LEE SI-AN
CHUNG YOU-JIN
KIM MIN-SEOL
BAE JI-YEON
KIM HYE-JIN
KIM A-RIN
PARK HAE-LIN
KIM TE-HWAN
KOOK DONG-HO
JANG THEO
KIM JEONG-SU
YUK JUN-SEO
AN JONG-HOON
PIEKŁO SINGLI
Chcę lecieć do Raju z…
Lee Si-an.
No nie.
- Lee Si-an. - Co?
Mówiłam ci.
Zrobiła sobie za dużą nadzieję.
Zdecydował się.
To czemu pytał Min-seol?
- Po co? - Owszem.
Zrobił jej nadzieję.
Jun-seo skłaniał się bardziej ku Si-an.
Nic nie poradzisz.
No nie.
- Ręce mi się pocą. - Znów lecisz.
Kurde.
Aż mam ciarki.
Chodźmy.
Tak od razu?
Dobra.
Czerń.
Jedziemy do Raju drugi raz z rzędu.
Co będziemy robić?
Będzie inaczej?
Takie mam przeczucie.
Mówiłaś, że ja polecę!
Bo tak myślałam.
Przecież byli wczoraj.
Też myślałam, że polecę.
Skoro byli wczoraj, to było bardziej prawdopodobne.
- A jednak nie. - Co jest?
Teraz mnie ciekawi, kogo weźmie Jeong-su.
Si-an została już zgarnięta.
Teraz zdobywca drugiego miejsca, Kim Jeong-su.
Wskaż osobę, z którą chcesz lecieć do Raju.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
Co on teraz zrobi?
No nie?
Zbladł.
Kogo wybierze?
Ciekawe, kogo weźmie.
- Hae-lin? - Pewnie tak.
Hae-lin albo ty.
Nie, Hae-lin.
Bo był z nią tylko na 3-osobowej randce w Raju.
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
Chung You-jin.
- Chung You-jin. - Co?
- Co?
Co?
You-jin?
Chung You-jin.
Co?
Zbieraj się i leć.
Spakowałaś wszystko?
Dobrze, że się ubrałaś.
- Idź! - No nie?
- No nie! - Baw się dobrze.
Co?
Nie wierzę.
Chyba wczoraj musiał uznać,
że było ze mną fajnie.
Że było z nią wczoraj fajnie?
Serio musi tak uważać, skoro ją wybrał.
You-jin jest wesoła.
Gdybym poleciał z Hae-lin lub Hye-jin,
zauważyłyby, że w moim sercu nie ma dla nich miejsca.
Nie chciałbym, żeby się tak poczuły.
Więc wolę spędzić fajnie czas z kimś pogodnym jak You-jin.
- Hejka. - Cześć.
- Chodź. - Chodźmy, Kaczorze Donaldzie.
Ponieść ci?
- Dzięki. - Daj tę ciężką.
Nie jest aż tak źle.
Nie jest ciężka, nie?
Poniosę ci.
Dzięki.
Niesamowite.
You-jin pewnie się zdziwiła.
Zastanawiała, dlaczego ona.
Ciekawy zwrot akcji.
No.
Zdobywca trzeciego miejsca, Kim Te-hwan.
Ciekawe, czy wybierze Ji-yeon.
Jeśli nie ją, to nie wiem kogo.
Czułam, że to nie mój dzień na lot to Raju.
Byłam tam wczoraj,
więc uznałam, że taka jednodniowa przerwa
dałaby nam czas przeanalizować nasze uczucia.
Myślę,
że Te-hwan mimo wszystko wybierze Ji-yeon.
- Tak? - Tak.
Szczerze mówiąc, nie ma innych opcji.
Owszem.
Z nikim innym mu nie zaiskrzyło.
Nie ma wyboru.
- Zero. - Nikogo.
Chcę lecieć do Raju z…
Bae Ji-yeon.
- Bae Ji-yeon. - Co?
Wiadomo.
No to teraz…
- Będzie lepiej. - Tak.
- Ucieszy ją to? - Tak.
- Tak? - Pewnie.
Ucieszy się.
- Bae Ji-yeon. - Co?
Interesuje mnie tylko Ji-yeon.
Nie podobałoby mi się w Raju z nikim innym.
- Hej. - Hej.
Cześć.
Dzięki.
Myślałem nad tym.
- No i… - Co?
Bałem się, że będę natarczywy.
Jest zdecydowany.
Ji-yeon musi być zadowolona.
Proponowała mu kogoś innego, ale wolał ją.
- To fajne uczucie. - Duży krok.
Tak myślisz?
Po tym, co powiedziała Ji-yeon, czuję, że Te-hwan popełnił błąd.
Czemu?
Myślę, że na tym etapie
Ji-yeon potrzebowała chwili,
żeby przemyśleć swoje uczucia.
Powiedziała mu to tak, by go nie zranić.
Ale wybierając ją, nie dał jej przestrzeni.
Oni nie mają czasu na przemyślenia.
Uważasz, że Ji-yeon może czuć się przytłoczona?
- Tak. - Ale przecież…
Chciała nie lecieć, żeby to przemyśleć.
Albo lecieć. Powiedziała, że obie opcje jej pasują.
A Jun-seo znów wybrał Si-an.
Po tym wyborze Si-an
pewnie przestanie być zdezorientowana.
Racja.
Myślę, że będzie między nimi ogień.
Tak.
Martwię się o Min-seol.
Będzie gadać do siebie.
Boże, i to jak.
A tak się wystroiłam.
Pójdę w tym na kolację.
Marnotrawstwo.
Ładnie wyglądasz.
To stylówka do Raju.
Bo myślałam, że polecę.
Trzymałam te ciuchy na Raj!
Musisz się przebrać.
Mówiłem, że będzie narzekać.
Min-seol brzmiała jak kurczaczek.
- Rany. - To urocze.
Trzymałam te ciuchy na Raj!
Czemu na mnie krzyczysz?
- Mówię do siebie. - Jun-seo!
Nara, świnie.
Na zewnątrz leżą dwie porzucone torby.
Aż się płakać chce.
Co on mówił?
Co się stało?
- Serio. - Siadaj.
- Myślałam, że polecisz. - Ja też.
Opowiem wam całą naszą rozmowę,
nie przesadzając.
Spytał mnie, jak się czuję w Piekle
i ogólnie w programie.
Powiedziałam, że jest fajnie, dobrze.
Spytał, czy coś mnie martwi.
Powiedziałam, że nie.
I nagle spytał, czy chcę lecieć do Raju.
Powiedziałam, że bardzo.
Jasny przekaz.
