz swój typ, prawda?
Myślę, że lubisz silne, niezależne kobiety.
Moja idealna dziewczyna
ma duże oczy, jest słodka i uczuciowa.
To mój typ od dziesięciu lat.
Duże oczy…
Słodka i uczuciowa.
Taka jestem.
Kręci ci się w głowie?
Jeszcze jak.
Muszę się skupić.
Taka jestem.
Dziękuję.
To jest mój typ.
I…
To prawda.
Myślę, że bardzo ważne jest pierwsze wrażenie.
- Rozumiem. - Ale martwię się,
że gdy się poznaliśmy, zrobiłem na tobie negatywne wrażenie.
Szczerze mówiąc, w trakcie naszej rozmowy
nie zrobiłeś na mnie złego wrażenia.
Pomyślałam raczej: „On może być zabawny,
ale nie jest przyjazny”.
Poczułam się urażona
i trochę żałowałam, bo wyglądałeś na fajnego faceta.
W każdym razie…
Mieliśmy nieudany start,
ale ciesze się, że…
wszystko się tak ułożyło. Tak czuję.
Jestem już prawie gotów podjąć decyzję.
Myślisz, że będziesz wiedziała za dwa dni?
Tak, oczywiście.
Chcesz wiedzieć, co czuję?
Nie pytałem o twój zawód ani wiek,
bo bardziej mnie ciekawiło, co czujesz.
Szczerze mówiąc, gdyby mi się bardzo podobał Jin-seok,
nie dbałabym o całą resztę.
Pewnie bym pomyślała: „Wprowadźmy lekki zamęt”.
- Poważnie. - Rozumiem.
Tak.
- Dobrze, więc… - Tak?
Jeśli nawet to oczywiste,
że ta, która ci się podoba, woli innego…
- To nieważne. - Nie?
Nie. Przecież…
Mam wrażenie,
że gdybym się postarała, byłabym z wybranym facetem.
Jesteś tak pewna siebie?
Ale to prawda.
Jak dziewczyna mi się podoba i ją podrywam,
umiem ją przekonać, by zmieniła zdanie,
nawet jeśli jej się podoba ktoś inny.
Ale gdy rozmawiam z tobą…
Tak?
…często zaskakuje mnie to, co mówisz.
- Ja? - Pod tym względem jesteśmy podobni.
Rozumiem.
- Są do siebie podobni. - Tak.
To nasi czołowi gracze.
- Tak. - Dobrana para.
- Elita narodu. - Tak.
- Śmiało, jedz. - Dobrze.
Skosztuj.
Jestem teraz szczęśliwa.
Ze sto lat nie piłam kawy mrożonej.
A nie dwa dni?
Nieważne.
- Spróbuj. - Czego? Dzięki.
Jest za mało widelców.
Ciekawe, co to.
- Co? - Spróbuj.
- To orzechy. - Orzechy?
- Lubię orzechy. - Zjedz wszystkie.
Pycha, prawda?
- Niesamowite. - Wspaniałe.
Kiedy ci powiedziałam, że chcę porozmawiać?
Wczoraj?
Wczoraj? Chyba tak.
Po południu długo rozmawialiśmy.
- Tak. - A dziś jesteśmy tu w Raju.
W pewnym sensie dzięki tobie.
- Bo zrobiłaś pierwszy krok. - Tak.
Dlatego chciałem cię zdobyć.
To bądź dla mnie dobry.
- Więc… - Gdzie patrzysz?
- Rety. - Naprawdę to zapisujmy.
„Gdzie patrzysz?” i „Który to kwiat?”.
Jej teksty mnie dobijają.
Kręci mi się w głowie.
Mnie też.
Gdzie patrzysz?
W każdym razie…
Co? Z kim rozmawiasz?
Tak. W każdym razie…
Skoro już tu jesteśmy…
Skoro zrobiłaś ważny pierwszy krok,
nie będę się już spodziewał niczego takiego.
Nie liczę, że zechcesz pierwsza zacząć rozmowę
albo pierwsza powiedzieć, co do mnie czujesz.
Myślę, że ja pierwszy przyjdę do ciebie.
Bo uważam,
że powinienem bardziej się postarać, skoro zdobyłaś się na taki wysiłek.
