UWAGA!
PIEKŁO SINGLI 3
Idą.
Dokąd najpierw?
Jest tutaj.
Gwan-hee.
Niestety, to tylko ja.
Wiedziała, co myślą.
Przerażająca.
Nawet tego nie kryje.
Niestety, to tylko ja.
Wiedziałam, że to ty.
-Spodziewałyśmy się. -Nikt nie wyszedł?
Nie.
"Niestety"…
Nie kłam.
Nie da jej satysfakcji.
Na razie jest remis.
Każdy na kogoś czeka.
To ostatnie randki i mamy niczego nie żałować.
Podkradamy komuś partnera.
Grają na przeczekanie.
Nawet tego nie ukrywają, mówią o tym jasno.
Kobiety czekają na nasz ruch? Nie wyjdą?
Poza tym Min-ji i Hye-seon są w tym samym pokoju.
Kiedy zapukam, spojrzą na mnie obie.
Zaduszą cię.
Nie zawołam ich.
Nie podejdę do żadnej pierwszy,
Ja też nie.
Nie wiem, jak sobie radzić w tak delikatnej sytuacji.
Tu się kłóciliśmy.
I to sporo.
O co chodzi?
To chyba koniec…
Uśmiechasz się na mój widok?
Została ostatnia decyzja.
Wiem, że słyszałeś.
Masz rację.
Zdecydowałaś?
Ja?
No pewnie.
Nie powiem ci, co myślę.
Nie mów.
Ja i tak mogę powiedzieć.
Skąd ta pewność?
Zaczyna się.
Mam już tego dosyć.
Dlaczego?
Dogadajmy się jakoś.
Dobrze?
Nie chcę już płakać.
Płakałaś przeze mnie?
Nie zaczynaj.
Czemu wzięłaś mnie za rękę?
Ty mnie też.
Nie zrobię tego.
Czuję kroplę goryczy.
-Teraz? -Trochę.
-Co znowu? -Dziękuję.
Za co?
Tak po prostu.
Tylko nie płacz.
Wiem, że udajesz.
-Nie udaję. -Nie rób sobie reklamy.
Przestań.
Zauważył to.
Reklamę?
-Żartowniś! -A tak dobrze im szło!
Jin-seok się wstydzi.
Przestań.
-Okazuję wdzięczność. -Ja też.
Odrobinę. O tyle.
Nie możesz przestać?
Jak ziarnko piasku.
Ty też wiele ze mną tutaj przeżyłaś.
Dobrze, że cię miałam.
Naprawdę.
Też tak myślę.
Co znowu? Czemu płaczesz? Pokaż się.
Boję się, że rozmażę ci makijaż.
Idiotka.
Nazwałeś mnie idiotką?
Co znowu? Płaczesz?
Nie wiem.
No, nie płacz.
Daj, zetrę ci łzy.
Było mi z tobą fajnie.
Mnie z tobą też.
Bo się kłóciliśmy?
Nie płacz, bo będzie mi jeszcze smutniej.
Dobrze?
Tak.
Nie rozstajemy się, nawet jeśli nie dobierzemy się w parę.
On tylko ją podpuszcza.
Pora, by trochę odpuścił.
Dobrze by mi zrobiła ta chwila płaczu,
bo byłam ci wdzięczna
i dzięki tobie dobrze się bawiłam.
A ty musiałeś mi to zepsuć.
Nie możesz odpuścić.
Poważnie.
To jeszcze nie koniec.
Niech to szlag.
Przestań mnie dręczyć.
Daj spokój.
Wystarczy tego.
Dobrze.
Na pewno?
Też się dobrze bawiłem.
Dziękuję.
Ci dwoje też szli po wybojach.
To prawda.
I wrócili do siebie.
O co chodzi?
Sam wiesz.
Na kogo patrzy Ha-jeong?
Dawno tego nie było.
Kto to?
To Gwan-hee? Tak.
Wciąż mają szansę?
Popisowy numer Ha-jeong.
Chciałabyś coś jeszcze mi powiedzieć?
Wróć do mnie.
"RRH".
Ha-jeong jest wierna jednemu.
Wróć do mnie.
Po wszystkim?
Nie słyszałeś o "RRH"?
A ty co powiesz?
Ja - tobie?
Trzy słowa.
Jakie?
Co?
Kiedyś cię kochałem.
"Kiedyś".
Kiedyś cię kochałem.
Naprawdę?
Tak, trochę.
Zważywszy na ten krótki czas, kiedy cię kochałem,
czułem do ciebie wielką namiętność.
Kiedy poznaliśmy się w hotelu
i czekałem na ciebie w aucie, zrobiłaś na mnie największe wrażenie.
Dokąd jedziemy?
Pewnie do Piekła.
Pamiętam też lot helikopterem.
Daj spróbować.
Ale to lek.
Na receptę.
Nie możesz!
Też to poczułam. Wszystkim mówiłam, że tylko Gwan-hee
wzbudził we mnie pozytywne uczucia.
Niestety, te uczucia trochę przygasły…
Tylko dla ciebie.
Później niewiele rozmawialiśmy.
I sytuacja zrobiła się niezręczna.
Dlatego czuję, że…
tak najlepiej to określić.
Dziękuję.
Myślałam, że tylko ja to czułam, ale teraz…
Ja też.
To mi wystarczy, niezależnie od twojej decyzji.
Skąd nagle ta cała głębia?
Właśnie.
Kiedy Gwan-hee mi to powiedział,
przypomniałam sobie, jak było na początku.
Użyczył mi ramienia, kiedy zrobiłam się senna.
Docinaliśmy sobie jak przyjaciele.
I przypomniałam sobie, jak się z nim czułam.
Chcesz?
Ja…
ciebie lubię najbardziej.
-Płacze. -Naprawdę?
Boże.
