NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jin-a, czyś ty zwariowała?
Na rozum ci padło?
Co z Jun-huim?
Tylko się nim bawiłaś?
Gyeong-seon, pozwól mi wyjaśnić. To...
Zerwij z Jun-huim.
Nie do wiary.
Gyeong-seon!
Nie usłyszałaś mnie?
Rozstań się z Jun-huim. To wszystko, co mam do powiedzenia.
Myślisz, że chciałam tutaj przyjść?
Znasz moją mamę.
Nie ustąpi, póki sprawy nie ułożą się po jej myśli.
Przyszłam tu tylko po to, żeby mnie nie...
Twoja uparta matka nie potrafi zaakceptować Jun-huiego.
Jesteś posłuszną córką, więc rozstań się z nim.
Proszę, nie utrudniaj mi tego.
Naprawdę myślisz, że Jun-hui i ja urodziliśmy się dla ciebie?
Dlaczego zawsze musimy być wyrozumiali?
Ile jeszcze mamy to znosić?
Gdy chodzi o Jun-huiego, nie obchodzi mnie,
komu muszę stawić czoła. Nic mnie nie obchodzi.
Dla ciebie znoszę to, jak twoi rodzice traktują Jun-huiego.
Inaczej nie powstrzymywałabym się.
Ale właśnie przebrała się miarka. Nie mogę tego dłużej znosić.
Nie będę znosić tego, jak patrzą na Jun-huiego z góry.
O czym ty mówisz?
Nikt nie patrzy na niego z góry.
Ty to robisz.
Lekceważysz to,
jakby to był tylko temat do plotek.
Twoja rodzina współczuje mi i Jun-huiemu.
Twoi rodzice myślą, że nie jesteśmy was warci.
Może to sobie wyobraziłam,
ale nie będę się dłużej powstrzymywać.
Yoon Jin-a?
Jesteśmy umówieni na randkę w ciemno.
- Idziemy? - Dobrze.
ODCINEK 12
Przepraszam.
Usiądźmy tutaj.
Tak?
Proszę usiąść.
Usiądę tutaj.
Dobrze.
Czy wszystko w porządku?
Nie.
To znaczy tak, wszystko w porządku.
Jin-a, prawda?
Dzień dobry.
To ty, prawda?
Tak.
Minęło dużo czasu, prawda?
Tak.
Tam siedzi Gyeong-seon.
Tak, wiem.
Rozumiem.
W porządku.
Przepraszam na moment.
Co z Jun-huim?
Co z nim?
Jak długo taka będziesz?
Nie możesz oczekiwać, że będę dla ciebie miła.
Nie marnujmy na to czasu.
Porozmawiajmy jak dorośli ludzie.
Brzmiałaś, jakbyś miała mi coś do powiedzenia, kiedy dzwoniłaś.
Nie mam.
Potrzebowałam zapewnienia, że Jun-hui i ja nie jesteśmy
kompletnie sami.
I tyle.
Mówię poważnie.
Kiedy dziecko w twojej klasie chwali się swoim tatą,
masz potrzebę pochwalić się własnym.
Właśnie tak się czułam.
Myślałem, że jesteś dość dorosła, by już nie potrzebować rodzica.
Nie zrozum mnie źle.
Twoja obecność w moim życiu byłaby szkodliwa.
Ale zdarza się,
że tęsknię za tobą wbrew sobie.
To idiotyczne, że ludzie nie wiedzą,
jak głupie są te stereotypy.
Przepraszam.
Wiesz, że jesteś nieuprzejma, prawda?
Przepraszam.
Byłem zmuszany do randek w ciemno
i spotykałem zmuszone do tego osoby.
Dzisiejsza jest najgorsza.
Nie wiem, jak cię przeprosić.
To znaczy, że już kogoś lubisz.
Bo jeśli nie, to znaczy, że naprawdę ci się nie podobam.
A to godzi w moją dumę.
Wydajesz się być miłym facetem. Naprawdę.
