NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 9
Tato.
Tak naprawdę ja...
Tato...
Ja...
Gdzie Jun-hui?
Co?
Głupia gąsko.
Dlaczego tak trudno ci się
do tego przyznać? Głuptas z ciebie.
Wiedziałeś?
Wiedziałeś o tym?
Sądziłem, że jesteś dorosła.
Wszystko w porządku?
Bardzo się martwię.
Mam tam przyjść?
Chyba nie płaczesz, co?
Co?
Gdzie jesteś, Gyeong-seon?
W domu.
Wychodzisz gdzieś dzisiaj?
Tak, a co?
Jestem w biurze.
Nie mówiłem, że wychodzę. Myślałaś, że wciąż jestem w domu?
Halo?
Nie pójdę do twojego mieszkania, jasne?
Czemu tak dziwnie mówisz?
Rozłącz się. Muszę iść.
Dobrze.
Pamiętasz, jak wróciłeś taki zły i szybko wyszedłeś?
Poszłam do ciebie po piwo.
Ktoś pukał, więc wyjrzałam, a tam stała Jin-a.
Przyszła do mnie?
Nie mogła mnie znaleźć. Myślała, że jestem z tobą.
Skręć w prawo!
No tak.
Gdzie ty masz głowę?
Coś się stało, prawda?
O co chodzi? O pracę?
O przyjaciół?
To nic takiego.
Mnie nie oszukasz.
O co chodzi?
- Co się dzieje? - Mówię, że nic.
Przy okazji, wyjeżdżałeś ostatnio z Seulu?
Znalazłam w aucie paragon.
Z Myeoncheon, to po drodze do Dangjin.
Z dnia, w którym Jin-a pojechała tam do pracy.
Zawiozłem ją.
Naprawdę? Dlaczego?
Nie mogłem się skupić na pracy, więc chciałem wyjechać na jeden dzień,
a słyszałem, że się tam wybierała.
Dlaczego żadne z was o tym nie wspomniało?
To nie było ważne.
Nie żartuję.
Mam już jednego kandydata.
To jeden z moich klientów.
Ile możesz wiedzieć o swoich klientach?
Chcesz ją ustawić z pierwszym lepszym?
Skąd. Ten przychodzi do lokalu już od jakiegoś czasu.
Ma dobrą pracę.
I to jest najważniejsze?
Więc ja też się nadam.
Nie jesteś mężczyzną.
A kim, kobietą?
Gdzie oni są?
Rety, co tu się dzieje?
Kazałam mu wyjść, ale nie posłuchał.
- Posłuchaj jej, proszę. - No właśnie.
- Kiedy w końcu dorośniesz? - Dokładnie.
Głodna jestem. Chodźmy jeść.
Ktoś cię goni?
Co robisz w moim mieszkaniu?
Twoim?
Co twoje, to moje.
Jestem zmęczony. Idź już.
Tylko dopiję piwo. Puść.
Weź je do siebie.
I to też. Wypij i idź spać.
Nie, dokończę tylko to.
Idź.
A nie mogę iść, jak to skończę?
Proszę, braciszku.
Niech ci będzie.
Nie wiem, o co się złościsz, ale nie odgrywaj się na mnie.
Jutro ci pokażę!
Jak mogli...
Dzień dobry, pani Kim.
Słucham?
Gdzie?
Proszę jego też zbadać.
Jest dla mnie jak syn.
Najstarszym synem jestem ja.
Oczywiście.
Jest nieco osłabiony.
Naprawdę?
Spadła mu odporność.
On nawet często się nie przeziębia.
To zabawne.
Co jest zabawne?
Jun-hui, za często pracujesz po nocach.
To cię wykańcza.
Wszyscy pracują tyle samo.
Mam mu przepisać jakieś ziołowe leki?
Poproszę. Tak jak przepisał pan jemu...
Nie trzeba, dobrze się czuję. Wcale nie są mi potrzebne.
- O rety. - Nie, dziękuję.
Jun-hui, przynajmniej zjedz trochę więcej.
Dlaczego nie chcesz leków?
Poprawią ci odporność.
Jestem zdrowy. Nie to co Seung-ho.
A co ze mną nie tak?
Nie wiesz?
Zawsze chorujesz w zimie.
Jesteś słabszy nawet od siostry.
Bo Jin-a jest zadziorna.
Nie mów tak.
Nie powinno się tak mówić o kobietach.
Obaj powinniście znaleźć sobie dziewczyny,
które są ciche i spokojne.