Tak. Powiedziałam, że bardzo chcę.
I spytałam go, co tam robił.
Zjedli kolację i pili.
Powiedział, że był tam jeść.
„Poleciałem na kolację”.
Tak powiedział?
A potem ja:
„Obiecałeś, że polecimy razem do Raju i wypijemy whisky.
Czemu piłeś beze mnie?”.
Odpowiedział, że nie pił Johnnie Walkera.
Więc uznałam, że chce tam wrócić i napić się go ze mną.
Ale jak wy to odbieracie?
To nic nie znaczyło?
Biedna dziewczyna!
Nie mogą skłamać.
Gdy ktoś się zakocha,
zaczyna wkurzać znajomych.
I ciągle szuka potwierdzenia.
Tak.
A koleżanki mają tego dość.
Te zdecydowanie mają dość.
Uznałam, że rozmowa była pozytywna.
A teraz nie jestem…
Fajnie się rozmawiało.
Nieważne. Niech robią, co chcą.
Nie jestem tu, żeby ktoś się mną bawił.
To bez sensu.
- Ale ty już… - Po…
Po tym, jak sama się bawiłaś?
Teraz to mówi.
- A gdyby przyszedł… - I chciał pogadać…
- „Hej, Min-seol”. - „Rany”.
„Weź”.
I zaczęłaby się malować.
- Urocze. - Jak…
Bo to oczywiste.
- Wszystko, co ona robi… - Nie!
To oczywiste.
- Serio? - Tak.
Gdy wszedł, aż się wyprostowałaś.
Musiałam, bo leżałam!
I drżał ci kącik ust.
„Wejdź”.
Bo myślałam, że polecę!
Min-seol się ewidentnie wkurzyła.
Pewnie nadal o tym mówi.
Że to dziwne.
Bo przecież lubi Johnnie Walkera!
Będzie rok o tym gadała.
Tak siedzieli?
Co jest?
Co?
Słyszysz mnie?
Oszalałeś?
Ciągle poświęca jej uwagę.
Wydaje się nieobecna, ale patrzy na niego.
Też tak myślę.
- Kącikiem oka. - Dokładnie.
Tak jak ja widzę teraz Jin-kyung.
Jesteśmy.
Dolecieliśmy.
- Co? - Nie!
Jun-seo jest zbyt nonszalancki.
- Co? - Baw się dobrze.
Dobra.
- Słodki jest. - Ma słuchawki.
On nic nie słyszy.
Ruszajmy.
Brum, brum.
- Brum, brum, jedziemy. - Brum, brum.
- Otwierasz mi drzwi? - Jedziemy?
Jasne, wskakuj.
Dzięki.
- Ale zamknij sama. - Dobra.
- Żartuję. - Dzięki.
Jedziemy!
Zjemy tonę dobrego jedzenia.
Proszę cię!
- „Bawmy się”. - „Zjedzmy wszystko”.
„Pora na relaks”.
Musimy się tego nauczyć.
Musimy tak umieć.
- No weź. - „Brum, brum”.
- Nareszcie! - Jest jedzenie.
- Ale się cieszę. - Ja też.
Smacznego.
Skupmy się najpierw na jedzeniu.
Dobry plan.
A dzięki temu, że wygrałeś ten pobyt,
to wszystko smakuje lepiej.
- Dla mnie? - Tak, bo wygrałeś tę randkę.
Bardzo chciałem tu dziś być.
Wczoraj
byłem zdezorientowany.
Mamy mało czasu na decyzje.
Czy coś do kogoś czujesz, czy nie.
- To trudne. - Racja.
Moim numerem jeden
jest Si-an.
Więc gdybym dziś
zajął pierwsze miejsce, wybrałbym Si-an.
Chciałem więcej z nią porozmawiać.
Ale nie było na to czasu.
Ale to ty najbardziej pomogłaś mi
poukładać sobie wszystko w głowie.
Ciągle gadałam.
Ale serio…
Pomyślałem sobie, że jesteś taka pozytywna.
Tak cię odebrałem.
Serio?
Więc chciałem spędzić miło czas z pozytywną osobą
i poukładać sobie myśli.
Dlatego cię wybrałem.
To była dobra decyzja.
Tak myślę.
Wydaje mi się…
że im bliżej końca, tym większy mam mętlik.
Tak, to wszystko wykańcza emocjonalnie.
A to cię męczy fizycznie.
Ale mentalny aspekt jest najtrudniejszy.
Racja.
No cóż,
po tym, co powiedział o Si-an, widać,
że zależy mu tylko na niej.
- Racja. - Tak.
Nawet nie myśli o Hae-lin.
O nikim innym.
A gdy o kimś mówisz, to świadczy o uczuciu.
Im więcej mówi, tym bardziej jest to oczywiste.
Liczy się tylko Si-an.
- „Jestem pewien”. - Tak.
Nie mogli spędzić razem dużo czasu,
więc to tylko wzmocniło jego uczucia.
- Tak myślę. - Tak.
Mam pytanie.
Co Si-an ma w sobie
takiego porywającego?
Będę bardzo szczery.
Więc…
Gdy pierwszy raz byliśmy razem w Raju,
rozmawialiśmy o miłości.
Gdy o tym mówiliśmy,
serce aż mi szybciej biło.
Jakiś czas z nikim się nie spotykałem.
Uznałem, że zero już we mnie romantyzmu.
Że już nie ma dla mnie nadziei.
Ale gdy serce szybciej mi zabiło,
aż sam się zaskoczyłem.
Czyli jednak mogę być romantyczny.
Ale ogólnie z męskiej perspektywy
Si-an ma dużo cech, które podobają się facetom.
Rozumiem.
Na przykład?
Ma taką kocią twarz.
A jej uśmiech rozbraja.
Ma niezwykle miły uśmiech.
- Jest wtedy totalnie urocza. - Tak.
Gdy się nie uśmiecha, jest przerażająca.
Facetom podoba się coś takiego.
Gdy z nią się rozmawia,
z początku ze wszystkim się zgadza.
Ale…
Z czasem na wierzch wychodzi jej upór.
Tak to wygląda.
Więc…
Chciałem więcej z nią pogadać, ale…
Rozczarowałem się.
Ale teraz się cieszę.
Czemu? Bo masz czas na przemyślenia?
Nie, bo fajnie się z tobą spędza czas.
Dobrze się bawię.
- Bo jesteś pozytywna. - Co?
Jesteś jak Umpa Lumpa.
Chcę cię zmniejszyć i nosić na ramieniu.
Aż tak?
- Gadałabyś mi do ucha. - Pewnie.
