PIEKŁO SINGLI
Idzie.
Z kim najpierw porozmawia?
Już jest.
To Gwan-hee.
Czekasz na kogoś? To ja.
Znała myśli Min-ji.
Jest straszna.
- Jaka szczera. - Właśnie.
Czekasz na kogoś? To ja.
Wybacz, wiedziałam.
- Tak? - Czekałam na ciebie.
- Na zewnątrz nikogo nie ma? - Nie.
Powiedziała „wybacz”.
- To było kłamstwo. - Dobra riposta.
Jest jeden do jednego.
- Wszyscy są ostrożni. - Tak.
To ostatnia randka. Trzeba się nią nacieszyć.
Randkować można tylko z jedną osobą,
więc wszyscy chyba czekają.
Nikt już nie ukrywa uczuć.
Wszystko już jasne.
Dlaczego dziewczyny nie wychodzą?
W moim wypadku
Min-ji i Hye-seon są w tym samym pokoju.
Jak zapukam, obie na mnie spojrzą.
Będzie gorąco.
Nie mogę wywołać jednej.
Dziś nikogo pierwszy nie zagadnę.
Ja też.
Nie wiem, jak wybrnę z tych opałów.
Tutaj walczyłyśmy.
Tak, było ostro.
Co?
Czas na ostateczną…
Rozbawiłam cię?
Czas na ostateczną decyzję.
Wiem, że słyszałeś.
- Ale poważnie. - Masz rację.
Podjęłaś decyzję?
- Ja? - Tak.
- Tak, podjęłam. - Rozumiem.
- Ja ci swojej nie zdradzę. - Nie mów.
Ale to oczywiste.
Skąd pewność?
Przestaniesz?
Mam tego serdecznie dosyć.
Co masz na myśli?
Chcę, żebyśmy żyli w zgodzie.
- Dobrze? - Tak.
Nie wyciskaj mi łez.
- Kiedy to robiłem? - Zawsze się droczysz.
Czemu mnie trzymasz za dłoń?
Złapaliśmy się jednocześnie.
Dobrze. Już nie.
To słodko-gorzkie.
- Teraz? - Tak się czuję.
Co?
- Dziękuję. - Za co?
Za wiele rzeczy.
Lepiej nie płacz.
Nie płacz. Nie bądź taka.
Nie jestem.
Nie próbuj tego robić. Nie.
- Przyłapał ją. - Że też to powiedział.
- Daj spokój. - „Nie próbuj”.
A już było tak dobrze.
- Bo czuje się niezręcznie. - Tak.
- Nie. - Po prostu dziękuję.
Ja tobie też.
Ale tylko trochę.
O, tyle.
Rety. Nie możesz przestać.
Dziękuję ci odrobinkę.
To na pewno nie było łatwe, ale dzięki, że mnie tolerowałaś.
- Dzięki tobie było miło. - Tak.
Naprawdę.
Wzajemnie.
Co znowu?
Dlaczego płaczesz? Chodź tu.
Zepsujesz sobie makijaż.
Ale żałosne.
- Nie mów tak. - Dobrze.
Co się stało?
- Czemu płaczesz? - Nie wiem.
Przestań. Nie płacz.
Chodź tu. Nie ruszaj się.
Bawiłam się dzięki tobie.
Wzajemnie.
- Lubiłeś się ze mną kłócić? - Tak.
Nie płacz. To nieprzyjemne.
Dobrze?
Dobrze.
To nie jest pożegnanie, choć może nie zostaniemy parą.
- Żartuje. - Też tak myślę.
Ale musi ją teraz traktować poważniej.
Chciałam być miła i wyraziłam wdzięczność
za dobrą zabawę w twoim towarzystwie.
I to mnie wzruszyło.
Tak.
Ale gdy to powiedziałeś… Nie wierzę, że to powiedziałeś.
Poważnie.
Wszystko może się zdarzyć. Tak już jest.
O matko.
Nie drocz się tak.
Daj rękę.
- Nie drocz się tak. - No dobrze.
- Dobrze? - Dobrze.
Fajnie się bawiłem dzięki tobie.
Dziękuję.
- Zatoczyli koło. - Tak.
- Zatoczyli koło. - To prawda.
- Co tam? - Nic.
Na kogo Ha-jeong teraz patrzy?
- Znamy to spojrzenie. - Kto to?
To Gwan-hee? Tak.
- Jest cień nadziei. - Może.
Dawno tak nie patrzyła.
Ha-jeong, chcesz na koniec coś mi powiedzieć?
Wróć do mnie.
- Wróć do Ha-jeong. - „Wróć do mnie”.
- Ha-jeong jest mu oddana. - Tak.
Wróć do mnie.
- Na końcu? - Tak.
Zapamiętaj „Wróć do Ha-jeong”.
A słowa dla mnie?
Dla ciebie?
- Tak, dwa. - Jakie?
Jakie?
Kochałem cię.
Powiedział „kochałem”.
Kochałem cię.
Poważnie? Kochałeś mnie?
- Serio? - No cóż…
Jeśli chodzi o te krótkie chwile, przez które można się zakochać,
miałaś na mnie największy wpływ i najbardziej mi się podobałaś.
Poznaliśmy się przed holem hotelowym.
- Tak. - Pamiętam, co czułem,
czekając na ciebie w aucie.
- Zrobiłaś najlepsze wrażenie. - Tak.
Dokąd jedziemy?
Domyślam się, że do Piekła.
Pamiętam wspólny lot śmigłowcem.
- Daj trochę. - To lekarstwo.
Lek na receptę.
Ja też.
Ja też mówiłam ludziom, że jesteś jedyną osobą,
do której cokolwiek poczułam.
Ale te uczucia nie są tak mocne, jak wcześniej, więc…
Dla ciebie. Nie dla mnie.
Ale nie gadaliśmy po tym, co się stało.
Sytuacja stała się niezręczna.
- Tak. - Ale gdybym miał to ująć słowami,
tak bym to chyba opisał.
Dzięki.
Myślałam, że tylko ja to czułam.
Dobrze wiedzieć, że ty również.
To mi wystarczy bez względu na to, kogo wybierzesz.
Co z wami? Czemu jesteście tacy przyjacielscy?
Gdy Gwan-hee mi to wszystko powiedział,
przypomniałam sobie nasze wspólne chwile.
Gdy byłam senna, pozwolił mi zasnąć na swoim ramieniu.
Fajnie się rozmawiało o różnych rzeczach.
Ciągle myślałam o miłych chwilach, które spędziliśmy razem.
Chcesz trochę?
Ty najbardziej
mnie pociągasz.
- Ojej, płacze. - O nie.
O nie. Płacze?
O rety.
To słodko-gorzkie.
Tak się czuję.
Jestem wdzięczna, że on tak się czuł.
