PIEKŁO SINGLI
PIEKŁO
Wybrałaś między Min-woo a Min-kyu?
Jeszcze nie.
Rozumiem. Są zupełnie inni, prawda?
W tym tempie do końca nie zdecyduję.
Uważam, że Min-woo jest niezły.
- Jest. - Prawda?
- Naprawdę. - Jest jak szczeniak.
- Tak. - Właśnie.
Rozmawiałaś z Min-woo?
Nie.
Rozumiem.
Z nim też musisz pogadać.
To istotne. Wyczucie czasu też.
Co wczoraj robił?
Min-woo?
Siedzieliśmy
i gadaliśmy o zmartwieniach.
Pamiętasz, że Min-woo na początku interesował się Si-eun?
Ale gdy poszedł z tobą do Raju,
powiedział, że był zdenerwowany, ale czuł się dobrze.
Ale przy Si-eun czuje się tylko komfortowo.
Myślę, że to problem i dla Si-eun.
- Si-eun? - Tak.
To oczywiste, kogo wybierze.
Min-woo?
Co? Nie. Won-ika.
HANHAE, KIM JIN-YOUNG, HONG JIN-KYUNG, LEE DA-HEE, KYUHYUN
- Kompletnie się myli. - Nie ma pojęcia.
- Będąc tam, nie ma się pojęcia. - Prawda?
Gyu-ri musi zaryzykować.
- Tak. - Musi się przekonać.
A może ona unika słońca?
Co? Nie. Won-ika.
- Naprawdę? - Nie z Min-woo.
Myślę, że Si-eun wybierze Min-woo.
Co?
Ale nie byli w Raju i już nie pójdą.
Trzeba z kimś pójść do Raju,
by zyskać pewność i go wybrać.
- Tak. - Prawda?
Ale oni mi się wydają sentymentalni.
To chęć poznania ich z ciekawości.
Ona wciąż jest niepewna, choć tyle rozmawiała z Won-ikiem.
Tak, ale ja też nie jestem pewna co do Min-kyu.
Ani co do Min-woo.
Może masz rację.
To trudne dla wszystkich.
Ciekawe, co będzie.
- Kompletnie się myli. - Właściwie są w Raju.
Zaskoczyła mnie, mówiąc o Won-iku.
- To imię ciągle się pojawia. - Prawda?
Ale jest wspominane mimochodem.
To straszne.
Gyu-ri chyba nie ma pojęcia, co się dzieje.
Ale teraz, gdy są w Piekle, wkrótce to zrozumie.
Chciałabym zobaczyć,
- jak jej mina zrzednie. - Tak.
Może nagle odkryć, że Min-woo będzie szczęśliwy z Si-eun.
Będzie w szoku.
- Tak. - Może wtedy otworzy oczy.
Myślę, że tak.
Zróbmy zdjęcie.
Dobra.
Mamy przypływ.
Jak ładnie.
- Wreszcie robimy zdjęcia. - Tak.
- Jesteś tu. - Co?
- Nie poszedłeś do Raju. - Mówiłem ci, że nie pójdę.
Udaje, że to był jego wybór.
Trzeba najpierw zostać wybranym.
Jakby mówił: „Mówiłem ci, że nie mogę”.
Pretensjonalne, ale urocze.
Mówiłem ci, że nie pójdę.
- Ale była szansa. - Słucham?
- Była szansa. - Złap się mnie.
- Niesamowite. Jak ślicznie. - Zdjęcie grupowe?
Chcesz zrobić zdjęcie z Min-woo?
Chodź, była żono.
„Była żono”?
- Ojej, była żona. - Mój błąd.
Zróbcie dobrą minę.
- Dobrą? - Spójrz na mnie.
Raz, dwa, trzy.
Można tym zrobić selfie?
- Ojej… - Co to?
Niechcący kliknąłem.
Serio? Ale wyszło dobrze.
- Chyba tak. - Tak.
- Ona słucha! - Podsłuchuje.
Rzeczywiście.
Teraz wie.
- Nawet nie oglądała zdjęcia. - Tak.
Kto teraz? Może Min-woo i Si-eun?
Jasne. Po jednym zdjęciu.
- Tak. Po kolei. - Dobrze.
Ktoś umie robić zdjęcia?
Ja raczej nie.
- Stanę z przodu. - Dobrze.
Może być niezłe.
Raz, dwa, trzy.
Gyu-ri robi im zdjęcie?
- Piekło jest fajne. - To jest…
Żeby dobrze wyszło. Wstrzymaliśmy oddech.
- I zacisnęliśmy szczęki. - Prawda?
Jestem dziś szczęśliwa.
Nie chcę, żeby czas w Piekle dobiegł końca.
Chcecie fajerwerki?
- Jasne. - Super.
Robimy tu dużo nowych rzeczy.
- Nie lepiej niż w Raju? - Co?
- Nie lepiej niż w Raju? - Jasne.
- Podać ci rękę? - Tak.
Trzeba to wetknąć w ziemię i podpalić, prawda?
- Wetknąłem. - Jak to zrobiłeś?
Wbić tu kilka?
- Tak. - Wypróbujmy.
Hej, cofnąć się.
Już. Chwila.
- Jej! - Zlękłam się!
Jak ładnie!
- Zawsze są razem. - Tak.
Si-eun go nie odstępuje.
Jak ładnie!
Ojej, jak pięknie.
Szybko! Uciekajcie!
Boję się.
Gyu-ri trzyma się na dystans.
Tak.
- Teraz chyba to czuje. - Właśnie.
Już wie, że się pomyliła.
- Ojej. - Piękne.
Jakie śliczne.
Przepiękne.
Bardzo ładne.
- Si-eun ich kontroluje. - Obserwuje ich.
Si-eun nie zwraca uwagi na fajerwerki.
Nie.
Błyszczą jej się oczy.
Bardzo ładne.
- Trzeba zrobić zdjęcie. - Prawda?
- Trzymaj. - Dzięki.
Jakie to piękne!
Czemu tak przycichłaś?
Źle się czuję.
I potrzebuję czasu, żeby wszystko przemyśleć.
Tak.
- Od dziś… - Tak?
Chyba muszę dziś porozmawiać z Min-woo.
To może teraz?
Ale nie wiem, co najpierw zrobić.
- Nie wiem, czy z nim rozmawiać… - Okej.
…czy dać sobie czas na decyzję.
Rozumiem.
- Źle się czuję. - Jasne.
- I masz dużo na głowie. - Tak, mam.
Tak.
Min-woo, weźmiesz prysznic?
Nie.
- Chcesz z nią najpierw porozmawiać? - A ty chcesz?
- No cóż… - Ty możesz iść.
Dla mnie to nieważne.
Idź pierwszy.
- Dobra, to pójdę. - Dobra.
Tak?
Co robisz? Chcesz porozmawiać?
Dobrze.
Oni nie są stworzeni dla siebie.