Jestem trochę rozgoryczona.
Z jednej strony to,
a z drugiej jestem wdzięczna za to, że też to czuł.
Czyli to koniec?
Gwan-hee podsumował swoje uczucia wobec niej.
A ona się z tym w końcu pogodziła.
W tydzień stała się czysta i niewinna.
Złagodniała.
Pozbyła się trucizny.
Zwłaszcza dzisiaj.
Zostały?
Ten pokój…
To wojna na nerwy.
Czemu nie wyszły?
Ta, która wyjdzie później, zrobi lepsze wrażenie.
Capnie ostatnią rozmowę?
Sypią się iskry.
Nie mam co mu powiedzieć.
Naprawdę.
Masz rację.
Kiedy się położyliście?
Wpół do pierwszej.
Serio?
Ja o jedenastej.
Poprzedniego dnia, kiedy byłam w Raju,
chodziliśmy w kółko, bo było dużo miejsca.
W pokoju?
Nie było co robić. Nie dało się ćwiczyć.
Dlatego chodziliśmy.
Położyłam się późno, więc…
Słodkie.
Spacer…
Won-ik też lubi chodzić.
Won-ik?
Poleca go jej?
Kurczę…
Won-ik też lubi chodzić.
Won-ik?
Powinnam się na niego przerzucić?
"Może spacerek?"
To niezły wybór.
Rozmawiałaś z nim?
Ani razu.
Spróbuj.
Mamy podjąć decyzję, której nie będziemy żałować.
Trzeba pogadać, żeby zdecydować.
Nie mam chyba ochoty iść do Won-ika.
Mówiłaś o Son Won-iku?
Musiałabym wyjść na słońce.
Nikomu nie mówiłam,
że podoba mi się ktoś konkretny,
ale wszyscy myśleli, że chodzi o Won-ika.
Chwaliłam go przed innymi.
Pomyśleli, że okazałam mu uczucie.
Nikt tutaj jasno nie okazuje uczuć.
Może poza mną.
Tak mi się wydaje.
Myślę, że przyjdzie pogadać.
Do ciebie i do mnie.
Żadne z nich się nie ruszyło.
Mogliby w końcu się skonfrontować.
Rozmawiałeś z Min-ji?
Czekamy, kto zrobi pierwszy krok.
Naprawdę?
Pierwszy krok?
Która wyjdzie pierwsza?
Chcesz coś powiedzieć Hye-seon?
Mam ci pomóc?
Tak?
To niezręczne.
Proszę, pomóż mi. Chodźmy tam.
Czemu one nie wychodzą?
Co mam powiedzieć Hye-seon?
Hye-seon?
Pójdę do niej.
Chcesz rozmawiać tylko z Gwan-hee?
Właściwie nie mam o czym. Spędziliśmy razem cały dzień.
Naprawdę?
Nie mamy o czym rozmawiać.
Zapraszam.
Nie wyjdziecie?
Wszyscy są na zewnątrz?
Teraz nie.
Nie ma nikogo?
Ktoś jest.
Jedna osoba.
Gwan-nikt.
Nudzisz się?
-Trochę. -Pogadajcie.
Ja wyjdę, a wy zostańcie.
-Pogadasz z nią? -Chodź, Min-woo.
Inne okulary.
Zmieniłem.
Chcesz pogadać na zewnątrz i się rozejrzeć?
-Albo tutaj. -Tu może być?
To łóżko twojej dziewczyny.
Nie pogniewa się?
Nie sądzę.
To nie nasz pokój. Możemy wejść?
Twój, mój, co za różnica? Są takie same.
Postawisz tam moje sandały?
Co?
A co ty? Księżniczka?
A nie?
Dlaczego tak sądzisz?
Nieważne.
Nic mi nie powiesz?
A więc wczoraj zastanawiałem się,
czy Min-ji może naprawdę być mną zainteresowana.
No i…
Jeśli nie chcesz mi podsuwać głupich pomysłów,
powinnaś wziąć Jin-seoka.
Serio?
Nie spodziewałam się. Ta rozmowa idzie w dziwnym kierunku.
Chcę udać się do Raju z Min-kyu.
A zatem…
Ale…
Rozumiem.
A zatem…
Czemu płaczesz?
Hej! Czemu płaczesz?
Nie przeszkadza mi twoja niepewność.
To zrozumiałe.
Ale przykro mi, że jesteś niepewny moich uczuć wobec ciebie.
Dałam ci liścik. Nie myślałam o innym.
Min-ji jasno to powiedziała.
Ma rację.
Mówiła jasno.
Na pewno wybiorę ciebie.
Dałam ci list.
Wytłumaczyłam ci sytuację.
Powiedziałam wszystko, co powinnam.
Ale następnego dnia mnie zignorowałeś,
a to mnie sfrustrowało.
Myślałam, że dobrze się razem czuliśmy.
Dlatego płaczę.
Nie płacz. Po co to? Rozumiem. To moja wina.
Jego serce mięknie.
Przestań.
Rozumiem.
Nie wiedziałem, że rozpłakałaś się w helikopterze.
Byłem na ciebie trochę wściekły.
Widziałem, że rozmawiacie.
Schylałaś się w jego stronę.
Myślałem, że mówisz do jego tułowia.
-Nie wiedziałem, co się dzieje. -Min-kyu się o mnie
zatroszczył, bo płakałam.
Nie wiedziałem o tym.
W każdym razie oboje wsiedliśmy
do helikoptera,
a moje ciało ciągnęło do ciebie.
Czułem, że chcę być przy tobie.
Okej.
Czyli to nie koniec?
No weź.
To nie ostatni odcinek?
Lepiej uważajcie.
To jeszcze nie koniec.
Jest koszmarny.
Prawdziwy drań.
Naprawdę.
Jak z komiksu Moebius.
To nie koniec.
