LEE SI-AN
CHUNG YOU-JIN
KIM MIN-SEOL
BAE JI-YEON
KIM HYE-JIN
KIM A-RIN
PARK HAE-LIN
KIM TE-HWAN
KOOK DONG-HO
JANG THEO
KIM JEONG-SU
YUK JUN-SEO
AN JONG-HOON
PIEKŁO SINGLI
Jak tam? Wiesz już, kto ci się podoba?
Kto? Mogę spytać?
Uznałem tak.
Będę pewien po dzisiejszej rozmowie.
- Czekałeś na kogoś? - Co?
Mówiłem, że chcę pogadać z tobą.
- Tak? Czemu? - Tak.
Mówiłem o tym wszystkim.
Nie wiedziała?
- Chyba nie. - Rany.
Miała ich tylko za przyjaciół.
Mówiłem, że chcę pogadać z tobą.
- Tak? Czemu? - Tak.
Mówiłem o tym wszystkim.
Nie wiedziałam.
Gdy ostatnio piliśmy kawę…
Było mało czasu.
- Tak. - Ale…
Okazałaś się inna, niż myślałem.
Lubię osoby takie jak ty.
Naprawdę cię polubiłem.
Uznałem, że fajnie by było spędzić z tobą czas.
Ani trochę…
Po naszych rozmowach
nie byłam pewna.
- Nie? - Nie.
- Nic nie poczułaś? - Nie.
Nic nie czułam.
Byłaś bardziej wyluzowana, niż sądziłem. A to mój typ.
Uznałem, że z tobą nie będzie nudno.
Widać nadawaliśmy na różnych falach.
Tak.
- Szkoda. - Szkoda.
Czyli tak to wygląda.
Jak to ująć? Wyglądasz dość chłodno.
Chłodno?
Ale jesteś towarzyska.
To atrakcyjny kontrast.
Nagle mi słodzisz.
Ostatnio było inaczej.
Było tak samo. Też mówiłem takie rzeczy.
Tylko nie pamiętasz.
- Nie. - Co?
Nie.
Powiedziałem ci, że jesteś inna, niż myślałem.
- Fakt. - Było tak samo.
Tak, ale…
Masz rację.
Ona nie chce tego przyjąć.
- Nie. - Nie.
- Ona coś czuje. - Tak?
- Tak. - Na pewno?
Gdy gadasz z innymi,
nie możesz ich ciągle wypytywać o Piekło czy Raj,
jak smakuje jedzenie.
Nie można ciągle rozmawiać o takich pierdołach.
Ale mimo upływu czasu
nadal trudno przełamać tutaj tę barierę.
Ale wiem, że to możliwe.
Lubię osoby, z którymi można porozmawiać.
Dlatego Min-seol od początku czuła się ze mną swobodnie.
A ja czułem się z tobą równie dobrze, co z Min-seol.
To mi się podobało.
A gdy piliśmy razem kawę,
też było swobodnie, ale w inny sposób.
Chciałem lecieć z tobą do Raju.
Dlatego o tym wspomniałem.
Kto wie, czy do tego dojdzie.
Jestem ciekawy, jaka jutro będzie gra.
Ale chcę zająć pierwsze miejsce.
Nie drugie?
- Tylko pierwsze. - Drugie nic nie daje.
Drugie jest najgorsze.
Jak gram, to o wygraną.
Jesteś bardzo szczery.
Nie chcę tu nikogo udawać.
Ja też nie.
Jun-seo, myślisz,
że w dziesięć dni można się zakochać?
Nigdy tak nie miałem.
Ale kto wie?
Mówiłem, że coś iskrzy.
Chyba zaczęła się zastanawiać.
To możliwe.
Spędzili razem dzień przy basenie.
Razem, jako przyjaciele.
Ale po tej rozmowie
pewnie zrozumiała, że ciągle mu się podobała.
To może ją przytłoczyć.
Za dużo się dzieje.
- Racja. - Bo…
Trzech facetów.
Musi odpuścić.
Serio.
Oto co myślę o Si-an.
To tylko moje zdanie.
Nie obchodzi jej, komu się podoba.
Ważne, kto podoba się jej.
Nie.
- Bo… - Ale…
To jak długo znasz Si-an?
- Krótko, ale dobrze. - Czyżby?
Dobrze ją poznałem.
Moim zdaniem Si-an uważa Jun-seo za porządnego faceta.
Kyuhyun, według mnie
Si-an na krótki czas daje się porwać osobie, która ją interesuje.
- Ale wygra Jeong-su. - Jeong-su.
Ona musi polubić faceta.
Musi ją przyciągać.
- I nagle pojawia się Jun-seo. - Też tak myślę.
Si-an wydaje mi się szczera.
- Tak. - Bo…
- Daje się prowadzić swoim emocjom. - Miota się.
Ale teraz jest pewna.
To oczywiste, że nie.
Przekonał ją.
Zaskoczył ją.
- Ale my… - Nie wiem.
- Nie sądzę. - Nie.
My troje jesteśmy na nie, a oni na tak.
Czasem nie trafiamy.
Zobaczymy, kto ma rację.
- Okaże się. - Tak.
- Gracie w coś? - W Co wolisz?
Chodź, siadaj.
Za dużo wypiłam.
Muszę otrzeźwieć.
Otrzeźwiej.
Rok temu się zmieniło.
Był ktoś, kogo lubiłam.
- Co robi Si-an? - On był…
Chce wytrzeźwieć.
Co robisz?
Co ty robisz?
Przeraziłeś mnie.
- Jestem pijana. - Tak?
Byłaś czerwona.
- Wiem. - No.
- Nie mogę… - Tyle pić?
Nie aż tyle.
- Pogadałaś z innymi? - Tak.
- Serio? - Tak.
- Co… - Tak. Co?
Z kim?
- Ze wszystkimi? - Co?
- Widziałem cię.
- Co? - Tam.
- Z Theo. - Tak.
I z Jun-seo też.
Z nikim więcej.
- Serio? - Tak.
Tylko z nimi?
Nie miałem okazji z tobą porozmawiać.
Otrzeźwiałaś?
- Nie. - Jeszcze nie?
Dlatego tu przyszłam.
Zaczerpnąć powietrza.
Wróć potem do nas.
Dobra. Pa.
Mógł zostać dłużej.
Si-an mu na to nie pozwoliła.
Nie jest zainteresowana Jong-hoonem.
- Myślisz? - Zgadzam się.
- To czuć. - Widać.
Zgadzam się.
Zareagowałaby inaczej.
RAJ PARK HAE-LIN I KIM JEONG-SU
O kurczę.
Cudownie.
Boże.
Znów prawie złamałem ci rękę.
Rozłożę ci koc.
- Jeong-su ma dobre maniery. - Robi to odruchowo.
Ale tu fajnie.
Płyniemy.
Niczego więcej nie trzeba.
Myślę, że jestem od ciebie starsza.
- Tak? - Tak czuję.
Zwykle umiem zgadnąć wiek, ale nie jestem pewien.
Powiedzieć ci?
Mam 24 lata.
Naprawdę? 24?
Rocznik 2000.
Co?
- Rocznik 19… - Serio?
Naprawdę nie wiedziałeś.
Zwykle trudno odgadnąć wiek
pięknej kobiety.
Jaki masz zawód?
Studiuję aktorstwo.
- Nic dziwnego. - Czemu?
Jestem studentką.
Uwielbiam czytać literaturę klasyczną.
Występuje w niej wiele niesamowitych postaci.
Ciekawie jest o nich czytać,
więc pilnie się uczę.
PARK HAE-LIN, 24 LATA STUDENTKA SZTUKI FILMOWEJ
O której poszedłeś wczoraj spać?
- Wczoraj? - Wcześnie?
Czekałem na ciebie.
Na co? Aż skończę?
- Tak, te rozmowy. - Jasne.
Długo ci zeszło.
Ale…
Czekałem i potem…
Umyłem się i poszedłem spać.
Długo rozmawiałaś ze wszystkimi.
Ale…
- Moment. - Rany.
Tak robią pary.
Zrobił to odruchowo z przyzwyczajenia
czy celowo chciał zwrócić jej uwagę?
Myślę, że to dla niego naturalne.
- Flirtuje. - Też tak myślę.
- Jasne. - Ja też.
- Podrywa ją. - Poprawił jej włosy.
Ale…
Jak mówiłam, interesują mnie dwie osoby.
