NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Otwórz drzwi.
ODCINEK 11
Do Gumi-dong?
- Tak, spieszę się. - Oczywiście.
Jak długo będziemy jechać?
- Jakieś... - Proszę jechać powoli.
- Powoli. - Słucham? Dobrze.
Co robimy?
To Gyeong-seon?
Nie, to Seung-cheol.
Przychodzi, kiedy jest pijany.
Każę mu iść do domu. Zostań tu, dobrze?
Dobrze.
Nie wychodź.
Otwórz drzwi.
Przykro mi.
W tej chwili otwieraj drzwi!
Nie mogę, przepraszam.
Każę jej iść do domu.
W tym momencie.
Więc proszę...
zostawić ją w spokoju.
Co?
„Zostawić w spokoju”?
Ty to masz tupet!
Myślisz, że ci podziękuję,
jeśli będziesz chronił moją córkę?
Odsuń się.
To niegrzecznie, ale nie mogę pani wpuścić.
To mnie powinna pani winić. To moja wina.
Proszę się wyżyć na mnie.
Będzie jej przykro, jeśli zobaczy panią w takim stanie.
Proszę tego nie robić. Nie dla mnie,
ale dla Jin-y.
Proszę odpuścić. Ten jeden raz.
Zaraz odeślę ją do domu.
Proszę.
Dobrze, że jesteś malutka.
Co się stało? Poszedł sobie?
Nie.
Przyprowadził kolegę i jest strasznie uparty.
To co zrobimy?
Kazałem mu kupić jakiś alkohol.
- Więc może dzisiaj... - Dobrze, pójdę już.
Nie mamy na to czasu.
- To jadę. - Przepraszam.
Nie musisz.
Jedź ostrożnie.
- Jak tylko dojedziesz... - Nie zadzwonię.
To chociaż napisz.
Dobrze.
Wiem, że dobrze prowadzisz, ale nie pędź.
Dobrze.
Pa.
- Napije się pani czegoś? - Niczego nie chcę.
KOCHAM CIĘ
Jun-hui.
Wiesz, jak podchodzę do ciebie i Gyeong-seon,
i jak bardzo mi na was zależy.
Wiesz to, prawda?
- Tak. - Więc jak mogłeś to zrobić?
Oczywiście...
każdy popełnia błędy.
Wszyscy błądzimy w życiu, prawda?
Nie uważam, żeby mój związek z Jin-ą był błędem.
Teraz tak myślisz.
Dlatego pozwoliłeś, żeby to zaszło tak daleko.
Ale Jun-hui,
nie komplikujcie tego tak bardzo.
Jeszcze całe życie przed wami.
Nie powinniście marnować czasu
na takie błahostki.
Wiem,
że nie podoba ci się to, co mówię.
Dobrze to wiem.
Ale co innego mogę powiedzieć w tej sytuacji?
Przecież jesteśmy jak rodzina.
Nie widzisz, jak bardzo jest to niestosowne?
Jesteśmy tylko...
parą ludzi, która się w sobie zakochała.
Proszę spróbować nas zrozumieć.
Może ty spróbujesz zrozumieć, dlaczego to mówię.
Mógłbyś to dla mnie zrobić?
Będę cię błagać na kolanach.
- Jun-hui, proszę. Błagam. - Pani Kim.
- Proszę nie... - Błagam cię.
Pani Kim.
Proszę wstać.
Zrozumiałeś, co powiedziałam?
Prawda?
Nie.
Wiem, że nie jestem idealny.
I właśnie dlatego
chcę udowodnić, że mogę być lepszy.
Nie tylko dla Jin-y, ale też dla pani i pana Yoon.
Proszę mi zaufać i dać mi szansę.
No tak.
Musiało paść na ciebie.
Powinnam być z tobą szczera.
Wiesz,
że wiele wymagam od innych, prawda?
Nie spełniasz moich wymagań.
Ludzi takich jak ja wyzywa się od snobów
i oskarża ich o to, że wykorzystują dzieci do własnych celów.
Nie obchodzi mnie to.
Dlaczego?
Bo robię to dla moich dzieci.
Każdy rodzic chce dla swoich dzieci jak najlepiej.
To jest najważniejsze.
Moim zdaniem żaden rodzic
nie obniży swoich wymagań,
chyba że nie będzie miał wyboru.
Gdyby ojciec Jin-y nie był na emeryturze,
mierzyłabym wyżej.