Podobał ci się pokaz fajerwerków?
Bardzo.
Już dawno nie zapalałem tak fajerwerków.
Fajnie było.
- O nie. - Boże.
- Jej mina… - Jej twarz.
Si-eun nie owija w bawełnę.
Ani trochę.
- On nie ma u niej szans. - Super.
Zimno ci?
- Jestem przykryta. - W porządku.
Szczerze mówiąc, otwierając mu, myślałam,
że to będzie Min-woo, nie Won-ik.
Bardzo chciałam pogadać z Min-woo,
ale skoro to nie on,
nie mogłam się skupić na konwersacji.
Chciałam sobie jak najszybciej pójść.
Co robisz?
Co?
- Ja? - Tak.
Wracam do pokoju.
- Pogadajmy tam. - Dobrze.
Mogę wziąć twój koc?
Tak.
Co się dzieje? Coś się stało?
Myślałam, że jest w porządku, ale…
Wiesz, jak jest.
Gdy cały stres się kumuluje,
zaczyna ci fizycznie coś dolegać.
Źle się czujesz, tak?
Nie. Już mi o wiele lepiej.
Nie jesteś sobą.
Jestem trochę zaskoczony.
Mam nadzieję, że jutro będzie lepiej.
Powiedz coś.
Co?
Co chcesz usłyszeć?
Powiedz mi, co robiłeś w Piekle.
Byłeś grzeczny?
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Naprawdę świetnie mi się z tobą rozmawiało w Raju.
Od tamtej pory myślę o tobie, więc chciałem porozmawiać.
Najlepiej się bawiłem, gdy byłem z tobą w Raju.
Teraz będę szczerzej wyrażał to, co czuję.
Jeśli pójdę, siedź spokojnie i czekaj.
Oczywiście.
Tkwimy tu razem. Będziemy tylko razem jeść.
Nie rób nic dziwnego.
Jak pójdziesz?
To było wczoraj.
- Tak. Kazała mu czekać. - Tak.
Ale stało się inaczej.
Nie posłuchał jej.
Byłeś grzeczny?
Co?
Byłeś grzeczny? I porządny?
Wczoraj dużo myślałem.
Szczerze mówiąc, nie wiedziałem, co czujesz.
Trudno mi było zgadnąć, co o mnie myślisz.
Bo w Raju było fajnie,
ale nie byłem w stanie ustalić, co do mnie czujesz.
- Zatem? - Dlatego…
Jak już ci mówiłem,
interesowała mnie Si-eun.
Więc z nią rozmawiałeś?
Tak, dzisiaj.
Rozmawialiśmy.
Tylko się na mnie gapisz. Czemu milczysz?
I co dalej?
Jak się rozmawiało z Si-eun?
Była otwarta i ujmująca.
W trakcie tej rozmowy dostrzegłem jej inną stronę.
Dzisiaj?
Jest zaskoczona.
Dzisiaj?
Gadaliśmy i wcześniej.
Ale dziś chyba podjąłem decyzję.
Kazałam ci czekać, ale ty nie czekałeś.
Nie lubię mężczyzn,
którzy są nieposłuszni.
- Min-woo. - Co?
O co chodzi?
Kazałam ci czekać.
Wiesz, czemu tak powiedziałam?
Wiem. Pamiętam, jak mówiłaś.
Dlaczego nie posłuchałeś?
Często nie mieliśmy wyczucia czasu.
O czym ty mówisz?
Powiedziałam to, żebyśmy się zgrali.
Dlatego kazałam ci czekać przez dzień.
Beszta go?
Może dlatego, że jest starsza.
- Przesłuchuje go. - Jak nauczycielka.
„Nie lubię nieposłusznych mężczyzn”.
Jakby go rugała.
- Mówi jak nauczycielka. - „Miałeś być grzeczny”.
To straszne.
Dlatego kazałam ci czekać przez dzień.
To twoja wina.
Prawda?
Moja wina?
Mogłaś być bardziej bezpośrednia.
- Irytujesz się na mnie? - Nie.
Naprawdę?
Hej.
Jesteś niewiarygodny.
W każdym razie, żebym…
Żebyś co?
- Żebym… - Żebyś co?
- No co? - Nie śmiej się.
Dobrze.
Skłaniam się bardziej ku Si-eun.
- Co? - Skłaniam się ku niej.
Czemu się śmiejesz?
- Jest zdumiona. - Tak.
„Jesteś niewiarygodny”.
Był zaskakująco stanowczy.
Tak.
W chwili,
gdy to powiedziałeś,
jakbyś wybierał między mną a nią…
To mnie zniechęciło.
Zniechęciło?
Myślisz, że ważyłem możliwości?
Tak. To znaczy…
Gdy powiedziałeś, że skłaniasz się ku niej.
Skoro tak czujesz…
Skoro się skłaniasz ku Si-eun,
to po prostu idź.
Nie ważyłem możliwości.
Serio? To co to było?
To mnie zniechęciło.
Ale czy Gyu-ri nie robiła tak samo?
- Z Min-kyu i Min-woo. - Tak.
- Teoretycznie tak. - Mówiła, że się waha między nimi.
Dlaczego ty…
Ja już nie wiem.
To moja wina, że mętnie mówiłem,
ale nie rozważałem możliwości.
Po prostu…
Jak by to powiedzieć?
Wyklucz mnie z równania.
Wypisz.
Gdy będę jedyną,
która cię interesuje, wtedy powiedz, że mnie lubisz.
Ale jak się wahasz między dwoma osobami, to znaczy, że mnie nie lubisz.
Więc…
Nie chcę być z kimś takim.
Trzymaj się.
- Boję się. - Ja też.
„Trzymaj się”.
Co…
Gdybyś mi powiedziała…
Co do mnie czujesz…
Chwila.
Żartujesz sobie?
Miałam to ubrać w słowa?
Gdy rozmawialiśmy.
Co chciałeś usłyszeć?
Na przykład: „Podobasz mi się”?
„Czuję coś do ciebie”?
„Myślę o tobie”? Coś takiego?
Gdy z tobą rozmawiałem,
nie odczułem, żebym ci się podobał. Dlatego.
Więc gdy cię nie było,
rozmawiałem z Si-eun, bo mnie interesowała.
- Była bezpośrednia. - Okej.
Czułem, że się dobrze rozumiemy.
Zmieniłem o niej zdanie,
gdy gadaliśmy.
- Później ty… - Jesteś trochę jak Gwan-hee, prawda?
Co?
Ojej.
Jesteś trochę jak Gwan-hee, prawda?
Dlaczego?
Z tego, co powiedziałeś, wynika,
że zainteresowałeś się Si-eun,
bo pierwsza cię zagadnęła.
Ale to brzmi…
To nie tak.
- To nie jedyny powód. - Okej.
Gdy pierwszy raz rozmawialiśmy,
czułem się przy niej dobrze, bo traktowałem ją jak przyjaciółkę.