Niewiele się zmieniło.
- Ja i ktoś? - Tak.
Bez zmian.
Po rozmowach wszyscy chwalili twój charakter.
Naprawdę?
Kobiety…
Jedno jest pewne.
Żadna nie wygląda jak ty…
Jak ja?
Żadna nie jest taka jak ty.
Ciekawe.
Wyróżniasz się.
- Tak? Cieszę się. - Tak.
Ciesz się tym.
Miło to usłyszeć.
- Tak. - Tak.
Jeong-su ciągle się stara.
- Tak. - Tak.
Jesteśmy.
Kaczki do pływania.
O tym właśnie mówiłam.
- Co? - Chciałam popływać.
- Tym? - Tak.
- Dmuchańcem. - To chodźmy.
Chodź.
- Chcesz? - Tak.
Zimna!
Możemy się wywrócić!
Subtelny dotyk.
O nie!
Tak powinno być?
Było super.
- Pyszna rzeka. - Tak.
Dasz radę!
Popisuje się przed nią?
- Pewnie umie pływać. - Musi.
Płynie.
I wystartował.
Dobry jest.
Jest dobry we wszystkim.
Wszystko potrafi.
Trudno tak ustać.
- Tak? - Tak.
Ma doświadczenie.
Nie wygląda na utalentowanego.
Dasz radę!
Dobry jesteś.
Było super.
- Było fajnie. - Bardzo.
Nie ma między nimi jakiejś wyjątkowej chemii.
- Zachowują dystans. - Tak.
Nie czuję tego.
Jeong-su starał się naturalnie prowadzić rozmowę.
- Nie było zbyt naturalnie. - No nie?
Po rozmowie na jachcie chyba wyczuła, że do siebie nie pasują.
- Jej entuzjazm opadł. - Tak.
Mam wrażenie,
że Jeong-su zawsze robi mocne i pozytywne
pierwsze wrażenie.
Ale z czasem,
gdy się nie pilnuje, może sprawiać wrażenie,
że jest taki ze wszystkimi.
Że traktuje tak każdą kobietę.
Więc nawet gdyby mi się spodobał,
wolałabym…
- Trzymać dystans. - Tak.
Racja.
RAJ PARK HAE-LIN I KOOK DONG-HO
Piękny zachód.
Mamy dobre miejsca.
Wznieśmy toast.
Mogę…
Mogę zgadnąć twój wiek?
- Jesteś ciekawy. - Za szybko?
Nie.
Na ile wyglądam?
Dwadzieścia…
Strzelasz, że po dwudziestce.
Może 24?
Czyli 24.
Na ile ja wyglądam?
Na niedużo.
Ile?
Trzydzieści.
- Tak. - Serio?
- Tak, mam 30 lat. - Serio?
- Kurczę. - Dobrze zgadujemy.
Ciekawi mnie, co robisz.
- Mogę zgadnąć? - Tak.
Wyglądasz, jakbyś grała na haegeum w Centrum Sztuki Gugak.
Albo na gayageum.
Na czymś ze strunami.
Zabawna wizja.
- Jestem studentką. - A co studiujesz?
Aktorstwo.
Ciekawe.
A co myślisz o mnie?
Byłeś dobrym uczniem.
W pracy często używam kalkulatora.
Tak pomyślałam.
Co to znaczy?
Wydajesz się…
- Wyglądasz na ścisłowca. - Tak?
Matematyka i fizyka.
- Co to? - Takie…
Matma i fizyka.
Księgowy?
- Tak, zgadłaś. - Serio?
- Dobra jestem. - Tak.
Umiesz zgadywać.
Jestem biegłym księgowym.
Obecnie pracuję dla dużego biura rachunkowego.
Do moich zadań należą
audyty, zeznania podatkowe i doradztwo finansowe.
Jestem też doradcą finansowym
i oferuję doradztwo w zakresie ocen finansowych,
praktyk finansowych i pozyskiwania finansowania,
pomagając firmom podjąć kluczowe decyzje.
KOOK DONG-HO, 30 LAT BIEGŁY KSIĘGOWY
Rozumiem.
Imponujące.
Naprawdę?
Zawsze chciałeś to robić?
Tak szczerze,
to poszedłem na te studia, bo nie wiedziałem, co lubię.
- Tak. - Ciekawe.
To fascynujące, gdy ktoś robi to, co kocha.
- Tak? - Tak.
- A ty lubisz to, co robisz? - Tak.
To naprawdę ciekawe, bo jesteśmy całkiem różni.
Wybrałam na początku was dwóch,
bo Jeong-su ma ze mną dużo wspólnego.
A ty jesteś zupełnie…
- Całkiem inny. - Inny.
- Tak. - Tak.
To prawda.
Dlatego chciałam się pobawić z Jeong-su,
a z tobą usiąść i porozmawiać.
Jakie masz hobby? Ja chyba wspomniałem, że lubię góry.
- Nie rozmawialiśmy o tym. - Nie? To słucham.
Lubię czytać.
- Tak? - Dużo.
Ja nie znoszę.
Serio? Ale się różnimy.
- Możesz przeczytać mój przydział. - Dobra.
Nienawidzę książek.
Czemu?
Nie znosiłem ich w szkole.
- Pewnie masz przesyt. - Kiepsko mi to idzie.
Nie mam do tego drygu.
Lubisz trenować?
Myślę, że tak.
Cóż…
Czasem ćwiczę, w końcu jestem człowiekiem.
Ale nie jakoś fanatycznie.
Nie ekscytuje mnie to.
Chcę być w dobrej formie
i dożyć setki.
Chcesz tak długo żyć?
Długo i zdrowo.
- To też nas różni. - Tak?
Ja chcę żyć krótko i intensywnie.
Po co żyć tak długo?
Takie mam podejście.
Wszystko nas różni.
- Aż niesamowite. - Bardzo.
Różnią się bardziej, niż myśleliśmy.
No nie?
Czasem przeciwieństwa się przyciągają.
- Ale ja… - Tak?
Lubię ludzi innych ode mnie.
Nie wiem, jak będzie z tobą.
Ale coś mi się wydaje.
Myślę, że zwykle
nie podobają ci się dziewczyny jak ja.
Szczerze…
Szczerze mówiąc…
Jesteś zupełnie inna niż kobiety, z jakimi się spotykałem.
Tak myślałam.
Dlatego to tym bardziej wyjątkowe doświadczenie.
Jestem ciebie ciekawy.
Pewnie lubisz niewinne kobiety.
Tylko szczerze.
Lubię szczerość.
Ciekawią mnie takie rzeczy.
Pogodne osoby…
Lubisz miłe dziewczyny, ciepłe jak promienie słoneczne.
- To takie oczywiste? - Ja taka nie jestem.
- Jesteś raczej jak słońce. - Więc…
Intensywna.
Jak promienie?
Jutro się rozejrzę.
Powiesz mi, która to.
Naprawdę jestem ciekawa.
Bo jestem ciekawska.
Wiesz, jak jest.
Obojętność znaczy, że coś cię nie interesuje.
Owszem.
Co trzy minuty mnie zaskakujesz, trudno mi się odnaleźć.
- W głowie się kręci? - Nie.
Bo mam do tego talent.
Hae-lin wytrąca go z równowagi.
Wstrząsnęła nim.
- Klimat tej randki jest zupełnie inny. - Całkiem.
Jestem ciekawy.
Jak będziesz się dogadywała z resztą.
Chciałbym, żebyście zagrały w grę.
- Co? - Chcę zobaczyć tę waleczność.
Jestem ciekawy.
Myślisz, że byś wygrała?
Inne też są wysokie?
Chyba nie aż tak.
- Serio? - Masz 170 cm?
No nieźle. Mam 170 cm.
- Równo? - Tak.
Fajny wzrost.
Masz ładne ramiona.
- Naprawdę. - To komplement?
- Tak. - Serio?
Wyglądasz fit.
Wysoka i smukła.
Bo mam długie ręce?
Ja też.
Możemy potem porównać.
Dobra.
Pewnie są podobne.
- Ja mam mega długie. - Tak.
Muszę szyć garnitury na zamówienie.
- Długie jak u orangutana. - Moje też.
Wreszcie coś nas łączy.
- Skończyłaś jeść? - Tak.
- Smakowało ci? - Bardzo.
Daj rękę, zobaczymy, kto ma dłuższą.
Mówiłem, jak orangutan.