Fajnie by było, gdybyś tu była od początku.
- Ja? - Tak.
Gdybyś tu była od początku,
wszystko byłoby lepiej, niezależnie od tego, kiedy poszlibyśmy do Raju.
To dla mnie zaskakujące.
Będziesz patrzeć, jak gram, jeśli cię zaproszę na mecz?
Oczywiście.
Pójdę wystrojona i będziesz tak dumny,
że będziesz się uśmiechał od ucha do ucha.
Serio? Przyjdziesz?
Pewnie nie lubisz przegrywać, prawda?
Nienawidzę.
Naprawdę? Więc dziewczynie też nie ustępujesz?
Robię wyjątek dla tej, którą kocham i na której mi zależy.
Praca jest dla mnie bardzo ważna.
Oprócz pracy i mojej dziewczyny
nie mam innych zainteresowań.
Dlatego gdy idę na randkę, staram się jej nie stresować.
Najgorszy rodzaj stresu to ten między przyjaciółmi odmiennej płci,
po alkoholu.
Zawsze myślałem, że nie mogę
martwić dziewczyny czymś takim,
bo sam nie lubię mieć do czynienia z takimi sprawami.
Nie chciałbym takiego stresu, dlatego się staram.
Więc…
Ale się zrobiło poważnie.
- Więc skoro… - Rozumiem.
Skoro mam takie zasady,
myślę, że ta druga osoba łatwiej zrozumie,
jakim jestem człowiekiem.
Nikomu oprócz ciebie o tym nie mówiłem.
- Żeby mnie poznać tak dobrze… - Jestem jedyna?
- …zwykle potrzeba lat… - Naprawdę?
…żebym tak się otworzył i rozmawiał.
Więc masz wrażenie, że znasz mnie od lat.
Właśnie tak się czuję.
Tak się czujesz.
Zdobyła go w dwa dni.
- Prawda? - Dwa dni.
- Nigdy nie był tak poważny. - Nie.
Nawiązali nić porozumienia
- tak szybko… - Prawda?
Pamiętacie,
- jak Gwan-hee rzucił: „Ona, ona i ona”? - Tak.
Wtedy myślał, że gdy tak powie, to któraś z nich go zagadnie.
- Tak. - Może naprawdę
czekał na kogoś takiego.
- Racja. - Spójrzcie na nich.
Myślę, że Gwan-hee i Min-ji tak świetnie się zrozumieli,
bo nadają na tych samych falach.
Słuchając ich, zrozumiałem, że nie tylko flirtują.
Na tym etapie mówią sobie,
jak być dobrym chłopakiem czy dziewczyną.
To zaskakujące.
Oby się dalej lubili.
Właśnie.
Ale Hye-seon…
- Prawda? - Byłoby fajnie.
I pamiętajmy o Ha-jeong.
No tak.
PIEKŁO
Gwan-hee powtarzał: „Jutro o tej porze podejmę decyzję”.
„Będę wiedział jutro albo pojutrze”.
Ale choć tak powiedział, dotychczas tego nie rozkminił.
Taki jest Gwan-hee.
- Tak. - Tak.
„Taki jest Gwan-hee”.
Mam nadzieję, że do mnie wróci.
Tak.
- Tak go lubi? - Nadal?
Tak jest.
Już to powiedziała.
Tak.
Mam nadzieję, że wróci.
Żeby wrócił do Ha-jeong. Coś takiego.
Hye-seon idzie.
Chodź do nas.
Już prawie koniec.
Patrząc wstecz, zastanawiam się…
czy nie traktowałam go źle.
Nie, skądże.
Wydaje mi się, że on też się waha.
Jest zdezorientowany.
Niektórzy robią dobre wrażenie, bo są uprzejmi.
Powiedział mi, że się różnimy.
Tak.
Są i tacy, z którymi ciągle się kłócisz,
ale i tak cię pociągają, choć jesteście niedobrani.
Min-ji może zdobyć serce Gwan-hee. Ona pierwsza go zagadnęła.
Nie jest w jego typie,
- ale przez to może się otworzyć. - Pewnie.
To ciekawe, wiecie?
Trzeciego dnia byłam tu pierwsza.