Ale po rozmowie z nią coś poczułem.
Ciebie nie było. Nie widziałaś, jak rozmawiamy.
Podobało mi się, że wprost wyraziła to, co do mnie czuje.
- Rozumiem. - I dobrze się rozumieliśmy.
Był mną zainteresowany,
ale gdy wyjechałam,
bez trudu zmienił zdanie.
To absurdalne, że nie mógł zaczekać jednego dnia.
Powiedział, że gdybym powiedziała mu, co czuję,
to by tak nie postąpił.
Ale ja uważam,
że on powinien wiedzieć, co do niego czułam.
Zaczął się skłaniać ku Si-eun,
bo wyrażała uczucia lepiej niż ja.
To znaczy, że jego uczucie było słabe.
Dlatego nie mogłabym być z takim mężczyzną.
Współczuję Si-eun, ale mam nadzieję, że będą razem.
Więc dobrze się skończyło.
Prosto do sedna.
- Racja. - Ułożyło się.
Próbowałam postawić się na miejscu Gyu-ri.
Jak już wspomniałam,
takie osoby jak ona rzadko są odrzucane
- i są pewne siebie. - Tak.
Ale w sytuacji, gdy miała wrażenie,
że była z kimś porównywana,
jej duma i uczucia mogły zostać zranione.
Jeśli się zastanowimy,
Min-woo był najbardziej zainteresowany Si-eun.
Później Gyu-ri nagle go wybrała i to go zdezorientowało.
Taka była kolejność.
- Ale Gyu-ri nie wie. - Ale myśli,
że zmienił zdanie z dnia na dzień.
Myślę, że na tym etapie
Min-woo uważał, że musi podać Gyu-ri jakieś uzasadnienie,
- bo go wypytywała. - Tak.
Dlatego ciągle wspominał, że Si-eun pierwsza go zagadnęła.
Po tych wymówkach Gyu-ri pomyślała:
„Czy nie wyrażałam uczuć?
Nie powiedziałam, że mi się podobasz, ale dałam to do zrozumienia.
Jesteś taki jak Gwan-hee”.
- Tak to odebrała. - Tak.
Ale rozumiem też, dlaczego Min-woo był tym poirytowany.
- To było niesprawiedliwe. - Jasne.
I bądźmy szczery. Gyu-ri też się wahała
- między Min-woo a Min-kyu. - Właśnie.
Gyu-ri mnie rozczarowała.
„Rozczarowała”.
- Nie lubi takiego zachowania. - Niepotrzebnie była protekcjonalna.
Powinna być pełna szacunku.
Tylko dlatego, że jest od niego starsza,
nie powinna do niego mówić w protekcjonalny sposób.
A w trakcie wywiadu
była wobec niego niegrzeczna.
Chyba pokazała swoją prawdziwą twarz.
- „Prawdziwą twarz”. - O rety.
Powiedziała, że nie mogłaby z nim być.
Takich rzeczy nie mówi się tak lekko.
- Wściekł się. - Tak.
W każdym razie, to pewne, że uczucie Min-woo do Gyu-ri
- już zgasło. - Na pewno.
- Pewnie już wybrał. - Tak.
Rzeczywiście, dobrze się skończyło.
- Dobrze dla nich. - Właśnie.
Teraz może wybrać Si-eun.
- Na razie. - Dobrze.
Nikogo tu nie ma.
Gdy wróciłam po rozmowie z Won-ikiem,
odkryłam, że Min-woo i Gyu-ri właśnie rozmawiają.
Ale w ogóle nie czułam strachu,
bo byłam go pewna i bardzo mu ufałam.
Dlatego nie odczuwałam stresu,
ale dzień już się prawie kończył.
Został ostatni dzień. Nie chciałam, żebyśmy znów się nie zgrali.
To już prawie koniec.
Tak. Dziwne uczucie.
Rozmawiałem tu tylko z tobą.
I z Min-ji.
Dlatego jesteś smutny?
Albo rozczarowany?
Tak, bardzo.
Myśląc o tym, widzę, że Jin-seok jest rozżalony.
- Prawda? - Trudno się dziwić.
Min-young stała się potulna jak owieczka.
- Sytuacja się zmieniła. - Tak.
Wygląda jak owca w białej sukience.
- Wydaje się łagodna. - Zmiana sytuacji.
Zdecydowanie.
- Też jestem smutna. - Dlaczego?
Spędzałam z tobą cały czas po to, by to usłyszeć…
Myślałam, że lubisz być ze mną.
Jasne, że tak.
To o co chodzi?
- Jesteś zrzędliwy? - Ktoś był dla mnie podły.
Ja byłam podła tylko raz.
Daj już spokój.
Byłaś podła tylko raz.
- To czemu… - Ale to była twoja jedyna okazja.
Co?
Nie zgrywaj niewiniątka.
Przestań. Nie bądź cwana.
- Co się dzieje? - Stresuję się.
- Co ona robi? - Wychodzi.
- Poszła do niego? - Tak?
Musiała.
Hej. Wejdź.
Ja tylko…
- Przyszła. - Co za ulga.
- Bałam się. - Myślałem, że idzie obok.
Ojej.
Potrzebuję porady.
Jasne. Siadaj.
- Mogę zostać? - Tak.
- Chcę z wami pogadać. - Śmiało.
Jestem teraz w rozterce.
- Mów. - Co się stało?
Won-ik chciał ze mną pogadać, ale gdy z nim byłam,
- Gyu-ri poszła prosto do Min-woo. - Tak.
- I chyba ciągle rozmawiają. - Okej.
Dlatego jest mi teraz smutno.
Cieszyłam się, że byliśmy w Piekle, ale…
- Tak. - Tak.
Chyba dostanę szału.
Możesz teraz zrobić krok naprzód.
- Rób, co chcesz. - Jasne.
- Zgoda. - To czas na egoizm,
bo czasu zostało niewiele.
Rób, co chcesz.
Dobrze.
Iść teraz?
Musisz zaryzykować.
Bo inaczej będziesz żałowała.
Bez żalu. Atakuj.
Chodź. Pójdę z tobą.
Chwileczkę.
Dam im jeszcze pięć minut. Później wejdę.
Zdejmij mi to.
Co? Co takiego?
- Co? - Od dawna chcę to zdjąć.
To dozwolone?
- Już. - Można tak?
W porządku.
Zdjęła mikrofon.
Co?
- Ja… - Nie skończyliśmy rozmawiać?
- No co? Chcesz jeszcze rozmawiać? - Nie…
Kiedy skończycie?
Kto to?
Kiedy skończycie?
Mogę porozmawiać z Min-woo?
Nie możesz.
- Co? - Nie możesz.
- Ojej. - Co?
O rety.
- Gyu-ri się wściekła. - Boję się.
- To straszne. „Nie możesz”. - Wściekła się.
- Ojej. - To jest…
Przeszła na mroczną stronę mocy.