Naprawdę myślisz,
że mówię to, bo sądzę, że Jin-a jest mi coś winna?
Nic z tych rzeczy.
Robię to, bo chcę, żeby nie tylko Jin-a i Seung-ho,
ale nawet ich dzieci miały lepsze życie.
Do lepszego życia potrzeba władzy.
Co daje władzę w czasach kapitalizmu?
Niby skąd bierze się sukces?
Jestem jeszcze młody.
- W przyszłości... - Boże.
Jesteś na to za mądry.
Wiem, że rozumiesz wszystko, co powiedziałam.
Nikomu nie powiem, że ustąpiłeś.
Więc nie upieraj się.
Przepraszam,
ale nie porzucę Jin-y.
Bez względu na to, co pani powie.
Nie mogę z niej zrezygnować.
Nie sprawiaj mi więcej bólu. Nie utrudniaj tego.
Nie chcę tego mówić tak bardzo,
jak ty nie chcesz tego usłyszeć.
Zapomnijmy o wszystkim, co tu zaszło.
Niech będzie tak, jak dawniej.
Przykro mi.
Ale nie mogę tego zrobić.
Sprzeciwiasz mi się?
Jeśli tak pani na to patrzy, to pewnie tak jest.
Miałam o tobie zbyt wysokie mniemanie.
Myślałam, że będziesz mądrzejszy.
Przepraszam.
Ale nie mogę żyć bez Jin-y.
Czemu kłamałeś?
Czemu mnie okłamałeś? Dlaczego?
Daj spokój. Idziemy.
Tylko na tyle cię stać?
Tylko tyle potrafisz?
Jak śmiesz tak się do mnie odzywać!
Niby co takiego zrobiłam?
Powiedz, co ja takiego zrobiłam?
Wydaje ci się, że jesteś taka niewinna? Tak myślisz?
Tak!
Jesteś niemożliwa.
Co wy tutaj robiliście?
Dokładnie to, o czym myślisz.
A co? Mam opisać dokładnie?
Ty gówniarzu. Puść ją, natychmiast!
Kazałam ci ją puścić!
Przestań!
- Puszczaj! - Zostaw.
Puszczaj ją!
Przestań go bić!
- Jin-a. - Odsuń się!
Jin-a.
Nic mi nie jest. Naprawdę.
Nie kłam. To nieprawda.
Czemu zawsze mówisz, że nic ci nie jest?
Idziemy.
Nic mi się nie stało.
Mnie też.
Mogę znieść wszystko.
Pójdę już.
Jin-a pewnie już wyszła do pracy.
Mówiła, że zaczyna wcześniej?
Mówiła?
Tego dnia,
kiedy poszedłeś z nią rano ćwiczyć,
naprawdę spała w swoim pokoju?
Oczywiście.
Lepiej nie kłam.
Nie kłamię.
Zastanów się lepiej nad konsekwencjami swoich działań.
Inaczej wszystkiego pożałujesz.
Witaj, Jin-o. Minęło sporo czasu.
Prawie zapomniałem, jak wyglądasz.
Dlatego przyszłam zdać raport na temat lokalu.
Jeśli nie jest lepiej, to nawet nie masz co zaczynać.
Teraz czuję się nieswojo.
Nawet jeśli skupi się pani na pracy,
sytuacja w lokalu może się nie poprawić.
Powinna pani spędzać mniej czasu z chłopakiem.
Jeśli to przez niego tak się obijasz, zasłużyłaś na naganę.
Zaakceptuję karę, jeśli na nią zasłużyłam.
A, racja.
Podobało się panu wspólne kino z panem Kongiem?
To był film o męskiej przyjaźni.
Dlatego dałam wam bilety.
Ale zapomniałam wspomnieć, że dałam je wam obu.
Spotkaliście się w kinie?
Było... miło.
Film był... fajny.
Co za ulga.
Zazdroszczę.
- Chodźmy. - Dobrze.
O co chodzi?
Yoon Jin-a tu jest.
I co w tym takiego dziwnego?
Pan Jo wezwał ją do siebie, kiedy tylko weszła.
A jeśli coś powie?
Mówiłeś, że jesteś niewinny.
Oczywiście.
Chciałem się tylko zbliżyć do pracowników.
Dobrze to wiesz.
Albo nie?
Moja opinia nic nie znaczy.
Najważniejsze jest to, co myślą pracownice.