Teraz już koniec.
- Gwan-hee wyraził się jasno. - Tak.
- A Ha-jeong chyba zrozumiała. - Tak.
- Zmiękła w zaledwie tydzień. - Naprawdę.
- Zniknęła jej zadziorność. - Przeszła detoks.
- Szczególnie dziś. - Tak.
- Nie wyszły? - O matko.
- Nie poddają się. - Zostały w środku.
Ale dlaczego?
Wiedzą, że ostatnia rozmowa jest najważniejsza.
- Obie chcą rozmawiać ostatnie? - Tak.
Ostra walka.
Nie ma już o czym mówić.
Przynajmniej dla mnie.
Chyba masz rację.
O której wczoraj zasnęłaś?
Wczoraj?
Zasnęłyśmy wpół do pierwszej.
- O 00.30? - Tak.
My zasnęliśmy o 23.
Wiesz, że dzień wcześniej byłam w Raju.
Pokój był ogromny. Chodziliśmy po nim.
- Po pokoju? - Nie było co robić.
Nie mogliśmy trenować.
Więc chodziliśmy dookoła.
Tamtej nocy zasnęliśmy dość późno.
- To słodkie. - Bo chodziliśmy.
Won-ik uwielbia spacery.
- Won-ik? - Tak.
- Chce go zareklamować? - Ojej.
Won-ik uwielbia spacery.
- Won-ik? - Tak.
Mam nagle uwodzić Won-ika?
- „Przejdziemy się?” - Ale nie jest najgorszy.
- Rozmawiałaś z nim? - Nie, ani razu.
- Spróbuj. - Pewnie bym nie żałowała.
- Chcę dobrze wybrać. - Jest inny, gdy rozmawia.
Naprawdę? Musiałabym do niego pójść.
- Won-ik? Naprawdę? - Tak.
Son Won-ik?
- Nie chcę wychodzić na słońce. - Jasne.
Swoją drogą, nikomu jeszcze
nie powiedziałam szczerze, do którego z nich coś czuję.
Ale wszyscy myślą, że darzę sympatią Won-ika.
Wiem, że go chwaliłam, ale nie zrobiłam niczego,
- by ludzie tak myśleli. - Tak.
Myślę, że żadna z nas
nie jest pewna, kto jej się podoba.
Poza mną.
Wyraziłam się dość jasno.
- Ale… - Pewnie z tobą pogada.
- Pewnie z nami obiema. - Tak.
Wszyscy się czają.
Nie byłoby najgorzej, gdyby porozmawiali we troje.
Rozmawiałeś z Min-ji?
Nie.
- Nikt nie robi pierwszego ruchu. - Tak?
Oboje czekacie?
Która wyjdzie pierwsza?
Nie chcesz pogadać z Hye-seon?
Pomóc ci?
- Chcesz? - Może.
Pomóż mi, gdy tam pójdziemy.
Tam?
Rety, dlaczego nie wychodzą?
Ale o czym mam rozmawiać?
- Z Hye-seon? - Tak.
Zaproszę ją do rozmowy.
Chcesz rozmawiać tylko z Gwan-hee?
Niekoniecznie. Wczoraj spędziliśmy dzień razem.
- Naprawdę? - Nie mam mu dużo do powiedzenia.
Proszę.
- Co robicie? - Rozmawiamy.
- Siedzicie na zewnątrz? - Nikogo tu nie ma.
Nikogo?
- Jedna osoba. - Tylko jedna.
- Tylko Gwan-hee. - Tak.
- Nudzi ci się? - Trochę.
- Możecie pogadać. - Chodź.
Możecie porozmawiać. I tak miałam wyjść.
- Rozmawiasz z nią? - Min-woo, wejdź.
Masz nowe okulary.
Tak.
Min-woo, pogadamy na zewnątrz, żeby wiedzieć, co robią?
- Czy… - Może być tu.
Tutaj?
To jej łóżko. Siadaj tutaj.
Mogę tu usiąść?
Nie ma nic przeciwko.
To cudzy pokój. Nie szkodzi?
- W porządku. Nie szkodzi. - Tak.
Postaw moje buty na zewnątrz.
- Rety. - Co?
Jesteś księżniczką?
A nie jestem?
Skądże.
Nieważne.
Masz coś do powiedzenia?
Wczoraj
zacząłem wątpić,
czy twoje uczucie do mnie jest szczere.
Rozumiem.
I…
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Ale jeśli i tobie zależy, by nie wysyłać mi mylących sygnałów,
sugeruję wypad z Jin-seokiem.
- Naprawdę? - Tak.
To zaskakujące.
Nie spodziewałam się, że rozmowa tak się potoczy.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Park Min-kyu.
Tak się poczułem.
Więc…
Rozumiem.
No cóż…
Dlaczego płaczesz?
Co się stało?
Czemu płaczesz?
Rozumiem, że gubisz się w swoich uczuciach.
Dobrze.
Mogę to zrozumieć, ale…
smutno mi, że wątpisz w moje uczucie do ciebie.
Napisałam ci w liście, że liczysz się tylko ty.
- Zawsze była z nim szczera. - Tak.
- Jest bardzo logiczna. - Była szczera.
Gdybym wygrała grę, wybrałabym ciebie
i nawet ci dałam ten list.
I wytłumaczyłam ci się.
Myślałam, że jestem jak otwarta księga.
Ale nagle zacząłeś mnie ignorować
i ogarnął mnie smutek.
Myślałam, że świetnie się bawiliśmy w Raju.
Dlatego byłam smutna.
Nie płacz. Dlaczego płaczesz?
Dobrze. Przepraszam.
- Znowu mięknie. - Tak.
Przestań płakać.
Rozumiem cię.
Nie wiedziałem, że wczoraj płakałaś w śmigłowcu.
Odwracałem głowę, bo byłem na ciebie zły.
Później zauważyłem, że rozmawiacie.
Miałaś opuszczoną głowę. To wyglądało,
jakbyś mówiła do jego klatki piersiowej.
Nie wiedziałem, co się dzieje.
Min-kyu był bardzo miły. Martwił się, bo ciągle płakałam.
Naprawdę nie wiedziałem, co się dzieje.
Ale gdy siedziałem obok ciebie
- w śmigłowcu… - Tak?
…skłaniałem się ku tobie.
Czułem, że chciałbym być przy tobie.
Okej.
- Gra trwa? - Oczywiście.
- Ale to ostatni odcinek? - Nie traćmy czujności.
- Wszystko jest możliwe. - Rety.
Nikczemnik.
- Jest najgorszy. - Naprawdę.
Mówiłam. To jak wstęga Möbiusa.
- To nie koniec. - To się nigdy nie skończy.
W każdym razie wiem, co do ciebie czuję.
Wiem.
Ale było mi smutno, gdy zakwestionowałeś moją szczerość.