Na pewno żartuje, ale wygląda to poważnie.
Daj spokój, Gyu-ri. Nie bądź taka.
- Przyjdź, gdy skończysz. - Dobrze. Zaraz kończymy.
Okej. Będę czekała.
Zły moment.
Zły?
- Nie to. - A co?
Spytałam, czy mogę wejść, a Gyu-ri powiedziała,
że nie mogę.
- Poważnie? - Tak.
- Zaraz wyjdą. - Może.
Tak szalonej odpowiedzi jeszcze nie słyszałam.
- Gyu-ri? - Jej mina…
Tak.
Ale ufam Min-woo.
Wierzę w to, co mi powiedział.
Nigdy nic nie wiadomo.
To ty musisz działać.
Skończmy już.
„Skończmy”? Nie wierzę, że to powiedziałeś.
Zostawmy to na dzisiaj.
Byłem zdenerwowany i wkurzony.
Mieliśmy impas i do niczego to nie prowadziło,
więc chciałem szybko zakończyć tę rozmowę.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Myślałam, że śpisz.
Nie, sypiam tam.
Idziemy?
- Długo czekałaś? - Co?
- Długo czekałaś? - Tak.
- Dobrze się rozmawiało? - Co?
Dobrze się gadało?
- Rozmawialiśmy. - Rozumiem.
Dobrze poszło?
- Tak. Bardzo dobrze. - Rozumiem.
Już ci lepiej?
Nie czuję się lepiej, ale przynajmniej porozmawialiśmy.
- Rozumiem. - Tak.
Skłaniasz się w stronę Min-woo?
- Min-woo? - Mówię o tobie.
- Ja? - Tak.
Nie.
Rozmawiając, zrozumiałam, że to nie ten jedyny.
To znaczy,
nie zależało to ode mnie, ale…
Uważasz, że Min-kyu bardziej do ciebie pasuje?
Tak.
Będę musiała o tym pomyśleć, bo…
No cóż…
To, że ktoś jest dostępny, nie znaczy, że mam się nim zadowolić.
- Tak. - Prawda?
- Rozmawialiśmy tu już. - Tak.
Dlatego chciałam tu wrócić.
Rozmowa się udała?
- Rozmowa? - Tak.
Tak, w porządku.
Wydawała się straszna.
Szczerze mówiąc…
Mówiłem ci już?
O czym?
Jedną z kobiet, którymi się interesowałem,
- była Gyu-ri. - Tak.
Ja już o niej wiedziałam.
Powiedziałem jej, że skłaniam się ku tobie.
Rozumiem.
- Musiałem. - Tak.
- Inaczej to byłoby nieuczciwe. - Wiem.
Wszystko dobrze poszło?
Powiedziałem jej, co dokładnie czuję.
Więc…
Ja nie…
Nie potrafię mówić takich rzeczy i nie wiem, jak mi poszło.
- Nie wiem. - Okej.
Ale wiem, że ty nie masz powodów do obawy.
Chciałem ci to powiedzieć.
Wybacz, że cię zaniepokoiłem.
Czuję dokładnie to samo, co w czasie naszej rozmowy.
Niczym się nie przejmuj.
- Nie… - Teraz…
Nie martwiłam się. Chyba ci po prostu ufałam.
Teraz jest lepiej.
Tak. Wystarczy kilka słów.
Nie wiedziałem, że rozmowa tyle potrwa.
Ja też nie wiedziałam.
- Trochę trwała. I tyle. - Powinienem…
Powinienem wyjść wcześniej.
Nie szkodzi.
Już po wszystkim.
Przepraszam, że musiałaś tyle czekać.
- Nie szkodzi. - Wybacz.
Ale wiesz co?
Gdy się nie rozmawia w Piekle, związek się nie uda.
Masz rację.
- Długo się do tego zbieraliśmy. - Tak.
To ostatni odcinek tej podróży, ale wcale niełatwy.
„Dlaczego to takie trudne?”
Ciągle mam w głowie tę myśl.
Ja też.
To długa i wyboista droga,
ale była wspaniała.
Wybieram ciebie.
A ja ciebie.
„A ja ciebie”.
Napiszę o tym piosenkę.
Prawda?
Jutro nasz ostatni dzień.
Tak.
Chcę, żeby był najlepszy.
Chcę się z tobą bawić.
Bawmy się.
- Delektujmy się. - Wyśpijmy się dziś.
Tak.
- Chodźmy spać. - Okej.
- Porozmawiamy jutro. - Bawmy się.
Dobrze.
- Idziemy? - Tak.
Już późno.
- Dobrze to podsumowali. - Tak.
- Droga Min-woo i Si-eun… - Chyba dobrze spali.
…była długa i wyboista.
Ich sytuacja staje się coraz lepsza.
Bardzo się zaprzyjaźnili.
- Właśnie. - Tak.
Myślę, że dla Min-woo ta rozmowa
z Gyu-ri nie była łatwa.
Tym przyjemniej rozmawiało mu się później
- z Si-eun. - Tak.
- Jasne. - Tak.
- „Wybieram ciebie”. - „A ja ciebie”.
Nie sądziłem, że ona to powie.
RAJ YUN HA-JEONG I YUN HA-BIN
Zobacz zachód słońca. Piękny.
- Widzisz stamtąd? - Tak, widzę.
A stamtąd?
- Nie widzę. - To chodź tu.
Oprzyj się.
- Widzisz? - Tak.
Myślałem, że w Piekle było okej.
- Ale tu… - Pięknie, prawda?
Zupełnie inaczej, ale też ładnie.
Chciałem wygrać i cię tu zabrać.
- Tak. - Wybacz, że nie zdołałem.
Nie szkodzi. Nie mów tak.
Czuję się niezręcznie. Jestem w tym kiepski.
W każdym razie dzięki,
że mnie zabrałaś.
- Ojej, jak świetnie. - O rety.
Smacznego.
Jedz.
- Pyszne? - Tak.
Niechętnie zjadłam pizzę.
Nie wiemy, ile mamy lat.
Już czas, żebym spytała.
Chyba tylko ja poznam twój wiek.
To ile masz lat?
Ja?
- Mam 31 lat. - Co?
Co?
Poważnie? Jesteś młodszy, niż myślałam.
Jestem jedyną osobą, która zna twój wiek.
- Tylko ty wiesz na pewno. - Prawda?
Myślałyśmy, że jesteś najstarszy albo prawie najstarszy.
Gwan-hee jest najstarszy.
Wygląda staro.
Zgrywa młodego, ale ma w sobie coś ze starca.
Ale on chyba o tym nie wie.
- Uwielbiam Gwan-hee i Hea-jeong. - Tak.
Jestem ciekawa twojego zawodu.
Gram.
- Jesteś aktorem? - Tak.
Jestem aktorem.
Obecnie gram głównie w filmach niezależnych.