W porządku, powiedzmy, że mówisz prawdę.
W takim razie, co mogę zrobić, żebyś się odprężyła?
Nie jestem zdenerwowana.
Ta kobieta za tobą... To tylko twoja przyjaciółka?
Oczywiście. To moja przyjaciółka. Jest ze swoim tatą.
To, że tu jesteś, to nie problem, prawda?
Oczywiście. Czemu pytasz?
Bo ona ciągle rzuca nam gniewne spojrzenia.
Jin-a wyrosła na wspaniałą kobietę.
Nie ma jeszcze męża, prawda?
Nie.
A ty spotykasz się z kimś?
A Jun-hui?
Nie wiem.
Na pewno wkrótce się ożeni.
Czas tak szybko płynie.
Co dla ciebie znaczą twoje dzieci?
Spodziewałeś się, że sami się wychowamy,
gdy tylko się urodziliśmy?
Nie możesz oczekiwać, że rodzice wszystko zrobią za ciebie.
Ale powinieneś był zrobić cokolwiek.
Musiałam rzucić studia, ale nie winię cię za to.
Ostatecznie to ja podjęłam tę decyzję.
Ale z Jun-huim było inaczej.
Porzucił marzenie o zostaniu artystą...
i zaczął robić gry, żeby coś zarobić.
Nie chciał mojej opieki.
Mówił, że nie może rysować, bo czuje ogromną presję.
Ale najgorsze jest to...
Dobrze, dość już.
Nie przerywaj mi. Nie przyszłabym,
gdybym nie mogła ci tego powiedzieć.
Pewnie jest ci przykro, że tyle razy się żeniłeś,
ale to nie było niewłaściwe. Niewłaściwe było to,
że zmusiłeś nas, żebyśmy zbyt szybko dorośli.
Kiedy byliśmy młodzi, miałam nadzieję,
że Jun-hui wpakuje się w jakieś kłopoty.
Miałam dość tego, że zachowuje się jak dorosły.
Wciąż robi więcej dla innych niż dla siebie
i dusi wszystko w sobie, aż mi serce pęka.
Czemu sprawiłeś, że taki się stał? Czemu?
Małżeństwo?
To luksus na który nas nie stać, póki żyjesz.
Wiesz o tym?
Myślę, że powinniśmy już iść.
Co za absurd.
Przepraszam. Mogę panią o coś zapytać?
Co panią łączy z Yoon Jin-ą?
Słucham?
Byłem z nią umówiony na randkę w ciemno. To było kuriozalne.
Kim właściwie pani jest?
- Jestem jej byłą szwagierką. - Słucham?
Za kogo on się uważa?
TRZY NIEODEBRANE POŁĄCZENIA OD: KOCHAM CIĘ
Może porozmawiamy przy herbacie?
Czy wiesz, co tam u Jun-huiego?
Gyeong-seon wciąż jest na mnie zła, więc wyszła, nic mi nie mówiąc.
Myślę, że dobrze sobie radzi.
Spotyka się z kimś?
Sądząc po słowach Gyeong-seon,
mam wrażenie, że się z kimś spotyka. Może wiesz?
Przykro mi.
Co to ma znaczyć?
Przykro mi, że niewiele o nim wiem.
Wyrosłaś na zbyt uprzejmą osobę.
Ale rozumiem, czemu tak się stało. Twoi rodzice są dość staromodni.
Moi rodzice są dość staromodni i uparci.
To nie miała być złośliwa uwaga.
Ale dla dzieci tacy rodzice bywają trudni.
Sądziłem, że ten mężczyzna to twój chłopak,
ale chyba nim nie jest...
Nie, nie jest.
To tylko...
On jest...
Przepraszam.
Czemu ciągle...
Chyba nie przepraszasz mnie z uprzejmości.
Nie wiem czemu, ale mam poczucie, że powinnam pana przeprosić.
Muszę iść do supermarketu.
Po co?
Jin-a przychodzi na kolację.
