SINGLE'S INFERNO
Iyan na siya.
Sino'ng kakausapin niya?
Heto na siya.
Si Gwan-hee.
May inaasahan ka? Ako 'to.
Alam niya ang iniisip ni Min-ji.
-Naku. -Nakakatakot.
-Ang prangka. -Kaya nga.
May inaasahan ka? Ako 'to.
Alam ko 'yon.
-Talaga? -Inaasahan kita.
-Wala pang nasa labas? -Wala.
Alam daw niya.
-Di totoo 'yon. -Ayos na balik 'yon.
Patas na sila.
-Maingat yata ang lahat. -Oo.
Huling date na natin 'to, dapat sulitin na natin.
Isang tao lang ang makaka-date mo
kaya naghihintayan ang lahat.
Wala nang naglilihim pa.
Tapat ka na dapat.
Ba't di lumalabas ang mga babae?
Sa kaso ko,
magkasama sa kuwarto sina Min-ji at Hye-seon.
Kaya pag kumatok ako, titingnan nila ako.
Magiging matindi 'yon.
Kaya wala akong tatawagin.
Wala akong lalapitan ngayon.
Ako rin.
Di ko talaga alam paano ko 'to matatakasan.
Dito tayo nag-away.
Oo, matindi 'yon.
Ano?
Oras na para sa huling…
Napapangiti ba kita?
Oras na para sa huling pasya.
Narinig mo ako.
-Hindi nga? -Tama ka.
Nakapagdesisyon ka na ba?
-Nakapagdesisyon? -Oo.
-Ah.
-Di ko sasabihin sa 'yo. -O, sige.
Halata naman.
Paano ka nakakasiguro?
Tumigil ka na nga.
Pagod na pagod na ako rito.
Ano'ng sinasabi mo?
Gusto kong magkasundo tayo.
-Okay? -Sige.
Wag mo na akong paiyakin.
-Kailan ba? -Lagi mo akong inaasar.
Ba't mo 'ko hawak?
Sabay tayong naghawak.
Sige. Hindi na.
Masaya at malungkot.
-Ngayon? -'Yon ang pakiramdam ko.
Ano?
-Salamat. -Para saan?
Sa marami.
Wag kang iiyak.
Wag mong ugaliin 'yan.
Di ko inuugali 'yon.
Wag mong uugaliin. Basta, wag.
-Nahuli niya siya. -Grabe, sinabi niya 'yon.
-Naku naman. -"Ugaliin."
Kung kailan umaayos na.
-Naiilang kasi siya. -Oo.
-Wag. -Nagpapasalamat lang ako.
Ako rin.
Kaunti lang.
Mga ganito.
Grabe, ayaw mong tumigil.
Kaunti lang ang ipinagpapasalamat ko.
Alam kong hindi madali, pero salamat sa pagtitiis sa akin.
-Nagsaya ako dahil sa 'yo. -Oo.
Seryoso ako.
Ako rin.
Ano na naman 'yan?
Ba't ka umiiyak? Halika.
Masisira ang makeup mo.
Kaawa-awa.
-Grabe ka. -Sige.
Bakit?
-Ba't ka umiiyak? -Di ko alam.
Tama na. Wag kang umiyak.
Halika, wag kang gagalaw.
Nagsaya ako dahil sa 'yo.
Ako rin.
-Nagsaya ka sa pakikipag-away sa 'kin? -Oo.
Wag ka nang umiyak. Nakokonsensiya ako.
Okay?
Sige.
Di ito pagpapaalam, kahit na baka hindi tayo maging pares.
-Nagbibiro siya. -Mukha nga.
Seryosohin na niya dapat siya.
Gusto kong sabihin kung gaano ako nagpapasalamat
at kung gaano ako nagsaya kasama ka.
At naiyak ako roon.
Sige.
Nang marinig ko 'yon… di ako makapaniwalang sinabi mo 'yon.
Seryoso.
Wag kang sumuko. Ganoon lang 'yon.
Naku.
Wag ka ngang mang-asar.
Akin na ang kamay mo.
-Tumigil ka na nga. -Sige.
-Okay? -Okay.
Nagsaya rin ako dahil sa 'yo.
Salamat.
-Nagkabalikan sila. -Oo.
-Oo, nakabalik sila. -Kaya nga.
-Ano 'yon? -Wala.
Sino'ng tinitingnan ni Ha-jeong?
-Alam natin ang tingin na 'yon. -Sino?
Si Gwan-hee? A, oo.
-Baka may pag-asa pa. -Baka.
Ngayon ko lang ulit nakita 'yan.
Ha-jeong, may gusto ka pa bang sabihin sa akin?
Bumalik ka sa akin.
-Bumalik kay Ha-jeong. -"Bumalik kay Ha-jeong."
-Tapat talaga sa kanya si Ha-jeong. -Oo.
Bumalik ka sa akin.
-Sa dulo? -Oo.
Tanda mo ang "Bumalik kay Ha-jeong."
Ikaw ba, mayroon?
Para sa 'yo?
-Mayroon, sa dalawang salita. -Ano?
Ano 'yon?
Minahal kita.
"Minahal" ang sabi niya.
Minahal kita.
Seryoso? Minahal mo ako?
-Talaga? -Bale…
Pagdating sa maiikling sandali na mapapaibig ka,
ikaw ang pinakanagmarka sa akin, at ang pinakanagustuhan ko.
Una tayong nagkita sa labas ng lobby ng hotel.
Naaalala ko pa ang naramdaman ko
noong hinihintay ka sa kotse.
Ikaw ang pinakatumatak sa akin.
Saan tayo pupunta?
Siguro babalik na tayo sa Impiyerno.
Tanda ko rin noong nasa helicopter tayo.
-Pahingi. -Gamot ito.
Gamot 'yan.
Ako rin.
Sinabi ko rin sa kanilang ikaw lang dito
ang nagustuhan ko.
Pero di na 'yon ganoon katindi, kaya…
Baka sa 'yo, ako hindi.
Ano pa man, di talaga natin napag-usapan ang nangyari,
at nakakailang na sa pagitan natin.
-Oo. -Pero kung sasabihin ko,
gano'n ko siguro 'yon ilalarawan.
Salamat.
Akala ko ako lang,
kaya nakakatuwang malamang ganoon ka rin.
Sapat na 'yon sa akin, kahit sino pa'ng piliin mo.
Ba't ganyan kayo? Ba't naging kalmado kayo?
Noong sinabi sa akin 'yon ni Gwan-hee,
naalala ko ang lahat ng mga pinagsamahan namin.
Hinayaan niya akong matulog sa balikat niya noong inantok ako,
at sobra kaming nagsasaya habang nag-uusap kami.
Lagi kong iniisip 'yong mga masasayang sandali namin.
Ito, gusto mo?
Sa tingin ko,
ikaw ang pinakagusto ko.
-Umiiyak siya. -Naku.
Naku. Umiiyak ba siya?
Hala.
Masaya't malungkot.