Nigdy się nie skończy.
To nie znaczy, że nie wiem, co do ciebie czuję.
Wiem.
Ale kiedy zwątpiłeś w moje uczucia, byłam zawiedziona.
Trochę tak to postrzegam.
Wymień jedną osobę, która traktuje to tak poważnie jak ja.
A więc…
Nie spodziewałem się, że Min-kyu wszystko mi opowie,
ale on mnie wsparł.
Powiedział, że byliście jak brat z siostrą.
Nieporozumienie wyjaśnione.
Wszystko załatwione,
rozumiem, co się stało.
No i… przepraszam.
Nieważne. Rozumiem. To było coś specjalnego tylko dla mnie.
Oczywiście, że dla mnie też.
To było ważne.
"Było"?
Hye-seon mi opowiadała.
Kiedy ja płakałam, ty się bawiłeś na innym piętrze w Raju.
Byłeś w jacuzzi. I co jeszcze? Masaż?
Jacuzzi i masaże na oddzielnych łóżkach.
Ze mną tego nie robiłeś.
Chcesz dzisiaj?
A co? Uciekniemy?
Odejdźmy, trzymając się za ręce, prosto do Raju.
I zamówmy masaż.
Genialne.
Czas spędzony z Hye-seon
był super, ale nie na tyle, żeby zapomnieć o tobie.
Ani przestać o tobie myśleć.
Raj, w którym byliśmy dzień wcześniej,
to był ten sam pokój.
Pozostały ślady po naszej wizycie, co było trochę dziwne.
-Myślałeś o mnie? Dużo? -Tak, wspominałem, jak spacerowaliśmy.
To prawda.
Nie znienawidź mnie.
Nigdy bym tego nie zrobiła. Tylko mnie to frustrowało.
Nie wiem, co powiedzieć,
ale zważywszy na wygląd, jesteś bardziej w moim typie.
O wiele bardziej.
Jestem wdzięczny, że ktoś, kto tak przypomina mój ideał, zdołał zmienić moje
serce.
Powinnaś o tym wiedzieć.
Poważnie.
Będę dla ciebie dobra, więc się nie wahaj.
Jeśli dobierzemy się w parę i opuścimy to miejsce,
myślisz, że to będzie pierwszy dzień naszego związku?
To będzie początek.
Ostra ze mnie laska, nie sądzisz? Słodka, ale ostra.
-Jest szczęśliwy. -Gwan-hee jest szczery.
W danej chwili Gwan-hee szczerze kocha osobę, z którą jest.
Nie chwal go.
Przestań go chwalić.
Teraz szczerze kocha Min-ji.
Ale jest coś, co mnie bardzo niepokoi.
To, że jest takim tchórzem. To on się waha
i zawsze zwala winę na tę drugą osobę.
Ciągle się na niego wkurzam.
Subtelnie obwinia…
Na Min-ji to nie podziałało,
więc w końcu przeprosił.
Czyli nie jest niereformowalny. Przeprasza, gdy zrozumie.
Poważnie?
Min-ji umie go przekonać.
Wyznaje mu uczucia i mówi, co chce usłyszeć.
Dlatego Gwan-hee tak odpowiada.
To prawda. Przez przypadek może z nią zerwać.
Ale uważa Min-ji za słodką i uroczą.
Poza tym wzruszył się tym, że płakała podczas lotu.
A potem przed nim.
Tak, Min-ji.
Czy to możliwe, że w końcu ją wybrał?
Min-ji teraz…
Wiem, że to głupie pytanie.
Powiedzmy, że to był wyścig o Gwan-hee.
Hye-seon była na prowadzeniu, ale Min-ji ją dogoniła.
To obecna sytuacja.
Porozmawiajmy w środku.
Jasne.
Za każdym razem, kiedy byłem w Raju z Si-eun
albo z Min-ji,
myślałem o tobie.
Kiedy jadłem dobre jedzenie,
rozmawiałem o tym i o tamtym, myślałem o tobie.
Te wizyty w Raju były smutne, bo byłem bez ciebie.
Chciałem zostać w Piekle, razem z tobą.
Poważnie.
Wtedy byśmy więcej porozmawiali.
Mamy jeszcze czas, nie sądzisz?
Będziemy mieli go dużo.
Prawda?
Chciałbym w przyszłości.
Bardzo mi żal, że to ostatni dzień.
Mnie też.
Okazał się niewzruszony.
Ciągle sobie przypominałam o tym,
że zawsze dotrzymuje słowa.
Byłem tam tylko raz.
Ile tam jest osób?
Tylko raz.
Chodzi mi o to, że…
Było wiele?
Osiem albo dziesięć.
Nikt nie idzie tam?
Powinniście pogadać.
Skończyliście?
Chcesz coś powiedzieć?
On ma najwięcej do powiedzenia.
-Dzięki, że nazwałeś to po imieniu. -Ma go.
Chciałem wejść, ale wszyscy tam są.
Ja wejdę.
-Ktoś jest tam? -Nie, idźcie.
Porozmawiajcie.
Jaki smutny głos.
Zebrało się was tam. O czym rozmawialiście?
Udawałam królową pszczół.
Rozmawiałeś z Min-ji?
Sama wiesz.
Jak zwykle.
Normalna pogawędka.
Jak tam jej wizyta?
Płakała podczas kolacji.
Płakała?
Podczas rozmowy z Min-kyu.
-Dlaczego? -Poszła spać koło jedenastej.
Czuli się jak brat z siostrą.
Tak powiedzieli.
Ale dlaczego płakała? Coś musiało ją zdenerwować.
Rozmawiali o czymś, a ona po prostu…
Jak to się potoczy?
Kogo wybierzesz, według mnie?
Znowu te pytania.
Kolejne "jeśli"?
If-Boy.
Naprawdę nim jest.