Gdy ją ujrzałam z Gwan-hee, pomyślałam,
że on może lubić radosne i pogodne dziewczyny.
To mi przyszło do głowy.
Pełne energii.
Takie, które wykazują inicjatywę?
Tak, właśnie.
Min-ji jest słodka i czarująca,
ale nie jestem pewna, czy ma taką naturę.
Myślę, że wyprawa do Raju pierwszego dnia
bardzo wpłynęła na rozwój sytuacji.
Też tak uważam.
Szczerze mówiąc, nie przejmowałam się Min-ji.
Uważałam, że w porównaniu z nią
nawiązałam lepsze stosunki z Gwan-hee przez dłuższy czas.
I sądzę, że jestem bliższa jego ideału dziewczyny.
Gwan-hee jest obłędny.
To jego zaskakujący powrót.
Pamiętacie, co było w kwaterze pań?
Szaleństwo.
- Oszalały. - Zjechały go.
Chciały go spalić na stosie.
- To był trefny stos. - Czy on jest jak feniks?
Przecież powstał z popiołów.
Wrócił do życia.
Możemy rozmawiać, spacerując wokół?
Jasne.
RAJ LEE GWAN-HEE I CHO MIN-JI
Przejdźmy się po pokoju.
Będzie fajna przechadzka.
Można nawet biegać.
To mi pomoże w trawieniu.
- Może po 50 okrążeniach. - Po 50?
Myślę, że nawet pięć pomoże.
Chodzą po pokoju? Poszli na spacer?
Gdzie zwykle bywasz?
Mają świetne kurze nóżki
- w Yeouido. - Aha.
- Często tam chodzę. - Poczęstujesz mnie?
Jak będziesz w Yeouido.
- Tam jest dużo frykasów, co? - Tak.
Czy Yeouido nie słynie z czegoś?
Z czego? Z Cho Min-ji?
- Twoja pewność siebie… - Co?
Jakbym patrzył w lustro.
Jesteś gotowa spełnić moje życzenie?
Jeśli wygram,
- spełnisz moje życzenie. - Dobra.
Jak ty wygrasz, ja spełnię twoje.
Dobrze.
Wszystko źle.
Co? Nie gadaj.
- Wszystko. - Nie kłam.
Wszystko źle.
Jakie to życzenie?
- Jutro wrócimy do Piekła, prawda? - Tak.
Chcę, żebyś napisała do mnie list, do dziesięciu słów.
List?
Nie więcej niż dziesięć słów. Dasz radę?
Jasne.
Wiesz, że rozmawiam z tobą tak,
jakbyś miał oczy z tyłu głowy?
Powiedziałam „jasne” do tyłu twej głowy.
Naprawdę?
- To idź przodem. - Dobrze.
Teraz ty będziesz mówił do tyłu mojej głowy?
To może idź tyłem, o tak?
To niebezpieczne.
Ale nie możemy iść obok siebie.
Ale śmieszne.
- Dobrze nam zrobi. - Czekaj.
- Stań tu. - Dobrze.
Ty tam, a ja tu. Chodźmy w kółko.
Co ty na to?
Świetnie się bawią.
Tak.
Chodzą dookoła stołu, ale mają ubaw po pachy.
Chodźmy w kółko.
Co ty na to?
Nieźle. To wspomoże trawienie.
Jak ci się zakręci w głowie, zmień kierunek.
- W drugą stronę. - To nie tak.
Czekaj.
Wziąłeś okulary przeciwsłoneczne?
Nie wziąłem.
Nie szkodzi. Wezmę twoje.
Nie, poważnie.
Wiem, że tam są.
Powiedz, co się stanie, jeśli ich nie ma.
- To są czy nie? - Co?
Są tam czy nie?
Nie wiem. Ojej!
Zaraz mnie…
- Oni nie żartują. - Ani trochę.
Nie wiem. Ojej!
Zaraz mnie…
Myślałam, że mnie dusisz.
- Są, prawda? - Tak.
Ale gdyby ich nie było, nie zabiłbyś mnie?
Fajny kolor torebki.
Lubię takie pastelowe odcienie.
Jak na ciuchach i torebce.
- I pidżamie. - Tak.
Przed przyjściem tu pytałaś o mnie?