Daleko nie musicie szukać.
Mówię o kimś w typie matki Jun-huiego.
Tylko nie wdaj się w ojca
- i nie ożeń z jakąś... - Mamo.
No co? Mówię tak tylko między nami.
Jun-hui,
musisz się ożenić z miłą kobietą,
mieć dzieci i być szczęśliwym.
Tylko tak będę mogła spotkać się z twoją mamą w niebie.
Rozumiesz, o czym mówię?
Oczywiście.
O rety.
Co to było?
Przepraszam, zakładałem nogę na nogę.
Boże!
Przepraszam.
- Jedz, Jun-hui. - Dobrze.
Nie waż się.
- Przepraszam, tato. - Pij, póki ciepła.
Musi cię już mdlić od tego płaczu.
Dobrze.
Chcesz, żebym powiedział mamie?
Powiesz jej sama?
Muszę.
Czy mógłbym...
porozmawiać z Jun-huim?
Jeśli nie chcesz...
Nie chodzi o to, że nie chcę.
Co znowu?
Możesz z nim porozmawiać, ale...
Nie mam nic przeciwko, ale...
Proszę, nie krzycz na niego.
Rany.
Dobrze?
Tak bardzo go lubisz?
Tak.
- Dziękujemy. - Do widzenia.
Jun-hui, wpadnijcie do nas wkrótce z Gyeong-seon.
- Dobrze? - Dobrze.
Świetnie, cześć.
- Do widzenia. - Pa.
- Co? - Zwykle się tak nie stresujesz.
To ty się stresowałeś. Czemu nie pozwoliłeś mi jej powiedzieć?
Powiedziałem to już Jin-ie.
Moja mama zemdleje, gdy o tym usłyszy.
- Wkrótce się przekonasz. - Wkrótce?
Nie możemy się przed nią wiecznie ukrywać. Pomożesz nam?
Chyba zwariowałeś.
Nawet o tym nie myśl.
- Do zobaczenia. Cześć. - Cześć.
Przyniosłam dwie porcje. Dokąd poszła Jin-a?
Kto?
- Gdzie ona jest? - Musiała się z kimś zobaczyć.
Z kim się spotyka w wolny dzień?
Można by pomyśleć, że to randka.
- Dostanę coli? - Jasne.
Powinnam wkroczyć do akcji.
Moja znajoma chce przedstawić Jin-ę jednemu mężczyźnie.
- O rety. - Daj spokój.
Boże, jedzcie.
Nie śmiej się.
Dobrze.
Mam aż tak spuchnięte oczy?
Tak.
To wszystko przez ciebie.
Dałaś radę. Jestem dumny.
Nie są aż tak spuchnięte.
Nieważne.
Dlaczego płakałaś?
Próbowałam się powstrzymać.
Ale to nic nie dało...
Nie wiem.
Chciałem tam z tobą być.
Nic się nie stało.
Mogłam porozmawiać z tatą.
Musiałam zrobić to sama.
Powiem Gyeong-seon.
To ja powinnam to zrobić.
W końcu to Gyeong-seon.
Na kogo wtedy wyjdę?
Na tchórza.
Nieprawda.
Nieważne, co inni myślą. Ważne, jak my myślimy.
- Co? - Zawsze byłaś taka pewna siebie?
Znowu się zakochujesz?
Zakochałem się już dawno temu.
Poradziłaś sobie.
I dziękuję.
Nie zrobiłam nic poza płakaniem.
Hej, Gyeong-seon.
Śpisz?
WZIĘŁAM SAMOCHÓD
Kim jest twój chłopak?
Nawet pan Kong o nim słyszał. Czemu tylko ja o tym nie wiem?
Nie jesteś ostatnia.
A pan Kong nie zna szczegółów.
Mam rozumieć, że mi nie powiesz?
Poważnie?
Nie masz nic innego do roboty?
Pani Seo odwołała spotkanie.
Gyeong-seon? Przez jakiś problem w lokalu?
Gdyby o to chodziło, zadzwoniłaby.
To chyba przez coś osobistego.
Naprawdę? Ciekawe, o co chodzi.
Ona rzadko odwołuje spotkania.
Nie zmieniaj tematu i powiedz mi.
Przestań ciągle o to pytać.
Przyszła twoja najlepsza kumpelka.
Se-yeong, ty też tutaj?
A co? Chyba nie cieszy cię mój widok.
Widziałyśmy się rano w biurze.
Czemu jest taka zła?
Wiesz, z kim spotyka się Jin-a, prawda?