A co twoim zdaniem myślą?
Teraz powinieneś się martwić,
jak to wszystko przetrwać.
A jak mam przetrwać?
Co mam zrobić? Jak się z tego wyplątać?
Pan Nam?
Racja.
Jeśli obwinią któregoś dyrektora,
ukręcą łeb całej sprawie.
Wiem, że niektórym zalazł za skórę.
Bardzo dziękuję.
Później będę musiał to przejrzeć jeszcze raz.
Nie jestem w pełni usatysfakcjonowany,
ale wykonałaś dobrą robotę.
Postaram się bardziej.
Wkrótce powinnaś wrócić do biura.
Taki dobry pracownik marnuje się w kawiarni.
Dziękuję za dobre słowo.
Nie chcesz do nas wrócić?
Nie wydajesz się podekscytowana.
Ależ chcę.
Problem, z którym borykają się nasze pracownice,
jest o wiele poważniejszy,
niż mi powiedziano, prawda?
Byłam jedną z tych,
które starały się tego nie eskalować.
Więc zastanawiałam się,
co mogłam zrobić inaczej.
Dlatego w tym momencie trudno mi na ten temat coś powiedzieć.
Jednakże...
tym razem na pewno nie będę milczeć.
Słusznie. Tak właśnie trzeba.
Napij się herbaty.
Dziękuję.
„Kolor twojej szminki jest bardzo seksowny”.
„Uśmiechałaś się do mnie na karaoke?” I dodał serduszko?
Trzeba było go zwyzywać.
Dlaczego wysłałaś mu uśmieszek?
Musiałam coś wysłać, żeby się zamknął.
Boże, to obrzydliwe. Aż chce mi się rzygać.
A co to, do diabła, jest?
To ciągle się zdarza, zwłaszcza na biurowych kolacjach,
więc chyba się przyzwyczaiłem.
W pewnym momencie przestałem na to zwracać uwagę.
Dlatego nie pamiętam konkretnych sytuacji.
Więc nic nie możemy zrobić.
Ale widzisz,
trochę się o was martwię.
Słucham?
Mówi się, że jedno zgniłe jabłko
może zepsuć cały kosz owoców.
Wiem, że wy nie zrobiliście niczego złego,
ale mogą was w to wciągnąć.
Prawdę mówiąc, moim zdaniem właśnie o to najbardziej martwi się pan Jo.
- Pan Jo? - Tak.
Miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie.
Raczej nie powinno.
Gdyby was niesłusznie oskarżono,
nie mógłbym tego znieść.
W sumie to...
Co to jest?
- Nie nagrałem tego specjalnie. - Dobrze.
To było tylko dla zabawy, podczas kolacji firmowej.
Rozumiem.
Pokaż mi.
Robimy to dla ciebie.
Nie możesz tak unikać tematu.
To nie tak.
Jeśli źle to rozegramy,
to najemy się tylko wstydu.
I nie mamy gwarancji, że tamci się nie zemszczą.
A jeśli nas zwolnią?
Nawet jeśli nas nie zwolnią, to w końcu same odejdziemy,
przez to, jak inni nas oceniają.
Właśnie. Będzie nam trudno znaleźć inną pracę,
a jeśli się nam uda, pojawią się plotki.
Co powinnyśmy zrobić, Se-yeong?
Miejmy nadzieję, że będzie dobrze.
Ale to było nieszczere.
Przykro mi to mówić,
ale na szczęście ani ja, ani ty...
nie jesteśmy tutaj ofiarami.
Powinnyśmy zrozumieć ich sytuację,
ale nie możemy nikogo zmusić do mówienia.
Myślę, że trzeba im dać trochę czasu do zastanowienia.
Spotkajmy się kiedy indziej i wtedy porozmawiamy.
Porozmawiamy innym razem.
Proszę wejść.
DYREKTOR WYKONAWCZY
Proszę bardzo.
DO ZATWIERDZENIA
Boże, Jin-a...
Proszę bardzo.
Jak zwykle niczego nie znalazłam,
choć bardzo się starałam po tym, jak uraziła pani moje uczucia.
Co takiego zrobiłam?
Yoon Jin-a i Seo Jun-hui.
Przecież ich nie wyswatałam.
Też byłam zdziwiona.
Co na to pani rodzice?
Mieli być bardzo wybredni.
Ich zdaniem ona do niego pasuje?