- Jakieś niewinne rzeczy. - Tylko bym gadała.
A ja na to: „Cicho!”.
Zabawne.
Jeong-su jest wyluzowany.
W tej wersji bardziej mi się podoba.
- Tak. - Owszem.
Wcześniej, gdy był z Si-an czy kimś innym,
bywał dziwny…
Ale teraz…
Przy You-jin jest naprawdę czarujący.
Takie mam wrażenie.
Jak tak sobie myślę,
Jeong-su z początku wydawał się czarujący.
Ale chyba się stresował.
- Tak. - Owszem.
Dlatego tak się starał.
- I próbował skupić. - Owszem.
RAJ YUK JUN-SEO I LEE SI-AN
Niezły model.
Dzięki.
Wolisz, jak mam rozpuszczone włosy?
Lepiej wyglądasz w rozpuszczonych.
Całkowicie inaczej.
Jedziemy.
Wracasz do Raju po 10 godzinach.
Aż po dziesięciu?
Mam wrażenie, że szybciej.
Owszem.
Ale jestem dziś wykończony.
Zużyłeś całą energię.
Ile rund stoczyłeś?
Tylko trzy.
Trzy, no tak.
Długo się tu czeka na światłach. I są straszne korki.
Jesteś bardziej jak kot czy pies?
Jak myślisz?
Kot.
Owszem.
Wiedziałem.
Ty jesteś…
Jesteś jak bestia.
Czemu ciągle mnie tak nazywasz?
Bestia.
O matko.
Rany.
Boże.
Dzisiaj…
Jest najlepiej.
Dziękuję.
Zajadaj.
Zajadaj?
To dla zwycięzcy.
Jedzmy.
Trochę wasabi.
Lubisz wasabi?
Może być.
Pasuje do wołowiny.
- Jun-seo. - No?
- Spróbuj. - To rzodkiew?
Nie całe…
Zbliżyli się do siebie.
Gdy się na nich patrzy,
na ten dotyk, gesty,
to nie jest coś, co robią przyjaciele.
Tak się zachowują pary.
- Owszem. - Tak.
Poprzednia noc była kluczowa.
Nawet wcześniej w samochodzie robili tak…
Przepraszam.
Jin-kyung…
Jin-kyung się na niej oparła.
Zaskoczyłaś ją.
Przez chwilę…
Takie dotykanie…
Owszem.
Musnął jej plecy w restauracji, karmią się nawzajem.
- Tak robią pary. - I to wygląda tak naturalnie.
- Jakby byli razem rok. - Owszem.
Nagroda za pierwsze miejsce jest najlepsza.
Mówiłem ci.
Mówiłem, że wygram.
POPRZEDNIEJ NOCY
Nie przejmuj się tym aż tak bardzo.
Ty i ja jeszcze tu przyjedziemy.
Jutro na bank wygram.
Mówiłem, że wygram i tu wrócimy.
Nie miałeś wątpliwości?
- Miałem. - Co?
- Żartuję. - Spadaj.
Jeśli wygram grę kobiet, to…
Zastanowię się.
Ile razy byłaś już w Raju?
- Co? - Który to raz?
Piąty?
Nie pamiętam.
Szczęściara z ciebie.
Kiedy ja powiedziałam…
Szczęściara.
Ale to dobre.
Naprawdę mi smakowało.
- Zimno ci? - Tak.
Nigdy nie możesz spakować kurtki?
Wzięłam za mało.
Ale ładna butelka.
Jeśli skończyłaś, chodźmy.
- Zamurowało ją. - Tak.
Widać po jej minie.
Jest zbyt bezpośredni.
Ale on już tak ma.
Owszem.
Ale tak nie można.
- Ryzykowne. - Robi się dziwnie.
Jakby nie był zbyt uważny.
Co on robi?
Ale fajnie.
Załóżmy, że byś nie wygrał.
Tylko był drugi.
A zwycięzca już by mnie zaprosił.
Dobra.
Kogo byś wtedy wybrał?
Gdybym był drugi, na pewno ktoś by cię zgarnął.
Taka prawda.
Dlatego cieszę się, że byłem pierwszy.
Ale gdybym nie mógł cię wybrać,
wybrałbym drugą dziewczynę, z którą byłem w Raju.
- Min-seol? - Tak.
Dlaczego?
Min-seol?
Rozważałem to.
- Serio? - Tak.
Widzieliście, jak zacisnęła zęby?
- Mówiąc „serio”. - Tak.
Robi się niezręcznie.
Ale Si-an też rozważa różne opcje.
Ale to co innego mówić to na głos.
Prosto w twarz.
- Serio? - Tak.
Nie wiedziałam.
Pewnie nikt nie wie.
Gdy byłem z nią w Raju,
dużo rozmawialiśmy.
Ale głównie o pierdołach.
Więc było zabawnie.
Jest serio śmieszna.
Ma trafne żarty.
Ale…
na drugi dzień po powrocie
kilka razy ją spotkałem w Piekle.
Wydawała się przygnębiona, w przeciwieństwie do wcześniej.
Zaprzeczyła.
Ale miałem wrażenie, że nie jest sobą.
Chciałem ją pocieszyć, że w Piekle będzie miała powodzenie.
Ale tak się nie stało.
Czas mijał i…
Interesowałem się nią z poczucia winy.
Rozumiem.
Nie wiedziałam.
Dużo się zastanawiałem.
Myślałem o Min-seol więcej, niż mi się zdawało.
Więc byłem z Si-an szczery i jej się do tego przyznałem.
Dlatego w czasie randki nie mogłem w pełni skupić się na Si-an.
Ale…
Chcesz poprzestać na samym myśleniu o niej?
- Nie wiem. - Czy chcesz z nią pogadać?
Czy coś?
Nie wiem.
A co?
- Czemu pytasz? - Po prostu.
Czemu o to pytasz?
- Bez powodu. - Dobra.
Czemu jesteś taka oschła?
Też chcę ci coś powiedzieć.
Jesteś wobec mnie teraz strasznie zimny.
Ja? Czemu?
Nie możesz być milszy?
Milszy?
Byłem zimny?
Nie możesz być dla mnie milszy?
Jak?
Szybko poczułeś się pewnie.
Ja?
To nie tak.
Po prostu…
Nieważne.
To nie tak.
Tak uważasz?
To trochę…
Serio?
Nie jestem miły?
Uznam, że to przez twoje zmęczenie.
Zawsze taki jestem.
Zmęczenie nie ma nic do rzeczy.
- Taki jesteś? - Tak.
Dobra.
Robię coś źle?
Nagle miałam tysiąc myśli.
Nie wiem, co czuje Jun-seo.