Mówię poważnie, daj spokój.
- No weź. Kto to? - Podać ci coś do picia?
Seo Jun-hui.
Co?
Dzień dobry.
Przepraszam, że tak nagle,
ale czy mogę o coś zapytać?
Jesteś dość blisko z panią Yoon.
Słyszałeś coś o jej chłopaku?
- Czemu pytasz? - Musiałeś coś słyszeć.
Czyli naprawdę kogoś ma.
Wiesz może, kto to jest?
Kto to?
- To ja. - To ty co?
Ten chłopak to ja.
Dlaczego?
- Co? - Co?
Nie bądź śmieszna.
To nie tak, że ukradła ci chłopaka.
Nie powiedziałam tego!
To coś się tak najeżyła?
Chyba już wystarczy.
Flirtował ze mną!
Kiedy?
- To po co zabrał mnie do klubu? - Wszystkie poszłyśmy.
Czy to znaczy, że flirtował też ze mną i z Ye-eun?
Boże.
I tak powinnaś mnie przeprosić.
Ale ona jest śmieszna, rety.
Specjalnie chciałaś ją wkurzyć?
- Co takiego zrobiłam? - Przepuść mnie.
Se-yeong.
Nie chcę nieszczerych przeprosin.
Mogę przeprosić za to,
że nie powiedziałam ci wcześniej.
Nie chodzi o to, że jestem ładniejsza ani w jakikolwiek sposób lepsza,
więc nie obrażaj się.
Nie jestem taka małostkowa.
Więc, proszę, nie utrudniaj mi tego.
Gyeong-seon też jeszcze nie wie.
Wkrótce jej powiem,
ale na razie udawaj, że nic nie wiesz.
Czy jego rodzice wiedzą?
Mówiłam ci, że są strasznie wybredni.
Dziękuję za troskę.
Rodzice nie są jedynym problemem.
Jego siostra też ma wysokie wymagania.
Nieważne. Powodzenia.
Cześć.
Mamo, wiem, że martwisz się o to, jak traktuję twojego syna.
Ale czy możesz pomyśleć o tym, jak ja się czuję?
TU LEŻY JEONG IN-HYE
Co zrobisz, jeśli urządzę mu wielką awanturę?
Mamo.
Nie utrudniaj niczego Jun-huiemu.
Nie mogę patrzeć, jak cierpi.
TRZY NIEODEBRANE POŁĄCZENIA OD: JUN-HUI
- Co? - Czemu nie odebrałaś wcześniej?
Gdzie jesteś?
W kawiarni, a gdzie mam być?
Tak.
Oczywiście, że jestem w pracy.
Tak.
Ja jestem w kawiarni.
Racja.
Porozmawiamy później.
Właśnie myślałem o tym, jak ładnie pani ostatnio wygląda.
To dlatego, że ma pani chłopaka?
Proszę bardzo.
Wie pani,
słyszałem, że doszło do...
Jakby to ująć?
Że doszło do pewnego nieporozumienia.
Zrobił to, bo bardzo mu na pani zależy.
Nie miał innych intencji.
Nawet ja traktuję panią jak siostrę i...
Jakby to powiedzieć?
Troszczę się o panią.
Próbuję o panią dbać.
Nie miałam pojęcia, że ma pan do mnie taki stosunek.
Chcę tylko, żeby pani wiedziała.
Zawsze byłem dla pani miły, pani Yoon.
Rozumiem.
- Panie Nam. - Tak?
Ma pan czas dzisiaj wieczorem?
Proszę wejść.
To nic ważnego.
Zabierz za to pracownice na kolację.
Brakuje niektórych wyników ankiety. Później z nimi porozmawiam.
Może je pan zapytać wprost.
Nie chcą wypełnić ankiety, więc same też mi nie powiedzą.
Kup im coś dobrego.
Daj znać, jeśli wydasz więcej.
Mówi Jeong Yeong-in z marketingu.
Jest tam szef ochrony?
To ja, Jeong Yeong-in.
POKÓJ OCHRONY
Mówi Jeong Yeong-in.
Czy pan Choi jest nadal w biurze?
Nie miałem żadnych złych zamiarów.
Chciałem się zorientować w sytuacji.
To naprawdę wszystko.
- W jakiej sytuacji? - Cóż, słyszałem,
że wiele naszych pracownic jest zdenerwowanych
przypadkami molestowania seksualnego w pracy.
Sprawdzałem, czy to prawda.