Ja tylko…
Czy pytałam? Nie wiem.
Więc pytałaś.
PIEKŁO
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Onieśmielamy Min-woo.
Chyba się przestraszył duchów, które mieszkają
tu w Piekle.
Dajmy spokój uroczemu Min-woo.
Nie widzicie, jaki jest zlękniony?
Właśnie stracił je obie.
Ale myślę, że w końcu mu się uda.
Ale z kim? Jestem ciekaw.
- Nie wiemy. - Chyba z Si-eun.
Właśnie.
Myślę, że bardziej pasuje do Si-eun.
Won-ik musi teraz zmienić kurs
i przyjść do mnie.
Jak subtelnie.
Starałam się być subtelna.
Powiedziałam mu, że chcę zjeść coś dobrego.
- Powiedziała, że chce do Raju. - Poprosiłam, by mnie wziął. Zgodził się.
Mówiąc tak, dał mi nadzieję.
Później mnie zostawił.
Zrobiłam sobie nadzieję.
Masz świetny charakter.
- Ale zabawa. - Śmiesznie.
Czy Ha-jeong i ja mamy podobne aury?
- Ha-jeong? - Tak.
- Skądże. - Zupełnie inne.
- Naprawdę? - Tak.
Ona jest trochę…
No, tak jakby…
Ona ostro uderza do ludzi.
Ty masz pogodny charakter.
- A ja? - Nie podrywam nachalnie.
No ale…
Jesteś asertywna. „Pogadajmy”.
Słuchaj, jesteś nonszalancka.
- Nawet bardzo. - Tak.
Jest nonszalancka.
A ty jesteś pogodna.
To przez mój głos.
Nie, jesteś kokieteryjna.
Nie tylko. Jesteś na wskroś zalotna.
- Ale o tym nie wiesz. - Tak.
Gdy się poznaliśmy, tak na mnie patrzyłaś.
Jakbyś mówiła: „Witaj”.
Szczerze mówiąc, nie wiedziałem,
czy flirtujesz, czy jesteś przestraszona.
Tak wygląda twoja twarz, wiesz?
RAJ LEE GWAN-HEE I CHO MIN-JI
Co to? Leki?
Wetrzyj sobie.
- Trzy razy z rzędu. - To trzeci raz.
Tak.
To pewnie wsiąkło w pościel.
I w kark.
Poczujesz pieczenie.
Co to?
Olejek eteryczny.
Olejek.
Lubię aromatyczne zapachy.
Rozumiem.
Już 2.10. Idziesz spać?
- Śpij dobrze. - Okej.
Obudzę cię.
Tylko wejdź na palcach.
Dobrze.
DZIEŃ 7
2 DNI DO OSTATNIEJ DECYZJI
Zostało mało czasu.
Która godzina? Zdążymy.
- Spokojnie. - Co masz na spodniach?
Co?
Chyba masz z tyłu makijaż.
- Co to? - Masz rację.
Nie wiem. To…
To chyba podkład.
- To nowe spodnie. - Daj mi je.
Spiorę ci.
- Co? - Upierze jej spodnie?
- O rety. - Gwan-hee?
Zaskakujące.
To moje spodnie od pidżamy. Włóż je na trochę.
Przebierz się w nie, a te mi daj. Zostanę tu.
- Już? - Tak, ale co to?
Czymś się poplamiłam.
Świetnie ci w tych szortach.
Idź sobie zrobić makijaż.
Dziękuję.
Dziękuję, Gwan-hee.
- Nie zeszło. - Co?
Nie szkodzi. Naprawdę.
- W porządku. - Jak chcesz, zakleję plastrem.
Nie, wyglądałoby dziwnie.
Ale dziękuję ci bardzo.
Dotychczas nie znaliśmy
takiego Gwan-hee.
- Mam pustkę w głowie. - Serio.
Zamurowało mnie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Gwan-hee już chyba wybrał Min-ji.
- Zakochał się. - On już…
Zadurzył się.
- Prawda? - Tak.
PIEKŁO
Gdy tam szliśmy, trzymałeś mnie za rękę, a teraz nie?
- Daj rękę. - Okej.
Chwyć mój kciuk.
Wydaje się słaby w porównaniu
- do ramienia. - Jest największy.