- Tak się czułem. - Nikt tu nie jest tak szczery jak ja.
Daję słowo, nikt.
Po prostu czułem…
Odradzałem ci wybór Min-kyu,
myśląc, że niczym się ze mną nie podzieli,
ale powiedział mi taktownie,
że bawiliście się jak rodzeństwo.
Gdy to usłyszałem,
sytuacja się wyjaśniła.
Już wszystko dobrze.
Rozumiem cię.
W każdym razie jest mi przykro.
Nieważne. Widać tylko ja myślałam, że spędziliśmy wyjątkowe chwile.
Dla mnie też były wyjątkowe.
- Naprawdę. - Ale już nie są?
Hye-seon sporo mi opowiedziała.
Gdy ja za tobą płakałam,
ty na innym piętrze bawiłeś się w jacuzzi.
Co jeszcze robiliście? Był masaż?
Siedzieliśmy trochę w jacuzzi, oboje mieliśmy masaż i wróciliśmy.
Ze mną nic nie robiłeś.
- Może zrobimy coś dziś? - Chcesz uciec?
Może weźmiemy się za ręce i udamy się wieczorem prosto do Raju?
- I zrobimy sobie masaż. - Ojej.
Ale z niego numer.
Hye-seon i ja spędziliśmy razem
świetne chwile.
Ale to nie wystarczyło, bym zapomniał o tobie.
Chcąc nie chcąc, myślałem o tobie,
bo to był ten sam pokój, w którym byliśmy dzień wcześniej.
Mieszkałem z Hye-seon w tym samym pokoju.
Były tam nawet nasze ślady. Dziwnie się czułem.
- Dużo o mnie myślisz? - Bardzo dużo.
Pamiętam, jak chodziliśmy dookoła.
Tak, spacer.
Nie bądź na mnie taka zła.
Nie jestem. Nigdy nie byłam. Było mi tylko smutno.
Nie wiem, jak bardzo powinienem
być szczery, ale ty jesteś bliższa mojego ideału kobiety.
O wiele bliższa.
I jestem wdzięczny, że ktoś bliski mojego ideału
zdołał zmienić moje uczucia.
Chcę ci za to podziękować.
Mówię szczerze.
Będę dla ciebie dobra, żebyś się nie zagubił.
Powiedzmy, że stalibyśmy się parą i razem opuścili wsypę.
Gdyby tak się stało,
uznałabyś ten dzień za pierwszy dzień naszego związku czy…
Będziemy parą w dniu wyjścia.
Jestem szczera, prawda?
Słodka, ale szczera.
- Jest szczęśliwy. - Autentycznie.
Gwan-hee zawsze żyje chwilą
i w tej chwili jego uczucia są autentyczne.
Nie usprawiedliwiaj go.
- Ciągle to robisz. - Myślę, że…
- Dość. - Wystarczy.
W tej chwili jest zakochany w Min-ji.
Ale wiesz, poważnie…
To mnie martwi.
Straszny z niego tchórz.
Szuka winy u partnerki, bo jest niepewny swoich uczuć.
To jego wymówka na wszystko.
To mnie tak wkurza.
Rzecz w tym…
- Przerzuca winę. - Tak.
Ale z Min-ji się nie udało,
- więc przeprosił. - Przeprosił.
Nie jest najgorszy.
Przeprasza, kiedy musi.
Nie jest najgorszy?
Poza tym Min-ji ma do niego dobre podejście.
Tak.
Utwierdza go i mówi to, co on chce usłyszeć.
- Dlatego to powiedział. - Właśnie.
Sądziłem, że jest gotowy zakończyć relację z Min-ji.
Tak.
Ale nagle…
- Zmiana. - Min-ji jest zbyt atrakcyjna.
Racja.
I stopiła jego serce, gdy usłyszał,
- że płakała. - To było bardzo ważne.
- I płakała też teraz. - Tak.
Myślicie, że Gwan-hee wybierze Min-ji?
Obecnie Min-ji…
Wiem, że to pytanie bez sensu.
- Porównajmy to do wyścigu. - Dobrze.
Hye-seon prowadziła, ale Min-ji ją wyprzedziła.
- Tak. - Tak było.
- Pomówmy wewnątrz. Jest tam chłodno. - Jasne.
Gdy poszedłem do Raju z Si-eun i Min-ji,
ciągle myślałem o tobie.
Myślałem o tobie, gdy jadłem dobre jedzenie,
a nawet wtedy, gdy z nimi rozmawiałem.
Byłoby fajniej, gdybyś tam była.
A gdybym mógł wybierać, zostałbym tutaj z tobą.
Naprawdę.
Moglibyśmy przynajmniej więcej porozmawiać.
Dziś jeszcze mamy na to czas.
I w przyszłości.
- Tak. - Tak?
Mam nadzieję.
Jaka szkoda, że to nasz ostatni dzień.
Tak, masz rację.
Zauważyłam, że można na nim polegać.
To człowiek, który stara się dotrzymywać słowa.
Powoli do tego dochodziłam.
Ile tam jest osób?
- Było dużo ludzi? - Z osiem osób.
Czemu drugi pokój jest pusty?
Powinniście porozmawiać.
- Skończyliście rozmawiać? - Tak.
Co?
- Chcesz coś powiedzieć? - Rety.
To on chce pogadać.
Trafił w sedno.
- Rozgryzł go. - Świetnie.
Pogadałbym w środku, ale wszystkie pokoje…
Wejdę do środka.
Tam jest zajęte?
Nie.
Rozmawiajcie tutaj.
Jakie to smutne.
O czym rozmawiałaś z chłopakami?
Mogłam się poczuć jak królowa pszczół.
Rozmawiałeś z Min-ji?
Tak.
Nic szczególnego.
Nic specjalnego.
Jak ona to przyjęła?
Płakała, jedząc i…
- Płakała? - Tak.
Płakała też, rozmawiając z Min-kyu.
- Dlaczego? - Poszli wcześnie spać, o 23.
Oboje twierdzili, że czuli się jak rodzeństwo.
Ale dlaczego płakała? Coś ją chyba zasmuciło.
Może coś w trakcie ich rozmowy.
- Jaki przewidujesz finał? - Mówisz o swojej ostatecznej decyzji?
- Inne pytanie. - Znów zaczyna.
- Znowu gdyba. - Właśnie.
Pan Pytajnik.
Robi to często.
- Jaki przewidujesz finał? - Mówisz o swojej ostatecznej decyzji?
Co do mnie,
już ci powiedziałam. Nie zamierzam zmieniać zdania.
Wczorajsza wyprawa zrobiła na mnie silne wrażenie.
Była dla mnie bardzo ważna.
Wczoraj przyszło mi do głowy,
że może byłoby lepiej wybrać ciebie, nie Won-ika, poprzednim razem.