Gdy po castingu zostaję obsadzony w roli,
studiuję scenariusz i uczę się swoich kwestii przed zdjęciami.
YUN HA-BIN, 31 LAT AKTOR
Co myślisz o mojej pracy?
- Spodziewałam się. - Tak?
Ale nie wieku.
Rozumiem.
Wiesz co? Tym razem tutaj jest inaczej.
Jak to?
Delektuję się jedzeniem, bo nie jestem skrępowana.
Gdy byłam tu poprzednio, czułam, że powinnam mówić, jedząc.
I tak też robiłam.
Teraz skupiam się na jedzeniu.
Nie lubię mówić w trakcie jedzenia.
Rozumiem.
Nawet nie zerkam na telefon.
Naprawdę?
- Nie oglądam telewizji. Tylko jem. - Rozumiem.
Chce, żeby do niej nie mówił?
Prawda?
Może tak to zrozumieć.
Ja też mogę.
To chyba z alkoholem.
Jesteś wstawiona?
Delikatnie.
Naprawdę?
To dlatego tak ucichłaś?
- Chyba tak. - Jesteś zmęczona?
Byłaś taka radosna i pełna energii, a teraz ucichłaś.
Taka jestem sam na sam z kimś.
Gwan-hee tez myślał, że jestem małomówna.
Naprawdę?
Gdy się poznaliśmy, byliśmy sami.
Później poszliśmy do Piekła.
Gdy rozmawialiśmy, byłam bardzo spokojna.
Tak się z nim komunikowałam.
Uznał, że jestem małomówna,
ale zbyt radosna po powrocie.
Powiedział, że nie może mnie rozgryźć.
Rozumiem.
Wszystko sprowadza się do Gwan-hee.
- Ciągle o nim mówi. - Tak.
Chcę wrócić do Piekła.
- Tak. - A ty chcesz?
To wracaj sam.
Dobra. A ty zostań.
W porządku.
Podoba mi się tutaj.
Mam kolejne pytanie.
Pytaj śmiało.
Dlaczego chciałeś
przyjść do Raju ze mną?
- Dlaczego? - Tak.
Zastanawiałem się, dlaczego cię wybrałem.
Okej.
I…
Czułem, że chcę poznać odpowiedź na to pytanie.
I w trakcie poszukiwania tej odpowiedzi…
I może dlatego, że ciągle myślałem…
Ty ciągle…
A może to było z powodu wszystkich moich myśli…
Poczułem potrzebę porozmawiania z tobą tu.
Dlaczego byłeś mnie ciekawy?
- Próbuję powiedzieć… - Tak.
…że coś poczułem.
W pewnym sensie zaiskrzyło.
Uważam, że masz interesującą aurę.
- Naprawdę? - Tak.
Czułem spokój, komfort i chyba
zachowałem to dla siebie.
Naprawdę?
Rozumiem.
Zdrowie!
Też mam do ciebie pytanie.
Po prostu…
Wręczyłaś tylko jeden cukierek.
Nie chciałaś dać cukierka jeszcze komuś?
- Ja? - Tak.
Nie chciałaś dać cukierka jeszcze komuś?
- Ja? - Tak.
Chwila. Myślałam, że wiesz.
O czym? Że mi go dałaś?
Nie.
Zatem?
Że interesował mnie Gwan-hee.
- Nie wiedziałem. - Tak?
- Tak. - Tak było.
- Na początku? - Tak.
Rozumiem.
To dlaczego mnie go dałaś? Jak to się stało?
Z Gwan-hee?
Kłóciłam się z nim.
Okej.
Raz się na niego wkurzyłam.
Jasne.
Tak go pochłonęło poznawanie kobiet,
że nawet do mnie nie zaglądał ani nic w tym stylu.
Chciał, żebym pierwsza go zagadnęła.
Tak to było.
Ale ty pierwszy do mnie podszedłeś i…
Gdy źle się czułaś?
- Tak. - Rozumiem.
Dlatego ci go dałam.
Rozumiem.
To był cukierek przeznaczony dla Gwan-hee,
ale dałaś go mnie?
Tak.
- Ha-bin poczuł się chyba urażony. - Tak.
- Jest mało subtelna. - Tak.
Już dawno tak się nie najadłem.
…tak się nie najadłem.
- Przepraszam. Jesteś senny? - Tak.
To się połóż.
Po alkoholu chce mi się spać.
Chyba już się najadłeś.
Skądże.
Skosztuję trochę tteokbokki,
bo mi kazałaś.
Zapomnij. Nie jedz.
Myślałam, że chciałeś ze mną porozmawiać.
Tak.
DWA DNI WCZEŚNIEJ
Nie chciałbym…
poważnie z tobą rozmawiać tutaj.
Chcę z tobą pójść do Raju.
- Żeby porozmawiać? - Otwarcie i szczerze.
Na początku chciałem rozmawiać.
Ale teraz nie chcesz?
Nie o to chodzi.
Już nie mam takiej potrzeby.
- Rozumiem. - Tak.
Czuję, że mogę to wszystko
odłożyć na bok i poczuć się…
- Wygodnie? - Bardzo mi wygodnie.
- Co? - Co?
Co u licha…
- Co on mówi? - Co?
- Chwileczkę. - Co?
- Wygodnie? - Bardzo mi wygodnie.
Uwielbiam poczucie komfortu i stabilności w tej chwili.
Nie wiem. Skoro tak się z tobą czuję,
to już nie wiem, o co cię pytać.
I gdy uporządkowałem myśli, pozbyłem się pytań, które miałem.
Co?
O rety.
I gdy uporządkowałem myśli, pozbyłem się pytań, które miałem.
- Zapomniałem. - Trzeba było zrobić listę.
„O co spytać Ha-jeong w Raju?”
Ale po co?
Lubię robić to, co chcę w danej chwili.
Naprawdę?
Gdy byliśmy w Piekle,
wydawało mi się, że jest gotów sporo o sobie powiedzieć.
Ale on wcale nie chciał,
dlatego byłam rozczarowana.
Chciałem jej zadać mnóstwo pytań,
ale ponieważ spędziłem sporo czasu w Piekle,
stres, który mnie tam zżerał,
zniknął, gdy znalazłem się w Raju.
Poczułem się wycieńczony.
Bardzo współczuję Ha-jeong,
bo nie byłem w stanie zacząć ani prowadzić rozmowy.
Czy on jest ciemny? Co jest grane?
Nie wiem, czy dobrze to rozumiem.
Nie zadawał jej żadnych pytań
nie z powodu tego, że jej się podobał Gwan-hee, ale dlatego,
- że czuł się przy niej komfortowo? - Tak, komfortowo.
„Uwielbiam tę chwilę. Nie muszę zadawać pytań.
- O czym tu mówić?” - Tak.
Żyje chwilą.
Ale jest przeciwieństwem większości osób.
Zwykle gdy się idzie do Raju, napięcie jest dwa razy większe.