Dla nich żadna nigdy nie będzie dość dobra.
Czyli jej nie zaakceptowali?
Niech się pani tak nie ekscytuje.
Nic z tych rzeczy.
- Smacznego. - Dziękuję.
Nie chcę.
Ugotowałem je, bo mówiłaś, że nie możesz jeść zwykłego jedzenia.
Twoi znajomi...
Niektórzy z nich wciąż pracują, prawda?
Tak.
Zapytasz ich, czy mogą pomóc Jin-ie?
Nie możemy jej zmuszać do randek.
Tego nawet rodzicom nie wolno.
Ja mówię o pracy.
A co, chce odejść z firmy?
- Zmuszę ją do tego. - O czym ty mówisz?
Musimy ich rozdzielić.
Zmuszając ją do rzucenia pracy? To twój pomysł?
Co z tobą jest nie tak?
Znalezienie pracy nie jest takie proste.
Dlatego chcę, żebyś pociągnął za kilka sznurków.
Przestań opowiadać bzdury.
Rety...
Pracowałeś przez ponad 30 lat,
a nie masz żadnych znajomości.
Gdyby udało ci się utrzymać stanowisko,
Jun-hui nie odważyłby się umówić z Jin-ą.
Jak bardzo musi nas nie szanować?
Wydaje mu się, że zasługuje na naszą córkę?
Dobrze, to moja wina. Jestem odpowiedzialny za wszystko.
To co chcesz, żebym zrobił?
Mam napisać CV i szukać pracy?
Znajdź pracę, jeśli możesz.
Nie wierzę. Jak mogłaś mi coś takiego powiedzieć?
I po co on się tak denerwuje.
Boże.
Przejrzeliśmy ich za dużo? Nie mogę wybrać jednego.
Chińczycy prosili o coś konkretnego?
Chyba nie mają nic takiego na myśli.
Musimy coś wymyślić.
Kiedy zaczniemy do nich jeździć?
Jak wszystko przygotują.
Wciąż mamy trochę czasu.
Nadal nie chcesz jechać?
Tak.
Nie jesteś ani trochę lojalny wobec firmy...
Byłem w Stanach przez trzy lata.
Muszę coś zrobić, więc pozwolę sobie już iść.
Od kiedy ma dziewczynę, zrobił się strasznie bezczelny.
- Prawda? - Tak. To strasznie irytujące.
O rety.
Hej, Jun-hui.
Nie możesz tak przeginać.
Co będzie, jak cię zwolnią?
To mnie zwolnią.
Słuchaj.
Jesteś zakochany, ale ogarnij się, dobra?
To nie takie proste.
Masz teraz czas?
A co?
Zjedzmy coś.
- Przestraszyłeś mnie. - Rety.
Ale oni są dziwni.
O nic nie pytam, bo powiesz, że z mamą poszło świetnie.
Tak naprawdę do niczego nie doszło.
Co za ulga.
Na pewno była bardzo wyrozumiała.
Nie zmuszaj się do mówienia takich rzeczy.
Możesz się wściec.
Możesz kląć na moją mamę.
Nie przeszkadza mi to.
„Czemu tak mną pogardza, skoro jej córka nie jest lepsza?”
Możesz na nią nadawać i być zły. Nic ci nie powiem.
Zniosę każde twoje słowo. Nie będę zła.
Rozczarowałaś mnie.
Dobrze wiem, jaka jesteś.
Ale specjalnie mówisz przy mnie te wszystkie złe rzeczy.
I zdajesz się być zdeterminowana, żeby zaogniać sytuację w domu.
Nie bądź taka. Dziwnie się przez to czuję.
To dlatego, że jestem zła.
Pomyśl, co czuję, kiedy robisz albo mówisz coś nieszczerze.
Mówiłem ci, że wszystko zniosę,
dopóki nie dzieje ci się krzywda.
Czyli mam nic nie robić i patrzeć, jak cierpisz?
Czemu tak to ujmujesz? Zawsze będziesz przy mnie.
W ten sposób?
Dokładnie tak.
Wciąż jesteś mną rozczarowany?
Nie. Tak cię lubię, że chyba umrę.
Nie wolno ci umrzeć bez mojego pozwolenia.
To co mi wolno?
Nic.
Nie zabieraj ręki.
Widzisz? Teraz mogę kontrolować twoje ciało.
- Rety. - Podnieś prawą nogę.