Czy tu nie jest dzisiaj za cicho?
- A jeśli wszyscy zniknęli? - Byłoby miło.
Chciałbyś tego?
A wolałabyś, żeby ktoś z nich został?
- Ojej, nie mów tak. - Przestańcie.
Dosyć.
- Koniec. - Jest małostkowy.
- Miej ponurą twarz. - Co?
Że niby było kiepsko.
Wróciłeś.
Ha-bin.
Hej, kolego.
Jak było wczoraj?
Odpoczywałem.
- Wcześnie się położyłeś? - Byliśmy zmęczeni.
Jak było z Min-ji? Ciekawe, jak ci poszło.
Była taka, jak przewidywałem.
Dokładnie taka.
- Chyba cię rozumiem. - Plus odrobinę
radości i wdzięku.
Rozumiem.
My tu trochę gadaliśmy i poszliśmy spać.
Co robiła Hye-seon?
Hye-seon? Nie wiem.
Mało z nią rozmawiałem.
- I to rozmyślnie. - Rozmawiała z kimś?
Z kim?
Może z Jin-seokiem czy Min-woo?
Nie. Rozmawialiśmy w grupie.
Ciekawe, jak się czuła.
- Hye-seon? - Casanova jesteś?
Z pewnego powodu martwię się o nią.
Po prostu…
- Ciekawe. - O Hye-seon? Czemu?
- Co z nim jest? - Prawda?
To jak było? Jestem ciekawa.
Co robiliście?
Jedliśmy w restauracji
i dużo rozmawialiśmy.
Byłam rozluźniona i świetnie się bawiłam. Było super.
- Rozumiem. - Gdy mi zdradził swój zawód,
poczułam ulgę.
- Jak to? - Dlaczego?
Lubię ludzi, którzy mają pomysł na swoją karierę i wiedzą, czego chcą.
To mój typ faceta.
Oczywiście lubię też dowcipnych, ale i pracowitych,
wyznających pewne wartości.
I zrozumiałam, że on taki jest.
Więc było miło.
Czasem mówił coś, po czym się czułam niezręcznie,
ale gdy prosiłam, by przestał, od razu przestawał.
To, że tak robił,
też mi się w nim podobało.
- Rozumiem. - Wiedziałam, że się polubicie.
Nie sądziłam, by była chemia pomiędzy Min-ji a Gwan-hee,
więc nie byłam ciekawa ich wyprawy,
ale on się bardzo spodobał Min-ji,
więc sytuacja jest trochę niejasna.
Zaczekam i zobaczę.
Zobaczymy, jak Gwan-hee się czuł z Min-ji.
Min-ji chyba nie zrobiła na nim dużego wrażenia.
- Ha-jeong… - Mylisz się.
To trudniejsza rywalka, niż myślisz.
Gwan-hee może wybrać Min-ji, jeśli będzie mu ciągle mówiła, co czuje.
Gwan-hee chyba woli dziewczyny chętnie wyrażające uczucia.
Chce poznać kogoś, kto podejdzie i powie: „Podobasz mi się”.
Ale ja tak zrobiłam.
- Nie od razu. - Ale zrobiłam.
Od początku?
- Zanim poszliśmy do Raju… - Tak?
…spytał, z kim chcę pójść. Odparłam: „Z tobą”.
Rzecz w tym, że lubisz flirtować z innymi,
gdy się spotykamy i w ogóle.
Może nie traktuje cię poważnie.
Może myśli, że tylko żartujesz.
Ale on też to robi.
Czemu chcesz go naśladować?
Bo jestem ciekawa.
Nie tylko on jest ciekawy. Ja też jestem.
Ja też!
Chcę pójść do Raju i z innymi.
Jasne.
Jesteście uroczy.
I to wszystko.
Co teraz?
Dziś panie zagrają w grę
o randkę w Raju.
Musisz wygrać!
Ale ja…
Ale jeśli nie wygrasz,
poproś zwyciężczynię, żeby nie wybierała Min-woo.
- O rety! - Poważnie.
Mówię serio.
To absurd.
Jak to?
Naprzód, Si-eun.
Tym razem kibicuję Si-eun.
Proszę, by wszyscy zebrali się w lesie.