Ale moja też jest długa.
Jak na twój wzrost.
- Masz 170 cm? - Tak.
Ja 187 cm.
Wysoki jesteś.
Mam duże dłonie. Mówiłaś, że też masz takie.
Bo mam duże.
Daj prawą.
- Z paznokciami… - Co?
Z paznokciami są takie same.
Na pewno masz duże dłonie,
bo moje ręce są…
Większe niż średnia.
Mamy podobne.
Masz długie palce.
Możesz się zdrzemnąć.
- Nie dam rady. - Dasz.
Krótko dzisiaj spałam.
Ale wczoraj dużo.
Obudzę cię, jak dojedziemy.
Ciągle odwraca głowę.
Zakochał się.
- Tak. - Uroczy jest.
- No nie? - Tak.
Ale Dong-ho nie powiedział jej,
że lubi kobiety, które są jak słońce.
Nie jego styl.
Taki jego urok.
Myślę, że Hae-lin poczuła coś do Dong-ho.
- Podoba jej się. - Tak.
A gdy mu dokucza,
on się mota i robi się uroczy.
Tak.
To go odróżnia od Jeong-su.
- Tak. - Racja.
Było więcej emocji.
U Hae-lin i Dong-ho.
- Fajnie się ich słuchało. - Tak.
Wciągnęłam się.
DZIEŃ 6
Duża mgła nad wodą.
Nad wodą?
Nic nie widać.
Boże.
- Theo. - Co?
Masz. To twoje.
- Co jest? - Co?
Z rana tak pięknie wyglądać?
Matko.
Zaczyna się.
Theo się nie zmienia.
Ułożyłeś włosy?
Co?
Ułożyłeś włosy, Jun-seo?
- Ja? - Tak.
A nie wyglądam?
Nie pamiętasz?
Pamiętam.
Co?
- Byłeś wczoraj pijany? - Ani trochę.
No to zaczynajmy.
Jak było? Spędziłaś wczoraj sporo czasu z Theo.
Zrobił się bardziej poważny.
Wcześniej tylko śmieszkował.
Ciągle żartował.
A co u ciebie, You-jin?
Dong-ho?
Tak, Dong-ho nadal mnie interesuje.
A-rin jest tuż obok.
Tak, Dong-ho nadal mnie interesuje.
Ale szczerze,
to niezbyt
mu to okazałam.
- Nie pokazałam, co czuję. - Jasne.
Rozmawialiśmy o swoich upodobaniach
i to w sumie tyle.
Ale ona jest urocza.
- Zawstydziła się. - Martwi się.
Nagle się czymś zajęła.
Czemu ona nie wychodzi?
- Co? - Co?
- Przepraszam. - Co?
Co jest?
Płatki!
Lubię te płatki.
Lubię je.
- Nie ma dżemu? - Za dużo chcesz.
To Piekło.
Myślałam, że jest.
Chciałbym.
Serio nie ma?
Wasze stylówki…
- Pasują do siebie. - Co?
Są całkiem inne.
Oboje jesteście na biało i czarno.
Ale w innym stylu.
Czarno-biali.
Wygląda smacznie! Zjem płatki.
Podasz mi pudełko z płatkami?
- Dzień dobry. - Cześć.
- Masz okulary. - Tak.
Pasują ci.
- Serio? - Tak.
Wszystko zajęte.
- Dobrze spałaś? - Tak.
Miałeś przyjść zrobić włosy.
Jutro przyjdę.
Dziś zaspałem.
Nie wiem czemu.
Co to ma być?
- Co? - To jakaś gra?
Porcja dla ciebie.
Specjalnie przygotowałam.
Wielkie dzięki.
Fajne?
Mógłbym to zjeść.
Dzięki.
On protestuje.
Totalnie.
- Sprzeciwia się. - Tak.
Wkurzył się.
Nawet wściekle nasypał płatki.
Co?
Co jest?
Dobre, nie?
- Uroczy jest. - Tak.
Zazdrosny Theo jest uroczy.
- A Min-seol się rozgląda. - Obserwuje.
On jest jak dziecko.
Ale poważnie.
Między Jun-seo i Si-an jest ciekawa energia.
- Szybko się do siebie zbliżyli. - Miałem rację.
- Tak. - Widzicie?
Ale nadal uważam, że relacja Jun-seo z Si-an jest przyjacielska.
Serio?
Ślepa jesteś.
Byłoby inaczej, gdyby Jeong-su tam był.
Ona do niego wróci.
- Dokładnie. - No jak?
To przez jego brak.
- Serio. - Tak.
Ona nadal o nim myśli.
Przecież pamiętała o tym, że miała mu wyprostować włosy.
Z samego rana o tym wspomniała.
Pomyśl.
On jej się podoba.
A gdyby Si-an nic nie czuła do Jun-seo,
miałaby podejście: „Co z nim jest?”.
Tak.
Miała wcześniej taką minę.
Ale uznała to za urocze.
- Potem. - Śmiała się.
- Jun-seo podoba się Si-an. - Tak.
Powiedz coś.
- No, Jin-young. - No nie wiem.
Po prostu jest dla niego miła.
- Nie znasz się. - Nie?
- A gdy jedli… - Przestań.
Nie mieli co powiedzieć. Było niezręcznie.
Gapiła się na niego i jadła.
- Właśnie. - To nie tak.
Jun-seo i Si-an…
- Nie znasz się. - Serio.
- Nie rozumiesz. - Zobaczymy.
Nasza trójka ma to samo zdanie.
Nie znacie się.
Boże.
Nic nie wiecie.
Ta szalona strona Jun-seo…
Pociąga ją.
Podświadomie ją do niego ciągnie.
Zobaczycie.
- Przekonamy się. - Wkurzasz mnie.
- Zobaczymy, gdy wróci. - Kto ma rację.
- Przekonamy się. - Tak.
Wreszcie będziemy razem.
Oby niedługo wrócili.
- Jestem ciekawa. - Ja też.
Ciekawe, co zrobi Jeong-su.
Też jestem ciekawa.
Jeong-su i jej.
- Czemu? - Zaiskrzyło między nimi.
- Tak? - Serio?
Długo rozmawiali.
- Tak… - Spędzili razem sporo czasu.
Jest zainteresowany.
Mówił, że złapali kontakt.
Ona się wyróżnia, nie?
Z wyglądu?
Powinnyśmy usiąść razem?
- W rządku? - Tak.
Tak ich przywitamy.
„Witajcie”.
„Witajcie z powrotem”.
- „Cześć”. - „Co tak późno?”
Wróciliśmy.
Pewnie będą tam wasze dziewczyny.
Chcę je poznać.
„Kto to?”
- Tędy. - Ale…
Wytrzymaj.
Jest lekka.
Dong-go niesie jej torbę.
Dziewczyny muszą uważać.
Idą.
Wrócili.
Idą tacy…
Pewni siebie.
Wszyscy tu są.
Patrzą na nas jak surykatki.
No nie? Słodko.
- Jest wysoka. - Polubili się.
Serio.
Cześć.
Już się wita.
- Cześć. - Cześć.
Rany.
- Jest pełna energii. - Kurczę.
Wesoła dziewczyna.
Ale stres.
Boże.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Hej.
- Jak tam? - Tęskniliśmy.
Wreszcie mogę wszystkich poznać.
Rany.
Ale jesteście piękne.
- Jak tam? - Świetnie.
Co robicie?
Nowa dziewczyna.
Byłam zazdrosna, gdy przyszli razem.
Gdy Jeong-su podszedł,
spojrzał na mnie i się uśmiechnął.
I miał fajnie ułożone włosy z grzywką.
Wyglądał super.
Wkurzam się.
- Widzicie? - Miałam rację.
- No proszę. - Widzicie?
- Nie znają się. - Rany.
Tęskniła i ucieszył ją jego widok.
Nie. Patrzyła na niego, co dowodzi, na kim jej zależy.
- Ta jej mina. - Tęskniła.
- Więc spojrzała. - Wkurzyła się.
Mówiła, że jest uroczy.
- To postanowione. - Nieodwracalnie.
Zapomniałam o Jeong-su,
ale jego widok mnie ucieszył.
To z nim byłam pierwszy raz w Raju.
To prawie jak pierwsza miłość.
Myślałem, że po ognisku to minęło.
Co się dzieje?
Gdy przyszli,
zauważyłam, że Dong-ho niósł jej torbę.