Na pierwszej randce mówił dużo rzeczy, które pokazały mi jego uczucia,
więc czekałam na kolejną randkę.
Ale tylko jedliśmy.
A potem powiedział: „Jeśli skończyłaś, chodźmy”.
Był całkiem inny niż podczas pierwszej randki w Raju,
więc się zmieszałam.
Grają w jakieś gierki?
Ale po co?
Tak to wygląda.
Co z nimi?
Może z początku
było intensywnie, a teraz emocje opadły.
Si-an może tak to widzieć.
Szybko się do siebie zbliżyli.
Aż się zdziwiliśmy.
Jun-seo też ma dziś dużo rozterek.
Si-an musi teraz naprawdę rozważyć
wszystkie opcje.
Więc podświadomie wszystkich porównuje.
Bo podoba się tylu mężczyznom.
Wielu.
Na miejscu Jun-seo bym się wkurzył.
Coraz bardziej.
Teraz jest wkurzony.
Tak wygląda.
- Rozumiem go. - Wkurzył się.
„Co z nią?”
- Nie zrobił nic złego. - On nie chce tego tolerować.
„Ja też mam uczucia”.
„Tylko ja się staram?”
Gdy Si-an powiedziała, żeby był dla niej milszy,
mógł się ukorzyć:
„Przepraszam, nie chciałem być niemiły”.
I zbliżyć się do niej.
Ale się postawił.
To niczego nie rozwiązuje.
Może naprawdę jest zmęczony?
Powiedział, że dużo wypił i ma kaca.
To pewnie przez jego rozterki.
Przyznał, że zwykle taki jest.
Że nie zrobił nic…
- Nic złego. - To nie zmęczenie.
„Taki już po prostu jestem”.
To delikatna sytuacja.
Zaskakująco dziwna atmosfera.
Bardzo dziwna.
Idziemy?
Zimno ci?
- Przeżyję. - Znaleźć ci koc?
To ci pomoże?
- Spróbuj. - Tak?
Przykryję cię.
- Użyłeś perfum? - Nie.
To co to za zapach?
Nigdy nie używam.
Ale wyraźnie czymś pachniesz.
Czym?
Może to twój naturalny zapach.
Zobaczę, gdy mnie miniesz.
- Serio? - Pachniesz dość wyjątkowo.
Pomogło trochę?
Już mi cieplej.
Rozłożę je.
Teraz jest zadowolona.
- Tego chciała? - Takiej uwagi?
Od razu poprawił jej się humor.
Rany.
Jest słodki.
Jak to się tak nagle stało?
- Co? - To z tobą.
- Ze mną? - Tak.
Trafiliśmy na dobry czas.
Wczoraj i dziś.
Gdy przyjechaliśmy wczoraj do hotelu…
Byłaś taka spokojna.
- Ja? - Taka byłaś.
Dlaczego?
- Spokojna? - Bo byłaś śpiąca?
Czemu spokojna?
Oczy ci się zamykały,
uśmiechałaś się.
I bawiłaś się płatkami róż.
Tak było.
- I co z tego? - Co?
Co w związku z tym? Spodobało ci się to?
Podoba mi się ta strona ciebie.
Fajnie było patrzeć, jak tam siedzisz
i nic nie robisz, jesteś odprężona.
Miałem nadzieję, że dziś znów sobie porozmawiamy.
- Trzymają się za ręce? - Tak?
Czemu tak trzymasz?
Czemu tak dziwnie trzymasz?
Wczoraj trzymałeś dobrze.
Tak?
Lubię wylewnych facetów.
- Wylewnych facetów? - Tak.
Gdzie się tego można nauczyć?
Nie, po prostu…
- Co to w ogóle znaczy? - Co?
Że mówią „kocham cię”?
- Na przykład. - Kochasz mnie?
Powiedziałem to ledwo kilka razy w życiu.
O rany.
Ale nie mówiąc tego na głos…
- Nie. - Można to pokazać.
I to, i to jest ważne.
Tak?
Serio?
Nie mówisz tych słów często?
Nie.
Wygląda na to,
że to wcześniej było tylko potknięciem.
- Tak. - Tak?
Nie ma się czym martwić.
- Mała sprzeczka. - Wzięliśmy to serio.
- Chciała tylko, by był miły. - Tak.
O to chodziło.
- By go zmotywować. - „Chcę uwagi”.
Owszem.
Oni naprawdę się lubią.
Chciała go tylko zmotywować.
Rany.
Fajnie tu.
Rzutki.
Jak to działa?
Mamy się nagrać?
Oboje?
Czyli tu nas zabrali.
O kurczę.
Ale fajnie.
Spotkają się?
- Co? - Tam?
- Co? - Co?
Co się dzieje?
Ale akcja!
Fajnie was widzieć.
Mój ukochany Jeong-su.
- Kochana You-jin. - Gdzie byliście?
Wreszcie się napijemy?
Myślałem, że umrę z niezręczności.
A co było niezręczne?
Twoja cola? Mogę?
Dopiero przyszliśmy. Pij sobie.
Zaaranżowali im spotkanie.
Ale teraz…
To ryzykowne.
Ciekawa sytuacja.
To nie zwykła podwójna randka.
Owszem.
Brakowało ciepła.
- Ale jest Jeong-su… - Tak.
Jeśli zrobi coś uroczego…
Ona może się zawahać.
- Znowu? - Tak.
Co za niespodzianka.
Idealny czas na zmianę zdania.
Miło was widzieć.
Dziwnie widzieć was poza…
Byliśmy w Raju…
- Pierwszego dnia. - Wszyscy.
Byliśmy w Raju pierwszego dnia.
Coś się zmieniło.
Zamienimy się miejscami?
- Usiądziemy na ukos. - Bo teraz jest…
Na ukos.
I już.
Mamy obserwować swoje reakcje?
W obu grach zajęliście pierwsze i drugie miejsce.
- Co ty na to? - „Znów przegrałem”.
„Znów przegrałem”?
Takie miałem podejście.
Mówił, że jest wiecznie drugi.
Nie umie mnie pokonać.
Chciałem wygrać choć raz.
Frustrujące.
Nie spodziewałem się, że wybierzesz You-jin.
You-jin?
- Interesowała cię? - Moja Umpa Lumpa.
Od kiedy?
Chce mnie trzymać w słoiku.
Czemu?
Flirtował?
Wczoraj w Piekle byłam podobno zabawna.
Tak?
Widać go rozbawiłam.
Jesteś wyjątkowa.
Dzięki.
Uznam to za komplement.
Jesteś czarująca.
Zawsze mnie rozbawiasz.