- W lesie? - W lesie?
Chodźmy.
Chodźcie, idziemy.
Znowu losowanie kul.
Chętnie sobie popatrzę.
- Ciekawe, jak będzie. - To chyba nic niebezpiecznego.
Przyszły.
Będzie ostro.
Nie patrzcie.
Serio, nie patrzcie.
Nie będę się śmiał.
Wychodzisz pierwsza, jak nie chcesz, żebyśmy patrzyli?
Oszczędzaj je, Gyu-ri.
Nie wygraj znowu.
- Wygra. - Daj szansę innym.
- Tak. - Powodzenia.
Dziś panie zagrają w grę
o randkę w Raju.
Trzy najlepsze wybiorą kolejno
mężczyzn, których chcą zabrać na randkę do Raju.
Dzisiejsza gra
to walka kogutów.
Walka kogutów?
- O nie. - Każda może wygrać.
- Liczę, że wygra Si-eun. - Ja też.
Musi pokonać Gyu-ri.
- Gyu-ri jest silna. - Tak.
Jest niezła.
Wzrost działa na niekorzyść?
Nie wiadomo.
Po sygnale
panie chwycą się za jedną z nóg i zaatakują rywalkę.
Która pierwsza puści swoją nogę
albo upadnie, ta odpada.
Eliminacje rozgrywamy systemem pucharowym.
Każda uczestniczka wybiera rywalkę, losując kulę.
Najpierw Yun Ha-jeong. Proszę wylosować kulę.
HA-JEONG: ŻÓŁTA
- Czerwona. - Boję się.
- Byle nie czerwona. - Boję się.
CZERWONE HYE-SEON VS. GYU-RI
Dwie najlepsze.
- W zasadzie to finał. - Tak.
Dalej, Min-young.
Niebieska.
MIN-YOUNG: NIEBIESKA
Nie chcę walczyć z Si-eun.
NIEBIESKIE MIN-JI VS. MIN-YOUNG
Dwie słabeuszki?
ŻÓŁTE SI-EUN VS. HA-JEONG
Po tobie, Ha-jeong.
Koniec gry.
Ale nic nie wiadomo.
- Tak. - Może wygrać.
Pamiętaj, że możesz się poddać.
Dajcie spokój.
Zawodniczki czerwone, Kim Gyu-ri i Choi Hye-seon,
proszę wejść do ringu.
Od razu te dwie?
- Nazwijmy to od razu finałem. - No właśnie.
To będzie szaleństwo.
DZIEŃ 5 FINAŁ POJEDYNKU PAŃ
Chwila.
Jest silna.
Nie! Chwila!
Choi Hye-seon odpadła.
Proszę zacząć po sygnale.
Gotowe.
Dobrze im pójdzie.
Medytujecie?
- Boję się. - Hye-seon jest straszna.
Dech mi zapiera.
Która…
Chcą się przeczekać?
Żadna się nie rusza.
Min-woo, boję się.
- Zobacz minę Hye-seon. - Stracą energię.
Aż czuję to napięcie.
Mam dreszcze.
- Prawda? - Okropne.
Są pełne napięcia.
Nie jest trudniej tak stać?
Jeden zły ruch…
- Tak. - …i można runąć.
Przepraszam, to joga?
To górski ośrodek jogi?
Ruszyła.
Ostrożnie.
Nie chcę walczyć z Hye-seon.
- Zepchnęła ją. - To sztuka.
- Ojej. - Hye-seon jest dobra.
Wszystko gra?
Choi Hye-seon wygrała.
Ojej, Hye-seon.
- To nie były żarty. - Dominatorka.
- Jest świetna. - Wygrała.
- Zepchnęła ją. - Tak.
Jest wyższa.
- Ma długie nogi. - Tak.
Ha-jeong, pokaż nam ciosy kung-fu.
Drugie starcie.
Uczestniczki żółte, Yun Ha-jeong i Yu Si-eun,
proszę wejść do ringu.
- Dalej, dziewczyny. - Powodzenia.
Powodzenia.
- Liczę, że wygra Si-eun. - Tak.
Nie poddawaj się, Ha-jeong.
Nie poddam się.
Naprzód, Ha-jeong. Przyłóż się choć raz.