Więc mimo że była w Raju z nimi dwoma,
odniosłam wrażenie, że bardziej zbliżyła się do Dong-ho.
- Jak tam? - Tęskniłem.
- Aż dwa dni was nie było. - Tak.
- Trudno cię dorwać. - Siadaj.
- Było fajnie. - Cześć.
- Brawa dla niej. - Miło cię poznać.
Nazywam się Park Hae-lin. „Hae”, nie „Hye”.
Co wczoraj robiliście?
Przesłuchujecie nas na temat wczorajszego pobytu?
To tajemnica.
Tajemnica?
Powiedzcie nam.
Stare.
Jak je nazwałaś?
To przyjacielskie.
O co chodzi…
To było dziwne.
Jest niemożliwa.
Stare!
- Co? - To było super.
- Stare! - Pozamiatała!
- No nieźle! - Wypowiedziała im wojnę.
Początek wojny.
Pozamiatane.
Są na nią wściekłe.
Za jedno słowo.
Powiedzcie nam.
Stare.
- Jak je nazwałaś? - To przyjacielskie.
Co chciałaś…
To było dziwne.
Jest niemożliwa.
Jak je nazwałaś?
To przyjacielskie.
Jestem ciekawa, co robiłyście.
Wcześniej was tu nie było.
Też byłyśmy ciekawe, co robiliście.
Byliśmy we trójkę w Raju.
- Spędziliśmy razem noc. - Serio?
- W jednym łóżku? - W trzech osobnych.
Kto tam mieszka?
Ja. Będziemy razem.
Co to było?
Ona ma najwięcej energii, a ja najmniej.
Coś ty.
Podobno inni mają tu więcej energii.
Tak mówiłeś.
Pamiętam.
Ale oni to ukrywają.
Tak?
Wstydzimy się.
- Miło cię znów widzieć. - Czemu wstydzicie?
Ja? Cóż…
Pewnie było fajnie.
- Posypali się. - Tak.
- Dokładnie. - O nie.
Siadła nawet w centralnym miejscu.
Naprawdę błyszczy jak słońce.
Bardzo chciałam was poznać.
Co?
Czemu wszystkie jesteście takie piękne?
Jest niesamowita.
Niewiarygodna.
Ma dużo energii i jest bardzo pogodna.
Ma ciekawą osobowość.
Jest wesoła.
Wniosła mnóstwo energii.
Więc moja energia spadła.
Jakby ją ze mnie wyssała.
Uleciała ze mnie.
Jest żywiołowa i energiczna.
Myślę,
że Dong-ho mógłby się ku niej skłonić.
Jest wystarczająco urocza.
Poruszyły się.
- Opadły im szczęki. - Tak.
Mało kto jest tak otwarty.
Jest wyjątkowa.
- Tak. - Wyróżnia się.
- Jest super. - Tak.
Niesamowita.
Nie da się na nią wkurzać.
Jak się wkurzysz, to przegrałaś.
Bo Hae-lin nikomu nie szkodzi.
Wkurzanie się cię pogrąży.
Dlatego one są tylko…
- Są zagubione. - Mogą tylko patrzeć.
Są wkurzone,
ale jeśli to pokażą,
to wyjdą na te złe.
Bo nie ma się na co wkurzać. Skomplementowała je.
Ale one nie odebrały tego jako komplement.
„Mówi coś miłego, ale czuję się, jakby mnie uderzyła”.
Dokładnie.
I nazwała je „starymi”.
- Owszem. - Nieźle.
To powinno wejść w obieg.
- No nie? - Stare!
- Za to A-rin… - Odważnie.
Jest zestresowana.
Słońce stopiło A-rin. Było to po niej widać.
- Nie umie ukryć emocji. - Stopiło?
Słońce mocno świeci.
A-rin była dziś jakaś nieswoja.
Serio?
Bo cię nie było, gdy wróciła.
Mówiła, że wszystko się mota.
Chciałem z nią pogadać, ale była nieobecna.
Nie dało się.
Uwielbiam takie sytuacje.
Dziś na śniadaniu,
gdy A-rin jadła…
Siedziała tak. Ledwo coś skubała.
I patrzyła w nicość.
Trochę mnie to martwi.
Jak było w Raju?
Podobało mi się.
- Było fajnie. - No nie?
- A faceci? - Czemu wybrałaś akurat ich?
Jeong-su jest w moim typie z wyglądu,
a charakter Dong-ho…
- To twój typ? - Blisko.
- Którego wolisz? - Którego?
Jeszcze nie wiem.
Oboje są bardzo…
A gdybyś musiała wybrać?
Nie jestem pewna.
Obu lubię.
Dobrze wypadli.
- Co ci zapadło w pamięć? - Co konkretnie? W Raju?
W Raju i na ich temat.
To, co mi zapadło w pamięć,
i to, kogo lubię, to zupełnie inne kwestie.
Najbardziej zapamiętałam…
Pływaliśmy na pontonach.
Strasznie się trzęsły.
- O kurczę. - Miałam minę…
- Musimy spytać. - O Jeong-su.
Zaiskrzyło z kimś?
Tak.
Z kim?
Dong-ho.
Dong-ho?
Mogę spytać dlaczego?
Nie musisz odpowiadać.
Nie wiem…
czy powinnam to mówić,
ale są zupełnie różni i z oboma było fajnie.
Chcesz sprawdzić,
z którym się lepiej dogadasz?
Tak, bo są całkiem różni.
Ale nie wiem, co myślą o mnie.
Najpierw spędziłaś z nimi dzień w Piekle?
- Tak. - Czy był ktoś…
Kto cię jakoś zaskoczył?
Jeong-su był trochę…
- Zaskakujący? - Może nie zaskakujący.
Nie sądziłam, że umie być poważny, ale czasem był.
Znowu jesteś śpiąca, Si-an?
Czuję się jakaś wyprana.
Co cię urzekło?
- Jestem ciekawa. - Tak.
Nic konkretnego.
Po prostu go polubiłam.
Jest spokojny…
- Jeong-su dużo gada. - Tak…
Spodobał mi się jego całokształt.
Rozmawialiście też bardziej poważnie?
Tak, lubię raczej spokojnych facetów, a nie głośnych.
A on jest spokojny.
- Spokojny? - Dong-ho jest najspokojniejszy.
Ale bywa zabawny.
Racja.
Było niezręcznie?
Spędziłaś cały dzień z facetami.
Nie było niezręcznie.
Fajna z ciebie dziewczyna.
A-rin nigdy nie zadawała tyle pytań.
- Rozgadała się. - Tak.
Załatwiła je dwie jedną wyprawą do Raju.
Głowa mnie boli!
Byłam ciekawa, co Dong-ho robił w Raju.
Chcę z nim porozmawiać.
Jestem zdezorientowana.
Już prawie zapomniałam o Jeong-su.
Skłaniałam się ku Theo
i chciałam poważniej porozmawiać z Jun-seo.
Ale po powrocie Jeong-su
sama już nie wiem, co myśleć.
Gdzie on jest?
Nikogo tu nie ma.
- Nikogo? - Nie.
Faktycznie.
Dokąd poszli?
Są spanikowane.
Tak.
- Tak? - Mówiliśmy wam.
- O to chodziło. - Tak.
Czemu ona taka jest?
W jakim sensie?
- Widziałeś ją. - Jeong-su nie ma.
Rozpakowuje się.
Dong-ho.
- Tak. - Rozpakowuje się?
Zaczekajmy tu na nich.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Jesteście zajęci? - Co?
- Zajęci? - Mamy czas.
- Tak? - Tak.
Posiedzimy tu trochę?
Dobra.
Co?
- Jak tam? - Dobrze.
Jesteśmy ciekawe, co robiliście.
Nie.
- Nie? - Ani trochę?
Nie… Jestem ciekawa.
- Nie wydajesz się. - Co robiliście?
Skoro zostali wybrani, to pewnie było fajnie.
Byliśmy wdzięczni.
Ciągle to powtarzaliśmy.
- Wydaje się pogodna. - Tak.
Pewnie nie było niezręcznie.
Co robiliście?
Gdy wróciłyśmy i powiedzieli nam, że polecieliście,
byłyśmy zaskoczone.
- Co to za mina? - Normalna.
- Jesteś zmęczona? - Tak.
- Stąd ta mina. - Dobrze się bawiłyście?
W Piekle pewnie też było fajnie.
Jasne.
Tak?