Zdrówko.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Lepsze, niż myślałem. - Orzeźwiające.
Chcesz spróbować?
Jest słodki?
To spróbuję.
Lubisz słodkie.
Spróbuję, bo słodkie.
Ja zwykle nie przepadam.
Ukradła mi drinka. To napiję się coli.
- Dobry? Zamówić ci taki? - Niezbyt.
Nie w twoim guście?
- Nie jest zadowolona. - Nie?
Jest zbyt miły.
Niech Jun-seo patrzy i się uczy, jak Jeong-su jest miły.
Dobry?
- Zamówić ci taki? - Niezbyt.
Nie w twoim guście?
I jak? Żadna para nie była w Raju dwa razy z rzędu.
- On ciągle je. - Dość!
- Je cały dzień. - Wcześniej też jadł.
Przestań jeść.
I jak? Żadna para nie była w Raju dwa razy z rzędu.
Dwa dni z rzędu w Raju.
- To rekord. - To jak?
Macie o czym rozmawiać? Czujecie się swobodnie?
„Macie o czym rozmawiać?”
Jasne. „Chyba nic z tego nie będzie”.
Dużo rozmawiamy.
Mnie się podoba.
Czuję się swobodniej niż za pierwszym razem.
Dobry jesteś w bilard?
Może zagramy?
W drużynach.
Grałam w to tylko trzy razy w życiu.
Serio?
Brawo.
- Nieźle. - Super.
- Tak. - Spróbuj.
Uderzyć w białą?
Tak, uderz tę białą kulę.
- Spróbuję. - Trzymaj jak…
- Tak? - Znasz się.
- Umie trzymać kij. - Co?
Na pewno trzy razy?
Przecież mówiłam.
Od razu przyjęła pozycję.
Mówiłaś, że ledwo grałaś.
Mówiłam, żeby jej nie wierzyć.
Celuj lekko w lewo.
Robi się trudno.
Tak?
Przez to.
To będzie ciężkie. I nie będę miała w co uderzyć.
Rozprosz je.
Dobra.
To trudne.
Możesz też tak.
- Tak? - Tak.
Tak też można.
Trzymaj u dołu, żeby wycelować.
- Wycelować? - Tutaj.
Tak nakieruj kij.
- Uderz lekko. - Dobra.
- To się nazywa pomoc. - Miły jest.
- Bardzo. - Tak.
- Lekko. Udało się. - Brawo.
Uderzysz białą tak, żeby ta wpadła?
- Brawo. - Dasz radę.
Co za siła!
Musisz próbować, nawet nie mając nadziei.
Jest jak trener!
Zabrzmiał tak.
- Główny trener. - Rany.
Mają problem.
Co teraz? Uderzyć żółtą?
- Dobry plan? - Dobry.
- To przejdę tutaj… - Ale…
To było coś.
Jestem niezła w manualnych czynnościach.
- Jasne. - Mam delikatną rękę.
Tak?
A nie?
Delikatny dotyk tancerki. No nie?
Cicho tam.
Próbujemy się skupić.
Rób, co chcesz.
Jest niesamowita.
- Panuję nad uderzeniami. - Zostały trzy.
To było coś.
Uderzyć mocno?
Skup się na tej stronie.
Dobrze.
Dobrze!
Jun-seo myśli, że jest na turnieju?
Rany.
Waleczny jest.
Jak mogą być tak różni?
Jaki jest wynik?
Chcę wygrać.
Wygrywamy.
Totalnie wygrywamy.
- Tak, bo… - Serio?
Muszę chociaż w tym pokonać Jun-seo.
Dajmy z siebie wszystko i wygrajmy.
Zużyłem już całe szczęście na dziś.
Dobra.
Ale już niewiele zostało.
Tylko połówki…
W drużynie chcę wygrać jeszcze bardziej.
- Tak. - Powodzenia.
Dajmy z siebie wszystko.
Przegrani napiszą swoje imiona tyłkiem.
Ty, trochę krzywo.
Znowu mówi „ty”.
Ale przecież…
Miał przestać, a ciągle tak mówi.
To faktycznie słabe.
Czemu nie przestanie?
- To wkurzające. - Da-hee jest zła.
Jest załamana.
Znowu do tego wraca.
On po prostu ma taki styl.
Możesz najpierw powiedzieć, co zrobisz?
Dawaj, to nasza szansa.
To trudne uderzenie.
Dasz radę, dobra jesteś.
- Nie… - Spokojnie.
- Trudno dosięgnąć. - Tak?
- Weź mostek. - Co?
- Nie chcę go na koniec. - Ona też używała.
Dobra.
Chcesz pisać imię tyłkiem?
Dobra.
Mówiłaś, że nie chcesz…
Ty, najpierw pomyśl.
- Bez fuszerki. - Nie mów „ty”.
- Dobrze, Si-an. - Po imieniu.
Przesuń się trochę tam.
Kłócą się.
Walczcie.
Wykorzystajmy to.
Nieźle.
Wytrawni gracze.
Dobra gra.
Fajnie było.
- Gdzie napiszecie imiona? - Dobra gra.
- Tak. - Dobra.
Dobra jesteś.
Nie najgorsza.
Znowu to samo.
Si-an jest zazdrosna o to, jak on ją traktuje.
Masakra.
Jak to jest być drugim?
Obojętnie. Liczą się prawdziwe gry.
Właśnie.
Było fajnie i inaczej.
- We czwórkę. - Spać mi się chciało.
Ale się obudziłam.
- Bo krew ci się zagotowała? - No.
Ciśnienie skoczyło.
Ale było fajnie.
Mamy podobny poziom.
- Owszem. - Tak.
- Dobre były, nie? - Tak.
- Co z nią? - Skąd jest tak dobra?
Mam delikatny dotyk i panuję nad nim.
Moja Umpa Lumpa.
You-jin jest niemożliwa.
Jesteś świetna.
Dzięki.
Ale dobre.
Wyglądasz na niezadowoloną.
Nie.
Nie lubię przegrywać.
No weź.
Rany.
Ostatni toast.
Ostatni raz.
- Pa. - Zdrowie.
- Bawcie się dobrze. - Tak.
Czemu się żegnamy?
Czułam się wtedy nieco zraniona przez Jun-seo.
Może przez to
jeszcze bardziej zaczęłam dostrzegać zachowanie Jeong-su.
Zaczęłam też wracać myślami do pierwszej randki w Raju,
na której byłam z Jeong-su.
I pojawiły się wątpliwości.
- Podobało ci się? - Tak.
To dobrze.
- A tobie? - Tak.
Było fajnie.