Ale jego napięcie zniknęło.
Chyba dlatego nie chciał rozmawiać.
Pod tym względem nie pasuje do Ha-jeong.
- Tak? - Tak.
Nie chodzi o to,
że nie chcę z tobą rozmawiać,
tylko sprawia mi to kłopot.
Dlaczego?
- Musi być jakiś powód. - Tak.
Z mojego punktu widzenia…
Może pomyślisz, że to drobnostka,
ale naprawdę…
jest mi trudno otworzyć się przed innymi.
Jasne.
Od dziecka taki jestem.
Mam coraz większe kłopoty z wyrażaniem uczuć.
Rozumiem.
Ale wiesz co?
Gdy nic nie mówisz, to ja nic nie wiem.
Po prostu wyrażaj siebie.
Jak? Co mam zrobić?
Jeśli nie wiesz, kiedy ci się spodobałam,
po prostu powiedz: „Nie wiem, kiedy mi się spodobałaś,
ale wydajesz mi się pociągająca”.
Po prostu powiedz szczerze.
Ale ty coś mamroczesz pod nosem.
O mój Boże!
O rety.
Uwielbiam to.
Tak. Jest ktoś, kto mnie pociąga.
I mówię jej o tym.
Ale ona nie odwzajemnia uczucia.
Zatem to koniec.
O czym ty mówisz?
Powiedzmy, że ktoś mi się podoba, a ona to odwzajemnia.
Wtedy oboje…
Kompletnie się pogubiłam.
Nie wiem, o czym mówisz.
Po prostu pójdę spać.
„Po prostu pójdę spać”.
Wiele osób ma śpiewny głos jak Ha-jeong.
- Naprawdę? - Tak.
„Nie wiem, o czym mówisz.
Po prostu pójdę spać”.
Ludzie to uwielbiają.
Rozumiem.
RAJ HYE-SEON I GWAN-HEE
Będziesz spał na zewnątrz?
Chcesz spać razem?
Dobra. Śpię na zewnątrz.
To może to postawisz obok sofy?
Będzie lepiej. Sofa jest za krótka.
Zawsze spałem na sofie.
- I zwisały ci nogi? - Tak.
Możesz tak spać?
To lepsze niż Piekło.
Dlatego zawsze jesteś zmęczony.
- Mam pytanie. - Tak?
Dlaczego to musi być albo sofa, albo razem?
Ma drugie łóżko.
- Hye-seon o tym mówiła. - Jemu też o to chodzi.
Może dlatego, że Gwan-hee zbyt dobrze zna siebie.
Rozumiem.
- Przeturlałby się na jej łóżko? - Właśnie.
Nigdy nie wiadomo.
Chyba mówił serio.
Bardzo wnikliwe.
Gwan-hee to mistrz samokontroli.
Nie. Postępuje tak,
- bo wie, że jej nie ma. - Właśnie.
To znaczy, że ma samokontrolę.
- Zapobiega. - Właśnie.
- Zapobiega wypadkowi. - Super.
Bardzo wnikliwe.
DZIEŃ 8
OSTATECZNA DECYZJA ZA JEDEN DZIEŃ
Zląkłem się.
- Ojej. - Jak lepiej?
Rozpuścić włosy czy…
Okej.
- Rozpuścić. - Dobrze.
- Gdy wczoraj przyszedłem z Min-ji… - Tak?
…czułem się niezręcznie przy kimś, kogo zbyt dobrze nie znałem.
Ale będąc tu i rozmawiając z tobą, czuję się tak,
jakbyśmy chodzili ze sobą od dwóch lat.
To już dwa lata?
Za drugim razem jest inaczej.
Zgadza się. Inaczej.
Może to dlatego, że wczoraj szczerze pogadaliśmy.
Rozumiesz.
- Nastrój? - Bycie razem.
Tak się czuję.
- Jeśli wyjdziemy stąd razem… - Tak?
…myślisz, że będziemy mogli się widywać?
Jak prawdziwa para?
Zawsze pyta, zamiast mówić, co czuje.
- Pan Pytajnik. - Tak.
Powinna go spytać o to samo.
Bo to Pan Pytajnik.
Pan Pytajnik.
- Jeśli wyjdziemy stąd razem… - Tak?
…myślisz, że będziemy mogli się widywać?
Jak prawdziwa para?
Niech pomyślę.
Chyba chciałabym spróbować.
Jeśli wydaję ci się pociągający, to z jakiego powodu?
Widzicie? Taki jest.
Pan Pytajnik.
Nie zauważałam tego,
ale dostrzegam coraz więcej rzeczy, które mi się podobają.
To mnie bardzo bawi.
Masz cechy, które lubię w mężczyznach.
- Czyli? - Nie powiem ci.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Ma w sobie
coś żałosnego.
Nie powinnam tak mówić.
Nie ma go tu?
W porządku.
- Naprawdę. - Powiedz.
- Rozumiemy ją. - Tak.
- Wiemy. - Wszyscy.
Gwan-hee jest ode mnie znacznie starszy,
ale czasem sprawia wrażenie młodszego.
Chyba chce, by to kobieta przejawiała inicjatywę.
Ale to jest nawet atrakcyjne.
Nasze ciastka z borówkami.
Kopę lat nie jadłam tostów.
Chyba już nie muszę bywać w Raju.
Ja się świetnie bawiłam.
Lepiej niż się spodziewałam.
Było warto choćby dla bingsu.
Kiedy znów zjem takie śniadanie?
Usłyszysz sygnał dźwiękowy
- i wyjdziesz sama. - Rety!
„Czeka na ciebie nowy uczestnik”.
A dla mnie nowa uczestniczka.
Wszystko od nowa?
Oczywiście.
Dwa kawałki mango.
Zjedz wszystko.
- Możesz zjeść wszystko. - Najadłeś się wczoraj?
Nie o to chodzi.
Mango kojarzy się z tobą.
Ojej. Przepyszne. Więcej tego nie będziemy mieli.
Gdybym miał telefon i mógłbym ci zrobić fotkę,
zdjęcie ukazujące nas tutaj,
jak jemy ostatni raz,
byłoby dla mnie chyba najcenniejsze.
Myślałem o tym wcześniej.
To śniadanie z tobą
będzie dla mnie najbardziej pamiętne.
Szczerze mówiąc, czułem…
Gdy się poznaliśmy,
nie sądziłem, że zmienię o tobie zdanie.
Ale później wiele się wydarzyło.
Teraz zatoczyliśmy pełne koło
i brak mi słów, by wyrazić to, co czuję.
Później powiesz to samo Min-ji.
„Była jak moja eks”.
- Bingo. - Zna go na wylot.
- Wszyscy go znamy. - Naprawdę.
Później powiesz to samo Min-ji.
„Była jak moja eks”.
Gdy zobaczę Min-ji…
Jeśli pierwsza mnie zaczepi, posłucham, co mi powie.