I lewą rękę.
- Spójrz na to. - Z tobą naprawdę nie wygram.
A myślałeś, że możesz?
Nie do końca.
Co?
Boisz się, że zobaczy nas ktoś, kto nie powinien o nas wiedzieć?
Wariat!
Co jest?
Jest tam ktoś, kto nie powinien o nas wiedzieć?
Czekaj.
Czemu? Chodź tutaj.
Niech ci będzie.
Niech mi będzie co?
KOLEJ MAGNETYCZNA NA LOTNISKU INCZON
Dziękuję.
Dokąd idziesz?
Idę się spotkać z Gyeong-seon.
Chodź ze mną, jeśli mi nie wierzysz.
Zażyj leki. Nie wrócę późno.
Jeśli coś zniknie, możesz mnie podejrzewać.
A weź sobie, co chcesz. Głupek.
Czyli ty chodzisz z Jin-ą, bo jesteś taki mądry?
Dlaczego z nią jesteś?
Bo jest ładna.
Rety, co za kretyn.
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Mam wrażenie, że jesteś na mnie zła.
Wiesz, że nie lubię napiętych sytuacji.
A wiem,
że mama będzie ci truć o to, że się ze mną spotykasz.
Nie będzie.
Już zawsze taka będziesz?
Nie chcę, żebyś przeze mnie dostawała burę.
Wolę siedzieć cicho.
Jakby wasza dwójka urodziła się tylko dla mnie.
W poprzednim życiu byłam chyba żołnierzem, który was uratował.
Myślę, że jesteście tutaj, żeby spłacić swój dług.
Mam ci przywalić?
Mówię szczerze.
Kto inny tak by się mną opiekował?
Zawsze radzisz sobie ze wszystkim sama.
Czy Jun-hui ma teraz ciężki okres?
On tego nie pokazuje.
Może się napijemy, przyjaciółko?
Może powinnyśmy, przyjaciółko?
- Przynieś coś. - Dobrze.
Tylko jeden drink?
Załóżmy się.
Seung-ho chce się założyć.
Jin-a, nie rób problemów i idź do domu.
Słyszałaś?
Dobrze. Nie pij za dużo.
Tylko jeden drink.
Dobrze, zadzwonię później.
Rety.
Przepraszam.
Rany, mogłem nie przychodzić. Jesteś strasznie wkurzający.
Dlatego wszyscy powinni słuchać swoich matek.
Zakazała mi się z tobą spotykać.
Zwykle się jej nie sprzeciwiasz, maminsynku.
Słuchaj.
Dam ci radę.
Każda matka na świecie uwielbia odgrywać swoją rolę.
Dlatego właśnie zostałem maminsynkiem.
Jak będę niedojrzałym smarkaczem,
będzie myśleć, że wciąż musi się mną zajmować.
Będzie mi truć, ale w środku będzie jej miło.
Więc jaka to rada?
Tak naprawdę dotyczy ona Jin-y.
Musi udawać, że potrzebuje pomocy mamy.
Niech spróbuje ją przekonać, udając niedojrzałą.
I tak jest niedojrzała.
To na pewno zadziała.
Bardzo dobrze znasz swoją matkę,
ale nic nie wiesz o Jin-ie.
W jakim sensie?
W każdym.
Nieważne.
Myślisz, że Jin-a się zmieniła?
Pewnie, że tak.
Dzisiaj jest taka przez Gyeong-seon.
Jin-a już taka jest.
Mylisz się.
Ile tak właściwie o niej wiesz?
- A ty? - Jestem jej bratem.
A ja chłopakiem.
Teraz pozujesz na bezczelnego?
Możesz mnie nazywać szwagrem.
- Ja ci dam szwagra. - Hej!
- Szwagier? - Przestań.
- Zasłużyłeś na lanie. - Przepraszam.
- Zabić cię?
To, że
Nasza przyszłość jest niepewna
Jest bardzo ekscytujące
To może przerażać
Ale właśnie tak wygląda życie
Nikt nie zna przyszłości
Czekaj, czy to nie mój brat?
To Jun-hui!
- Jun-hui! - Cześć!
To mój brat.
To mój chłopak.
Hej, jestem twoją szwagierką.
O bogini szwagierko!
O rety.
- Aż tyle wypiłyście? - Zdrowie.
Zdrowie.
Ohyda, co?
Słodka jest.
Spadaj.
Zejdź mi z oczu.