Jak to się potoczy?
Kogo wybierzesz, według mnie?
No cóż, ja…
Jak mówiłam, nie zmienię zdania.
Wczorajszy wypad do Raju
odegrał ważną rolę.
Wczoraj pomyślałam,
że lepiej by było, gdybym na początku wybrała Won-ika, nie ciebie.
Mówiłem, że nie chcę lecieć.
A zatem…
to, jak się ułożyło,
jest naprawdę…
Nie podoba ci się to?
Nie podoba mi się, że najpierw wolałaś Won-ika.
Myślę, że przez cały czas się myliłam.
Za bardzo się rozluźniłam.
Nie zamierzałam się zmienić.
Naprawdę. Ale…
No tak.
Mówiłem, że sam ocenię, co czuję.
Miałem ci od razu powiedzieć, ale nie wiedziałem, że to potrwa aż do końca.
Przykro mi, że nie mogę ci powiedzieć tego, co chcesz usłyszeć.
Min-ji nigdy się nie rozdrabniała,
nawet dzisiaj mówiła do mnie z przekonaniem.
Nikogo takiego tu nie było. Nikt tak do mnie nie mówił.
Hye-seon też się nie rozdrabniała.
Czy Hye-seon nie ma tego dosyć?
Nikogo takiego tu nie było. Nikt tak do mnie nie mówił.
To wiele dla mnie znaczylo.
Chciałbym to przyspieszyć, żeby zrozumieć, co czuję.
Ale przy Min-ji i przy tobie nie byłem niczego pewien.
Rozumiesz?
Czy nie?
Hye-seon zatkało ze zdumienia.
Próbuje zebrać myśli.
Wybierz Min-ji. Myślałam, że znaczę dla ciebie więcej.
Byłeś ze mną w Raju dwa razy.
Snuliśmy plany na życie po programie
wczoraj podczas kolacji i dzisiaj przy śniadaniu.
A mimo to ty wciąż myślisz o Min-ji, więc ją wybierz.
Nie chcę być z kimś, kto nie ma pewności.
Nie powiedziałem, że nie mam.
Na moje uczucia wpłynęło to, co słyszałem,
a Min-ji zjawiła się, kiedy nam się nie układało.
Myślałam, że to wyjaśniliśmy.
Chyba wydaje ci się, że i tak cię wybiorę.
Dlatego chcesz znowu prowokować. Tak to wygląda.
Nie mam już na to wpływu.
Nie zamierzam się starać.
Dobrze mu powiedziała.
Bardzo trafnie.
Miło to słyszeć.
Zawsze wiedziała, czego chce.
To przeważyło szalę.
Ile trzeba mu tłumaczyć?
To nie znaczy, że moje uczucia osłabły…
Chryste.
To miała Hye-seon na myśli wcześniej, mówiąc, że jest żałosny.
Boże…
To nie znaczy, że moje uczucia osłabły…
Mówię tylko, że Min-ji przyszła do mnie i powiedziała:
"Jesteś dla mnie jedyny", a to zrobiło na mnie wrażenie.
Naprawdę dziękuję, że mi o tym powiedziałeś.
Wolę szczerość.
Powiem ci tylko jedno.
Skoro to wystarczyło, żebyś nagle zmienił zdanie,
to powinieneś ją wybrać.
Ale to nie wpłynie na moją decyzję.
Chciałem tylko osłabić ten cios.
Dlatego nie złość się.
Dobrze?
Jasne.
To wszystko.
Kurczę.
Mam nadzieję, że cię nie wystraszyłam.
Serce mi stanęło.
Serio?
Tak.
Kurczę.
Przepraszam.
To nic.
Ha-jeong też się wściekła w trakcie rozmowy.
A ponieważ Min-ji również, to może coś robię nie tak.
Cenna lekcja.
Dlatego nie da się go nienawidzić.
Zawsze w końcu rozczula.
Jest bezcenny.
Po tym, jak rozmawiałyście ze mną wszystkie trzy, uznałem,
że to moja wina.
Super, że sobie to przemyślałeś.
Chyba jestem dupkiem.
Tak mi się wydaje.
To trudne.
Gdybym miał dziś podjąć decyzję,
wybrałbym Min-young
i odpłynął daleko stąd.
Zaraz, Min-Min…
Co Min-young ci zrobiła? Nie rób jej tego.
Została tylko ona.
Nie mają nic wspólnego.
Jeszcze nie podjąłem decyzji,
a Hye-seon, Min-ji
i każda, która ze mną poważnie rozmawiała,
albo się wściekła, albo rozpłakała.
Nauczka, którą z tego wyniosłem, jest taka, że to moja wina.
Choćbym starał się temu zaprzeczać,
z wyrachowaniem je porównywałem.
Ma rację.
Rozwinął się.
-Jako człowiek. -"Nasz Gwan-hee się zmienił".
Pewnie po programie będzie się dalej rozwijał.
Tak sądzę.
Wydaje mi się, że nie lubi dostarczać złych wiadomości.
Kiedy musi coś powiedzieć, kieruje rozmowę na coś innego.
-Może jest zbyt miły? -Mówi to do Ha-jeong.
Nie umie zdecydować między Hye-seon a Min-ji.
"Min-ji zrobiła to. Jak ją przebijesz?"
Takie odnoszę wrażenie.
Ale Hye-seon powiedziała: "To koniec. Czego oczekiwałeś?
Skoro tak, idź do niej".
To mu się nie spodobało.
Tak to odbieram.
Według mnie, to było tymczasowe rozwiązanie,
żeby wybrnąć z tej sytuacji.
Tak naprawdę pragnie Min-ji.
Tylko ona się na niego nie wściekła.
Zważywszy na to, jest szansa, że ją wybierze.
Hye-seon była dla niego surowa i się wystraszył.