Nie przyjdzie.
Czemu nie?
Rozmawiałaś z nią? Gdzie ona jest?
Nie musisz tego wiedzieć. Nie przyjdzie, więc wracaj do domu.
Co się dzieje?
Nie jesteś ciekaw, jak mi poszło z tatą?
Tylko Jin-a cię obchodzi?
Czemu miałbym być ciekaw?
Nieważne. Po prostu wracaj do domu.
Gdzie jest Jin-a? Nie mogę się do niej dodzwonić.
Oczywiście, że nie możesz. Później ci powiem. Wracaj do domu.
Już się nie zobaczymy, prawda?
Nie planuje pan tu wracać?
Czy tak nie byłoby lepiej?
Gyeong-seon mówiła te wszystkie rzeczy,
ale tak naprawdę tęskni za panem.
Jestem pewna, że Jun-hui też.
Jaki on jest?
Słucham?
Zastanawiam się, na jakiego człowieka wyrósł.
Jest bardzo ciepłym człowiekiem.
Nie żegnajmy się długo.
Panie Seo!
Spotkajmy się ponownie.
Nalegam.
Proszę się ze mną spotkać.
Powiem panu, co u Gyeong-seon i Jun-huiego.
Są wspaniali i pełni życia.
Będę pana informować, nie mówiąc im o tym.
Pierwsza zaproponowałaś mi kontakt.
Lubię przejmować inicjatywę.
- Proszę do mnie zadzwonić. - Dobrze.
Pójdę już.
- Proszę dzwonić. - Dobrze.
Och, Jun-hui...
CZTERY NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Jaki adres w Bundang?
Przepraszam, może mnie pan wysadzić tutaj?
Przepraszam.
Czy ty się choć trochę szanujesz?
Nie wtrącaj się.
Nie mogę.
Co mówisz? „Nie wtrącaj się”?
To twoje życie, ale nie mogę tego zrobić.
Tym razem nie będę tego tolerować.
Czemu musiałaś się z nim spotkać?
Czemu musiałaś tam pójść i się dowiedzieć?
Ty chyba oszalałeś.
Mówisz, że nie zostałaby przyłapana,
gdybym nie spotkała taty?
Powinieneś być wdzięczny, że się dowiedziałam,
ty idioto.
To, że poszła na randkę w ciemno, oznacza, że oni cię nie szanują.
Traktują cię jak powietrze.
Nie widzisz tego?
Ja chyba zaraz oszaleję!
Sądzisz, że jestem głupia?
Coś takiego nie dzieje się nagle.
Nie musisz mi mówić, co musiałeś dotąd znosić.
To oczywiste.
Próbuję powiedzieć...
że cokolwiek zrobiła Jin-a,
to sprawa między nią i mną, nie tobą.
Dlatego nie podoba mi się to, że się o tym dowiedziałaś.
Nie lubię tego, że wiesz o mnie wszystko, choć ci tego nie mówię.
Doprowadza mnie to do szaleństwa!
Myślisz, że będę wdzięczna,
jeśli będziesz to ukrywał?
Będę ukrywał różne rzeczy.
Ani mi się waż!
Seo Jun-hui.
Co jeszcze mógłbym dla ciebie zrobić?
Rety.
Co powiedział?
Co sądzi o Jin-ie?
Czy Jin-a jest rozwódką?
Co? O czym ty mówisz?
Wiesz, o czym mówię.
Co to za bzdury?
Nawet nie wzięła ślubu. Co takiego? Rozwódka?
- Była tam jej szwagierka! - Jaka szwagierka?
- O czym ty mówisz? - Jak mogłaś mi o tym nie powiedzieć?
Nie powiedzieć? Niby o czym?
Jin-a nigdy nie miała męża! O co ty mnie oskarżasz?
Myślałam, że jesteś moją przyjaciółką.
Na pewno doszło do jakiegoś nieporozumienia.
- Jak możesz... - Jest mi wstyd,
- że mu ją przedstawiłam. - Co?