Pamiętasz, jak mówiłem, że nie chcę iść?
Więc to było trochę…
Przez to, że to wszystko tak się potoczyło, czuję się…
Jesteś zły?
Tak, jestem zły, że poszłaś z Won-ikiem, nie ze mną.
Zaczynam rozumieć, że myliłam się w wielu sprawach.
Dałam się trochę zmylić.
W pewnym sensie…
Gdyż wiedziałam, że się nie zmienię.
Ale później…
To dlatego.
Myślałem, że szybko się zdecyduję.
Obiecałem ci powiedzieć, gdy będę pewny.
Nie wiedziałem, że do końca będę się wahał.
Więc jest mi przykro, że nie mogę powiedzieć ci tego, co chcesz usłyszeć.
- Co? - Rzecz w tym…
Min-ji nie owijała w bawełnę.
Nawet dziś szczerze mi wyznała, co czuje.
Tutaj nikt dla mnie taki nie był.
Ale Hye-seon też była szczera.
- Była. - Tak.
- To może znużyć Hye-seon. - Już znużyło.
Tutaj nikt dla mnie taki nie był.
To dla mnie bardzo ważne.
Dlatego chciałem wszystko przemyśleć i powiedzieć wam, co zdecydowałem,
ale nie byłem w stanie tego powiedzieć ani tobie, ani Min-ji.
Rozumiesz?
Nie?
Hye-seon oniemiała?
Chyba zbiera myśli.
Powinieneś wybrać Min-ji.
Myślałam, że jestem dla ciebie więcej warta.
Dwa razy byliśmy razem w Raju, ale ty i tak się wahasz.
Rozmawialiśmy nawet o naszym ewentualnym związku
wczoraj przy obiedzie, a nawet dziś rano.
Ale skoro ciągle myślisz o Min-ji, chyba lepiej ci będzie z nią.
Nie chcę być z kimś, kto nie wie, czego chce.
Nie mam zamętu w głowie.
Gdy usłyszałem, co faceci mówią o tobie, uznałem, że to koniec.
- Wtedy Min-ji mnie zagadnęła… - Już ci to wyjaśniłam.
Mam wrażenie, że teraz skłaniasz się ku niej,
bo wiesz na pewno, że ona cię wybierze.
To jest już poza mną.
Nie będę już próbować.
Powiedziała, co trzeba.
- Ma rację. - W punkt.
- Serio. - Świetnie.
Hye-seon wie, kiedy wytyczyć granicę.
- Ma dosyć. - Czego on jeszcze od niej chce?
Właśnie.
Nie mówię, że zmieniłem zdanie czy coś.
Daj spokój.
Może o to chodziło Hye-seon,
gdy mówiła, że on czasem bywa żałosny.
O nie.
Nie mówię, że zmieniłem zdanie czy coś.
Po prostu Min-ji powiedziała mi, że jestem jej jedynym wyborem,
i próbuję ci powiedzieć, że mnie to trochę martwi.
W porządku. Dzięki za szczerość i za to wyznanie.
Doceniam szczerość,
ale chodzi mi o to,
że jeśli to wystarczyło,
byś zmienił swoją ostateczną decyzję,
to właściwą decyzją będzie wybranie jej.
Nie mówię, że przez to zmieniłem decyzję.
Bardzo się starałem dobrze to wszystko powiedzieć,
więc nie złość się, proszę.
- Dobrze? - Dobrze.
Po prostu tak się czuję.
O rety.
Czy ja przypadkiem
cię zdenerwowałam?
- Jestem zestresowany. - Tak?
Taki jestem.
O rety.
Przepraszam.
W porządku.
Ha-jeong się na mnie wściekła, gdy rozmawialiśmy,
a Min-ji też była dziś wkurzona. Problem chyba tkwi we mnie.
Doznał objawienia.
Dlatego trudno jest nienawidzić Gwan-hee.
Bywa uroczy.
- To skarb tego show. - Tak.
Wkurzyłem trzy dziewczyny co najmniej raz w trakcie rozmowy,
więc to moja wina.
- Możesz się nad sobą zastanowić. - Tak.
Chyba po prostu taki jestem.
Tak myślę.
To bardzo trudne.
Gdybym miał kogoś wskazać dzisiaj…
wybrałbym Min-young
i ucieklibyśmy z Piekła wpław. To takie trudne.
Co biedna Min-young mu zawiniła?
- Nie była z nim związana. - Właśnie.
Jestem daleki od podjęcia decyzji.
Podczas każdej poważnej rozmowy z Hye-seon lub Min-ji
albo się na mnie wściekały, albo płakały.
Dlatego zrozumiałem, że to moja wina.
Może się tego wypierałem, ale zrozumiałem,
że może trochę za bardzo je porównywałem i rozważałem swoje możliwości.
Trafna uwaga.
- Dostał nauczkę. - Tak.
Gwan-hee się zmienił.
Po tym programie Gwan-hee stanie się lepszym człowiekiem.
Naprawdę.
Jest typem mężczyzny,
który nie potrafi mówić innym niewygodnych prawd.
Wije się jak piskorz, gdy rozmowa staje się niewygodna.
Tak.
- Nie. - Jest zbyt miły?
- Ha-jeong potrafił odmówić. - Właśnie.
Mówiąc bez ogródek, położył Hye-seon i Min-ji na szalach wagi
i teraz chce ustalić, czy Hye-seon da mu więcej niż Min-ji.
Tak to wygląda.
Tak myślisz?
Ale Hye-seon mu powiedziała, że ma dosyć
i że już nie ma na to wpływu.
Powiedziała, żeby wybrał tę drugą. To go zbiło z tropu.
Tak to wygląda.
Naprawdę myślę, że powiedział to, by opanować tę sytuację
i złagodzić jej gniew.
I że skłania się ku Min-ji.
Tylko Min-ji nie wkurzyła się na niego.
Dlatego być może wybierze ją.
Hye-seon zareagowała ozięble, co mogło go zdenerwować.
Wydawało się, że próbował wybrnąć z tej sytuacji.
Zatem Hye-seon czy Min-ji? W tej chwili nie wiem.
To nasz ostatni wieczór.
Ostatni raz jesteśmy razem.
- Tak. - Prawda?
Ojej, jak ładnie.
Niech wszyscy usiądą.
Ja siądę tutaj.
- Wypiję sobie hoegaardena. - Możemy od razu.
- Od razu? - Tak.
Dobra.
- Jaki kolor ognia! - Są przekąski.
Gorąco.
Jasne, jeśli chcesz.
Usiadła obok niego.
Usiadła obok niego, pomimo gorąca.
Nieważne. Siadaj.
- „Nieważne”. - Siadaj.
- Chcesz to czy to? - Nie wiem, co to jest.
To smaczniejsze.