Ganoon 'yon.
Nagpapasalamat din ako dahil gano'n din siya.
Tapos na talaga.
-Nilinaw na ni Gwan-hee kay Ha-jeong. -Oo.
-At parang naintindihan ni Ha-jeong. -Oo.
-Naging malambing na siya. -Kaya nga.
-Nawala ang taray niya. -Nag-detox siya.
-Lalo na ngayon. -Oo.
-Di pa rin sila umaalis? -Naku.
-Walang sumusuko. -Nasa loob lang sila.
Bakit naman?
Alam nilang mas magmamarka ang huling kakausap.
-Gusto nilang sila ang mahuli? -Oo.
Tumitindi ito.
Wala nang masasabi.
Para sa akin.
Tama ka naman siguro.
Anong oras ka natulog kagabi?
Kahapon?
Mga 12:30 a.m. kami natulog.
-12:30 a.m.? -Oo.
11:00 p.m. kami.
Kasi… Nagpunta kasi ako sa Paraiso noong isang araw.
Ang laki ng lugar, kaya naglakad kami sa kuwarto.
-Sa kuwarto? -Wala nang magawa.
Di naman makapag-ehersisyo.
Kaya naglakad-lakad lang kami.
Gabi na kami natulog no'n
kasi lakad lang kami nang lakad.
Parang mahilig maglakad si Won-ik.
-Si Won-ik? -Oo.
-Nirereto niya ba siya? -Grabe.
Parang mahilig maglakad si Won-ik.
-Si Won-ik? -Oo.
Si Won-ik na lang ang i-target ko?
-"Maglakad-lakad tayo?" -Pero ayos naman siya.
-Nakausap mo na ba siya? -Hindi pa.
-Subukan mo. -Parang pagsisisihan ko.
-Gusto kong tama ang gawin ko. -Iba siya pag nakausap mo.
Talaga? Pero pupunta ako sa kuwarto niya.
-Ni Won-ik? Talaga? -Oo.
Si Son Won-ik, tama?
-Hindi, ayokong maarawan. -Oo.
Siyanga pala, di ko pa
nasasabi kahit kanino kung sino talaga ang gusto ko.
Pero parang iniisip ng lahat ng may gusto ako kay Won-ik.
Alam kong maganda ang mga sinabi ko sa kanya, pero wala akong ginawa
-para isipin 'yon ng iba. -Oo.
Wala yata rito
ang makakapagsabi kung sino'ng gusto nila.
Maliban sa akin.
Nilinaw ko ang sarili ko.
Parang gugustuhin niyang kausapin ka.
-Kakausapin niya tayong dalawa. -Oo.
Walang kumikilos.
Di naman masama kung mag-uusap-usap silang tatlo.
Kinausap mo si Min-ji?
Hindi.
-Wala pa sa aming kumikilos. -Talaga?
Naghihintayan kayo?
Sino'ng unang lalabas?
Gusto mong kausapin si Hye-seon?
Tulungan ba kita?
-Ikaw ba? -Medyo.
Tulungan mo ako pagdating doon.
Doon?
Naku, ba't di sila lumalabas?
Pero ano'ng sasabihin ko?
-Kay Hye-seon? -Oo.
Aayain ko si Hye-seon.
Si Gwan-hee lang ang gusto mong kausap, 'no?
Hindi naman, magkasama kasi kami kahapon.
-Talaga? -Wala akong masyadong sasabihin.
Pasok.
-May ginagawa kayo? -Nag-uusap lang.
-Nasa labas ba kayo? -Walang tao rito.
Wala?
-May isang tao. -Isang lalaki.
-Si Gwan-hee lang. -Oo.
-Nababagot ka ba? -Medyo.
-Mag-usap kayo. -Pasok.
Dito kayo mag-usap. Paalis na rin naman ako.
-Kausap mo ba siya? -Min-woo, pasok.
Bagong salamin 'yan.
Oo.
Min-woo, sa labas ba tayo mag-usap para makita natin ang iba?
-Sa… -Ayos na rito.
Okay lang dito?
Kama niya 'to. Dito ka.
Ayos lang ba rito?
Ayos lang naman yata.
Kuwarto 'to ng iba. Ayos lang ba 'to?
-Ayos lang 'yan. Wala 'yon. -Sige.
Pakilabas ng sapatos ko.
-Naku. -Ano?
Ano ka, prinsesa?
Hindi ba?
Hindi.
Hayaan mo na nga.
May sasabihin ka ba?
Kahapon,
napaisip ako
kung totoo ba ang nararamdaman mo sa akin.
Ah.
At…
KAHAPON
Pero kung nasa puso mo na di ako lituhin,
si Jin-seok ang isama mo.
-Talaga? -Oo.
Nakakagulat 'yan.
Di ko inasahang magiging ganito itong usapan.
Ang taong gusto kong makasama sa Paraiso ay si…
Park Min-kyu.
'Yon ang nararamdaman ko.
Kaya…
Ganoon ba?
Bale…
Ba't ka umiiyak?
Ano'ng problema?
Ba't ka umiiyak?
Ayos lang na malito ka sa nararamdaman mo.
Okay.
Naiintindihan ko 'yon. Pero…
Naiinis ako kasi pinagdududahan mo pa rin ako.
Sinulatan pa kita, na walang iba para sa akin.
-Nililinaw niya lagi. -Oo.
-Makatwiran siya. -Prangka siya.
Kung nanalo ako, ikaw ang pipiliin ko,
at ibinigay ko pa 'yon.
Nagpaliwanag din ako.
Akala ko, naging malinaw talaga ako sa 'yo.
Pero bigla, di mo na ako pinansin,
at nalungkot ako ro'n.
Akala ko, nagsaya tayo sa Paraiso.
Kaya nainis ako.
Tahan na. Ba't ka umiiyak?
Sige. Pasensiya na,
-Naging mabait ulit siya. -Oo.
Tama na.
Naiintindihan ko.
Di ko alam na umiyak ka sa helicopter kahapon.
Sa iba ako tumingin kasi galit ako sa 'yo.
Tapos napansin kong magkausap kayo.
Pero kausap mo siya na nakayuko ka,
kaya parang kausap mo ang dibdib niya.
Di ko alam ang nangyayari.
Ang bait ni Min-kyu. Nag-alala siya kasi iyak ako nang iyak.
Di ko talaga alam ang nangyayari.
Pero habang katabi kita
-sa helicopter, -Ano?
Napapansin ko, lumalapit ako sa 'yo.
Parang gusto kong nasa tabi mo ako.
Okay.
-Tuloy pa rin? -Siyempre.
-Huling episode na 'to, di ba? -Wag kayong kampante.
-Walang susuko. -Grabe.
Ang sama niya.
-Grabe siya. -Seryoso.
Sabi ko nga, parang Mobius strip 'to.
-Di pa 'to tapos. -Di 'to matatapos.
Tapos, alam ko ang nararamdaman ko sa 'yo.