Raj to naprawdę
ważne miejsce.
Raj?
Tak, bardzo ważne.
- Tak? - Mega.
Kluczowe.
- To znaczące słowa. - Wraca do tego.
Co miała na myśli, mówiąc, że Raj to ważne miejsce?
To sygnał dla Jun-seo.
Chodzi jej o to,
że lepiej zrozumiała tam swoje uczucia.
Coś takiego.
Mówiąc to,
daje mu też znak, żeby się bardziej starał.
- Aż tak? - „Możesz to jeszcze uratować”.
„Nie jest za późno”.
Ale on chyba tego nie zrozumiał.
W tym problem.
Gdy ci na kimś zależy, musisz się chociaż starać.
Kilka razy mu mówiła.
- Tak. - Ale to…
- Taki już jest. - Traktuje ją z góry?
- To nie tak. - Chodziło mi…
- Tak już ma. - Ale ten jego ton…
Żył tak przez 30 lat.
- I chciał wygrać. - Nie 30.
Jest taki od 20 lat.
Czyli do siebie nie pasują i powinni to skończyć.
To było ostre.
- Czemu? - Wszyscy…
Wiadomo, jak to się skończy.
Nie pasują do siebie.
- To koniec. - „Spróbuję się zmienić”.
Takiej maniery nie da się zmienić.
- Co go tak popierasz? - Jesteś nim?
To mnie boli.
„Mam tak od 28 lat, nic nie poradzę”.
„Też tego nie chcę!”
- Ile potrzeba mu czasu? - Trochę. Minimum trzy miesiące.
Byłoby lepiej, gdyby poprosił ją o cierpliwość.
Ale tego nie zrobił.
- „Już taki jestem”. - Nie ustępuje, fakt.
W dodatku byli na podwójnej randce.
Żadna kobieta nie chce być nazywana „ty”.
A druga para była słodka.
Tak, to był kontrast.
Dlatego podwójne randki to zło.
Ta przeklęta randka…
Myślę, że ta randka będzie przełomowa.
Tak, była ważna.
RAJ KIM TE-HWAN I BAE JI-YEON
Mamy całkowitą prywatność.
Wejdziemy do wody?
Fajna ta woda.
Tak? Akurat?
Super.
- Super? - Tak.
Ekstra.
Uroczo wyglądasz w wodzie.
- Serio? - Tak.
Jak piesek.
Stopy też się fajnie moczy.
Jasne.
Podoba mi się.
- Tak? - Tak.
Zazwyczaj było odwrotnie.
On nie chce wejść.
Ji-yeon jest bardziej chętna.
Pytałeś mnie wcześniej o moje marzenie.
O czym ty marzysz?
W mojej obecnej pracy
próbuję wpłynąć na kulturę.
Chcę stać się kimś,
kto rozwija kulturę
i robi z niej coś wielkiego.
Chcę, żeby wszyscy wiedzieli, że to ja się do tego przyczyniłem.
Chcę być szanowany przez fanów tej kultury.
To moje marzenie.
Ambitne marzenie.
Chce się zapisać w historii.
Tak!
Nie zgadłbym, że ma takie marzenie.
Ludzie w Korei
często nie mają szansy odkryć tego, co naprawdę lubią.
To wielka szkoda.
Ale coraz więcej ludzi zaczyna odkrywać swój własny gust.
Dlatego…
Te-hwan lubi mówić o swojej pracy.
Lubi mówić o tym, co robi.
Często mówi tylko o sobie.
Rozmowa powinna być dwustronna. Obie osoby zadają pytania.
Zawsze staram się pokazywać ludziom dobrą muzykę.
Non stop gada tylko o sobie.
Więc zaczęło mnie to męczyć i odpowiadałam półsłówkami.
Chcę być znany tylko wśród osób, które interesują się tematem
i mają pojęcie o tej muzyce.
Tego bym chciał.
To moje marzenie, tak pokrótce.
To było pokrótce?
Nie wiedziałam, że on ma o sobie takie mniemanie.
Jest jedyny w swoim rodzaju.
A czego chcesz w życiu osobistym?
Nie jestem typem osoby, która chce być sama…
Ale chyba mam do tego skłonności.
Chcę żyć otoczony kulturą, którą kocham.
Brzmi, jakby chciał zostać prezydentem kultury.
- Ministrem. - Prezydentem.
Ministrem kultury.
Chcę żyć otoczony kulturą, którą kocham.
I przyjaciółmi, których kocham.
Chcę być po prostu szczęśliwy.
To najważniejsze.
Chcę mieć szczęśliwe życie.
Rozumiem.
Gdy ktoś ci się podoba, chyba nie mówisz, że chcesz być sam?
Nie mówię, że chcę wyjść za Te-hwana.
Ale rzecz w tym,
że ja mu powiedziałam, że chcę mieć szczęśliwą rodzinę.
O czym marzysz?
- No tak, pytałeś o to. - Tak.
Chcę być dobrą żoną.
I dobrą matką dla swoich dzieci.
To moje marzenie.
To trudne zadanie.
Owszem.
Mówiłam mu, że chcę wyjść za mąż i założyć rodzinę.
Gdy o tym myślę,
już wczoraj czułam się zdezorientowana.
Gdy szliśmy gdzieś razem,
szedł z przodu i mnie ignorował.
Teraz już załapałem.
- Wiem, co robić. - Tak?
Na łyżwach też niezbyt zwracał na mnie uwagę
i jeździł sobie sam.
To się kryło pod tą piękną sceną?
Tak?
On tylko sobie jeździł.
WCZEŚNIEJ TEGO RANKA
Jedzenie całkiem cię pochłania.
Trzeba jeść zdrowo.
Jasne.
TEGO WIECZORA
Chcesz mnie o coś spytać?
- Jak coś wymyślę. - Co?
Spytam, gdy wymyślę pytanie.
„Spytam, gdy wymyślę”?
Większość facetów jest bezpośrednia…
- Ale to… - Ale nie aż tak.
Owszem.
- Jak coś wymyślę. - Co?
Spytam, gdy wymyślę pytanie.
Gdy nagle o coś pytasz…
Jasne.
Nie umiem nic wymyślić.
Nie wiem, czy jest mną zainteresowany.
Mówi, że mnie lubi tak bardzo,
ale ja czuję, że tylko trochę.
To nie wydaje się szczere.
Jestem trochę zdezorientowana.
Miała szósty zmysł.
Tak.
Dlatego nie chciała lecieć.
Szczerze mu mówiła, żeby wybrał kogoś innego.
Chciała zostać i wszystko przemyśleć.
I mogłaby poznać innych.