Wolę niebieskie.
To wygląda lepiej.
To lepiej wygląda.
Pasuje ci do stroju.
- Ha-bin, które chcesz? - Tamto.
Zrozumiałam, że Min-ji była wytrwalsza, niż sądziłam.
Postanowiła siedzieć przy nim jak najdłużej.
I w pewnym sensie byłam gotowa to tolerować.
Postanowiła nie ingerować.
Dobry wybór. Zrobiła, co mogła.
Chcę zrobić zdjęcie.
Gdy chcesz zrobić zdjęcie,
- zrób tak i zaczekaj trzy sekundy. - Dobrze.
Wtedy obraz się utrwali.
- Naprawdę? - Tak słyszałem.
Gdy widzę coś ładnego, robię tak i liczę do trzech.
- Nie mogę tu być. - I utrwala się w głowie.
- Zostań tu. - Chyba nie mogę.
- Co powiecie na toast? - Świetny pomysł.
W porządku.
- Dobra, już czas. - Gotowi?
Wszyscy gotowi?
Na zdrowie!
- Zdrowie! - Zdrówko!
- Za nasz ostatni dzień. - Fajnie było.
Wszyscy byliście świetni.
Nie wierzę, że to się kończy. Poważnie. Nie wierzę.
- Ja też. - Prawda?
Powiedzmy, ile mamy lat.
- Najpierw faceci. - Powiemy?
- Powiedzą nam. - Ale stres.
- Ciekawe, ile on ma lat. - Właśnie.
- Naprawdę. - Chcę się dowiedzieć.
A jeśli jest młodszy ode mnie?
- Si-eun nie wie? - Si-eun nie wie, ile on ma lat.
- Zapomniałam, że nie wie. - Tak.
- Będzie w szoku. - I to jakim.
- Nie wiesz, ile ma lat? - Nie.
Nie byliśmy razem w Raju.
Chwila, ja nie mogę.
Tak się denerwujesz?
Urocze.
No to…
mam 24 lata.
Mam 24 lata.
My też byliśmy w szoku.
Jest zdumiona.
Mam 24 lata.
- Min-woo! - Mówiłem, że jest młody.
Wiedziałam, że jest młodszy, ale…
Urodziłeś się w 2000 roku?
Tak.
- Naprawdę? - Urodziłeś się w 2000?
- Wszyscy nagle wstali. - Rozumiem.
- To szokujące. - Rety, ale poważnie…
To młody przystojniak.
Czemu myślisz, że jest młodszy?
- Możemy być rówieśnikami. - Tak.
Zaskoczyło mnie to, ile ma lat.
Zrozumiałam też, że jest dojrzały jak na swój wiek.
To niesamowite, jak się polubiliśmy, choć nie mieliśmy okazji
pogadać o sprawach osobistych.
Zrozumiałam, że to nie jest takie ważne,
ale natchnęło mnie to optymizmem.
Jestem ciekaw wieku Si-eun. Trudno powiedzieć.
No to…
mam 27 lat.
27.
Jest od ciebie starsza.
- Poważnie? - Jesteś ze starszą.
Jest o trzy lata młodszy.
Myślałam, że jest rówieśnikiem.
Przed Min-woo emocje.
Gdy poznałem wiek i zawód Si-eun, ucieszyłem się,
bo podobają mi się starsze kobiety.
Teraz Gwan-hee.
- Chyba jest tu najstarszy. - Tak.
Urodziłem się
w 1988 roku.
- W 1988? - Jak mój brat.
- To ile ma lat? - 36.
Wyglądasz młodo.
Teraz wiemy, kto jest najstarszy.
To jeszcze nie wszyscy.
Jesteś o 12 lat starszy niż Min-woo.
- Dwanaście? - Tak.
- Aż 12 lat różnicy? - Tak.
- Obłęd. - Serio?
Jeśli chodzi o zawód,
- jestem koszykarzem. - Nic dziwnego.
- Gram profesjonalnie. - Rozumiem.
- Super. - Jestem sportowcem.
Panowie powinni teraz uzgodnić, jak się do siebie zwracać.
Tak, proszę pana.
Ale staroświecko.
Tak, proszę pana.
Słyszeliście go?
Min-kyu, nie siedź z założoną nogą.
Oczywiście. Przepraszam.
Już to robi?
W porządku.
Mam pytanie do Gwan-hee.
Wiem, że miałeś dziś dużo na głowie.
Podjąłeś decyzję czy jeszcze się namyślasz?
Jeszcze nie.
Jeszcze nie zdecydowałem.
- Rozumiem. - Teraz…
- Już rozumiemy. - Tak.
Jest szczery.
Zdziwiłabym się, gdyby był zdecydowany.
Tak.
To nie byłoby w jego stylu.
Jest szczery.
Jeszcze nie.
Jeszcze nie zdecydowałem.
Ale dlaczego?
Dobre pytanie.
No cóż, ja…
Bez komentarza.
- Żadnej to nie cieszy. - Oczywiście.
To niepokojące.
Mam pytanie do Hye-seon.
Gdybyś mogła cofnąć czas, do której wróciłabyś chwili?
Znów chodzi o Won-ika?
Chce, żeby powiedziała, że do tej,
gdy wybrała Won-ika?
Chyba chce usłyszeć wyraźną odpowiedź.
Chyba nie o to chodzi.
Mam taką nadzieję.
Do pierwszego dnia.
Do pierwszego?
Pierwszego dnia?
- Co to znaczy? - To może znaczyć wszystko.
Można to różnie interpretować.
- Może chce zacząć od nowa? - Od zera.
- Tego dnia była z nim w Raju. - Tak.
Może chce cofnąć to, co się wtedy stało.
- Lub przeciwnie. Było jej wspaniale. - Może wspomina.
- Różnie to można interpretować. - Racja.
- To kwestia interpretacji. - Tak.
Do pierwszego dnia.
Do pierwszego dnia?
Pewnie chciał, żebym powiedziała, że do dnia,
gdy poszłam do Raju z Won-ikiem,
ale nie chciałam mu dać satysfakcji.
Dlatego wybrałam pierwszy dzień.
- Wiedziała. - Hye-seon się domyśliła.
- Przejrzała go. - Właśnie.
Hye-seon jest bystra.
Na Gwan-hee łatwo wpłynąć czymś takim.
- Tak. - Ciekawe, jak się czuje.
Właśnie.
- Nie wydaje się zadowolony. - Nie.
Moja kolej?
Hej, Min-ji.
- Dołączyłaś do nas w połowie. - Tak.
Pewnie rozmawiałaś z wieloma osobami.
Tak.
Podjęłaś decyzję?
Ja?
Czy podjęłam decyzję?
Podjęłam.
Mam tylko nadzieję, że właściwą.
Mam pytanie do Hye-seon.