Kaya nga.
Naiinis lang ako kanina no'ng sinabi mong nagdududa ka sa akin.
-'Yon lang ang nararamdaman ko. -Wala akong kasintotoo rito.
Seryoso, wala.
Parang…
Sabi ko, wag si Min-kyu
kasi akala ko di siya magkukuwento sa akin,
pero sinabi niya sa aking
nagsaya kayo na parang magkapatid.
No'ng narinig ko 'yon,
naging malinaw na sa akin.
Ayos na ako ngayon.
Naiintindihan ko.
Ano pa man, pasensiya na.
Ayos lang. Ako lang yata ang nag-isip na espesyal ang pinagsamahan natin.
Espesyal din 'yon sa akin.
-Seryoso. -Pero di na ngayon?
Maraming sinabi si Hye-seon.
Habang iniiyakan kita,
balita ko, nagsasaya ka sa hot tub sa ibang palapag.
At ano pa? Nagpamasahe?
Nag-hot tub kami, nagpamasahe, tapos bumalik na.
Wala tayong ginawa no'n.
-Punta ba tayo ngayon? -Ngayon? Tatakas tayo?
Umalis tayo nang magkahawak-kamay at dumiretso sa Paraiso mamaya?
-Tapos magpamasahe tayo. -Naku.
Kakaiba talaga siya.
Nagsaya kami
ni Hye-seon.
Pero di 'yon sapat para makalimutan ka.
Di ko mapigilan isipin ka roon
kasi 'yon din mismo 'yong kuwarto kung saan tayo namalagi.
Doon din kami ni Hye-seon.
May mga bakas natin doon, kaya parang ang kakaiba.
-Inisip mo ba ako? -Sobra.
Tanda ko kung paano tayo naglakad-lakad doon.
Oo, naglakad tayo.
Wag mo akong kaayawan.
Di ko ayaw sa 'yo. Di kita inayawan. Malungkot lang ako.
Di ko alam ang puwede kong sabihin,
pero sa inyong dalawa, ikaw ang mas malapit sa tipo ko.
Mas malapit ka sa tipo ko.
At nagpapasalamat akong may taong malapit sa tipo ko
na nagpabago ng nararamdaman ko.
Gusto kitang pasalamatan doon.
Seryoso ako.
Magiging mabait ako sa 'yo para di ka malito.
Kunwari, naging magpares tayo at magkasama tayong umalis sa isla.
Kung ganoon,
ipagpapalagay mo ba na unang araw natin 'yon bilang tayo o…
Tayo na pag alis natin dito.
Ang prangka ko, 'no?
Cute ako, pero prangka.
-Ang saya niya. -Masaya talaga siya.
Laging nagsasaya si Gwan-hee,
at sa sandaling 'yon, totoong-totoo ang nararamdaman niya.
Wag mo siyang ipagtanggol.
-Lagi kang ganyan. -Tingin ko…
-Tama na. -Tama na.
-Ngayon, mahal niya si Min-ji. -Oo.
Pero alam mo, tingin ko…
Dito ako nababahala.
Ang duwag niya.
Nagdadahilan siya roon sa kabila kasi di siya sigurado.
'Yon ang dahilan niya sa lahat.
Doon ako nagagalit.
Kaso…
-Iba ang sinisisi niya. -Oo.
Di 'yon gumana kay Min-ji,
-kaya humingi siya ng tawad. -Oo.
Di gano'n kasama.
Ginagawa lang niya pag kailangan.
-Nagpapaumanhin. -Di gano'n kasama.
Saka, alam yata ni Min-ji kung paano pakisamahan si Gwan-hee.
-Oo. -Oo.
Lagi niyang tinitiyak at sinasabi ang gusto ni Gwan-hee.
-Kaya 'yon sinabi ni Gwan-hee. -Oo.
Noong una, parang tatapusin na niya ang sa kanila ni Min-ji.
Oo.
Pero biglang…
-Bumaliktad. -Ang cute ni Min-ji.
Oo.
At sobra siyang natuwa
-nang marinig niyang umiyak siya. -Mahalaga 'yon.
-Tapos umiyak ulit siya. -Oo.
Si Min-ji kaya ang magiging desisyon ni Gwan-hee?
Ngayon, si Min-ji…
Alam kong walang saysay 'to.
-Itulad natin 'to sa paunahan. -Sige.
Si Hye-seon ang nauuna tapos naging si Min-ji.
-Oo. -Gano'n ang nangyari.
-Mag-usap tayo sa loob. Mahangin do'n. -Sige.
Noong nagpunta ako sa Paraiso kasama sina Si-eun at Min-ji,
ikaw ang iniisip ko.
Iniisip kita tuwing kumakain ako ng masarap,
at iniisip kita pag kausap ko sila.
Mas magiging masaya 'yon kung nandoon ka.
At kung makakapili ako, mananatili ako rito kasama ka.
Seryoso ako.
Mas makakapag-usap pa tayo no'n.
May oras pa tayo ngayon.
At sa hinaharap.
-Tama. -Di ba?
Sana ganoon nga.
Sayang lang kasi huling araw na natin ito.
Oo nga.
Napagtanto kong sobrang maaasahan siya.
Siya 'yong tipo ng tao na tinutupad ang sinabi niya.
Unti-unti kong napagtanto 'yon.
Ilan ang tao roon?
-Marami? -Oo, mga walo.
Ba't walang tao sa kabila?
Mag-usap kayo.
-Tapos na kayong mag-usap? -Oo.
Ano?
-May sasabihin ka ba? -Naku.
Siya ang gustong makipag-usap.
Kuhang-kuha niya.
-Kilala niya siya. -Ang saya.
Gusto ko sa loob, kaso 'yong mga kuwarto…
Papasok ako.
-May tao ba roon? -Dito na kayo.
Hindi.
Dito na kayo.
Nakakalungkot naman ito.
Ano'ng pinag-usapan n'yo?
Naging queen bee ako.
Kinausap mo si Min-ji?
Oo.
Wala masyado 'yon.
Walang kakaiba.
Kumusta si Min-ji?
Umiyak pala siya habang kumakain at…
-Umiyak siya? -Oo.
Umiyak daw siya habang kausap si Min-kyu.
-Bakit? -Maaga silang natulog, 11:00 p.m.
Sinabi nilang parang magkapatid lang sila.
Pero ba't siya umiyak? Baka may kinakainis siya.
Baka may naalala siya habang nag-uusap sila?
-Ano sa tingin mo ang mangyayari? -'Yong desisyon mo?
-Tanong na naman. -'Yan na naman.
-Mga "kung" na tanong ulit. -Oo.
-Ulit. -Ang If Boy.
Madalas niyang gawin 'to.
-Ano sa tingin mo ang mangyayari? -'Yong desisyon mo?
Para sa akin,
sinabi ko na, wala akong planong baguhin ang desisyon ko.
Naging malaki ang epekto sa akin ng trip kahapon.
Mahalaga 'yon sa akin.