Było spoko.
Porozmawiamy?
- Dobra. - Chodźmy.
- Chodźmy tam. - Dobra.
Nałożę filtr przeciwsłoneczny.
- Ty masz? - Nie.
Było wam fajnie?
Nie.
Serio?
- Nie? - Zaprzeczył?
- Masz grzywkę. - Co?
- Przyczesałeś ją. - Tak.
Dobrze z nią wyglądasz.
Chciałem tak wyglądać.
To jak było?
Narty wodne były fajne.
Brzmią super.
Sam jeździłem.
I sam wpadłem do wody.
Brzmi fajnie.
Nie było fajnie.
Nie chciałem lecieć.
Słyszałam, że długo z nią gadałeś.
- Ja? - Tak.
Kto tak mówi?
Kto to powiedział?
- Kto? - Chłopaki.
- Co? - Jeden z facetów.
To nieprawda.
Krótko gadaliśmy.
Jasne.
- Kłamca. - Co on wyprawia? Boże.
A co ma zrobić?
- Nie może się przyznać. - Nie?
Że bardzo chciał lecieć.
Musi ją pocieszyć.
Powiedział, że narty wodne były niefajne.
Mógł po prostu powiedzieć, co robił, bez opinii.
To żałosne.
- Ale… - Dokładnie.
- To było słabe. - Tak.
- Te słowa… - Ale musiał ją pocieszyć.
Mimo to…
Przeczesał włosy Hae-lin.
W sumie racja.
Mógł powiedzieć, że było fajnie i miło się rozmawiało.
Mógł to powiedzieć.
- A skłamał. - Dokładnie.
Prawda.
W tym rzecz.
Gdyby byli razem, Si-an by się wkurzyła.
Tak.
„A mówiłeś, że nie było fajnie!”
Najpierw…
Rany.
- Serio fajna z niej dziewczyna. - Ale zimne.
- Jasne. - Taka wesoła.
- Tak? - Tak.
Jest pozytywna.
Czemu ty się dąsasz?
- Co? - Jesteś dziwna.
- Ja? - Tak.
Wydaje ci się.
- To zmęczenie? - Tak, zmęczenie.
Źle spałaś?
Dobrze spałam.
Ciekawe, co dziś będzie.
- Dziś? - Tak.
Spędź czas ze mną.
Dobra.
Co tam?
Chodź.
Dziewczyny Jeong-su.
- Tak, dziewczyny Jeong-su. - Co?
Jeong-su ma coraz więcej dziewczyn.
O czym rozmawialiście? Chcę wiedzieć, jak było.
Gadaliśmy o Raju.
Ochrzaniła mnie.
Ochrzaniła?
Co ty gadasz?
- Nieprawda. - Czemu?
No nie wiem.
Czemu?
Czemu cię ochrzaniła?
Co?
Po powrocie zmieniło ci się nastawienie?
- Co? - Czujesz coś innego?
Bez zmian.
Bez zmian?
Z tego Jeong-su nieźle wybrnął.
„Bez zmian”.
To może dotyczyć każdej.
- Więc… - Jest cwany.
Taka odpowiedź…
- I to bez zastanowienia. - Imponujące.
To takie…
- Co by się miało zmienić? - Siadaj.
Kiedy przyjdą? Co tak długo?
Mam sobie iść?
Czemu? Ciesz się tym.
Ciesz się chwilą.
Nie mam na to nerwów.
Spać mi się chcę. Zdrzemnę się.
- Co? Śpiąca jesteś? - Idę do łazienki.
Ja też. Potem się prześpię.
Pójdę z tobą.
Tylko mi się nie chce dziś spać?
Pomyślała sobie: „Co jest z nią nie tak?”.
- „Jakaś słabowita”. - Serio, Hae-lin.
Ale ona nie robi nic złego.
Tylko mi się nie chce dziś spać?
Krótko spałaś.
Ile godzin?
- Szybko zasnęłaś? - O której się położyliśmy?
- Wcześnie. - Obudzili nas o 5.30.
Jestem w rozsypce.
Totalnej.
Czemu?
Zobaczyłam Jeong-su i mózg mi się zlasował.
Czułam się jak idiotka.
Ja też.
Zapomniałam o nim,
ale gdy wrócił, to się ucieszyłam na jego widok.
Myślałam, że moje uczucia zdążyły się zmienić.
Ale to trudne.
Rany.
On musi mieć niezły urok.
- Tak. - Na żywo.
Trzeba mu to przyznać.
Mimo że przy ognisku…
- Popełnił błędy. - Miał potknięcia.
Obie się zakochały.
- Rany. - Hye-jin też.
Już się z nami zgadzasz?
Co myślisz?
Zgadzam się.
Widzisz? Trudno jej.
- Hanhae. - Tak?
- Zgadzasz się? - Tak.
- Ale to nie koniec. - Czekaj.
Jej rozterek?
Myślę, że Si-an nadal rozważa różne opcje.
Nie odpuszczam.
- Jasne. - Cierpliwości.
Nadal jest Jun-seo.
- Tak. - Nie?
Jak Jeong-su ją oczarował?
Cóż…
Jest dla nich jak 5-gwiazdkowy hotel?
Gdy tam jesteś,
wszystko jest idealnie i czujesz się rozpieszczona.
Jeong-su jest jak taki hotel?
Myślę, że takie zrobił wrażenie.
A pierwsze wrażenie jest najważniejsze.
Co się działo? Rano poleciałyście do Raju.
Tak. I musiałyśmy wybierać.
- Są wszędzie tam, gdzie my. - Ale…
- Potrzebujemy wody. - Weźmy wodę.
Jasne.
Nie przeszkadzamy wam.
Tu jest najchłodniej.
Tak, i nie świeci słońce.
- Lekko wieje. - Nie.
Możemy je zjeść, są czyste.
Jeden, dwa…
Jest teraz sześciu facetów?
I siedem dziewczyn.
Masz rację.
Siedem kobiet.
Przyprowadziłeś nową.
- Ja? - Tak. Nawet niosłeś jej bagaż.
To prawda.
Chodźmy.
Życzę wam powodzenia.
Życzę wam powodzenia?
To jak obelga.
- No nie? - Totalnie.
Specjalnie?
Na pewno.
To było z przekąsem.
Życzę wam powodzenia.
- Miłej rozmowy. - Dzięki.
Gdzie chcesz iść?
- Jesteśmy na randce. - Z kim chcesz iść na randkę?
Trochę tu przytłaczająco.
- Nie da się porozmawiać. - No nie?
Myślę, że nie chciała być wredna.
Po prostu taka jest.
- Żartowała. - Na miejscu A-rin…
Wkurzyłabyś się.
Tak, wkurzyłabym się.
Rozumiem, że to mogło zabrzmieć chamsko.
O czym gadaliśmy, zanim nam przeszkodzili?
Zgubiłem wątek.
Co robiliście, gdy przyszła nowa?
- Mieliście rozmowy w cztery oczy, nie? - My… Hej.
Joł.
- Co tam? - Gadamy.
- Gadacie? - Tak.
Mogę dołączyć?
Proszę bardzo.
- Siadaj. - Wezmę wodę.
Ciągle ktoś im przerywa.
Niech idą gdzieś indziej.
W ustronne miejsce.
Wszyscy tu szaleją.
Cześć.
Hej.
Przyszliśmy po aparat.
Zróbmy razem zdjęcie.
Było spoko.
Cicho.
- Single. - Co jest?
Proszę przejść do basenu.
Znowu basen?
To jakaś gra.
Czemu znów basen? Przegram.
Co to będzie za gra?
Znowu są bez koszulek.
Dużo golizny.
Co jest? Nic tu nie ma.
Co będziemy robić?
Basen jest pusty.
No.
Dziś zagracie w parach o wyjątkową randkę z posiłkiem.
W parach?
Gra w parach.
Obie osoby z wygranej pary wskażą, z kim chcą się wybrać na randkę
i specjalny posiłek.
- Możemy wybrać. - Z kim chcemy iść.
Celem gry jest zdjęcie czapki z głowy przeciwniczki.
Czapki?
Kobiety będą siedzieć na plecach mężczyzn.
Para, która zdejmie czapkę przeciwniczce, wygra.
- Wysocy mają przewagę. - Tak.
I osoby z długimi rękami.
Najpierw dobierzemy pary.
Parą będą osoby, które wylosują piłki w tym samym kolorze.