Z ciekawości.
- Posłuchasz? - Tak.
RAJ CHO MIN-JI I PARK MIN-KYU
Dziś na pewno nie będziesz płakać?
Nie.
Będę się śmiała.
Więc będę szczery i o wszystkim opowiem Gwan-hee.
Powiem, że ci na nim zależy
i że martwiłaś się o niego.
Nawet w czasie jedzenia.
I powiem mu, że rozmawialiśmy tylko
o chwilach, które z nim spędziłaś.
W porządku.
Min-kyu jest bardzo miły.
- Tak. - Czuję, że Min-kyu
roztacza aurę osoby dojrzałej.
Nie bój się, dobrze?
- I się nie martw. - Nie boję się.
Uważasz, że się boję?
Bałaś się całą noc.
- Od wczoraj… - Nie.
- Byłam smutna. - Tak.
Wiem o tym.
O nie.
Odwraca wzrok.
Nic mi nie mów.
Po prostu.
Kazał jej nic nie mówić.
Takie ma poczucie humoru.
Oprzyj się o niego i prześpij.
No oprzyj się o niego.
I prześpij się.
Chwila. Zobaczcie tę formację.
Gwan-hee otoczony przez to trio.
- Tak. - Racja.
- O rety. - Co się teraz stanie
z Gwan-hee?
- Myślę, że on… - Zdecydował?
Któraś poprosi o rozmowę
na dziesięć minut przed ostateczną decyzją.
Ta, która to zrobi…
Nic nie jest pewne, dopóki Gwan-hee nie podejmie ostatecznej decyzji.
- Racja. - Trzeba będzie zobaczyć,
jak rozmawia z Min-ji w Piekle.
- Jest też Ha-jeong. - Co?
Nawet ja im nie daję szans.
Pamiętasz słowa Ha-jeong?
- O powrocie? - Że on wróci.
- Liczy na to. - Do Ha-jeong.
Właśnie.
Jestem wdzięczny Gwan-hee,
bo choć zbliża się koniec,
wciąż nie mamy pewności. Jestem mu wdzięczny.
- Trzyma nas w niepewności. - Tak.
Gdyby to było oczywiste, nie miałoby sensu.
Przyznajmy, że to klejnot naszego programu.
- Jasne. - Bez niego byłoby kiepsko.
PIEKŁO
- Założę się, że dziś będziemy w wodzie. - Masz rację!
Jak pójdziemy pływać, musimy kogoś podtopić.
Albo parę osób.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Na razie. - Do zobaczenia.
- Macie wspólny pokój? - Tak.
Skro macie wspólny pokój, powinnaś się chwalić przy Si-eun.
- Idźcie. - Cześć.
Cześć, moje kochane.
Cześć.
- Jej. - Jak było?
- Ładnie dzisiaj wyglądasz. - Naprawdę?
Powiedz nam, jak było. Umieramy z ciekawości.
Rozczarowująco.
- Co? - Serio?
To nie to.
- Rozczarowanie? - Ja go wybrałam.
- Tak. - Rozczarowanie w tym sensie,
że nie lubi dużo rozmawiać o sobie.
- Rozumiem. - Wzbudził we mnie zainteresowanie.
Mówił, że chce pogadać w Raju.
Skoro tu nie możemy mówić o wszystkim,
chciał ze mną porozmawiać z w Raju.
Ale gdy dotarliśmy, wyznał, że tak mu przy mnie wygodnie,
że nie ma potrzeby mnie o nic pytać
i już nie jest ciekawy.
- Poważnie? - Tak.
- Już nie był ciekawy? - Nie.
Co? To dziwne. Ona taki jest?
Jak gdyby mówił: „Po co? Ważne, że ja cię lubię.
Twoje uczucia są nieważne”.
Tak się chyba czuł.
Jest trochę dziwny.
To zaskakujące.
Myślałam, że Ha-bin się otworzy i o wszystkim ci powie.
I że później go polubisz.
Ja też.
Powinnam pójść z innym.
- Rozumiem. - Takie mam odczucia.
Naprawdę myślałem, że Ha-bin i Ha-jeong…
- Jak było w Raju? - Ładnie wyglądaliście.
Było tak komfortowo, że nie musieliśmy nawet gadać.
- Rozumiem. - Miała wielki apetyt.
Mówiłem: „Jedz więcej”.
Rozmawialiście?
Tak, jasne.
A pozostali?
Ci tutaj… Wszyscy lecieliśmy, mówiąc, że tutaj będzie fajniej.
- I było fajniej. - Na pewno.
Min-woo, porozmawiałeś z Si-eun?
Miałem ostatnią rozmowę z Gyu-ri.
Gdy to zakończyłem, porozmawiałem z Si-eun.
Niewiele się wydarzyło. Bawiliśmy się.
- Co się stało? - Zdecydowałaś?
- Rzecz w tym… - Tak?
Min-woo już wybrał.
Ja również.
Ale okazał się wspanialszym facetem, niż myślałam.
Jest otwarty i szczery.
- To świetnie! - Tak.
- To dojrzałe. - Tak.
Min-woo jest niesamowity.
- Jest super. - Chyba się zakochałam.
Wczoraj podjęłam decyzję i jej nie zmienię.
- To ważne. Późno zasnęłaś? - Dobrze!
Jestem pewna tej decyzji.
I choć uważam, że Won-ik jest miłym facetem,
chyba nic do niego nie czułam.
Tak.
Won-ik ma dużo na głowie.
Prawda?
Przykro mi z tego powodu.
Ale jak stracę czas na współczucie,
nie będę wierna prawdziwym uczuciom.
Dlatego postawiłam tylko na Min-woo.
Bardzo się cieszę.
- Dobrze się bawiłaś? - Tak, ale…
To znaczy, nie…
Dobrze się bawiłaś?
Robiliśmy takie rzeczy,
- jak np. jacuzzi. - Rozumiem.
- To dobrze. - To i…
- Jej mina. - Usłyszała o jacuzzi.
Prosiła, by tego nie robił.
Byłam tam dwa razy z tym samym.
- I jak było? - Si-eun, miałaś rację.
Za drugim razem jest zupełnie inaczej.
- Prawda? - Tak.
- Zupełnie inaczej. - Nie wiem, czemu myślałam,
że drugi raz z tym samym nie będzie fajny.
- Ale… - Było fajniej, prawda?
- Jest większy luz. - Czułam się
- zupełnie inaczej. - Tak.
Gwan-hee był w Raju z Hye-seon, ale lubię go jeszcze bardziej.
Zrozumiałam, jak mi się podoba.
Czasem odkrywamy, co czujemy,
widząc tę osobę z kimś innym.
To był proces.
Swoją drogą, Min-ji to niezły numer.
Powiedziała mi, że zrobi wszystko, by wygrać walkę kogutów.
Gdy spytałem dlaczego, odparła, że chce wybrać ciebie.