Kahapon, naisip kong
mas maganda kung ikaw ang pinili ko noong nakaraan kaysa si Won-ik.
Tanda mo noong sinabi kong ayokong umalis?
Medyo ako…
Dahil ganito ang nangyari kaya medyo…
Naiinis ka?
Oo, naiinis akong pinili mo si Won-ik kaysa sa akin.
Napagtanto kong mali ako sa maraming bagay.
Naging kampante ako.
Parang…
Kasi alam kong di ako magbabago.
Pero…
Kaya ganoon.
Akala ko makakapagdesisyon agad ako.
Sabi ko, sasabihin ko pag sigurado na ako.
Di ko alam na aabot hanggang dulo.
Kaya nakokonsensiya akong di ko masabi sa 'yo ang gusto mo.
-Ano? -Kasi…
Hindi nagpaligoy-ligoy si Min-ji.
Kahit ngayon, sinabi niya ang nararamdaman niya sa akin.
Walang ganoon sa akin dito.
Pero prangka rin si Hye-seon.
-Oo. -Oo.
-Nakakapagod 'to kay Hye-seon. -Oo.
Walang ganoon sa akin dito.
At malaki ang epekto no'n sa akin.
Gusto ko nang malaman ang lahat at sabihin sa inyo ang desisyon ko,
pero di ko 'yon magawa sa inyo ni Min-ji.
Naiintindihan mo?
Hindi?
Wala lang bang masabi si Hye-seon?
Parang nag-iisip siya.
E di, piliin mo si Min-ji.
Akala ko mas mahalaga pa ako sa 'yo.
Dalawang beses tayong nag-Paraiso, pero naguguluhan ka pa rin.
Nag-usap pa tayo sa posibleng relasyon natin matapos ito
noong naghahapunan tayo kagabi at kahit kaninang umaga.
Pero kung nasa isip mo pa rin si Min-ji, siya na lang ang piliin mo.
Ayokong makasama ang taong di alam ang gusto niya.
Di ko sinasabing naguguluhan ako.
Noong narinig kong pinag-usapan ka, akala ko tapos na ang sa atin,
-Doon lumapit si Min-ji… -Napaliwanag ko na 'yan.
Ngayon, parang mas gusto mo siya
kasi sigurado kang pipiliin ka niya.
Wala na sa akin ito.
Tapos na ako.
-Oo. -Tama ang mga sinabi niya.
-Tama siya. -Totoo.
-Oo. -Ang galing no'n.
-Alam niya kung kailan hihinto. -Oo.
-'Yon ang hangganan niya. -Ano pa ba'ng gusto ni Gwan-hee?
Kaya nga.
Hindi, di ko sinasabing nadala ako no'n.
Naku naman.
Ito yata ang sinasabi ni Hye-seon
noong sinabi niyang minsan medyo nakakaawa siya.
Naku.
Hindi, di ko sinasabing nadala ako no'n.
Sinabi kasi sa akin ni Min-ji na ako lang ang kanya,
at sinasabi ko sa 'yong naiisip ko 'yon.
Sige, salamat sa pagiging totoo at sinabi mo sa akin 'yan.
Natutuwa ako riyan.
Pero, ganito kasi.
Kung diyan pa lang,
nagdadalawang-isip ka na sa huling desisyon mo,
e di, ang tamang desisyon ay ang piliin siya.
Hindi, di ko sinasabing binago no'n ang desisyon ko.
Sinusubukan kong masabi ito nang maayos,
kaya wag kang magalit.
-Okay? -Sige.
'Yon ang nararamdaman ko.
Grabe.
Pero,
pinakaba ba kita?
-Lagi akong kabado. -Talaga?
Oo, ganoon ako.
Grabe.
Pasensiya na.
Ayos lang.
Nagalit din sa akin si Ha-jeong noong minsan niya akong kausap,
at nainis din si Min-ji, kaya napapaisip akong baka ako ang problema.
Grabeng kabatiran 'yon.
Kaya mahirap ayawan si Gwan-hee.
Minsan kasi ang cute niya.
-Siya ang yaman ng show. -Oo.
'Yong magalit ko kayong tatlo sa pag-uusap,
ako siguro ang problema.
-Nakapagbulay-bulay ka. -Oo.
Ganoon lang siguro ako.
'Yon ang sa tingin ko.
Mahirap talaga ito.
Kung may pipiliin ako ngayong gabi…
si Min-young na lang
at lalangoy paalis ng Impiyerno. Ganoon ito kahirap.
Ano namang ginawa sa kanya ni Min-young?
-Walang namagitan sa kanila. -Oo.
Di pa talaga ako makapagdesisyon.
Sa tuwing masinsinan kong makakausap si Hye-seon o si Min-ji,
nagagalit sila o iiyak.
Kaya naisip kong ako ang mali.
Di ko man inamin, pero napagtanto kong
pinagkukumpara ko sila at masyadong namimili.
Tama siya.
-Natuto na siya. -Oo nga.
Nagbago na si Gwan-hee.
Magiging mas mabuti si Gwan-hee pagkatapos nitong show.
Seryoso.
Parang siya 'yong tipong
nahihirapang magsabi ng di maganda sa ibang tao.
Pabago-bago siya sa tuwing tumitindi 'yong usapan.
Oo.
-Hindi. -Ang bait niya ba?
-Maayos niyang tinanggihan si Ha-jeong. -Oo nga.
Sa totoo lang, tinitimbang niya sina Hye-seon at Min-ji,
at gusto niyang malaman kung mas may ibibigay ba si Hye-seon.
Parang ganoon 'yon.
-Sa tingin mo? -Oo.
Pero sinabi na ni Hye-seon na tapos na siya
at wala na sa kanya 'yon.
Piliin na lang daw niya 'yong isa, kaya nagulat si Gwan-hee.
Parang ganoon ito.
Sinabi niya ang mga 'yon
para humupa ang galit ni Hye-seon.
At mas gusto niya si Min-ji.
Si Min-ji lang ang di nagalit sa kanya.
Kung gayon, baka si Min-ji ang piliin niya.
Ang sungit ni Hye-seon, kaya nabigla si Gwan-hee.
Parang tinatakasan lang ni Gwan-hee 'yong sitwasyon.
Si Hye-seon ba o si Min-ji? Di ko na talaga alam.
Huling gabi na natin ito.
Huling magkakasama tayo.
-Oo. -Di ba?
Grabe, ang ganda.
Maupo kayong lahat.
Dito ako mauupo.
-Iinom ako ng Hoegaarden. -Inumin na natin agad.
-Agad? -Oo.
Sige.
-Tingnan mo ang kulay ng apoy. -May pagkain.
Mainit.
Kung gusto mo.
Katabi niya siya.
Tinabihan niya siya kahit mainit.
Di 'yon mahalaga. Upo ka.
-"Di 'yon mahalaga." -Maupo ka.
-Gusto mo ba 'to o 'yon? -Di ko alam kung ano.
'Yong masarap.