- Są nieparzyści. - Jedna osoba nie ma pary.
Kobieta, która wylosuje szarą piłkę,
nie weźmie udziału w grze.
- Niesprawiedliwe. - Masakra.
Rany.
To okrutne.
Kim A-rin losuje pierwsza.
- Biała. - Kim A-rin, biała.
Czerwona.
Chung You-jin, czerwona.
- Niebieska. - Kim Min-seol, niebieska.
Co? Chwila.
Mam pecha w losowaniach.
- Bae Ji-yeon, żółta. - Boże.
Nie było szarej.
Mają 33% szans.
Będzie na końcu.
- O nie. - Rany.
Kim Hye-jin, szara.
O nie!
Nie.
- Masakra. - Nie wierzę!
NIE BIERZE UDZIAŁU
- Fiolet. - Park Hae-lin, fioletowa.
Lee Si-an, zielona.
Zielona.
Teraz losują mężczyźni.
Niebieska. Kim Min-seol i An Jong-hoon.
Żółta. Bae Ji-yeon i Jang Theo.
Zielona. Lee Si-an i Kook Dong-ho.
Nie dobrali się w żadne zgrane pary.
Czerwona. Chung You-jin i Kim Jeong-su.
Biała. Kim A-rin i Yuk Jun-Seo.
Fioletowa. Park Hae-lin i Kim Te-hwan.
Jakim cudem?
- Wszystkich rozdzieliło. - Są osobno.
Jak to?
- Pomieszało ich. - Pary bez chemii.
Skupią się na grze.
Muszą wygrać.
Racja.
Musimy wygrać.
Jestem nakręcona.
Chyba jesteś najsilniejszy.
- Tak, spokojnie. - Dobra.
Czuję się pewnie.
Mogę cię chwycić za włosy?
- Dobra. - Mogę?
Poćwicz.
- Dzięki. - Spoko.
Czyli tak to będzie.
- Liczy się tylko gra. - Tak.
Może być nawet fajnie.
Pierwsze starcie.
Czerwona para, Chung You-jin i Kim Jeong-su, zmierzy się
z zielonymi, Lee Si-an i Kook Dong-ho.
- Powodzenia. - Jazda.
Powodzenia.
Panowie, podnieście kobiety i się przygotujcie.
Zaczniecie po gwizdku.
Gotowi.
- Praworęczna? - Tak.
Czekaj, nie za blisko.
Boję się.
Wzrost Si-an daje jej przewagę.
Boję się.
Jest za wysoka.
- Rany. - Prawie spadła.
A You-jin mówiła, że się boi.
Rany!
Koniec.
Zdjęła czapkę.
Super.
- Chwila. - O nie.
- Puszczaj ją! - Wpadła!
Super.
- Super. - Rany!
Wygrali Lee Si-an i Kook Dong-ho.
Są za wysocy!
- Niscy nie są. - Mega wysocy.
Długie ręce dają przewagę.
Są wysocy, więc najlepsi.
Runda druga.
Fioletowi Park Hae-lin i Kim Te-hwan zmierzą się
z żółtymi Bae Ji-yeon i Jang Theo.
Chodźmy.
- Co jest? - Dobrze pływa.
Ale wiedzą, że my daleko sięgniemy.
Tak.
Czemu są tacy wysocy?
Raz, dwa, trzy.
Nie bądźcie za ostrzy.
Za ostrzy? Trzeba zawalczyć o randkę.
Zacznijcie po gwizdku.
Gotowi.
Chwila.
- Nie. - Co?
- Co się dzieje?
Co on robi?
- To Te-hwan? - Te-hwan?
To Te-hwan?
Wiedziałem, że tak będzie.
Rany.
Chwila…
Teraz!
On się strasznie chwieje.
Do przodu…
Spadła.
- Obie spadły? - Co jest?
Czekaj. Do przodu…
Do przodu…
- Wygraliśmy? - Wygrywają Park Hae-lin i Kim Te-hwan.
- Wygraliśmy! - Brawo.
Byłeś super.
Myślałem, że wygraliśmy.
Te-hwan był przezabawny.
Nikt się nigdy tak nie miotał.
Nawet nikt go nie atakował. Sam to robił.
Ostatnie starcie w rundzie.
Niebiescy Kim Min-seol i An Jong-hoon zmierzą się…
Dajemy.
…z białymi Kim A-rin i Yuk Jun-seo.
Wyglądają poważnie.
Panowie, podnieście kobiety i się przygotujcie.
On wygląda stabilnie.
Zacznijcie po gwizdku.
Gotowi.
- Powodzenia. - Jazda.
Jazda.
Bliżej.
- Jej głowa… - Ciągnie ją za włosy?
Kim Min-seol!
Ona…
- Wygraliśmy? - Wygraliśmy!
O kurczę.
Wygrali Kim Min-seol i An Jong-hoon.
To było przerażające.
- Było super. - Brawo.
Niebezpieczna para.
Min-seol jest trochę…
- Jest dobra. - Niebezpieczna.
Czarny koń?
Tak, czarny koń.
Daj z siebie wszystko.
W ostatniej rundzie zmierzą się trzy pary.
Lee Si-an i Kook Dong-ho.
Park Hae-lin i Kim Te-hwan.
Kim Min-seol i An Jong-hoon. Przygotujcie się.
Będzie ciekawie.
Dobra.
Trzeba mieć strategię.
- Tak. - No nie?
Trzeba zaatakować, gdy jedna para odpadnie.
Tak.
Lepiej najpierw dać pozostałym się wykończyć.
Zacznijcie po gwizdku.
Gotowi.
- Uważaj, nie spiesz się. - Dobra.
Z prawej.
Dawaj.
Wszyscy nas atakujecie?
- Zaplanowaliście to? - Dawaj.
Wszyscy nas atakujecie?
- Dawaj. - Uknuliście to?
Dawaj.
Boję się.
Walczcie ze sobą.
- Nie. - To wasz plan?
Dobre uniki.
Stój.
Zostaw ich.
Niech walczą.
Bam!
- O nie! - Super.
- Hae-lin i Te-hwan odpadli. - Zgadali się.
No nie.
Si-an jest taka…
Szybko przegrali.
Pokaż, co potrafisz, Si-an.
Do tyłu.
W tył!
Wpadłam.
W tył!
Wpadłam.
- Nie! Min-seol. - Może wrócić.
Czekaj!
- Strąciła czapkę? - Nie.
Cofnąć się?
Co?
Ale emocje.
Mocna gra.
- Si-an ma długie ręce. - No.
- Przejdę tu. - Cofnę się.
Jesteś za blisko.
Si-an się nie przejmuje głową Dong-ho.
- Obie mają ich gdzieś. - Tak.
Jesteś za blisko.
Podszedłeś za blisko!
Przerażające.
Boję się.
- Z główki? - Serio?
Cios głową?
Uderzają się głowami.
Przestań!
Super!
Lee Si-an i Kook Dong-ho wygrali.
- Gdzie moja czapka? - Tam.
Dobrzy byli.
Pozamiatała.
Trzeba im to przyznać.
Ta główka…
Jestem cała mokra.
Byłaś świetna, Min-seol.
Oboje byliście.
Nagrodą w grze jest specjalna randka.
Wygrali
Lee Si-an i Kook Dong-ho.
Si-an wszystko wygrywa.
Działo się.
Dong-ho był partnerem do gry Si-an. Nikim więcej ani mniej.
- Dokładnie. - No nie?
Dosłownie tak trzymała go za głowę.
Ale skoro wygrali,
- Dong-ho też wybierze osobę. - Tak.
Ciekawe, na kim aż tak zależało Si-an, że tak zaciekle walczyła.
To dość oczywiste.
- Tak? - Na Jeong-su.
- To oczywiste. - Ale…
A nie Jun-seo?
Si-an musi zdecydować, czy wybierze Jun-seo teraz,
czy poleci z nim później do Raju.
Nie przekonałem was.
Dong-ho też może wybrać kobietę.
- Bo grali razem. - Tak.
To jeszcze ciekawsze.
Dong-ho wybierze A-rin? Nie mieli okazji porozmawiać.
Też myślę, że wybierze A-rin.
Lee Si-an, jako zwyciężczyni
wskaż osobę, z którą chcesz iść na specjalną randkę.
Chcę iść na specjalną randkę z…
Kim Jeong-su.
Lee Si-an wybrała Kim Jeong-su.
Udanej randki.