Wstydzisz się, że ją przedstawiłaś?
Wstydzisz się?
Nazywasz moją córkę rozwódką i ty się wstydzisz?
Cała się trzęsę z wściekłości!
O co poszło?
Co ona mu, do diabła, powiedziała?
O co chodzi?
Ten facet po randce
spotkał się ze swoją rodziną
i powiedział, że Jin-a jest rozwódką.
- I że widział jej szwagierkę. - Co?
Niewdzięczna dziewczyna.
To koniec dla nas obu.
Poczekaj.
Oczywiście, nie odbiera.
Wiedziałam.
Na pewno jest teraz z Jun-huim.
Rety, dość tego.
Wcale nie!
Nie są teraz razem.
Jin-a nie wykazałaby się wobec nas takim brakiem szacunku.
Więc co się stało?
Cierpliwości.
Możemy wysłuchać jej wersji, kiedy wróci.
Co się dzisiaj stało?
Cholera.
Rety, strasznie leje. A ty przecież masz złamaną rękę.
Zostań w domu!
Muszę ją sprowadzić do domu.
A wiesz, gdzie ona jest?
To oczywiste, prawda? Nie wie, jak ogromny błąd popełniła,
bo jest po uszy zakochana w Jun-huim.
- Powinnam dać jej nauczkę. - Rety.
- Puszczaj. - Dość!
Co zrobisz, jeśli Jin-a zrobi coś złego?
- Dość już zrobiła. - Nie o tym mówię.
A jeśli ona się zabije?
Czemu mówisz takie rzeczy?
Tato,
myślisz, że tylko pewien typ ludzi popełnia samobójstwo?
Myślałem o samobójstwie w liceum
i później, już na studiach, kiedy trudno było mi się przystosować.
- O rety. - Mamo, to, co robisz,
tylko wzmocni ich relację.
Co zrobisz, jeśli postanowią razem uciec?
Musisz zrezygnować
ze swoich wymagań.
Są absurdalne i rozczarowujące.
Czemu mówisz...
Nie mówimy o jakiejś obcej osobie!
Oceń swoje dzieci obiektywnie.
Tak, jak oceniasz obcych.
Uważasz, że obcy, którzy nie spełniają twoich wymagań, są żałośni.
Są ludzie, którzy myślą tak o mnie i o Jin-ie.
Oto, kim są twoje dzieci, mamo.
Jin-a zniszczy sobie życie, no i co? To jej życie.
Czemu ciągle się w nie mieszasz?
Co?
Jak możesz tak o tym mówić? Jestem matką dbającą o swoją córkę.
Tylko się wtrącasz.
- W pewien sposób ją dręczysz. - Seung-ho!
Ona przez ciebie cierpi.
Jest tym wyczerpana!
To nie jest dręczenie?
Mamo.
Nie bądźmy małostkowi.
Dobrze?
O rety.
Mama musiała być zszokowana.
- Przepraszam, że... - Dobra robota.
Dobrze, że powiedziałeś, co należy.
Ale to nie znaczy,
że możesz myśleć o mamie jako o kimś okrutnym wobec dzieci.
Czasami rodzice muszą się zachowywać jak mama.
Rodzice nie chcą, żeby ich dzieci cierpiały.
Wiem o tym.
Ale to nie znaczy,
że rodzice zawsze podejmują właściwe decyzje.
- Masz rację. - Co chcesz powiedzieć?
Rodzice są tchórzami.
Dlatego chcą, żeby ich dzieci wybierały bezpieczne opcje.
Czują niepokój, kiedy dzieci podejmują ryzyko.
Dlatego mama taka jest.
Może, ale ona przesadza.
Czemu Jun-hui jest ryzykiem?
Postaram się z nią to omówić.
I nie bądź taki surowy dla Jin-y.
Czy Jun-hui się z tobą kontaktował?
Zadzwonię do niego.
Rzecz w tym, że strasznie leje...