Jasne.
Idź.
Seung-ho.
Nigdy nie prosiłam cię o żadną przysługę.
Skąd ta nagła powaga?
Dobrze, będę wspierał Jun-huiego, jeśli będzie mnie potrzebował.
Nie, chodzi o Jin-ę.
Wspieraj ją.
Możesz to zrobić dla Jun-huiego.
Rozumiem, o co ci chodzi.
Pewnie już o tym myślałeś,
ale nikt nie wie...
co może im się przytrafić.
Sama
mam zamiar się upewnić, że nie stracę przyjaciółki,
choćby nie wiem co.
Tak zrobię, więc chcę, żebyś zrobił to samo.
Nie powinnaś mnie o to poprosić,
zamiast wydawać rozkazy?
Po prostu zrób, o co proszę.
Nie lubię Jun-huiego aż tak bardzo.
Nawet jeśli, bądź przy nim.
Nie szukaj innych najlepszych kumpli.
Nie zmusisz mnie do tego.
Mam własny rozum i preferencje.
Aż tak go nie cierpisz?
O rany.
Zrobisz to dla mnie, jeśli zacznę błagać na kolanach?
Seung-ho, proszę, wspieraj go.
Mówię poważnie.
Co robisz? Przestań.
- Ty mały draniu. - Co ty wyprawiasz?
Jak ci coś mówię, to masz to zrobić.
Jak śmiesz mi pyskować.
- Dobrze, przestań. - Rób, co każę.
Boże.
Tylko się nie oszukujmy.
Zdrowie.
Nie zmuszę cię do zeznawania...
ani nie będę miała ci za złe, jeśli tego nie zrobisz.
Wiedz tylko,
że nie czuję się komfortowo,
obarczając cię czymś takim.
Nazywam się Yoon Jin-a, zastępca kierownika ds. zarządzania franczyzą.
Chcę podzielić się tym, czego doświadczyłam
przez ostatnie dziesięć lat pracy jako nadzorca.
Bazuję wyłącznie na faktach
i jestem gotowa złożyć dalsze wyjaśnienia, jeśli to konieczne.
Dzień dobry.
Pewnie załatwiasz wszystkie sprawunki przez rękę mamy.
Nie wszystkie.
Kiedyś będziesz dobrą żoną.
- Wracaj bezpiecznie. - Dziękuję, do widzenia.
Pa.
Czemu aż trzy osoby nakrywają stół?
Usiądź, Seung-ho.
- Tylko skończę. - Usiądź, to mnie rozprasza.
- Jedz. - Dobrze.
To dzisiaj o 15.
Miałaś się przygotować do randki w ciemno w ten weekend.
Już wszystko załatwiłam, więc musisz iść.
- Mamo! - Cicho bądź.
Znajdę jej miłego mężczyznę. Koniec dyskusji.
Myślisz, że jesteśmy jak jacyś bogacze czy co?
Nie sądzisz, że randki w ciemno są staromodne?
Tylko bogacze traktują tak swoje dzieci.
Stul dziób, dobrze?
Jest o 15.
Dzisiaj mam plany.
Co?
Nie słyszałaś? Powiedziałam, że mam plany.
Nawet nie zaczynaj.
Mamo.
Rób, co mówię, jasne?
Nie. Nie musisz słuchać matki.
Jeśli to zrobisz, sam cię zrugam.
Co ty wyprawiasz?
I kto to mówi? Nawet nie zapytałaś, czy jest zainteresowana.
To nasza córka, ale nie możesz jej rozkazywać.
Co z tobą? Miej trochę klasy!
Coś ty powiedział?
Jak śmiesz! Jak możesz tak mówić?
Mogę mówić, co chcę!
Tato.
I ty też.
Co się nie odzywasz, skoro nie chcesz tego robić?
Przemówię jako głowa tej rodziny. Od teraz na pierwszym miejscu
stawiamy wolność każdego z nas. Jak ktoś się sprzeciwi,
to sam go wyrzucę z domu!
Tym razem przesadziłeś.
Co mnie to obchodzi, że chcesz dla niej gotować?
Czy Jin-a to moja dziewczyna?
Nie, jest tylko moja.
- Ty mały... - Nie wiem, jakie składniki kupić.
Zróbmy to razem.
Nie mogę jej nawet obgadywać, bo to moja przyjaciółka.
Czemu chcesz ją obgadywać? Jest taka urocza.