A on tego nie odczytał, więc i tak ją zaprosił.
A gdyby mu zależało,
nie mówiłby, że spyta ją o coś, gdy wymyśli pytanie.
W życiu.
Chciałby wiedzieć wszystko.
Nawet jak nie masz pomysłu,
to tak nie powiesz.
Można coś wymyślić.
- „Wszystko mnie interesuje”. - „Twój ulubiony kolor?”
„Mam mnóstwo pytań”.
„Od czego zacząć?”
Kupiłby tym sobie czas.
Te-hwan ma swoje zasady i osobowość.
Jest utwierdzony w swoich zwyczajach,
w tym, co robi i mówi.
No i jeszcze…
- Powinien wejść z nią do basenu. - Tak.
W ogóle nie wszedł?
- Nie chciał wejść. - Później też nie?
Nie chciał się zmoczyć.
Wyszedł na upartego.
Jednak tak częste pobyty w Raju nie są dobre.
Chyba nie.
Może i nie,
ale przynajmniej lepiej się poznali.
- Owszem. - Tak.
Wszystkie trzy pary się sypią.
- Tak. - Owszem.
To nie był rajski pobyt.
Wszyscy są przybici.
No.
Co z tobą?
Ze mną? Za długo jestem w Piekle.
- Nie pamiętam już nic innego. - Może jutro.
- Raczej nie polecę. - Czemu?
Pomożemy ci.
- Z czym? - Że co?
Daj spokój!
- Ale… - Daj spokój!
A ten się śmieje.
- Ona sobie sama poradzi. - Tak?
Dam sobie radę.
Tak? Pewnie jutro polecisz.
Nie zostawaj tu.
Zadbam o to.
Możesz być bardziej stanowcza.
Ale chyba nie możemy mówić, kogo wybraliśmy?
Jeśli chcesz, to możesz.
Ale możesz zachować to w tajemnicy.
Uważałam, bo myślałam, że nie wolno mówić.
Nie musisz uważać.
Śmiało.
- Co? - Kogo…
Kogo wybrałam?
Kto cię interesuje?
Jong-hoon.
Co?
To niespodzianka.
- Jak to? - Hye-jin, co jest?
- Idealny moment. - Tak.
Teraz też wybrałam Jong-hoona.
- Rany. - Serio?
Nie wiedziałeś?
- Tym razem? Czy wcześniej też? - Nieźle!
Niezła jest.
Zamienimy się miejscami?
Będę nadal wybierać Jong-hoona.
- Aż mnie mdli od słodyczy! - Co?
- Dobrze, że spytałem. - Co?
- Mówię poważnie. - Nie wiedziałem.
Brawo, Hye-jin.
- To było super. - Jest pewna.
Nie wiedziałem.
Czemu nie wiedziałeś?
Z mojej winy.
- Czemu? - Nie wyraziłam tego.
Ale czułam to od niego.
Z początku był dla mnie bardzo miły.
- Cieszyłam się. - Ona się jąka.
Bo się krępuję.
Robili sobie razem dużo zdjęć.
No to idę pogadać z Hye-jin.
Szybko poszło.
- Tak nagła decyzja… - Super.
- Fajnie. - Cieszę się!
- Rany. - Fajnie.
Hye-jin jest szczera.
Ucieszyłem się,
gdy powiedziałaś, że mnie lubisz.
Zawsze, gdy cię widzę,
wyglądasz ślicznie.
Jest w tobie coś urzekającego.
Poważnie?
Bo zwykle wierzę ludziom.
Więc bądź szczery.
- Jestem. - I nie bądź jak Jeong-su.
A jaki jest?
Nieważne.
Dobra.
Nie umiałem tego wcześniej powiedzieć, ale miałaś dziś taki cienki szaliczek.
Szaliczek?
Owinięty wokół szyi.
Ładnie w tym wyglądałaś.
- Tak? - Bardzo.
I wczoraj w żółtym.
Więc…
Chwalenie stroju to niby nic wielkiego.
Ale nawet to mi trudno z siebie wydusić.
Bo nie miałem odwagi do ciebie zagadać.
Rozumiem. To ja zacznę rozmowę.
- Już nie musisz, dam radę. - Tak?
Od teraz ja przejmę inicjatywę.
Jutro chcę…
lecieć z tobą do Raju.
- Ze mną? - Tak.
Rany.
To znów napiszę twoje imię.
„Jong-hoon”.
Zróbmy zdjęcie na pamiątkę i pora spać.
Dobra?
Wyciągnę rękę jak najdalej.
Dobra.
Fajne.
- Tak nagle. - Super.
Nie spodziewałam się tego w Piekle.
Po tym, co działo się w Raju,
humor nam nie dopisywał.
Ale Hye-jin była super.
Owszem.
To prawda.
Pasują do siebie.
Coś z tego będzie.
Polecą razem do Raju.
Chcecie z kimś porozmawiać?
Mamy teraz wolny czas, więc możemy.
Ja chcę porozmawiać.
Z kim?
- Z Dong-ho. - Śmiało.
Idźcie. My zostaniemy.
Potem pójdę odpocząć.
Nie pogadasz z nami?
Pogadam. Tylko nałożę balsam do ust.
Kobiety biorą inicjatywę.
A-rin nie jest zadowolona.
Chcę się przejść.
- Dobra? - Lubisz spacery?
A ty, A-rin?
- Masz dużo myśli? - Jestem ciekawa.
No cóż…
Może się mylę,
ale myślałam, że mnie upewniał.
Mieszkam z Hae-lin i You-jin, więc…
Dlatego w waszym pokoju jest cicho?
Nie mogę pogadać.
A chciałabym omówić, co się działo i co czuję.
Ale z nimi nie mogę.
- Chodź do nas. - Racja.
Więc nie wiem, co się dzieje.
Po powrocie nie gadałam z Dong-ho.
Pogadaj z nim potem.
Jestem pewna, że wcześniej z nim rozmawiała.
Nie wiem, czy on ją odrzucił, a ona nadal walczy,
czy dał jej szansę.
Jestem ciekawa.
Wczoraj wróciliśmy z Raju.
Tam się traci poczucie czasu.
Piliśmy wczoraj razem kawę.
Wczoraj rano.
- Tak. - Dziś też piłeś?
- Tak. - Zazdroszczę.
Masz ochotę?
Masakryczną.
To był fajny czas.
Jak to był?
Bo był. Ale teraz jest jeszcze fajniej.
Jeśli jutro kobiety zagrają o pobyt w Raju,
chciałbyś zostać porwany?
- I tak to zrobię. - Jasne.
Tak będzie.