Akin 'yong asul.
Mas ayos 'to.
Parang mas ayos 'to.
Bagay sa damit mo.
-Ha-bin, ano'ng gusto mo? -'Yon.
Napagtanto kong mas masugid si Min-ji kaysa sa inaasahan ko.
Parang determinado siyang manatili sa tabi niya hangga't kaya niya.
At kahit papaano, handa akong tiisin 'yon.
Pinili niyang di mangialam.
Ginawa niya ang makakaya niya.
Gusto kong maglitrato.
Sa tuwing gusto mong maglitrato,
gumanito ka at maghintay ng tatlong segundo.
Magtatagal 'yon sa 'yo.
-Talaga? -'Yon ang sabi.
Tuwing may nakikita akong maganda, ginagawa ko 'to at nagbibilang.
-Di ako puwede rito. -Tapos tatatak 'yon sa akin.
-Dito ka. -Di ko yata kaya.
-Mag-toast kaya tayo? -Ayos 'yan.
Sige, guys.
-Oras na. -Handa na?
Handa na ba?
Sige, cheers!
-Cheers! -Cheers!
-Huling araw na ito. -Ang saya nito.
Ginalingan n'yong lahat.
Di ako makapaniwalang magtatapos na. Seryoso. Di ako makapaniwala.
-Ako rin. -Di ba?
Lalaki muna ang magsabi ng edad.
-Ayos. -Ibubunyag na natin?
-Ayan na. -Kinakabahan ako.
-Gusto ko nang malaman. -Ako rin.
-Seryoso. -Nasasabik na ako.
Pa'no kung mas bata siya?
-Di alam ni Si-eun? -Di alam ni Si-eun ang edad niya.
-Nakalimutan kong di niya alam. -Oo.
-Magugulat siya. -Sobrang magugulat.
-Di mo alam ang edad niya? -Hindi.
Di kami nakapag-Paraisong dalawa.
Teka, di ko kaya 'to.
Kabado ka masyado?
Ang cute.
Una,
24 ako.
Nagulat din kami.
Nagulat talaga siya.
24 ako.
-Min-woo! -Kita mo? Sabi ko na, bata ka.
-Talaga? -Alam kong mas bata ka, pero…
-Min-woo! -Bale, 2000 ka isinilang?
Oo.
-Talaga? -Min-woo, 2000 ka ipinanganak?
-Nagulat ang lahat. -Ah.
-Nakakagulat 'to. -Grabe, pero seryoso…
Siya 'yong guwapong bata.
Ba't mo naisip na mas bata siya?
-Baka magkasing-edad tayo. -Oo.
Nagulat talaga ako nang nalaman ko ang edad niya.
Pero napagtanto ko ring ang mature niya para sa edad niya.
At nakakatuwa kung gaano kami nagkasundo kahit na hindi namin
nasabi ang impormasyon namin.
Napagtanto kong di 'yon ganoon kahalaga
at mas nakita ko nang malinaw ang ibang bagay.
Gusto ko nang marinig ang edad ni Si-eun. Mahirap masabi.
Una,
bente siyete anyos ako.
Bente siyete.
Mas matanda siya sa 'yo.
-Seryoso? -Mas matanda siya.
Mas bata siya ng tatlong taon.
Akala ko, kaedad ko siya.
Gusto ni Min-woo.
Noong nakausap ko si Si-eun at nalaman ang edad at trabaho niya,
natutuwa talaga ako kasi mas gusto ko ang mas matanda.
Si Gwan-hee na.
-Siya yata ang pinakamatanda. -Oo.
Ipinanganak ako
noong 1988.
-1988? -Kaedad ng kuya ko.
-Ilang taon na? -36 siya.
-Mas matanda? -Mukha lang bata.
Alam na natin ang pinakamatanda.
Di pa natin nalalaman ang lahat.
12 taon ang tanda mo kay Min-woo.
-Labindalawa? -Oo.
-12 taon ang pagitan n'yo. -Oo.
-Grabe. -Seryoso?
At ang trabaho ko,
-basketball player ako. -Kaya pala.
-Professional pa rin ako. -Ah.
-Ayos 'yan. -Atleta ako.
Mag-usap dapat 'yong mga lalaki paano ang tawagan nila.
-Oo. -Oo nga.
-Ang makaluma. -Opo, sir.
Sige, sir.
Narinig n'yo ba siya?
Min-kyu, ayusin mo ang paa mo.
Ah, oo. Pasensiya na.
Agad-agad?
Sige.
May tanong ako kay Gwan-hee.
Alam kong marami kang iniisip.
Nakapagdesisyon ka na ba, o nag-iisip ka pa rin?
Hindi pa.
Di pa ako nakakapagdesisyon.
-Naiintindihan ko. -Ngayon…
-Naiintindihan namin. -Oo.
Nagpapakatotoo siya.
Magugulat ako kung nakapagpasya na siya.
-Oo. -Oo.
Di ganoon ang Gwan-hee na kilala ko.
Nagpapakatotoo siya.
Hindi pa.
Di pa ako nakakapagdesisyon.
Bakit hindi?
Magandang tanong.
Kasi…
Di ako sasagot.
-Walang matutuwa roon. -Siyempre.
Ang gulo nito.
May tanong ako kay Hye-seon.
Kung mababalik mo ang oras, kailan mo 'yon ibabalik?
Kay Won-ik na naman ba 'to?
Gusto niyang sabihin na 'yong oras 'yon
-na pinili niya si Won-ik? -Yata.
Parang may gusto siyang marinig.
-Imposible. -Sana hindi ganoon.
Sana hindi.
Noong unang araw.
Unang araw?
-Ano 'yon? -Maraming ibig sabihin 'yon.
Marami kang maiisip do'n.
-Gusto niya bang magsimula uli? -Baka nga.
-Nag-Paraiso sila noong araw na 'yon. -Oo.
Baka gusto niyang baguhin ang nangyari.
-Sa kabilang banda, baka nagustuhan niya. -Aalalahanin niya.
-Puwede nga. -Tama ka.
-Maraming kahulugan. -Oo.
Noong unang araw.
Unang araw?
Parang inaasahan niyang isagot ko na bumalik ako sa araw
na nagpunta ako ng Paraiso kasama si Won-ik,
pero ayokong ibigay 'yon sa kanya.
Kaya unang araw ang pinili ko.
-Alam niya. -Alam na alam ni Hye-seon.
-Basang-basa niya siya. -Oo.
Matalino si Hye-seon.
Madaling nadadala ng ganito si Gwan-hee.
-Oo. -Ano kaya'ng nararamdaman niya?
Kaya nga.
-Di siya mukhang masaya. -Oo.
Ako na ba?
Uy, Min-ji.
-Samahan mo kami. -Sige.
Sigurado akong marami kang kinausap.
Oo.
Nakapagdesisyon ka na?
Ako?
Nakapagdesisyon na ako?
Oo.
Sana lang, tama ang desisyon ko.