- Chciała cię wybrać. - Mnie?
- Tak mi powiedziała. - Rozumiem.
Swobodnie rozmawialiśmy.
Jej determinacja zrobiła na mnie wrażenie.
Rozumiem.
Pewnie boli cię głowa.
On pewnie wybierze Min-ji.
Zdecydowałem się, że wybiorę Hye-seon.
Ale uwzględniając pierwsze wrażenie, Min-ji jest bliższa mojego ideału.
Jest w moim typie,
ale Hye-seon jest taka…
Myśląc o małżeństwie, wybiorę Hye-seon.
- Rozumiem. - Tak.
On chyba żartuje.
- Jest niesamowity. - Ale stres.
- Nie dam rady. - Po nagraniach
zawsze chodzę na masaż.
Mam sztywny kark.
- Muszę się rozluźnić. - On jest niemożliwy.
Myśląc o małżeństwie, wybiorę Hye-seon.
- Rozumiem. - Tak.
- Myślisz tak dalekosiężnie? - Tak.
- O rety. On ma plany. - Przesadzasz.
- Tak się czuję. - Tak.
W śmigłowcu siedziałem pomiędzy Hye-seon i Min-ji.
Usiadłem tak celowo.
- Rozumiem. - By ocenić swój stan umysłu.
- Ale… - Myślę, że…
jedną dziewczynę uspokoił…
- Tak. - …ale drugą rozstroił emocjonalnie.
Czułem ten rollercoaster emocji.
Siedział jak na szpilkach.
Bo ona płakała!
- Min-ji płakała? - Tak.
- Dlaczego? - Płakała w śmigłowcu.
- W śmigłowcu? - Nie wiedziałeś?
Bardzo płakała.
- W śmigłowcu? - Tak.
- Mnie tam nie było? - Siedziałeś obok niej.
- Płakała obok mnie? - Tak.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Gwan-hee nie wiedział.
Nie wiedział.
To na niego wpłynie.
Tak, bardzo.
Będzie wzruszony, że płakała przez niego.
Rety, to obłęd.
To nie ma końca.
Kto wie, co się teraz stanie?
Ciągle płakała.
Nie zauważyłem tego?
Ale dlaczego płakała?
- Czuła się zraniona. - Tak.
Chyba zachwyciła ją randka z nim w Raju.
Tak. Byli przedtem w Raju.
Nie wiedziałem, że płakała.
Zanim Min-ji dokonała wyboru,
poprosiłem, by wybrała Jin-seoka.
Ale ona wybrała Min-kyu.
Wkurzyło mnie to,
więc gdy Min-ji próbowała ze mną porozmawiać,
udawałem, że ją ignoruję.
Powiedziano mi, że to ją zraniło
i bardzo płakała.
Nie zauważyłem tego wtedy,
ale gdy Min-kyu to powiedział, byłem zaszokowany.
Szkoda, że się dowiedział.
- Niepotrzebnie. - To jak wstęga Möbiusa.
- Końca nie widać. - Spodziewajmy się,
że on z nią pogada.
Nieważne. Pewnie tak.
- Oszaleję. - „Ponoć płakałaś”.
Myślicie, że Gwan-hee chce wyjść ze swoim ideałem?
Czy z potencjalną żoną?
Nikt tego nie wie, łącznie z Gwan-hee i jego rodzicami.
Nawet sam Gwan-hee nie wie.
- On też nie? - Tak.
- Nie wie. - Nie ma pojęcia.
Obie mu się podobają,
- ale dowiemy się… - Nie wiadomo.
Ale gdy Gwan-hee podejmie ostateczną decyzję,
zdecyduje się na to, co bardziej lubi.
Wybierze komfort czy emocje?
Jeśli chce emocji, to Min-ji.
Jeśli chce komfortu, to Hye-seon.
Ha-jeong już nie wchodzi w grę?
- Nie. - Zupełnie?
Mam jeszcze nadzieję,
ale to mało prawdopodobne.
Hej, Min-woo.
Wchodzisz?
Ojej, co się dzieje?
- Rety! - Ale super!
Od razu wskoczyli.
Min-kyu!
Kapitalnie.
Rewelacja.
Hej, chciałem…
- Brać go! - Co jest?
- Dalej! - Brać go!
Chcieli podtopić Gwan-hee.
Spróbuj wsiąść, a ja go przytrzymam.
Ostrożnie.
Uwaga.
Wrzućcie go już.
- Spojrzał na Si-eun. - Boże.
Wyglądasz jak ananas!
Człowiek-ananas.
- Cześć. - Teraz.
Hej!
Ratunku!
Chodź tu, ty.
Min-ji, ty nie w wodzie?
Ona nie ma butów.
- Dam ci swoje. - Nie trzeba.
- Nie. - Włóż je.
Proszę.
Tylko na stopy.
Ty ich nie potrzebujesz?
W porządku. Idź już.
- O nie. - Widziała to?
Ojej! Boję się!
Nie, czekaj!
- Wyglądam jak na sesji zdjęciowej? - Tak.
Hej!
Gdy ja wczoraj płakałam,
oni świetnie się bawili w Raju.
- Ojej. - Gdy płakałam i rozmawiałam,
oni się bawili w sąsiednim pokoju.
To mnie najbardziej zaszokowało.
Następnego dnia byli zadowoleni.
Tak.
Ale z Gwan-hee do końca nic nie wiadomo.
- Wiesz? - Tak. Też tak uważam,
ale myślę, że wybierze mnie.
- Czemu? - Przy mnie jest podjarany.
To widać, prawda?
Jestem jego ideałem.
Naprawdę? Tak powiedział?
Tak. Chciał ze mną porozmawiać, ale nie wzięłam go do Raju.
Ojej. No to po ptakach.
Tak szczerze. Interesuje się mną?
Chodzi ci o to, jak sądzą inni?
O czym mówisz?
Mówię o Gwan-hee.
- Bądź obiektywna. - No cóż…
Wiesz, że wczoraj tam był.
Nie może się zdecydować.
Myślę, że ma z tym duży problem.
To zrozumiałe.
Tak.
Dlatego ja wyrażę się jasno.
- Tak. - Pomogę mu zdecydować.
Masz rację.
Zaszokowało mnie to, że Min-ji płakała. Pod wieloma względami.
- Ode mnie się dowiedziałeś? - Tak.
Jak się czułeś w śmigłowcu?
Martwiłem się o Min-ji.
- O Min-ji? - Tak.
Widziałem.
Wyglądaliście jak para.
Hye-seon…
Dziś jest dzień ostatniej randki
przed jutrzejszą ostateczną decyzją.
Mamy nadzieję, że wszyscy nacieszą się w pełni randkami.
Muszę się zdecydować na Hye-seon albo Min-ji.
Zaczekaj, aż Gwan-hee coś zrobi.
Powiedział mi, żebym nic do niego nie mówiła.
Ale…
Napisy: Dariusz Makulski