Zrobił wszystko, żeby z tego wybrnąć.
"RR Hye" lub "RR Min". Sam nie wiem.
To naprawdę koniec.
Jesteśmy na finiszu.
Prawda?
Ale ładnie!
Usiądźcie.
Ja tutaj.
Koło mnie.
Spróbuję piwa z importu.
Nie wolno ich otwierać.
Jak to?
Płomień jak zorza?
Są przekąski.
I to niezłe.
Gorąco.
Cieszysz się?
Usiadła obok.
Nie miała wyjścia.
W porządku, siadaj.
"W porządku"!
Usiądź.
Chcesz to?
A tamto to co?
Wezmę lepsze.
Chcę niebieskie.
To powinno być lepsze.
Co to?
Pod kolor.
Co chcesz, Ha-bin?
Masz?
Min-ji wydała mi się bardziej uparta, niż myślałam.
Została przy nim aż do końca.
Chciałam im się trochę przyjrzeć.
Unikała konfliktów.
Zrobiła wystarczająco.
W kimś się zakochałam…
Zróbmy zdjęcie.
Zrób tak.
Przytrzymaj tak palce.
Zapamiętasz ten obraz.
Serio?
Tak słyszałem.
Kiedy coś widzę na ulicy,
robię tak i raz, dwa, trzy…
Nie mogę tu siedzieć.
-Zapamiętasz to. -Zostań, proszę.
Nie mogę.
Co powiecie na toast?
Dobry pomysł!
Dobra, zróbmy to.
Toast z osobą obok was.
-To nasz ostatni dzień. -Byliście świetni.
To było prawdziwe Piekło.
Nie wierzę, że to koniec.
Poważnie.
Ja też nie.
-Wyjawimy, ile mamy lat? -Ot tak?
W końcu nam powiedzą.
To największa zagadka.
Dla mnie też.
Racja. A jeśli jest młodszy ode mnie?
Si-eun nie wie?
Nie zna jego wieku.
Ona nie wie.
-Zdziwi się. -I to jak!
-Nie wiesz? -Nie byliśmy razem w Raju.
Nie mogę słuchać.
Aż tak źle?
Urocza.
Mam 24 lata.
24.
Też nas zaskoczył.
Jest zdumiona.
24.
Serio?
Mówiłem, że jest najmłodszy.
Poważnie?
Min-woo, chłopie.
Rocznik 2000?
Zgadza się.
Poważnie?
Urodziłeś się w dwutysięcznym?
Chłopaki, wstańcie.
Jesteś w szoku.
To prawda.
Przystojny, młodszy chłopak.
Sądzisz, że młodszy?
Możemy być w tym samym wieku.
Zdziwił mnie jego wiek.
Ale uznałam, że jest dojrzały jak na to, ile ma lat.
Zaciekawił mnie tym.
Zdołaliśmy nawiązać więź, ledwo się znając, bez wizyty w Raju.
Okazało się, że to nie miało znaczenia,
i to mnie bardzo pokrzepiło.
Nie umiem określić, ile lat ma Si-eun.
Ja mam…
27 lat.
Jasne.
Ma ci mówić "babciu"?
Jak w tej piosence.
Jest o trzy lata młodszy.
Myślałam,
że jesteśmy w tym samym wieku.
Masz przerąbane.
Kiedy dowiedziałem się, ile lat ma Si-eun i czym się zajmuje, ucieszyłem się,
bo lubię starsze kobiety.
Gwan-hee.
Jest tu najstarszy.
Jestem…
Z roku '88.
Tak jak mój brat.
36…
-Wyglądasz młodo. -Padnijmy na kolana.
Kilka osób zostało.
Pętla zodiakalna przed Min-woo.
Pełna!
Chryste.
Szaleństwo.
Jeśli chodzi o pracę…
jestem koszykarzem.
Fajnie!
I wciąż gram.
Zawodowo.
Powinniśmy zacząć się zwracać do siebie oficjalnie.
Poważnie.
Tak, proszę pana.
Dobrze, wujku.
Wujku!
-Min-kyu, nie krzyżuj nóg. -Dobrze, proszę pana.
Zaczęło się?
Mam do ciebie pytanie, wujku Gwan-hee.
Dużo dziś myślałeś.
Skończyłeś się zastanawiać czy jeszcze nie?
Nie.
Na razie nie.
Rozumiem.
Wszyscy już wiemy.
Był szczery.
Czułabym się gorzej, gdyby zdecydował.
To nie byłby nasz Gwan-hee.
Jest szczery.
Nie…
Na razie nie.
Dlaczego?
Dobre pytanie.
Bo…
Bez komentarza.
To raczej ich nie ucieszyło.
Zmartwiły się.
Chcę o coś zapytać Hye-seon.
Czy chciałabyś cofnąć czas do jakiejś chwili,
odkąd się tu zjawiliśmy?
-Znowu chodzi o Won-ika? -Liczy na to, że cofnie się
do chwili, zanim go wybrała?
To szczegółowe pytanie.
Nie sądzę.
Oby nie.
Do pierwszego dnia.
Naprawdę?
Do pierwszego?
Dlaczego?
To oznacza
wiele możliwych interpretacji.
Chciałaby zacząć od nowa?
Od początku.
Pierwszego dnia udali się razem do Raju.
Może chciałaby to cofnąć.
Albo tak jej się tam podobało, że…
Różnie można to interpretować.
Nie dokończyła myśli.
Do pierwszego dnia.
Naprawdę?
Pewnie liczył na to, że powiem, że do dnia, kiedy zabrałam Won-ika do Raju,
ale nie chciałam dać mu satysfakcji,
więc powiedziałam, że do pierwszego dnia.
Właśnie.
Hye-seon wie.
-Rozgryzła go. -To prawda.
Jest niezwykła.
Gwan-hee się tym przejmuje.