Puszczę to płazem...
pod jednym warunkiem.
Przynieś mi dowód.
Esemesy, zapisy czatów, posty z mediów społecznościowych,
a nawet nagrania.
Wszystko, co zawiera nieodpowiednie uwagi,
jakie pracownicy firmy kierowali do pracownic.
Kino wygodniejsze od twojego domu.
Nasze kino jako pierwsze w prowincji używa najnowszej technologii
do usuwania toksycznych substancji i drobnego pyłu.
Cały seans możecie spędzić w wygodnych fotelach.
Szerokie siedzenia pozwolą wam się zrelaksować,
a odpowiednia wysokość foteli sprawi, że nic nie zasłoni wam widoku.
Wkrótce premiera waszych snów!
W sytuacji awaryjnej prosimy przestrzegać instrukcji.
Dla własnego bezpieczeństwa
zalecamy zapoznać się z rozkładem kina
i rozmieszczeniem wyjść, zwłaszcza najbliższego wyjścia ewakuacyjnego.
Strzałki wskażą państwu drogę ewakuacyjną.
W sytuacji awaryjnej proszę podążać za obsługą
i bezpiecznie opuścić budynek.
Już jesteś w domu?
Przez chwilę byłem na zewnątrz, ale szybko wróciłem do domu.
Czy coś się stało?
Mam nie pytać?
Myślę, że Gyeong-seon o nas wie.
Nie, to ja powinnam jej powiedzieć.
Musi to usłyszeć ode mnie.
Później porozmawiamy.
MOJA DRUGA POŁÓWKA, GYEONG-SEON
WYBIERANIE: MOJA DRUGA POŁÓWKA, GYEONG-SEON
- Gyeong-seon. - Nie teraz.
Zanim cokolwiek powiesz, zadam ci pytanie.
Lubicie się?
Czy tylko...
bawisz się moim bratem?
Lubię go bardziej, niż on lubi mnie.
Wiem, że nie powinnam się usprawiedliwiać.
Wiem też,
że nic, co powiem, nie sprawi, że zrozumiesz tę całą sytuację.
Pozwól, że powiem tylko tyle, Gyeong-seon.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Wiem, nie mam prawa tak mówić.
Ale taka jest prawda.
Nie mogę bez ciebie żyć. Potrzebuję cię.
A co z Jun-huim?
Nie jesteś czasem zbyt zachłanna?
Jesteś samolubna. Nie obchodzi cię,
jak to zniszczy moją relację z bratem?
Ależ obchodzi.
Więc co ty sobie myślałaś?
Jak mogłaś pozwolić, żeby to zaszło tak daleko?
Przepraszam, że nie byłam z tobą szczera od początku.
Wydaje ci się,
że kibicowałabym wam, gdybym wiedziała wcześniej?
Naprawdę uważasz, że to ma jakikolwiek sens?
Twoim zdaniem dobrze postępujesz?
Uważasz,
że nie mam wstydu?
Co?
Wiesz o mnie absolutnie wszystko.
Wychowałyśmy się razem.
Więc wiesz o moich poprzednich związkach.
Znasz także
moje największe sekrety.
To wszystko musi ci strasznie dokuczać.
Hej.
Za kogo ty mnie masz?
Naprawdę uważasz,
że mogłabym cię oceniać ze względu na twoją przeszłość?
Aż tak jestem sfrustrowana.
Nie masz zielonego pojęcia,
jak ja jestem sfrustrowana tą całą sytuacją.
Nawet nie wiem, jak udało mi się przetrwać ostatnie dni.
Byłam w szoku. Czułam się zdradzona.
Jak ty, ze wszystkich ludzi, mogłaś...
To co mam teraz zrobić?
Co chcesz, żebym zrobiła?
Mam z nim zerwać...
i zaczekać, aż przestaniesz się na mnie gniewać?
A jeśli i tak mi nie przebaczysz,
mam to po prostu zaakceptować
i zniknąć z twojego życia?
Daruj sobie sarkazm, dobrze?
Pozwól mi być urażoną.
Co zrobiłam źle?
Nie ma nic złego
w kochaniu kogoś, nie sądzisz?
To ci się nie spodoba,
ale fakt, że to twój brat,
nigdy nie sprawił, że się wahałam.
Szczerze mówiąc...
nie mogłam sobie pozwolić na przejmowanie się twoimi uczuciami.
Dlatego sprawy zaszły tak daleko.
Myślałam tylko o Jun-huim.
Nie brałam nikogo innego pod uwagę.