Proszę zacząć po sygnale.
Gotowe.
Zegnijcie nogi.
O nie.
Ha-jeong ma temperament.
Dalej, naprzód.
O nie.
Eksplozja temperamentu.
Zaatakuj ją!
O nie.
- Uwaga na ręce. - Bez rąk.
Bez rąk.
To niedozwolone.
- Uwaga na ręce. - Bez rąk.
To niedozwolone. Co jest grane?
To obłęd.
Używa ręki!
Co się dzieje?
Yun Ha-jeong wygrała.
Ha-jeong wygrała.
- Kibicowałem ci. - Trzecie starcie.
- Ty? - Tak.
Zawodniczki niebieskie, Min-young i Min-ji, proszę wejść do ringu.
Dobrze.
Oszczędzaj mnie.
Wybacz, ale będę walczyć.
Proszę zacząć po sygnale.
Gotowe.
- Uwaga. - Chwyć nogę.
Moje nogi…
- Ręce są niedozwolone. - Jasne.
Min-young!
Zderzenie głowami!
W porządku?
I od razu w nią wali.
O rety.
Sprawdźcie to potem.
O nie.
- Przegrywa. - Koniec.
Cho Min-ji wygrała.
Brawo, Min-ji.
- Nie można puścić nogi. - Nie można.
- Min-ji wytrzymała. - Była niezła.
- Wytrwała do końca. - Tak.
Min-ji jest niesamowita.
- Znów pójdzie do Raju. - Wytrwała.
Tak.
Ostatnie starcie będzie trzyosobowe.
Choi Hye-seon, Yun Ha-jeong i Cho Min-ji.
Zaczynamy ostatni pojedynek.
Chwila. Hye-seon, Ha-jeong i Min-ji?
To bitwa o Gwan-hee!
Tak.
Rety, to szalone.
Wiedziałem.
Wiedziałem, że to rywalizacja o mnie.
„Derby o Gwan-hee”.
Jasne. Derby.
Bez względu na wynik pójdę dziś do Raju.
Muszę się porządnie spakować na drogę.
- Dalej, Ha-jeong. - Hye-seon!
- Do dzieła. - Wyglądałaś wspaniale.
Przeraża mnie wzrok Hye-seon.
Spójrzcie na nią.
To urodzona wojowniczka.
Chciałabym dziś pójść do Raju z Lee Gwan-hee.
Bałam się, że jeśli przegram z Min-ji, porwie Gwan-hee do Raju.
Chciałam z nią wygrać za wszelką cenę.
Moim pierwszym wyborem był Gwan-hee,
ale Hye-seon chyba też chciała z nim pójść do Raju.
Postanowiłam z nią wygrać choćby nie wiem co,
ale wydawała się taka silna, że nie byłam pewna zwycięstwa.
Chciałam pójść z Gwan-hee, bo coś do niego czuję,
ale Hye-seon wyglądała strasznie,
więc najpierw chciałam wykluczyć Min-ji.
Derby o Gwan-hee.
W porządku, Min-ji.
- Nie denerwuj się. - Spokojnie.
Wybacz. Moja wina.
Dasz radę.
Nie mogę patrzeć.
Ale stres.
Proszę zacząć po sygnale.
Gotowe.
Ale stres.
- Ale stres. - Prawda?
Jakie napięcie.
Gwan-hee jest zadowolony.
Trzy piękne kobiety go pragną i będą o niego walczyć.
Jest podekscytowany.
Nawet nie wiesz.
Jak to wpływa na ego!
Hye-seon ma straszne oczy.
Zobacz jej minę.
To jej spojrzenie…
Najpierw Ha-jeong?
To straszne.
Pewnie obie mnie zaatakujecie.
Mam ciarki.
Przedłużanie tego wam zaszkodzi.
Stracicie energię.
Może się zbliżymy?
Może o dwa kroki.
Dwa kroki. Raz, dwa.
Nikt inny nie drgnął.
- Cofnij się. - Naprzód!
Nie zwracaj uwagi. Rób, co chcesz.
Jest dużo czasu.
Atakuje.
Wojowniczka ruszyła!
Nie, Ha-jeong…
Napisy: Dariusz Makulski