Odkąd tu trafiliśmy, wiele się wydarzyło.
Kiedy twoje serce zabiło mocniej?
Z powodu faceta?
Tak, z powodu faceta.
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Nic jej nie przychodzi do głowy.
On nie usłyszy tego, co by chciał.
Nie.
- Hye-seon jest smutna. - Tak.
- Chyba jest zmęczona. - Tak.
Nie chce już łechtać jego ego. Nie ostatniego dnia.
To musi być niezręczne.
Naprawdę?
Nic nie poczułaś?
Nie.
Skoro tak mówisz.
Brawa dla wszystkich.
Miejmy nadzieję…
Jest tu najmłodszy.
Jak uroczo.
„Jak uroczo”.
Chcę tylko powiedzieć, że mam nadzieję, że po wyjściu stąd
będziemy się wszyscy jak najczęściej spotykać.
Miałem wiele mankamentów i dziękuję, że o mnie dbaliście.
- Jest słodki. - Nie miałeś mankamentów.
Sześć lat temu założyłem swoją firmę
i to są moje pierwsze wakacje.
Dziękuję, że dzięki wam są tak znaczące.
Nigdy nie zapomnę o spędzonych tu chwilach.
Dziękuję.
- Nie płacz. - Dobrze.
- No cóż… - Nie.
Za wcześnie na płacz. Mamy jeszcze jutro.
Po prostu jestem wdzięczna za wszystko.
To niesamowite, że wszyscy są tu tacy mili.
Jestem wdzięczna, że mogłam was wszystkich poznać.
Świetnie się bawiłam.
Jestem wdzięczna za każdą spędzoną z wami chwilę.
O matko.
Ty płaczesz?
Gwan-hee.
- Płacze? - Poważnie?
- Co? Naprawdę? - To obłęd.
- Uwielbiam Gwan-hee. - Nie mogę go rozgryźć.
- Dlatego jest lubiany. - Właśnie.
- Jest słodki. - Naprawdę.
- Gwan-hee. - O nie.
- Gwan-hee. - Rozumiem go.
Co się stało?
- Wszystko może się znów zmienić. - Te łzy…
Te łzy mogą ich znów połączyć.
- Może się tak stać. - Prawda?
Co się stało?
Hej, kochanie.
Kochanie, nie płacz.
Jesteś emocjonalny?
Co jest? Czemu płaczesz?
Boże drogi.
No cóż…
W trakcie mojej kariery profesjonalnego sportowca
trenowanie zawsze przychodziło mi z trudnością.
W przyszłym tygodniu znów podejmę treningi.
Będę cenił wspomnienia i wspólne dobre chwile,
wspominając o nich na treningach.
Zimą, gdy zacznie się sezon,
zapraszam na mecze.
Płacze, bo nie chce trenować?
- Bo to za ciężkie? - Może.
- Musi wznowić treningi. - Świetnie się tu bawił.
Czekają go straszliwe treningi.
Gwan-hee miał w tym czasie liczne upadki i wzloty.
Raczej nie płakał z powodu treningów.
Tak.
Byłeś świetny, Gwan-hee.
Świetny.
On chyba ma czyste serce.
Z tego względu,
że nie każemy mu się ożenić z jedną z nich.
Ale traktuje to poważnie.
- Jest szczery. - Ma czyste intencje.
Przewidzieliśmy to, ale powiedział, że nie podjął decyzji.
Ciekawe, jak się teraz czują Hye-seon i Min-ji.
Ja bym była poirytowana.
„Jeszcze się nie zdecydowałeś?”
- Tak bym się czuła. - Tak.
- Hye-seon jest wykończona. - Tak.
I chyba ją rozumiem. Hye-seon nie chce podporządkowywać się Gwan-hee.
Gdyby wyznała, że jej serce zadrżało, Gwan-hee by się ucieszył.
Ale on nie chciałby jej wybrać tylko dlatego.
I myślę, że ona najlepiej go zna.
Za dobrze go zna i nie chce już łechtać jego ego.
- Zrobiła swoje. - Tak.
„Muszę zrobić aż tyle, by z nim chodzić?”
- Może się tak czuć. - Ma dość.
Jest wykończona.
Hej, jesteś.
Dlaczego płakałeś?
- Co? - Dlaczego tak płakałeś?
Czemu płakałeś?
Wiem. To wstyd.
Rety. To mi zepsuje reputację.
Gdy ty zaczęłaś płakać, wszyscy potem płakali.
Nie tak wiele osób.
W każdy razie, o co chodzi? Jeszcze nie zdecydowałeś?
- Zdecydowałem. - I?
Było ci niezręcznie, siedząc obok Min-ji?
Chodzi o ciebie i Min-ji.
Nie chciałem mówić o swojej decyzji przy wszystkich.
Podjęcie jej
nie przyszło mi łatwo.
Dlatego…
Nie chciałem tego upubliczniać.
Na koniec chcę ci coś jeszcze powiedzieć.
Ze wszystkich osób, które tu poznałem,
ty jesteś najżyczliwsza.
Widzę też, że jesteś bardzo taktowna.
Nauczyłem się od ciebie wielu rzeczy.
Chcę ci tylko powiedzieć…
że jesteś o wiele lepszym człowiekiem, niż ci się wydaje.
Zatem…
Chciałem ci to powiedzieć przed wyjściem stąd.
Dziękuję.
Żałuję, że tak doświadczyłem Min-ji,
ale bardziej żałuję tego, co ty przeszłaś przeze mnie.
Spędziliśmy razem więcej czasu.
Czuję, że…
Zraniłem cię i jest mi z tym okropnie.
Ludzie myślą, że rozważałem swoje możliwości.
Jeśli i ty tak uważasz, nie mógłbym się o to spierać.
Tak.
To wszystko.
To dlatego, że się na ciebie wkurzyłam?
Może trochę.
Emocje, które czułem, będąc z tobą, i wspólnie spędzone chwile
były bardziej wyjątkowe niż to, co czułem
i robiłem z innymi.
Nie sądziłam, że będzie płakać.
Chyba podjął decyzję.
- To brzmiało jak pożegnanie. - Tak.
Myślisz, że na swój sposób ją informuje, że jej nie wybierze?
- Tak. - Taki był tego sens?
„Wybacz, że cię nie wybrałem,
ale jesteś wspaniałym człowiekiem”.
Myślę, że Gwan-hee nie wiedział,
- co czuje, do tej chwili. - Tak.
Dlatego się obwinia.
- Racja. - Zrozumiał swoje błędy.
- Chyba wybierze Min-ji. - Na razie to Min-ji.
- Nie wiemy, co będzie jutro. - Myślę…
- że wybierze Hye-seon. - Co?
- Serio? - Tak.
- Naprawdę? - Wybierze ją.
Trudno powiedzieć dlaczego,
- ale też tak myślę. - Tak?