I dlatego tak to wyszło.
Co?
Gyeong-seon.
Nie rozłączaj się. Posłuchaj.
Wiem, że czujesz się rozczarowana i zdradzona.
Wiem, że ze wszystkich ludzi
akurat ja nie powinienem był ci tego zrobić.
Ale Gyeong-seon,
nie mogłem odrzucić Jin-y.
To ja zacząłem.
Dlatego, że się nią zainteresowałem.
Tak bardzo ją lubię.
Zrobiłem wszystko, żeby z nią być.
Przepraszam.
Bardzo mi przykro, ale...
Chociaż raz.
Zrozum mnie chociaż raz, proszę.
Wezmę wszystko na siebie.
Będziesz mogła mnie obwiniać, dopóki ci nie przejdzie.
Tylko proszę...
nie dręcz Jin-y.
Ty...
Proszę, Gyeong-seon.
Chyba zwariowałeś.
Dobrze.
Jin-a śpi u Gyeong-seon.
U Gyeong-seon?
Aleś mnie wystraszył. Co się tak denerwujesz?
No bo...
jutro musi iść do pracy.
O czym ty mówisz? Jutro jest weekend.
Ach, tak.
Jest z Gyeong-seon?
Oczywiście.
Zadzwoniła z jej komórki.
Czemu ostatnio tak bardzo się przejmujesz Jin-ą?
- Ale jestem zmęczony. - Poważnie?
Chodźmy spać.
Wyłącz światła.
Hej, uważaj!
- Przepraszam. - Na litość boską.
Naciśnij dzwonek jeszcze raz, a zadzwonię na policję.
Ale...
Gyeong-seon.
Otwórz drzwi.
Halo?
Wtedy byłam ładniejsza.
Słucham? Żartujesz sobie?
Spójrz na mnie.
Moja twarz promienieje. Jestem taka piękna!
Będę cię tłuc, aż zmądrzejesz!
Od razu mnie zabij!
- O rety. - Spójrz na to.
Ależ ten czas leci.
Tu jest mały Jun-hui.
Nawet jako dzidziuś był przystojny.
Wstydź się!
Od teraz będziesz musiała mnie taką znosić.
O rety.
- Powiedziałaś, że nas akceptujesz. - Niby kiedy? Powiedziałam, że spróbuję.
- Daj spokój. - Zaakceptuj nas!
Tak traktujesz szwagierkę?
Zaraz dam ci lekcję.
- Przepraszam. - No weź.
O matko.
Masz być dla mnie dobra.
- Kto to był? - O kurczę!
Kim oni byli?
Dziękuję, Gyeong-seon.
Zwariowałeś. Chyba ci odbiło.
- Co z tobą? - Co ze mną?
- Życie ci niemiłe? - Zaczekaj. Rety.
- Pogadajmy o tym. - Chciałbyś!
- Nigdy mnie nie słuchasz, smarkaczu. - Co? To boli.
- Naprawdę boli. Już rozumiem. - Oberwiesz...
Pojechałam zobaczyć mamę.
Czemu pojechałaś sama?
Musiałam cię trochę poobgadywać. Po co miałabym cię brać ze sobą?
Co by zrobiła, gdyby żyła?
Myślałam o tym, co by ci powiedziała.
Ale to takie oczywiste.
Powiedziałaby coś w rodzaju:
„Ojejku, gratulacje, Jun-hui.
Naprawdę lubię Jin-ę”. Od razu by tak zareagowała.
Mówi się, że rodzina jest najważniejsza.
To prawda, że Jin-a jest moją najlepszą przyjaciółką,
ale ty jesteś ważniejszy.
Nie chcę patrzeć, jak cierpisz.
Będę się starał.
To może nie wystarczyć.
Rodzice Jin-y... Rety.
Zwłaszcza jej matka...
Rozumiem, co próbujesz powiedzieć.
Postanowiłam, że was zrozumiem,
ale to nie znaczy, że wszystko będzie mi się podobać.
Jeśli coś będzie mi przeszkadzać, powiem wam o tym wprost.
Jeśli nawet na to mi nie pozwolisz, nie nazywaj się moim bratem.
Będziesz wtedy bezwstydnym draniem.
Nie zrobię tego.
To nie będzie takie proste, jak ci się wydaje.
Studiujesz inżynierię, a nie znasz się na komputerach?
Mój komputer jest w porządku, to z grą mam problem.
Przyjdź jak najszybciej.
To nie jest najlepszy pomysł.