Może być problem.
Chyba nie przyjął tego najlepiej.
Moja kolej?
Pani Min-ji…
Dołączyłaś do nas w połowie.
Rozmawiałaś z wieloma osobami.
Podjęłaś już decyzję?
Ja?
Czy zdecydowałam?
Tak.
Oby to była słuszna decyzja.
Pytanie do Hye-seon.
Wiele się zdarzyło od naszego przybycia tutaj.
Kiedy serce zabiło ci szybciej?
Z powodu faceta?
Tak.
Nie było takiej chwili.
Mówi, że nie było.
Nie to chciał usłyszeć.
-Hye-seon jest zła. -Chyba ją to zmęczyło.
Nie zgadza się na jego gierki.
To już koniec.
Niezręczna końcówka.
Naprawdę?
Nikt cię nie zachwycił?
Nie.
Skoro tak mówisz…
Dobra robota.
Tyle wujków i cioć…
Najmłodszy.
Jak miło!
To prawda.
Mam nadzieję, że pozostaniemy w kontakcie,
gdy nasz pobyt w Piekle się skończy.
Chciałem wam podziękować za opiekę, mimo moich wad.
Słodziak!
Nie okazałeś wad.
Od sześciu lat prowadzę własną firmę
i po raz pierwszy miałem urlop.
Dziękuję, że pomogliście mi spędzić tu ten ważny czas.
Myślę, że nigdy o tym nie zapomnę.
Dziękuję wam.
Nie płacz.
Nie…
Został jeden dzień. To nie koniec.
Chcę po prostu wszystkim podziękować.
Niesamowite, że poznałam tylu miłych ludzi.
Jestem wdzięczna za stworzone więzi i za to, że was poznałam.
Dobrze się bawiłam.
I dziękuję wam za każdą spędzoną wspólnie chwilę.
Płaczesz?
Gwan-hee, wujku!
Poważnie?
Co za obłęd.
Uwielbiam Gwan-hee.
To mu dodaje wiele uroku.
Jest czarujący.
Gwan-hee, wujku!
To zrozumiałe.
Co się stało?
-Nic już nie wiadomo. -Te łzy…
-A co jeśli łzy ich połączą? -To możliwe.
Co?
Skarbie…
Nie płacz.
Jesteś uczuciowy?
Dlaczego płaczesz?
Cóż…
Jako zawodowy sportowiec, dużo trenuję,
a to zawsze było wyczerpujące.
W przyszłym tygodniu do tego wrócę.
Znowu będę dawał z siebie wszystko,
wspominając spędzony tu czas.
Kiedy zacznie się sezon,
wpadnijcie na mecz.
Płacze, bo nie chce wracać do treningów?
Są zbyt trudne?
Kiedy opuści wyspę, będzie musiał zacząć trenować.
Czeka go piekło.
Gwan-hee pewnie też miał emocjonalne upadki i wzloty.
Raczej nie płakał z powodu treningów.
Dobrze się spisałeś.
Na pewno jest szczery.
W końcu…
Przecież nie każemy im brać ślubu.
Skoro tak rozważa tę decyzję,
to oznacza, że jest uczciwy.
Spodziewaliśmy się, że jeszcze nie zdecydował,
ale jak poczuły się Hye-seon i Min-ji?
Wkurzone.
"Nadal nie zdecydowałeś?"
Coś w tym rodzaju.
Hye-seon miała tego dosyć.
Chyba wiem, dlaczego.
Hye-seon nie chce już ulegać kaprysom Gwan-hee.
Gdyby przyznała, że było jej z nim fajnie,
byłby zadowolony, a nie chciała, żeby skłaniał się ku niej.
Hye-seon najlepiej sobie zdaje sprawę z tego, o co mu chodzi.
I dlatego nie chciała mieć u niego forów.
Już się wystarczająco starała.
Dlatego miała już dosyć.
Aż tak go nie chciała.
Wejdź.
Czemu płakałeś?
Co cię tak wzruszyło?
Pewnie wyglądałem żałośnie.
Mój wizerunek publiczny…
Zaczęło się od twojego płaczu, a potem rozpłakali się wszyscy.
Raczej jedna osoba.
Nadal nie podjąłeś decyzji?
Podjąłem.
A zatem?
Było ci żal, bo Min-ji siedziała obok ciebie?
Byłyście tam obie.
Nie chciałem przy wszystkich mówić, co czuję.
I to nie była łatwa decyzja.
Nie miałem ochoty o tym mówić.
Chciałbym na koniec ci powiedzieć,
że jesteś najmilszą osobą z tych,
które tu poznałem.
A to…
Widać było, że troszczysz się o wszystkich wokół.
Dlatego…
wiele się od ciebie nauczyłem.
Chciałem, żebyś wiedziała,
że jesteś lepsza niż ci się wydaje.
Dlatego…
chciałem ci to powiedzieć,
zanim wyjdziesz.
Dziękuję.
Chyba bardziej żałuję tego, co ci zrobiłem,
niż Min-ji. O wiele bardziej.
Spędziłem z tobą więcej czasu
i czuję, że…
Skrzywdziłem cię. Dlatego mi przykro.
Chyba…
mogło to wyglądać, jakbym był niezdecydowany.
Jeśli tak to odebrałaś, a pewnie tak było…
Ale cóż…
Wcześniej miałeś do mnie pretensje?
Nie, po prostu…
Moje uczucia i chwile, które spędziłem z tobą tutaj,
znaczyły dla mnie więcej
niż czas spędzony
z innymi.
Nie sądziłam, że on się rozpłacze.
Wygląda na to, że zdecydował.
To chyba pożegnanie.
Według was, mówi to wszystko,
dlatego że jej nie weźmie.
"Przykro mi, ale nie wybiorę ciebie".
Powtarza jej, że jest wspaniała.