Pomyślcie.
Gdyby jej nie wybrał, źle by się z tym czuł.
- Tak. - Ale nie płakałaby tak.
Jest do niej przywiązany.
Nadal?
- Coś do niej czuje. - Podobała mu się.
Dlatego chyba ją wybierze.
A ja tak odbieram to, co Gwan-hee zrobił.
- Czuł coś do dwóch kobiet… - Tak.
- …ale w końcu jedną sobie darował. - Właśnie.
I chyba skończy relację z Hye-seon, żeby się skupić na Min-ji.
Ale koniec końców chyba czuje większy pociąg do Hye-seon.
Gdy Hye-seon zaczęła płakać, on też uronił łzy.
Myślę, że to było powiązane.
- Łzy łączące. - Właśnie.
Nikt tak nagle nie zaczyna płakać.
- Trzeba być poruszonym, wzruszonym. - Właśnie.
Coś ich połączyło.
- Nie wiem. - Mamy różne opinie.
- Czy spieraliśmy się aż tak? - Ciekawe, co będzie.
To pierwszy raz.
OSTATNI DZIEŃ
- Ostatni dzień - Ostatni.
- Zatoczyliśmy krąg. - Ostatni dzień.
To już dziś.
O rety.
Chcę stąd wyjechać, ale to dziwne uczucie.
Wiem. To miejsce zostawi w nas
trwały ślad, prawda?
Niezatarte wspomnienia.
Skoro poszedł na spacer,
- to wciąż się waha. - Wciąż rozmyśla.
Gdyby był zdecydowany,
nie spacerowałby. Byłby spokojny.
- Masz rację. - Nie zdecydował.
To nasz ostatni dzień.
Wiem.
- Jestem ciekawa Gwan-hee. - Tak.
Kogo wybierze?
Bardzo ciekawe.
Jestem zdenerwowana.
Umieram z ciekawości.
To nieprzewidywalne.
YU SI-EUN
SON WON-IK
To wasz ostatni dzień w najgorętszym piekle świata, w Piekle singli.
KIM GYU-RI
PARK MIN-KYU
Wkrótce podejmiecie ostateczne decyzje.
AN MIN-YOUNG
LEE JIN-SEOK
CHO MIN-JI
LEE GWAN-HEE
CHOI HYE-SEON
YUN HA-JEONG
YUN HA-BIN
Denerwujesz się?
Tak, trochę.
Lee Jin-seok.
Podejdź, proszę, do bramy Piekła.
Denerwuję się.
Drogie panie, jeśli wybieracie Lee Jin-seoka,
stańcie, proszę, naprzeciwko niego.
- Więc to tak. - Rozumiem.
Min-young pójdzie, prawda?
- Idzie. - Boże drogi!
Tak, idzie.
- Do widzenia. - Cześć.
- Wrócę. - Cześć.
- Do zobaczenia. - Raczej nie wrócisz.
- Nie? - Pójdziecie.
Jin-seok będzie zachwycony.
Denerwuję się.
Jin-seok.
Dziękuję, że byłeś dla mnie taki miły.
Bez ciebie to miejsce byłoby prawdziwym piekłem.
Upiecz mi po wyjściu chleb.
Min-young.
Dziękuję.
Koniec.
O jacie.
Lee Jin-seok, ujawnij, proszę, swoją ostateczną decyzję.
Osobą, z którą chcę opuścić Piekło, jest…
An Min-young.
- Mój Boże. - Tak się cieszę.
- Urocza para. - Tak.
An Min-young.
Jak słodko!
Wiedzieliśmy, że tak będzie.
Wiem.
Tylko się mnie słuchaj.
- A ty mnie. - Zgoda.
- Nie bądź złośliwy. - Nie będę.
Wyglądają jak nowożeńcy.
To prawda.
Sparzyła się, grając trudną do zdobycia.
Tak.
Jeszcze jak.
- Bardzo. - Teraz widzi tylko jego.
Przyjemnie się zmieniała.
- Tak. - To było urocze.
Kim Gyu-ri.
Podejdź, proszę, do bramy Piekła.
- Teraz Gyu-ri. - Nie wiem, co będzie.
Panowie, jeśli Kim Gyu-ri to wasz wybór,
stańcie, proszę, naprzeciwko niej.
Cześć.
Dla niego jest tylko ona.
- Min-kyu to świetny gość. - Tak.
Hej, Gyu-ri.
Dwa razy byliśmy razem w Raju
i miło się tam rozmawiało.
Dobrze się z tobą bawiłem również w Piekle.
Po raz pierwszy od dawna mocniej zabiło mi serce.
Dziękuję.
- Ja też ci dziękuję. - Dobrze.
Oby nam się ułożyło.
Tak.
Mam dobre przeczucie.
Co? Nie uważasz?
Ona chce, żeby im się układało.
Tak powiedziała.
- Może jak znajomym? - Co?
To ma dwa znaczenia.
- Jako znajomym lub jako parze. - Tak.
Kim Gyu-ri, ujawnij, proszę, swoją ostateczną decyzję.
Osobą, z którą chcę wyjść z Piekła, jest…
Park Min-kyu.
No i proszę.
- Co za ulga. - Cieszę się.
Park Min-kyu.
Kupię ci ciasto z borówkami.
Ile kawałków?
Ile zechcesz.
Aż ci się znudzi.
On się nigdy nie wahał.
- Wreszcie mu się udało. - Tak.
Yu Si-eun.
Podejdź, proszę, do bramy Piekła.
Powodzenia.
Panowie, jeśli Yu Si-eun to wasz wybór,
stańcie, proszę, naprzeciwko niej.
Tak.
- On już wie, co się stanie. - Wie.
Przede wszystkim, Si-eun,
gdy rozmawiałem z tobą,
odkryłem twoje nieznane oblicza i twoje pozytywne cechy.
I właśnie to sprawiło, że moje serce zadrżało.
Dziękuję za emocje, które ci zawdzięczam.
Dziękuję za wszystko w Raju…
To znaczy w Piekle.
Tu był dla niego Raj.
To był dla niego Raj.
Ciągle nie mogliśmy się zgrać
i było nam bardzo trudno,
ale cieszę się, że jednak dużo rozmawialiśmy.
Byłam szczęśliwa.
Nigdy tego nie zapomnę.
Dziękuję.
Nasze rozmowy były bardzo przyjemne.
Lubiłem je.
I świetnie tu sobie radziłaś.
Gdy wspólnie przybyliśmy do Piekła,
z tobą spędzałam najwięcej czasu i bardzo dużo mówiłam.
Sporo się od ciebie nauczyłam.
Mamy wiele wspaniałych wspomnień.
Byłeś świetny. Dziękuję.
Yu Si-eun, ujawnij, proszę, swoją ostateczną decyzję.