Kook Dong-ho,
wskaż osobę, z którą chcesz iść na specjalną randkę.
Chcę iść na specjalną randkę z…
Kim A-rin.
Kook Dong-ho wybrał Kim A-rin.
Udanej randki.
Hae-lin ma zdziwioną minę.
Jest zaskoczona.
Umieram z głodu.
- Aż tak? - Tak, mega.
Ja też.
Gratuluję,
byłaś waleczna.
- Cóż… - Tak?
Po naszym pobycie w Raju…
Nie byliśmy na porządnej randce.
Więc cię wybrałam.
Co?
Dlatego cię wybrałam.
Dobry wybór.
Co wczoraj jadłeś?
- Wczoraj? - Tak.
Byliśmy na jachcie.
Piliśmy szampana.
I były kanapki.
Nic specjalnego.
Cały on.
- Pociesza ją. - Nic wielkiego.
Wczorajsza randka była fajna.
A Hae-lin jest urocza i interesująca.
Ale…
podczas tej randki…
gdy pojawialiśmy się w nowym miejscu, myślałem o tobie.
I ciągle…
przypominało mi się, o czym rozmawiałem z tobą.
- Więc… - Nie wiedziałam.
Szczerze mówiąc,
traktuję tę randkę poważnie.
Chcę cię lepiej poznać.
Jasne.
Do końca programu chcę
chociaż jeszcze jeden raz polecieć z tobą.
Do Raju?
Ostatni raz w Raju?
Jeśli byś chciała.
Możemy lecieć trzy razy.
No to klamka zapadła.
Czemu się poddajesz?
Będą parą.
Hanhae, oni skończą razem.
Nie masz pojęcia.
- Nadal? - Czekaj.
Nie poddajesz się.
Mamy być cierpliwi.
- Czekajcie. - Wstrzymałeś oddech.
Jak jakiś nurek.
Dużo rozmawiałaś z innymi facetami?
Wczoraj tylko z Theo i Jun-seo.
Ale po tych rozmowach…
nie muszę już z nikim rozmawiać.
Bo inni…
Z nimi wszystko jest jasne.
Tak to wygląda.
A u ciebie?
Też nie muszę.
Cóż…
Bo inne kobiety…
Ja…
Tak czuję.
Jasne.
Upewnił ją.
Dał jej odpowiedź.
Dlatego jej wcześniej mówił, że randka nie była fajna.
Chciał dać jej sygnał, że nie interesują go inne kobiety.
O to chodziło.
Oby mówił szczerze.
Ale jeśli zachowa się inaczej…
To byłoby okropne.
Jeśli poleci do Hae-lin?
Do kogoś innego.
- To by było… - No.
- Koszmar. - Ale przecież…
Nic takiego się nie stało.
Nie wiem, co będzie, ale na razie jest dobrze.
- Tak. - Z jego strony.
Był szczery i otwarty.
Najpierw nie podobała mi się ta końcówka,
ale jednak to było świetne.
Że tak to wygląda.
Też bym powiedział coś takiego.
„Chcę tylko ciebie”.
Byłbym stanowczy.
Ale nie chciał stawiać jej w niezręcznej sytuacji,
więc był subtelny.
To taktowne.
Si-an nadal była rozdarta.
Taka definitywna odpowiedź mogłaby…
Mogłaby poczuć presję,
więc dobrze się zachował.
Wyraził swoje stanowisko.
Nadal myślisz, że Si-an i Jun-seo mają szansę?
- Poczekajcie. - Serio?
Przestańcie mnie tak zamęczać.
Chcę, żeby Si-an i Jun-seo choć raz polecieli do Raju.
- Do Raju? - Choć raz.
A co z Theo?
- Si-an nadal… - Nikt się nim nie przejmuje.
Ona nadal go rozważa, nie?
Myślisz?
Smacznego.
Nawzajem.
- Jestem tu dzięki tobie. - To nic.
Miałem szczęście.
To zasługa Si-an.
Jest szczęśliwa.
- Tak. - Rozchmurzyła się.
Wreszcie.
- Jest oczywista. - Nigdy taka nie była.
Bardzo go lubi.
Co robiłeś w Raju?
- Nie dokończyliśmy rozmowy. - Fakt.
Wczoraj…
Nagle poleciałem.
- Poleciałem… - Nagle?
Zanim się skapnąłem, byłem w helikopterze.
Hae-lin już siedziała w środku.
Jeong-su też. Rozmawiali.
Przywitałem się i wsiadłem.
Ona siedziała między nami.
Wcześniej nie leciałem helikopterem.
Nie o to pytałam.
„Nie o to pytałam”.
- Faktycznie ścisłowiec. - No.
Zdaje raport.
Opisuje wszystko po kolei.
Nie o to pytam.
Opowiadam wszystko po kolei.
- Wiesz… - Chronologiczne.
Taki już jestem.
No i dolecieliśmy.
Było wyjątkowo.
Mogłem lepiej poznać Hae-lin.
Dużo rozmawialiśmy.
Myślisz,
że pobyt w Raju pozwala się lepiej poznać?
Jest tam mało czasu,
więc trudno stwierdzić po jednym dniu,
ale teraz wiem, w którą stronę chcę iść.
- Czemu? - Co?
- Czuję, że tylko ja mówię. - Nie.
Bo ty byłeś w wyjątkowym miejscu, a ja nie robiłam nic specjalnego.
Co robiłaś?
Mieliśmy wolny czas.
Pytam o ciebie.
Było trochę nudno.
Aż szkoda.
Chciałam więcej rozmawiać, ale nie było okazji.
To frustrujące, aż mnie zamuliło.
Ale taka prawda.
Co chwilę się zastanawiałam, czemu tak to wygląda.
Gdybyś mogła rozmawiać z innymi, pewnie byłoby fajnie.
- Ale… - Ale tak nie było.
Gdy gadałem z facetami,
odniosłem inne wrażenie.
Aż głupio się poczułem.
Dlatego czekałam na dzisiaj.
Czekałam.
Ale gdy wróciłeś, niosłeś jej torbę, a Jeong-su tylko swoją.
TEGO RANKA
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Nowa dziewczyna mówiła coś, gdy przyszliście.
Ale patrzyła wtedy tylko na ciebie.
Więc założyłam, że się do siebie zbliżyliście.
Tak uznałam.
Co? Czemu się śmiejesz?
Uważa, że jest urocza.
Dong-ho czuje się swobodnie z A-rin.
Tak.
Dobrze się dogadują.
Ale wszystko może się zmienić,
zależy, co zrobi Hae-lin.
To wciąż możliwe.
Teraz wybierzemy pary, które udadzą się do Raju.
Aż mam ciarki.
Mężczyźni wybrali już
kobiety, z którymi chcą polecieć do Raju.
Z PIEKŁA DO RAJU
Drogie panie,
wskażcie osobę, z którą chcecie udać się do Raju.
Jeszcze nie wiem.
Ja też nie.
Ważna decyzja.
- Tak. - Bardzo.
Te-hwan i Ji-yeon na bank polecą.
- Na 100 procent. - Tak.
- Ale Dong-ho… - Co?
Nie mam pewności.
Myślę, że wybrał A-rin.
Chociaż jeden raz.
- Dong-ho. - Nie?
Po tym nie wybierze nikogo innego.
Chce z nią polecieć choć raz.
- Racja. - Wczoraj był z Hae-lin.
- Theo wybierze Si-an. - Tak.
A Jeong-su?
- Jeong-su… - Pewnie też Si-an.
Wybierze Si-an, bo gdyby wskazał kogoś innego…
- Byłoby po nim. - Tak.
Nie byłoby odwrotu.
Inaczej nawet nie wymówię jego imienia.
- No bo… - Czyli Jeong-su…
„Sami wiecie kto”.
Jesteś prowadzącą.
- Nie możesz. - Przepraszam.
Ale ona ma rację.
Podczas rozmowy z Si-an wyraził się jasno.
Powiedział, co czuje.
Si-an jest problemem.
Myślę, że Si-an wybierze Jeong-su.
Nie sądzę.
- To ten czas. - Pora na Jun-seo.
- Nadszedł czas. - Serio?
Kolej Jun-seo?
- Dziś. - Jun-seo.
Serio?
- Długo czekałem. - Yuk.
Dalej się trzymasz tej głupiej wizji?
Ona wybierze Jeong-su.
- Nie, Yuka. - Nie?