Myślę, że Gwan-hee
też nie rozumiał, co czuje.
Doszło do tego, że obwinia siebie, bo sobie wszystko przemyślał.
Gwan-hee wybierze Min-ji.
Jeszcze nie wiemy.
Może wybrać Hye-seon.
Naprawdę?
Tak sądzę.
Serio?
Nie wiem, dlaczego, ale też tak myślę.
Naprawdę?
Zastanówcie się.
Może mu przykro, że jej nie wybrał,
ale to, że się przy niej rozpłakał?
Czuję, że się przywiązał.
-Naprawdę? -Bardzo ją pokochał.
Dlatego ją wybierze.
Dokładnie tak myślę.
To jakby miał dwa serca,
ale po tym wyzwaniu zostało mu jedno.
Porządkował wszystko, by skupić się na Min-ji.
Ale bardziej podoba mu się Hye-seon i to jej pragnie.
A ponieważ się przyłączył,
gdy Hye-seon zaczęła płakać,
myślę, że coś go z nią wiąże.
Łzy.
Niełatwo jest wzruszyć kogoś do łez.
Wszystko musi się ułożyć, żeby ktoś się rozpłakał.
Zbyt wiele ich połączyło.
-Skomplikowane. -Dawno nasze opinie tak się nie różniły.
To pierwszy raz.
Ostatni dzień.
To finał.
W końcu nadszedł.
To koniec.
Kurczę…
Chcę stąd wyjść, ale to dziwne uczucie.
Nie sądzisz, że będzie trudno
przestawić się na życie na zewnątrz?
Tak myślę.
Spacer to dowód, że wciąż nie zdecydował.
Jeszcze myśli.
Gdyby zdecydował,
siedziałby spokojnie.
Ale tak się nie stało.
To naprawdę koniec.
Wiem.
Ciekawi mnie Gwan-hee.
Kogo wybierze?
On najbardziej.
Denerwuję się.
Też się zastanawiamy.
Trudno to przewidzieć.
Najgorętsze piekło na świecie, Piekło Singli. Dziś ostatni dzień.
Podejmiemy teraz ostateczne decyzje.
Denerwujesz się?
Tylko trochę.
Lee Jin-seok,
podejdź do Bramy Piekła.
Denerwuję się.
Te z was, które go wybrały,
niech przed nim staną.
Czyli tak to wygląda.
Pewnie wstanie Min-young?
Nie uporządkowano po płci.
Nie wierzę.
Idzie.
To cześć!
Zaraz wracam.
Raczej nie.
Tak sądzicie?
Jin-seok będzie uśmiechnięty.
Co za nerwy.
Oppa.
Dziękuję, że się o mnie troszczyłeś
i gdyby nie ty, czułabym się tu jak w Piekle.
Upiecz mi chleb, gdy wyjdziemy.
Min-young.
Dziękuję.
To koniec.
Lee Jin-seok, ujawnij swoją decyzję.
Chciałbym opuścić Piekło z…
An Min-young.
Wiedziałem.
Brawo.
Ładna para.
An Min-young.
Słodko!
Znaliśmy to zakończenie.
To prawda.
Masz mnie słuchać.
Ty mnie też.
I nie obrażaj się.
Dobra.
Wyglądają jak nowożeńcy.
Min-young zgrywała twardą i słono za to zapłaciła. I dobrze.
Teraz jest wierna.
To było piękne, patrzeć, jak się zmienia.
Kim Gyu-ri,
podejdź do Bramy Piekła.
Gyu-ri.
Kolejna,
o której nie wiem.
Ci z was, którzy wybrali Gryu-ri, niech przed nią staną.
Pójdę już.
Jest wierny.
Wspaniały facet.
Cześć, Gyu-ri.
Podobało mi się z tobą te dwa razy w Raju.
Wiele rozmawialiśmy.
I spędzaliśmy razem czas w Piekle.
Dawno nikt mi się tak nie podobał.
Dziękuję ci za to.
Ja tobie też, oppa.
Rozwijajmy ten związek.
Dobrze.
Chyba się dobrali.
Nie sądzicie?
Właśnie to powiedziała.
-Że będą się rozwijać. -Jako kumple.
To też możliwe. Jako przyjaciele lub para.
Kim Gyu-ri, ujawnij swoją decyzję.
Chciałabym opuścić Raj z…
Park Min-kyu.
Brawo.
Co za ulga.
Park Min-kyu.
Kupię ci ciasto z jagodami.
Ile ciast?
Ile chcesz.
Aż będziesz miała dosyć.
Wierny jednej.
W końcu się to opłaciło.
Yu Si-eun,
podejdź do Bramy Piekła.
Powodzenia.
Ci z was, który wybrali Yu Si-eun, niech przed nią staną.
Jasne.
Wie, jaki będzie wynik.
Po pierwsze, Si-eun,
zawsze, gdy rozmawialiśmy,
czegoś się o tobie dowiadywałem.
I były to dobre rzeczy.
Dlatego tak mi się spodobałaś.
Dziękuję, że pomogłaś mi tego doświadczyć.
Gratuluję, że tyle wytrzymałaś w Raju. To znaczy, w Piekle.
To był dla nich Raj?
Z pewnością.
Trudno było nam się zgrać czasowo,
wiele wycierpieliśmy,
ale mimo to wspaniale było tyle ze sobą rozmawiać.
Byłam szczęśliwa. Nigdy tego nie zapomnę.
Dziękuję.
Przyjemnie mi się z tobą rozmawiało
i było mi wtedy dobrze.
Brawo, że tyle wytrzymałaś.
Na samym początku zostawiono nas w Piekle.
Spędziłam tam z tobą najwięcej czasu i dużo rozmawialiśmy.
Wiele się od ciebie nauczyłam
i mam miłe wspomnienia.