May tanong ako kay Hye-seon.
Maraming nangyari simula nang dumating tayo rito.
Sa lahat ng 'yon, kailan ka pinakakinilig?
Dahil sa lalaki?
Oo, dahil sa lalaki.
Wala akong maisip.
Wala siyang maisip.
Di niya siya sasagutin.
Hindi.
-Parang naiinis si Hye-seon. -Oo.
-Pagod na yata siya. -Oo.
Ayaw na niyang pasayahin siya lalo na sa huling gabi.
Nakakailang siguro 'yon.
Seryoso?
Wala kang naramdaman?
Wala.
Sige, sabi mo, e.
Magaling.
Sana…
Siya ang pinakabata.
Ang sweet.
"Ang sweet."
Gusto ko lang sabihing sana magkita tayong lahat
tuwing kaya natin pagkaalis natin dito.
Ang dami kong naging mali, kaya salamat sa paggabay sa akin.
-Ang cute niya. -Wala kang mali.
Anim na taon na nang sinimulan ko ang negosyo ko,
at ito ang unang bakasyon ko.
Salamat dahil pinasaya ninyo ang bakasyon na 'to para sa akin.
Di ko malilimutan ang panahon ko rito.
Salamat.
-Wag kang umiyak. -Sige.
-Bale… -Wag.
Masyado pang maaga para umiyak. May bukas pa.
Nagpapasalamat lang ako sa lahat.
Ang saya lang kasi mababait ang lahat ng nandito.
Nagpapasalamat akong nakilala ko kayo.
Nagsaya ako.
Nagpapasalamat ako sa bawat sandaling nakasama ko kayo.
Diyos ko.
Umiiyak ka?
Gwan-hee.
-Umiiyak siya? -Seryoso?
-Ano? Seryoso? -Grabe 'to.
-Gusto ko siya. -Di ko siya maintindihan.
-Kaya gusto siya ng tao. -Oo.
-Ang sweet niya. -Oo nga.
-Gwan-hee. -Hala.
-Gwan-hee. -Naiintindihan ko.
Bakit?
-Puwedeng magbago ulit. -'Yong iyak…
Baka magkabalikan sila dahil do'n.
-Oo, puwede. -Di ba?
Bakit?
Uy, babe.
Babe, wag kang umiyak.
Maramdamin ka ba?
Bakit? Ba't ka umiiyak?
Diyos ko.
Bale…
Sa buong panahon ng pagiging professional athlete ko,
lagi akong nahihirapan sa pagsasanay.
At sa isang linggo, magsasanay na ulit ako.
Isasapuso ko ang mga alaala at masasayang sandali natin
habang nagsasanay ako.
Pagkasimula ng season,
panoorin ninyo ako.
Umiiyak ba siya kasi ayaw niyang magsanay?
-Baka kasi napakahirap? -Baka.
-Magsasanay na siya. -Sobra siyang nagsaya rito.
Nakakatakot na pagsasanay.
Marami sigurong masasaya at malulungkot na sandali rito si Gwan-hee.
Di yata pagsasanay ang iniyakan niya.
Oo.
Ang galing mo, Gwan-hee.
Magaling ka.
Parang busilak talaga ang puso niya.
Kaso,
di naman natin hinihingi sa kanya na pakasalan sila.
Pero sineseryoso niya.
-Tapat siya. -Busilak ang puso niya.
Alam nating mangyayari ito, pero di pa raw siya nakakapagdesisyon.
Ano kaya'ng naramdaman nila ro'n?
Magagalit ako.
"Di ka pa rin nakakapagdesisyon?"
-'Yon ang mararamdaman ko. -Oo.
-Parang pagod na si Hye-seon. -Oo.
Naiintindihan ko. Ayaw nang sakyan ni Hye-seon si Gwan-hee.
Kung sinabi niyang kinilig siya, matutuwa si Gwan-hee.
Ayaw niyang maging dahilan 'yon para piliin siya ni Gwan-hee.
At parang siya ang mas nakakakilala kay Gwan-hee roon.
Kilalang-kilala niya siya, ayaw na niya siyang sakyan.
-Sapat na ang ginawa niya. -Oo.
"Kailangan ko bang gawin 'to para sa tulad niya?"
-Ganoon yata. -Pagod na siya.
-Sobrang pagod. -Oo.
Uy, nandito ka.
Ba't ka umiyak?
-Ano? -Ba't ka umiyak?
Ba't ka umiyak?
Kaya nga. Nakakahiya.
Grabe, masisira nito ang reputasyon ko.
Noong umiyak ka, naiyak na ang lahat.
Kaunti lang ang umiyak.
Pero, ano ba'ng problema? Di ka pa nakakapagpasya?
-Nakapagpasya na. -Tapos?
Nakokonsensiya ka kasi katabi mo si Min-ji?
Kayo 'yon ni Min-ji.
Ayokong sabihin ang desisyon ko sa lahat.
Di madali sa akin
ang naging desisyon ko.
Kaya…
Ayoko lang basta sabihin 'yon.
May huli akong gustong sabihin sa 'yo.
Sa lahat ng nakilala ko rito,
ikaw 'yong pinakamabait.
Nakikita ko ring maunawain ka.
Marami-rami akong natutunan mula sa 'yo.
Gusto ko lang sabihin sa 'yo…
na higit ka pa sa inaakala mo.
Kaya…
Gusto kong sabihin 'yon bago tayo umalis.
Salamat.
Nakokonsensiya ako sa ginawa ko kay Min-ji,
pero mas nakokonsensiya ako sa ginawa ko sa 'yo.
Mas nagkasama tayo.
Parang…
nasaktan kita, at sobra akong nakokonsensiya.
Baka isipin ng mga tao na tinitimbang ko.
At kung 'yon din ang inisip mo, di ko matututulan 'yon.
Oo.
Kaya ganoon.
Dahil ba nagalit ako sa 'yo kanina?
Medyo.
'Yong naramdaman ko nang kasama kita at ang mga pinagsamahan natin,
mas espesyal 'yon sa mga ginawa o naramdaman ko
kasama ng iba rito.
Di ko inasahang makikita ko siyang umiyak.
Nakapagdesisyon na yata siya.
-Parang pagpapaalam 'yon. -Oo.
Paraan niya ba 'yon sa pagsabing hindi siya ang pinili?
-Oo. -Ganoon ba ang pag-uusap na 'to?
"Pasensiya na, hindi ikaw ang pipiliin ko."
"Pero napakabait mo."
Parang ngayon lang nalaman ni Gwan-hee
-ang nararamdaman niya. -Oo.
Kaya sinisisi niya ang sarili niya
-Oo. -at napagtanto niya ang mali niya.
-Si Min-ji yata ang pipiliin niya. -Sa ngayon, oo.
-Di natin alam ang mangyayari. -Tingin ko…
-Pipiliin niya si Hye-seon. -Ano?
-Talaga? -Oo.
-Seryoso? -Pipiliin niya siya.