Wygram za wszelką cenę.
Co?
Nakręciłaś się.
Bo muszę jutro lecieć do Raju.
Leć ze mną.
Lećmy razem.
Znowu się tak uśmiechasz.
Jak?
Znowu.
Po prostu mi głupio.
Uśmiechanie się mnie krępuje.
Dziwnie się czuję z uśmiechem.
To…
Posypał się.
Uśmiecha się tak tylko przy Hae-lin.
- Dong-ho. - Tak?
- Nie mówiłam ci, co? - O czym?
Gdy wspomniałam o moim ideale…
Nie mówiłam o policzkach, nie?
- Nie. - Nie wiem czemu.
Lubię, gdy facet się rumieni ze wstydu.
To lubię.
A ty tak masz.
Nie wstydzę się…
A denerwujesz?
Nigdy wcześniej nie poznałem kogoś takiego jak ty.
Kogoś tak bezpośredniego w wyrażaniu swoich uczuć.
Chcę, by kobiety jutro wybierały.
Dam ci spać w dużym łóżku.
Lubię się z tobą droczyć.
Ale ona go podrywa.
Podrywa?
Ja cię…
- Mocne. - Tak.
Ale Dong-ho nigdy nie wie, jak się zachować.
No.
To rozbawia Hae-lin.
Droczy się z nim.
To jak historia z komiksu.
Wstydliwy główny bohater.
Poznaje wesołą dziewczynę.
- Jest urocza… - Popularna uczennica.
- Tak. - A potem…
- Zagaduje do niego! - Tak.
- Kojarzycie? - Widzę to.
On podświadomie się ku niej skłania.
- Rany. - No.
Długo rozmawiają.
- Ciekawe. - Hae-lin i Dong-ho?
Pewnie wcześniej też gadali.
Rozmawiali.
Rozmawiali?
Widziałam ich wcześniej.
Rozmawiali we dwoje.
To dla mnie ważne.
Bo oboje pracujemy
w tym samym miejscu.
- Co? - Owszem.
Jesteśmy sąsiadami.
Rodzice są z jednego miasta.
Co?
I urodziliśmy się w tym samym miesiącu.
- Przeznaczenie. - Dużo was łączy.
Dlatego byłam w szoku.
To ekscytujące.
Że tyle nas łączy.
To przeznaczenie?
Tak było.
To wszystko dużo zmienia.
Może dlatego bardziej mi na nim zależy.
Wrócili chyba do środka.
Nie.
Nadal siedzą.
Rób, co chcesz. Ja idę po wodę.
Wrócili.
Hej.
Fajna rozmowa?
Nie było was ze trzy godziny.
- Serio? - Już prawie świt.
Która godzina?
Nie bądź wredna.
Piliście coś?
Nie, mam suche oczy.
Serio?
Myślałam, że już wschód.
Prawie poszłam spać.
Boję się ciebie.
Zmęczona jestem. Miałam już iść spać.
Jasne.
Nie mogliśmy się umyć.
Spałeś dwie godziny, a i tak poszedłeś gadać.
No nieźle.
Dzieje się w Piekle.
Porozmawiajcie.
Czekaliśmy na was i nie mogliśmy iść się umyć.
Jesteś zmęczony, możemy później.
Chodźmy.
Tylko kichnę…
To znaczy, że chce spać.
- Zimno mu. - Ale kichnął.
- Zimno ci. - Nie.
Wczoraj aż się trząsł.
Serio?
Chodźmy. I tak nie mam dużo do powiedzenia.
Chodźmy.
Czekaj.
Chodźmy.
Możemy pogadać jutro.
Nie jestem zmęczony.
- Byłeś zmęczony i ziewałeś. - Nie…
„Idziemy spać?”
Szybko pogadamy i do spania.
Cóż…
- Wcześniej też gadaliście? - Tak.
A potem znowu. I długo wam zeszło.
Chciałam poczekać, żeby się dowiedzieć, o czym gadaliście.
Chciała po prostu porozmawiać.
Wysłuchałem jej.
Głównie ja słuchałem jej.
Cały czas.
Jasne.
Byłam ciekawa.
To była wymówka, żeby z tobą pogadać.
No i po waszej walce…
Nie gadaliśmy od powrotu z Raju.
Fakt.
Myślałem, że dziś będzie na to czas.
- Ale cię zgarnęły. - Owszem.
Rozmawialiśmy tu i przyszła You-jin.
Chciała później porozmawiać.
A więc to tak.
Nie chcę wiedzieć, o czym gadaliście.
Po prostu…
Wiedz, że nadal mi na tobie zależy.
Nie muszę wiedzieć, o czym gadaliście.
Bo my wcześniej
też rozmawialiśmy,
w Raju i tutaj.
To tyle.
Skończyłam.
Co?
Idziemy spać?
Nie, zostańmy tu jeszcze chwilę.
Serio?
Przecież mówię ci, że chcę.
Jasne.
- Wierzysz mi? - Tak.
- Nie chcę nieporozumień. - Śpiąca jestem.
- To przez zmęczenie? - Tak.
Chodźmy.
Prawie nie spaliśmy.
Nie wiem, co z nimi.
Coś mi nie gra.
Trójkąt miłosny Kook Dong-ho.
Po dzisiejszej rozmowie…
- Z Hae-lin? - Nie ma wątpliwości.
Zdecydowanie najbardziej lubi Hae-lin.
Ale A-rin o tym wspomniała.
Uznaliśmy, że była zbyt pasywna.
Ale gdy rozmawiali,
powiedziała, że ją zapewniał,
więc mimo braku rozmowy powinno być dobrze.
Myślę, że tak uznała.
To by znaczyło, że spoczęła na laurach.
Dong-ho pewnie nigdy nie doświadczył czegoś takiego.
Nie okaże swoich uczuć wprost.
Nawet jeśli lubi Hae-lin.
RAJ YUK JUN-SEO I LEE SI-AN
Ale tu fajnie. Ekstra.
Prawdziwy Raj.
Co nie?
No nie?
Odwróciła głowę.
Przez ten jego ton.
Nie mów tak do niej.
Zmęczyliśmy się.
Chcesz iść się umyć?
Nie, najpierw pogadajmy.
Chcesz pogadać?
Czy po prysznicu?
Tak będzie lepiej.
Jak ci się podoba drugi dzień w Raju?
- Drugi dzień? - Tak.
Ty, śpisz?
„Ty, śpisz?”
Masakra.
Serio?
Nie wierzę.
A jeśli serio zasnął?
To byłby koniec.
Na bank.
Zasnął?
Śpisz?
Napisy: Małgorzata Fularczyk