Byłeś świetny. Dziękuję.
Yu Si-eun, ujawnij swoją decyzję.
Chcę opuścić Piekło z…
Choi Min-woo.
Cieszę się.
Pasują do siebie.
Szkoda mi Won-ika.
Choi Min-woo.
Chodźmy.
Byłaś super.
Ty też.
Dzięki.
Ładnie się ubrałeś.
Ty też.
-Jak wyglądam? -Jak księżniczka.
Naprawdę?
A ty jak książę.
Serio?
Książę chce mnie porwać?
Owszem.
Dokąd idziemy?
To pierwsza para, która nie była razem w Raju?
Naprawdę?
Słuszna uwaga.
Dobrali się na podstawie rozmów w Piekle.
Nie spodziewałem się takiej pary.
Bardzo mi się spodobała, zanim się obejrzałem. Polubiłem ją.
W porządku?
Przykro mi.
Lee Gwan-hee,
podejdź do Bramy Piekła.
Legendarna bitwa.
Na to czekaliśmy.
Te z was, które wybrały Lee Gwan-hee, niech przed nim staną.
Na pewno już wie.
Idą.
O, nie, Ha-jeong.
Czyli Ha-bin
z automatu…
On i Won-ik.
Miło mi.
Nawzajem.
Ona nie wstaje.
Poważnie?
Jeśli Hye-seon nie wstanie,
to wszystko zmieni.
Idzie.
Najlepsze, co zrobiłam, odkąd się zjawiłam w Piekle,
to to, że do ciebie podeszłam.
Dzięki temu moje serce zabiło.
Chyba nigdy nie zapomnę tego, co poczułam,
kiedy się poznaliśmy.
Wierzę w uczucia, które nas połączyły.
Z tobą rozmawiało się najlepiej, dzieliliśmy się uczuciami
już na pierwszej wyspie.
Wiedziałam, że masz dobrą duszę. Jesteś dobrym człowiekiem.
Dziękuję, że ty też mnie tak nazwałeś.
No cóż…
Min-ji, ładna sukienka.
Jesteś bliska mojemu ideałowi kobiety.
Wybacz, że tak źle cię traktowałem.
Chciałem ci powiedzieć to wczoraj, bo mnie to gryzło.
Przepraszam za wszystko, co mogłaś do mnie poczuć,
czy to pociąg wobec mnie,
czy przykrość, jaką ci sprawiłem.
Ha-jeong, bardzo cię polubiłem.
Wybierzmy się coś zjeść,
kiedy stąd odejdziemy.
Hye-seon,
nie przewracaj się,
nie jedz sama
ani nie płacz,
kiedy mnie nie ma. Poradzisz sobie beze mnie.
Czyli jednak Min-ji.
Nie, Hye-seon.
Lee Gwan-hee, ujawnij swoją decyzję.
Kogo wybierze?
Ja nie mam…
zielonego pojęcia.
Nie rozumiem tego z Hye-seon.
Pewnie weźmie Min-ji.
Chcę opuścić Piekło z…
Ha-jeong?
Wciąż kibicujesz?
Ha-jeong?
Choi Hye-seon.
Naprawdę?
Widzisz?
Wiedziałam.
Kto płacze, bo mu przykro?
-Połączyły ich łzy? -Wiedziałam, kiedy to się stało.
Widzicie?
Widzieliście?
Spodziewałyśmy się.
To prawda.
Musicie myśleć tak jednowymiarowo?
Nie wierzę, Gwan-hee.
Co nie?
To porąbane, stary!
-Dręczył nas do ostatniej chwili. -Gwan-hee…
Mistrz.
Choi Hye-seon.
Mocno mnie trzymasz.
Nie bez powodu.
Jesteś zabawny.
Dobrze się spisałeś.
Wczorajsza rozmowa
i te rozmowy w Raju sprawiły,
że nawiązaliśmy porozumienie emocjonalne.
Nie mogłem zapomnieć o Hye-seon.
Ciągle o niej myślałem.
Gdybym wybrał Min-ji, wciąż bym o niej myślał.
Natomiast o Min-ji nie aż tak, gdybym wybrał Hye-seon.
Dlatego w ogóle się nie wahałem.
Chyba rozumiem.
A może nie?
Jestem w szoku. Nie spodziewałam się.
Nie wiedziałam.
-Czego? -Że tak będzie.
Naprawdę?
Ja wiedziałam, że mnie nie wybierze.
To szaleństwo.
Cześć.
Mój ostateczny wybór…
to Yun Ha-jeong.
To ona obudziła we mnie emocje.
Mogłem być bardziej męski.
Żałuję, że nie byłem.
Ale dziękuję, że pozwoliła mi tyle poczuć.
Przykładałam się do każdej decyzji.
Były one przemyślane.
Niewiele by się zmieniło, gdybyśmy cofnęli czas.
Zrobiłam wszystko, żeby wyrażać emocje.
Zawsze byłam szczera i niczego nie żałuję.
Racja.
To było najbardziej emocjonujące Piekło Singli
i dobrały się cztery pary.
Gratulacje dla nich.
Dla wszystkich.
Trzymali nas w napięciu do samego końca.
Jak wam się podobał ten sezon?
Jako uczestnik sezonu drugiego
próbowałem rozszyfrować uczucia uczestników trzeciego.
Nie zawsze rozumieliśmy ich decyzje,
ale jako ktoś, kto to przeżył,
rozumiem ich proces myślowy.
Tam ma się wrażenie, że na świecie nie ma więcej ludzi.
Człowiek się w tym zanurza.
Staje się koniem wyścigowym?
Właśnie. Nic innego się nie liczy.
Tylko zmierza się do ostatecznej decyzji.
Brawa dla uczestników, którzy tyle nam dali.
Ja bym tam codziennie płakał.
Co noc.