Ang hirap ipaliwanag,
-pero 'yon din ang tingin ko. -Talaga?
-Isipin ninyo. -Sige.
Kung di niya siya pipiliin, makokonsensiya siya roon.
-Oo. -Pero di siya iiyak nang ganoon.
Gusto niya pa rin siya.
Gusto pa rin?
-Gusto niya pa rin. -Gustong-gusto niya siya.
Kaya siya ang pipiliin niya.
Ganoon ang pagkaintindi ko sa ginawa ni Gwan-hee.
-Gusto niya ang dalawang babae, -Oo.
-pero nakapagpasya siyang bitawan ang isa. -Oo.
Parang tinatapos na niya kay Hye-seon para kay Min-ji na lang siya.
Pero pagkatapos ng lahat, mas gusto niya pa rin si Hye-seon.
Noong umiyak si Hye-seon, naiyak din siya.
May koneksiyon doon.
-Iyak ng ugnayan. -Oo.
Di ganoon kadaling umiyak ang tao.
-Kailangang maapektuhan sila. -Oo.
May ugnayan sila.
-Di ko alam. -Iba-iba ang opinyon natin.
-Nangyari na ba sa atin 'to? -Ano kaya'ng mangyayari?
Unang beses 'to.
HULING ARAW
-Huling araw. -Ang huli.
-Bumabalik ang lahat. -Huling araw.
Ngayon na.
Grabe.
Gusto kong umalis dito, pero parang ang kakaiba.
Kaya nga. Magiging malaki ang epekto
nito sa atin. Ano?
Malaki ang epekto nito.
Naglalakad-lakad siya,
-kaya wala pa rin siyang pasya. -Nag-iisip pa rin.
Kung nakapagpasya na siya,
di siya maglalakad-lakad. Payapa lang siya.
-Oo. -Hindi pa nga.
Huling araw na natin.
Kaya nga.
-Kumusta kaya si Gwan-hee? -Oo.
Sino'ng pipiliin niya?
Gusto ko nang malaman.
Kinakabahan ako.
Gusto ko na ring malaman.
Mahirap hulaan.
YU SI-EUN
SON WON-IK
Ito ang huling araw sa pinakamainit na impiyerno, ang Single's Inferno.
KIM GYU-RI
PARK MIN-KYU
Magdedesisyon na kayo ngayon.
AN MIN-YOUNG
LEE JIN-SEOK
CHO MIN-JI
LEE GWAN-HEE
CHOI HYE-SEON
YUN HA-JEONG
YUN HA-BIN
Kinakabahan ka?
Oo, medyo.
Lee Jin-seok.
Mangyaring pumunta sa Gate ng Impiyerno.
Kinakabahan ako.
Mga binibini, kung si Jin-seok ang pinili ninyo,
mangyaring tumayo sa harap niya.
-Ah, ganito 'yon. -Ah.
Min-young, pupunta ka, di ba?
-Pupunta siya. -Diyos ko.
Oo, pupunta siya.
-Paalam. -Paalam.
-Babalik ako. -Paalam.
-Sige. -Di ka na yata babalik.
-Hindi na? -Aalis ka na.
Matutuwa si Jin-seok.
Kinakabahan ako.
Jin-seok.
Salamat sa pagiging mabait sa akin.
Magiging impiyerno talaga ang lugar na 'to kung wala ka rito.
Ipag-bake mo ako paglabas.
Min-young.
Salamat.
Tapos na.
Naku.
Lee Jin-seok, mangyaring sabihin ang huling desisyon mo.
Ang gustong kong makasamang umalis dito sa Impiyerno ay si…
An Min-young.
-Grabe. -Masaya ako para sa kanila.
-Ang cute nila. -Kaya nga.
An Min-young.
Ang cute!
Alam nating mangyayari ito.
Kaya nga.
Makinig ka sa akin.
-Ikaw rin. -Oo.
-Wag kang salbahe sa akin. -Oo.
Parang bagong kasal sila.
Oo.
Natuto na siya matapos niyang magpakipot.
-Oo. -Kaya nga.
Sobra.
-Malaking aral. -Sa kanya lang nakatingin.
Masayang makitang nagbago siya.
-Oo. -Ang cute ng pagbabago niya.
Kim Gyu-ri.
Mangyaring pumunta sa Gate ng Impiyerno.
-Si Gyu-ri na. -Ano kaya'ng mangyayari?
Mga ginoo, kung si Gyu-ri ang pinili ninyo,
mangyaring tumayo sa harap niya.
Paalam.
Siya lang ang sa kanya.
-Ayos si Min-kyu. -Oo.
Uy, Gyu-ri.
Dalawang beses tayong nagkasama sa Paraiso,
at nagsaya ako roon.
At nagsaya rin akong kasama ka sa Impiyerno.
Ngayon na lang ulit ako kinilig.
Salamat.
-Salamat din. -Sige.
Magkasundo sana tayo.
Sige.
-Ayos yata 'to. -Grabe…
Ano? Sa tingin mo, hindi?
Gusto niyang magkasundo sila.
Sinabi niya 'yon.
-Bilang magkaibigan? -Ha?
Dalawang bagay 'yon.
-Magkaibigan o pares. -Oo.
Kim Gyu-ri, mangyaring sabihin ang huling desisyon mo.
Ang gustong kong makasamang umalis dito sa Impiyerno ay si…
Park Min-kyu.
'Yan.
-Mabuti naman. -Masaya ako.
Park Min-kyu.
Ibibili kita ng blueberry pie.
Ilang slice?
Kahit ilan.
Hanggang magsawa ka.
Di nagbago ang puso niya.
-Naging maayos sa kanya. -Oo.
Yu Si-eun.
Mangyaring pumunta sa Gate ng Impiyerno.
Good luck.
Mga ginoo, kung si Si-eun ang pinili ninyo,
mangyaring tumayo sa harap niya.
Tama.
-Alam na niya. -Oo nga.
Una, Si-eun,
habang kinakausap kita
marami akong natuklasan sa 'yo pati na ang magaganda mong ugali.
At 'yon siguro ang nagpakilig sa akin.
Nagpapasalamat ako sa mga naramdaman ko sa 'yo.
Salamat sa lahat sa Paraiso…
Sa Impiyerno pala.
Ito siguro ang Paraiso sa kanya.
Paraiso 'to sa kanya.
Lagi tayong walang pagkakataon,
at naging mahirap para sa atin.
Pero masaya akong nakapag-usap din tayo kalaunan.
Masaya talaga ako.
Di ko 'yon malilimutan.
Salamat.
Masaya talaga ang mga pag-uusap natin.
Natuwa ako roon.
At ang galing mo rito.
Pagkarating natin sa Impiyerno,
halos lagi tayong magkasama at nakapag-usap talaga.
Marami akong natutunan sa 'yo.
Marami tayong masasayang alaala.
Ang galing mo. Salamat.
Yu Si-eun, mangyaring sabihin ang huling desisyon mo.