DOBÓR PAR UDAJĄCYCH SIĘ DO RAJU
Zaczniemy od Chung You-jin.
- Powodzenia. - Czemu zawsze ja?
Nie wiem, co czuje You-jin.
- You-jin? - Nie wiem.
You-jin potrzebuje kogoś spokojnego i stabilnego.
Chcę lecieć do Raju z…
Kook Dong-ho.
Chung You-jin została sparowana z…
Nie miałam zbyt dużo czasu, by porozmawiać z Dong-ho,
więc miałam nadzieję, że mnie wybierze i będzie czas na rozmowę.
Ale Dong-ho nie wie, że ona tak czuje.
Nie wyraziła swoich uczuć.
Chung You-jin została sparowana z…
nikim.
Wróć do pokoju.
Chung You-jin została sparowana z…
Ktoś ją wybrał.
…nikim.
Wróć do pokoju.
Powiedzieli to tak otwarcie?
…z nikim.
Wróć do pokoju.
Mówią to tak publicznie?
- To okrutne! Popłaczę się! - Serio.
Cały czas mam ciarki.
Długo tam pobyłam, co?
Jasne.
Co to za mgła?
Użyłam sprayu.
Wybacz.
Nie wiesz, kto cię wybrał, a kto nie?
Ani faceci, ani kobiety nie wiedzą.
- Polecą ci, co wybiorą się nawzajem. - Tylko oni.
Park Hae-lin.
Dokonaj wyboru.
Chcę lecieć do Raju z…
Kook Dong-ho.
Oczywiście.
- Wiedziałem. - Dong-ho ma powodzenie.
Mimo że byłam wczoraj w Raju z dwoma facetami,
nieco bardziej interesuje mnie Dong-ho.
Ciągle o nim myślałam.
Chcę lecieć do Raju z…
Kook Dong-ho.
Wszystko zależy od tego, kogo wybrał.
Park Hae-lin została sparowana z…
Kim A-rin została sparowana z…
Dopasują się?
- Dong-ho wyszedł. - Tak.
Co?
To koniec, jeśli wybrał Hae-lin.
To byłby koniec.
Koniec rozterek.
Chodźmy.
- Chodźmy. - Chodźmy.
I proszę!
Wreszcie.
Lecą.
Rany.
Nie jest ciężka?
Jest.
Ponieść ci?
Bawmy się dobrze.
Bawmy się dobrze?
To było dziwne.
Nie chcesz się dobrze bawić?
Chcę. Bip, bip.
Ale zadowolona.
To „bip, bip” było urocze.
Raz musieli lecieć.
- Owszem. - Tak.
Wreszcie…
- Co? - Wreszcie kolej A-rin.
Dwie kobiety nie mogły polecieć z Dong-ho.
Nie wiem, czy mi po prostu gorąco, czy się wkurzam.
Nie wiem.
Dong-ho?
Coś czułam, że tak będzie.
Wiedziałam,
więc się nie rozczarowałam.
Mimo to…
Nie jest fajnie.
Wiedziałam, że się nie uda. To chyba jeszcze gorzej.
A-rin była podekscytowana
i chyba jeszcze nigdy jej takiej nie widziałam.
Trochę się wkurzyłam.
Jak moje włosy? Nie wyglądają starodawnie?
- Zawsze tak spinasz. - Są super.
- Tak? - Tak.
Bransoletka chyba nie pasuje.
- Może być? - Tak.
To nie przesada?
Rozumiem, że leci do Raju.
Ale mogłaby się tak nie obnosić.
Nie obnosić?
A-rin ma prawo się cieszyć.
Tak, bo cały czas…
To jej pierwszy raz!
- Była cicha. - Teraz ją poniosło.
Rozumiem, że leci do Raju.
Ale mogłaby się tak nie obnosić.
Stresuję się.
Nawet na koniec, gdy wkładała buty…
Jak buty?
Wstążki są za duże?
- Akurat. - Są urocze.
Była taka podekscytowana
i została sparowana z Dong-ho…
Trudno było na to patrzeć.
Ją to zabolało.
Rozumiem ją.
Ale A-rin ciągle o coś pytała.
- No nie? - Tak.
Buty mogła wybrać sobie sama.
Nie widziała reakcji You-jin?
To pokój fanek Dong-ho.
Wszystkie trzy mieszkamy razem.
Następnym razem
to ja wygram i wybiorę Dong-ho.
Hae-lin się wkurzyła.
- Jest wkurzona i zdeterminowana. - Tak.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
Kim Te-hwan.
Wreszcie nadszedł ich czas.
- Chcę poznać ich wiek i zawody. - Polecą.
To twój pierwszy raz?
- …Kim Te-Hwan. - No tak.
- Dajesz. - Kim Te-hwan.
Wyjdź na zewnątrz.
Jest jak dziecko.
To słodkie.
Myślicie, że urodził się w 2005?
Tak sądzę.
- Chodźmy. - Dobra.
- Tędy? - Tak, uważaj.
- Dasz radę? - Tak.
Ładna pogoda.
Wreszcie lecimy do Raju.
- No nie? - Tak.
Kim Hye-jin.
Dokonaj wyboru.
Kogo wybierze Hye-jin?
Nie wiem.
Byłeś z nią w Raju.
Nie zbliżyliście się?
Zbliżyliśmy.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
An Jong-hoon.
Byłam raz w Raju z Jeong-su,
ale z Jong-hoonem nie byłam tam sama.
Uznałam, że tym razem byłoby inaczej,
więc go wybrałam.
Kim Hye-jin sparowała się z…
nikim.
Wróć do pokoju.
Kogo wybrał Jong-hoon?
- Si-an? - Tak.
Pewnie tak.
Aż mi głupio.
Musiała się spakować.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
- Yuk. - Yuk?
Jun-seo to zagadka.
Nie wiem.
Nie wiem, co teraz czuję.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
Jang Theo.
Co?
- Że co? - Co?
- Co się dzieje? - Jak to?
Czyli chce zostać w Piekle.
On jej raczej nie wybrał.
Po wczorajszej rozmowie z Jun-seo zrozumiałam,
że jest zainteresowany Si-an.
Dlatego nie powinnam się trzymać Jun-seo.
A po Jun-seo najbardziej interesuje mnie Theo.
Więc postawiłam na niego.
Kim Min-seol sparowała się z…
nikim.
Wróć do pokoju.
Rany, Min-seol.
- Cześć! - Hejka.
Mówiłam, że nie muszę pakować dużo rzeczy.
- Ciekawi mnie wybór Si-an. - Kogo wybrała?
- Yuk. - Yuka.
Tym razem Yuka.
Też go wybieram.
Lee Si-an. Twoja kolej.
Wyjdź na zewnątrz.
Powodzenia.
Jest ostatnia?
Tak, ostatnia.
30 MINUT WCZEŚNIEJ
LEE SI-AN
THEO, JEONG-SU, JONG-HOON I JUN-SEO WYBRALI SI-AN
Cztery głosy.
- Zgarnęła prawie wszystko. - Serio.
Czterech z sześciu.
Wolałabym nie wybierać.
Wolę nie mieć wyboru.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
Ważna decyzja.
- To będzie Yuk. - Yuk?
Nie mam pojęcia.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
Yuk Jun-seo.
Raj to przerażające miejsce.
Już wiem, czemu wszyscy chcą tu być.
Było lepiej, niż myślałam.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Dong-ho ma powodzenie.
Ktoś chciał z nim porozmawiać.
Dobrze się bawiłeś? Było inaczej?
Chcę lecieć z tobą.
Nigdy nie poznałem kogoś takiego jak ona.
Nie możesz zdecydować po pobycie w Raju ze mną?
Zastanowię się nad tym.
Koleżanka z pokoju też coś do niego czuje,
więc jest niezręcznie.
Kogo najbardziej lubisz?
W tym momencie Theo.
Jestem zdezorientowana.
Chcesz kwiatka?
Dla mnie to zawsze byłaś ty.
Nadal czuję to samo.
Si-an to mój numer jeden.
Powinienem od razu cię wybrać.
Zostało miejsce dla mnie?
Chcesz lecieć do Raju?
Bardzo chcę.
Wtedy poczułam pewność.
Nie za szybko?
Co?
Przytulił ją?
Ten program mnie wykończy.
Tego jeszcze nie widzieliśmy.
- Boże! - Co?
Napisy: Małgorzata Fularczyk