Osobą, z którą chcę wyjść z Piekła, jest…
Choi Min-woo.
- Okej. - Podjęła decyzję.
- Boże drogi. - Dobra z nich para.
Szkoda mi Won-ika.
Choi Min-woo.
Chodźmy.
Byłaś świetna.
- Ty też. - Dzięki.
- Jesteśmy dziś wystrojeni. - Prawda?
- Jak wyglądam? - Jak księżniczka.
- Naprawdę? - Tak.
A ty jak książę.
- Naprawdę? - Tak.
Książę przybył do księżniczki?
- Tak, oczywiście. - Dokąd teraz?
Czy to pierwsza para, która nie była razem w Raju?
- Rety. - Masz rację.
Stali się parą, rozmawiając i przebywając w Piekle.
- Nie sądziłem, że to realne. - Właśnie.
Chciałbym jej wyznać, że spodobała mi się bardziej, niż się spodziewałem.
Wszystko dobrze?
Czuję się strasznie.
Lee Gwan-hee.
Podejdź, proszę, do bramy Piekła.
- Ojej. - Gwóźdź programu.
Chwila, na którą czekaliśmy.
Panie, jeśli Lee Gwan-hee to wasz wybór,
stańcie, proszę, naprzeciwko niego.
Wiedział, że go wybiorę.
Idzie.
O rany!
Ha-jeong.
To znaczy, że Ha-bin nie wyjdzie.
Musi zostać z Won-ikiem.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie również.
- Co? - Nie wstaje.
Naprawdę?
Wszystko się całkiem zmieni…
- Co? - …jeśli Hye-seon nie pójdzie.
- Idzie. - Tak, oczywiście.
Wiedziałem.
Moją najlepszą decyzją w Piekle była ta,
żeby do ciebie podejść i cię zagadnąć.
Moje serce szybciej zabiło.
Nigdy nie zapomnę chwili, gdy się poznaliśmy.
Wierzę, że obdarzyliśmy się nawzajem odwzajemnionym uczuciem.
Z tobą najwięcej rozmawiałam
i od początku dzieliłam się z tobą swoimi uczuciami.
Widziałam, że jesteś świetnym, uroczym i serdecznym człowiekiem.
Dziękuję, że mi powiedziałeś, że i ja jestem dobrym człowiekiem.
Min-ji, podoba mi się kolor twojej sukienki.
Ojej.
- Wiem. - Widzisz…
Jesteś bliska mojego ideału kobiety
i żałowałem, że nie traktowałem cię lepiej.
Wczoraj chciałem ci to powiedzieć.
Wiem, że cię bawiłem, ale czasem również zasmucałem.
Przeżyłaś przeze mnie huśtawkę emocjonalną
i chcę cię za to przeprosić.
Naprawdę coś do ciebie czułem, Ha-jeong.
Liczę, że skoczymy na obiad,
gdy stąd wyjdziemy.
Hye-seon, nie potknij się i nie upadnij, gdy mnie nie będzie,
i nie jadaj sama.
I sama nie płacz.
Wiem, że poradziłabyś sobie beze mnie.
- Wybierze Min-ji. - Min-ji.
Nie, myślę, że Hye-seon.
Lee Gwan-hee, ujawnij, proszę, swoją ostateczną decyzję.
Kogo wybierze?
Myślę, że…
Nie wiem.
Albo Hye-seon…
- Jest nieodgadniony. - Tak.
Chyba Min-ji.
Osobą, z którą chcę opuścić Piekło, jest…
Ha-jeong?
- Nikt nie wie. - Ha-jeong?
Choi Hye-seon.
- Mówiłam! - Widzicie?
Naprawdę?
Widzicie?
Tak. Wyczułam coś.
Nie płakał, bo mu było przykro.
- Oczywiście, że nie. - Te łzy?
Właśnie wtedy to poczułam.
A nie mówiłam?
Jin-kyung.
- Wiedziałam. - Miałyśmy rację.
Faceci są nieskomplikowani.
- Właśnie. - To szalone.
- Uczcie się. - Do końca nas rozgrywał.
Naprawdę.
Gwan-hee! Nie bądź taki!
Przetrzymał nas do końca.
- Tak. - Jest niemożliwy.
Jest niesamowity.
Choi Hye-seon.
Nie wierzę.
Dziś mocno mnie trzymasz za dłoń.
Czemu nie?
Jesteś niedorzeczny.
Brawo.
Nasze rozmowy wczoraj i w Raju
były możliwe tylko między osobami, które coś łączy.
Dlatego nie mogłem o niej zapomnieć
i ciągle mi na niej zależało.
Gdybym wybrał Min-ji, wiem, że myślałbym o Hye-seon.
Ale gdy wybiorę Hye-seon,
nie będę chyba tyle myślał o Min-ji.
Dlatego bez wahania wybrałem Hye-seon.
Rozumiem.
Ale jak to możliwe?
To wstrząsające. Nie wiedziałam.
- Co? - Nie wiedziałam.
- Czego? - Że tak się stanie.
- Nie spodziewałaś się? - Nie.
Ja już wiedziałam, że mnie nie wybierze.
Rety, to jest szaleństwo.
Cześć.
Mój ostateczny wybór to…
Yun Ha-jeong.
YUN HA-JEONG
Sprawiła, że poczułem tu wiele różnych emocji.
Powinienem być przy niej bardziej męski.
Bardzo żałuję, że częściej taki nie byłem.
Wiele się dzięki niej nauczyłem i chcę jej za to podziękować.
Każdą decyzję podejmowałam tu szczerze,
nigdy nie kierując się kaprysem.
Gdybym cofnęła się w czasie, nic bym nie zmieniła.
Udało mi się wyrazić to, co czuję,
i to jest dla mnie najważniejsze.
Zawsze byłam wierna swoim uczuciom i niczego nie żałuję.
- W porządku. - Okej.
Piekło singli było gorętsze i ciekawsze niż kiedykolwiek.
Dało nam cztery pary.
Wszystkim gratulujemy.
Gratulacje.
Trzymali nas w niepewności do końca.
Co myślicie o tym sezonie?
Jako uczestnik drugiego sezonu
próbowałem postawiać się w ich sytuacji.
Były chwile trudne do zrozumienia,
ale jako były uczestnik lepiej potrafiłem je interpretować.
Bo gdy tam jesteś, to miejsce staje się twoim światem.
Pochłania cię.
Stajesz się jak koń wyścigowy?
Właśnie.
Masz tylko jeden cel.
- Jeden cel? - Tak.
Ostateczny wybór.
Dziękujemy uczestnikom za maksymalne zaangażowanie.
- Jasne. - Tak.
- Spisali się na medal. - Ja bym tam ciągle ryczała.
Każdej nocy.
Napisy: Dariusz Makulski