Ang gustong kong makasamang umalis dito sa Impiyerno ay si…
Choi Min-woo.
-Okay. -Nagdesisyon siya.
-Grabe. -Bagay sila.
Sayang lang kay Won-ik.
Choi Min-woo.
Tara.
Ang galing mo.
-Ikaw rin. -Salamat.
-Mga nakaayos tayo ngayon. -Kaya nga.
-Kumusta ba ako? -Para kang prinsesa.
-Talaga? -Oo.
Para kang prinsipe.
-Talaga? -Oo.
Para sa prinsesa ang prinsipe?
-Oo naman. -Saan na tayo ngayon?
Sila ba ang unang pares na hindi nagkasama sa Paraiso?
-Grabe. -Tama ka.
Naging pares sila sa pag-uusap lang sa Impiyerno.
-Di ko alam na puwede ito. -Kaya nga.
Gusto kong sabihin sa kanyang mas gusto ko siya kaysa sa inaasahan ko.
Ayos ka lang ba?
Naaawa ako.
Lee Gwan-hee.
Mangyaring pumunta sa Gate ng Impiyerno.
-Grabe. -Matindi 'to.
Ang pinakahihintay natin.
Mga binibini, kung si Gwan-hee ang pinili ninyo,
mangyaring tumayo sa harap niya.
Alam niyang pipiliin ko siya.
Heto na siya.
Grabe.
Ha-jeong.
Ibig sabihin, wala na kay Ha-bin.
Magsasama sila ni Won-ik.
-Masaya akong makita ka. -Ako rin.
-Ano? -Di siya tumatayo.
Seryoso?
Sobrang magbabago ito
-Ha? -pag di pumunta si Hye-seon.
-'Yan na siya. -Siyempre.
Sabi ko na.
Ang pinakamagandang desisyon na nagawa ko rito sa Impiyerno
ay noong lumapit ako sa 'yo at kinausap ka.
Pinakilig mo talaga ako.
Di ko yata malilimutan ang naramdaman ko noong una tayong nagkita.
At nagtitiwala ako sa parehong naramdaman natin sa isa't isa.
Ikaw yata ang pinakanakausap ko
at ang nasabihan ko ng nararamdaman ko mula umpisa.
Masasabi kong ayos kang lalaki at malambing ka at mabait.
At salamat sa pagsabi sa aking mabait din akong tao.
Bale… Min-ji, gusto ko ang kulay ng bestida mo.
Grabe.
-Alam ko. -Alam mo…
Ikaw ang pinakamalapit sa tipo ko.
At nakokonsensiya akong di kita napatunguhan nang maayos.
Gusto kong sabihin 'yon kahapon.
Sigurado akong minsan kitang napapasaya at minsan kitang napapalungkot.
Alam kong iba't iba ang naramdaman mo,
at humihingi ako ng tawad doon.
Nagustuhan talaga kita, Ha-jeong.
Sana makakain tayo sa labas
pagkaalis natin dito.
Hye-seon, siguraduhin mong di ka matutumba pag wala ako,
at wag kang kakaing mag-isa.
Wag ka iiyak mag-isa.
Alam kong kakayanin mong wala ako.
-Si Min-ji yata ang pipiliin niya. -Oo.
Hindi, si Hye-seon.
Lee Gwan-hee, mangyaring sabihin ang huling desisyon mo.
Sino sa tingin mo?
Siguro…
Di ko alam.
Si Hye-seon…
-Nililito niya ako. -Oo.
Si Min-ji yata.
Ang gustong kong makasamang umalis dito sa Impiyerno ay si…
Ha-jeong?
-Di tayo sigurado. -Si Ha-jeong?
Choi Hye-seon.
-Sabi ko na! -Kita n'yo?
Seryoso?
Kita nyo?
Oo, naramdaman ko talaga.
Di siya umiyak dahil naaawa.
-Siyempre. -'Yong iyak?
Naramdaman ko 'yon.
Ano'ng sinabi ko?
Jin-kyung.
-Sabi ko na. -Tama na.
Ang bababaw n'yo.
-Oo. -Grabe 'to.
-Malayo-layo ka pa. -Pinaglaruan niya tayo.
Seryoso.
Gwan-hee! Di puwedeng ganito!
Pero sinaid niya talaga tayo.
-Seryoso. -Grabe siya.
Ang galing niya.
Choi Hye-seon.
Di ako makapaniwala.
Ang higpit ng hawak mo ngayon.
Siyempre.
Grabe ka.
Ang galing mo.
'Yong pinag-usapan natin kahapon at sa Paraiso
ay 'yong masasabi mo lang sa taong may koneksiyon ka.
Kaya siguro hindi ko siya makalimutan
at lagi akong nag-aalala sa kanya.
Pag pinili ko si Min-ji, alam kong iisipin ko si Hye-seon.
Pero pag si Hye-seon,
pakiramdam kong di ko ganoon iisipin si Min-ji,
kaya walang pag-aalinlangan kong pinili si Hye-seon.
Naiintindihan ko.
Pero paano?
Grabe. Wala akong ideya.
-Ano? -Di ko talaga alam.
-Ang ano? -Na mangyayari 'to.
-Di mo inasahan? -Hindi.
Alam kong di niya ako pipiliin.
Naku, grabe 'to.
Hi.
Ang pinili ko ay si…
Yun Ha-jeong.
YUN HA-JEONG
Maraming emosyon ang naramdaman ko dahil sa kanya.
Dapat mas nagpakalalaki pa ako para sa kanya.
Nagsisisi ako dahil nagkulang ako.
Marami akong natutunan sa kanya, at gusto ko siyang pasalamatan doon.
Lahat ng desisyon ko rito ay totoo,
at di lang 'yon basta-basta.
Kaya walang magbabago kahit pa maulit ito.
Naiparating ko ang nararamdaman ko,
at 'yon ang mahalaga sa akin.
Naging totoo ako, kaya wala akong pinagsisisihan.
-Sige. -Okay.
Mas mainit at mas maraming nangyari sa Single's Inferno ngayon,
at may apat na pares tayo.
Binabati ko ang lahat.
Congratulations.
Di tayo nakapag-relax hanggang sa huli.
Ano'ng naisip n'yo sa buong season na 'to?
Bilang kalahok noong pangalawang season,
sinubukan kong ilagay ang sarili ko sa sitwasyon nila.
Alam kong may mga mahirap intindihin,
pero bilang dating kalahok, medyo naiintindihan ko sila.
Kasi pag nandoon ka, 'yon na ang nagiging mundo mo.
Ganoon ka nadadala no'n.
Nagpapaunahan kayo, tama?
Oo.
Isa lang ang iniisip mo.
-Isa lang? -Oo.
Ang huling desisyon.
Pinapasalamatan namin ang mga kalahok sa ginawa nila.
-Sobra. -Oo.
-Ginalingan ng lahat. -Araw-araw akong iiyak doon.
-Oo, gabi-gabi. -Oo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Christianne