- Ty mały... - Znowu? Czekaj, ktoś do ciebie dzwoni.
Możesz odebrać.
To ważna rozmowa. Powinieneś iść do domu.
Idź.
Cześć.
Dokąd idziesz?
Muszę coś załatwić dla mamy.
Mam iść z tobą?
Nie musisz.
Kiedy wrócisz?
To nie zajmie dużo czasu.
Zjedzmy razem kolację zamiast lunchu.
W porządku, ale...
No dobrze. Zadzwoń, kiedy skończysz.
Przepraszam.
Czemu?
Bo złamałam obietnicę.
Nieprawda. Tylko to przekładamy o kilka godzin.
To nieważne.
Jesteś pewna, że możesz iść sama?
Jestem bardzo samodzielna.
Rety, ale jestem z ciebie dumny.
Zadzwonię później. Nie płacz, nawet jakbyś bardzo tęsknił.
- Przestań. - Dobrze. Zadzwoń.
Nie mogę iść z tobą na zakupy.
Muszę coś zrobić w kawiarni.
Jin-a, jesteś taką dobrą córką.
Robisz nawet to, czego nie chcesz, żeby mama się nie gniewała.
Jesteś naprawdę dorosła.
Tak, spotkaj się z tym gościem na chwilę,
żeby mama nie była zła.
To lepsze niż drzeć z nią koty. Na dłuższą metę to ci pomoże
przekonać ją...
Tato.
Wiem, że próbujesz mi pomóc,
ale w ten sposób tylko pogarszasz sytuację.
Mówiłem poważnie.
Wiem.
Dobrze to wiem.
Ale, tato, ja marzę tylko o jednym.
Nie pragnę niczyjej uwagi.
Ani w domu, ani w pracy. Nie chcę niczyjej uwagi.
Nie chcę być w centrum zainteresowania. To moje jedyne życzenie.
Spotkam się z tym facetem, ale nie robię tego dla mamy.
Ani dla ciebie.
Robię to dla Jun-huiego.
Idę tam z powodu Jun-huiego.
Pójdę już.
Muszę iść na chwilę do kawiarni.
No dobrze...
Ale dlaczego się tak ubrałaś?
Co jest nie tak z tym strojem? Zawsze tak chodzę.
Muszę coś załatwić. Później ci o tym opowiem.
Powiedz mi teraz albo będę cię śledził.
Tata tu jest.
I?
Chce mnie zobaczyć.
I co z tego?
Co? Powinnam się z nim spotkać i wysłuchać, co ma do powiedzenia.
Kogo obchodzi, co ma do powiedzenia? To nic nie zmieni.
Przynajmniej sobie ulżę i go ochrzanię.
Był dla nas okropny i mu nie odpuszczę.
Kiedyś musimy z nim porozmawiać twarzą w twarz.
Zobaczymy się później.
Jin-a.
Co ty tu robisz?
Gyeong-seon.
Jesteś tu z powodu...
Nie wierzę.
Gyeong-seon.
Możesz nie wspominać o tym Jun-huiemu?
On tak jakby już wie.
Jak to?
Seung-ho wygadał, że idę na randkę w ciemno?
Co?
Dlatego tu jesteś? Nie z powodu mojego ojca?
Naprawdę idziesz na randkę w ciemno?
Jin-a, czyś ty zwariowała?
Na rozum ci padło?
Co z Jun-huim? Tylko się nim bawiłaś?
Gyeong-seon, pozwól mi wyjaśnić. To...
Zerwij z Jun-huim.
Nie do wiary.
- Jin-a, prawda? - To, że poszła na randkę w ciemno,
oznacza, że oni cię nie szanują.
Traktują cię jak powietrze.
- Jun-hui znów wyjeżdża za granicę? - Pani Yoon o tym nie wiedziała?
On nigdy nie daje drugiej szansy.
Jeśli to się wyda, Yoon Jin-a może mieć kłopoty.
- Rety. - Nic panu nie jest, panie Nam?
Mogę się spotkać z Jun-huim?
Co jeszcze mógłbym dla ciebie zrobić?
Czemu nie zadzwoniłaś?
Bałam się.
Że się zdenerwuję?
Że zignorujesz mój telefon.
Zrobię, co zechcę.
A czego chcesz?
Kochać cię i opiekować się tobą.
Nie wolno mi?
Napisy: Magdalena Adamus