Rany, o co się martwisz? To nie w twoim stylu.
Moich rodziców nie ma w domu.
Ale Jin-y też nie ma.
Matko.
Chyba wystarczy, co?
Przestań.
Już ruszam.
Nie spiesz się. Jeszcze się potkniesz, biegnąc.
Po co mam biec? Właśnie idę.
Tak, dobrze. Do zobaczenia za chwilę. Pa!
Nie przejmujcie się mną.
Patrz i zapamiętaj wszystko.
Niby po co?
Naprawisz wszystko, co się popsuje.
To kiedy ty niby używasz mózgu?
Wtedy, kiedy trzeba.
Używam mózgu tylko wtedy, kiedy to absolutnie konieczne.
Jesteś w domu, Seung-ho?
Tak.
O rety, ty też tu jesteś, Jun-hui.
- Dzień dobry. - Czemu już wróciłaś?
Chcieli wypić jeszcze jedną kolejkę,
więc wróciłam, bo nie chciałam znosić pijackiego szału ojca.
Jedliście już coś?
Zjadłem zupkę chińską.
Dlaczego? Powinieneś zjeść porządny posiłek.
Mogłeś odgrzać zupę i rybę...
Dobrze, dobrze.
Świetnie się składa.
Zapytam was o zdanie, zanim wróci tata.
Spójrzcie na tego faceta i powiedzcie, co myślicie.
Tutaj.
Kto to jest?
Ten dla Jin-y.
Ostatnio ci o nim mówiłam.
Moja koleżanka chce go z nią umówić.
Skończył Uniwersytet Seulski.
Co myślisz?
Widzicie,
słyszałam, że mężczyźni potrafią dobrze ocenić innych facetów.
Jun-hui, a ty co sądzisz? Wygląda ci na dobrego człowieka?
- Cóż... - Mamo, proszę.
Mówiłem, że masz tego nie robić.
Myślisz, że chcę?
Wolisz, żeby Jin-a zestarzała się w samotności?
Już wcześniej prosiłam, żebyś kogoś dla niej poszukał.
To czemu teraz narzekasz?
Nic jej o tym nie mówcie, jasne?
Potrzebujesz czegoś?
- Nie. - Jesteś głodny?
Miałam wam zanieść trochę owoców.
Cóż...
Chciałbym pani coś powiedzieć.
O co chodzi? Chcesz coś powiedzieć? Śmiało.
To musi być coś ważnego.
Tak.
To może porozmawiamy w salonie?
Jun-hui, usiądź tutaj.
O mój Boże. Co się dzieje?
Seung-ho, dlaczego Jun-hui tak się zachowuje?
Jun-hui.
- Pani Kim. - Proszę, mów.
Chodzi o to, że...
Możesz mi powiedzieć.
Co... Co się dzieje?
O to samo chciałam was zapytać.
Stwierdził, że musi mi coś powiedzieć i padł na kolana.
Boże, Jun-hui. Cokolwiek to jest, możesz mi powiedzieć.
Dlaczego zachowujesz się, jakbyś zrobił coś złego?
O co chodzi?
Co wy...
Co wy wyprawiacie?
Chwileczkę.
O nie, niemożliwe.
Czy wy...
To nie to, co myślę, prawda?
Prawda?
- Mamo. - Tak?
Przepraszam, pani Kim.
Boże, jak niby mam...
- Rety, to jest... - Mamo, wszystko dobrze?
- Nie mogę uwierzyć. - Mamo, uspokój się, dobrze?
Co?
Czy ty... Ty wiedziałeś?
Cóż... Tak.
Mój Boże!
Dla mnie Jun-hui jest tylko mężczyzną, który mi się podoba.
Chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Nie płacz.
Czy zastanawiałeś się, jak Jun-hui i ja sobie radzimy?
Nie zadawaj się więcej z Jun-huim.
Od tego zależy życie twojej córki.
Wiem, że się ze mną zgadzasz.
Prawda?
Chcę, żebyście zebrały dowody na to, że pracownice firmy
były źle traktowane.
Wszyscy będą mieli przerąbane, jeśli zacznę mówić.
Jesteś sprytna.
Czym jest miłość?
Powiedz mi, czym jest miłość.
Więc czym jest miłość? Czy ty to wiesz?
Rety. Może ty mi powiesz?
Dla ciebie mogę zrobić wszystko, Jin-o.
To co byś chciała?
Chcę ciebie.
Chcę tylko ciebie, Jun-hui.
Napisy: Magdalena Adamus