Rozumiem.
Są siebie warte.
Jest u ciebie Jin-a?
Gdzie jesteś?
W domu.
Co tu robisz?
Niewiele.
Trzeba było wejść albo zadzwonić...
Wstawaj.
Pada.
To wiosenny deszcz.
No już. Wstawaj.
Leje.
Wiem, więc wstawaj.
Co się stało?
Nogi mi zdrętwiały.
Nie nabierzesz mnie.
Robisz to, żebym się na ciebie nie wściekł.
Nie, mówię poważnie.
Nogi naprawdę mi zdrętwiały.
Rety, ja chyba przez ciebie zwariuję.
- Gorąca. - Dobrze.
Jesteś na mnie zły, prawda?
Byłem.
To było sprytne. Poczekałaś, aż się uspokoję.
Wcale tego nie robiłam.
Więc czemu nie zadzwoniłaś?
Bałam się.
Że się zdenerwuję?
Więc czego?
Że zignorujesz mój telefon.
Bardzo strategicznie do wszystkiego dzisiaj podchodzisz.
W takich chwilach
wydajesz się dużo młodsza ode mnie.
Naprawdę?
Zrobiłaś się zuchwała. Chyba już ci lepiej.
Przykro mi.
I dobrze.
- Możesz się na mnie wściec. - Na to już za późno.
Chciałam zrobić to, czego chciała mama,
pierwszy i ostatni raz w życiu.
Chciałam to wykorzystać, żeby już więcej
do niczego mnie nie zmuszała.
Ale...
Powinnam była to przemyśleć.
Gdy tylko zobaczyłam Gyeong-seon,
zrozumiałam, że podjęłam złą decyzję.
Czemu jestem taka głupia?
Zawsze sprawiasz kłopoty.
Nienawidzisz mnie teraz?
Tak.
- Tak bardzo, że chyba od tego umrę. - Co?
Bez mojego pozwolenia nie możesz umrzeć.
Zrobię, co zechcę.
A czego chcesz?
Kochać cię i opiekować się tobą.
Nie wolno mi?
Daj mi dwa dni
na zastanowienie. Potem dam ci odpowiedź.
Rety, lepiej nie pakuj się w kłopoty.
Już nigdy tego nie zrobię.
Przy okazji,
czemu tak się wystroiłaś?
Nawet założyłaś kolczyki.
Jestem wystrojona?
Zakładam to na każdą randkę w ciemno.
Na każdą randkę w ciemno?
Musiałaś być na wielu.
Pamiętaj, ile mam lat.
Zaliczyłam wiele takich randek.
- Ile? - Co?
Nie słyszę cię.
- Odpowiedz. - Co?
Przestań się śmiać i odpowiedź.
Pada deszcz. Chodźmy wpakować się w kłopoty.
Najpierw mi odpowiedz.
Kocham cię.
Powiedz to, patrząc mi w oczy.
Nie mogę, czuję się winna. Zrobiłam kilka strasznych rzeczy.
W takim razie zasługujesz na karę.
Co?
To prezent.
Kopiujesz moje pomysły.
Nie wyrzucaj jej.
Znowu mnie kopiujesz.
Mam kontynuować?
Rety, zakochałam się w tobie po uszy, Jun-hui.
Idź.
Tak, powinnam.
- Pa. - Cześć. Idę już.
Co jest z tymi drzwiami?
- Idź. - Wsiadaj do windy.
Pa.
Cześć.
Idź już.
Późno wróciłaś.
Odpocznij trochę.
Czy coś się stało?
A jak myślisz?
Czemu mama nic nie mówi?
Albo jest zbyt zmęczona, by cię bić, albo myśli, że to nic nie da.
Gyeong-seon i Jun-hui dowiedzieli się,
że poszłam na randkę w ciemno.
W hotelu wpadłam na Gyeong-seon.
Czemu wszystko, co robisz...
Czy ty jesteś głupia?
Nie wiem, czemu ci to powiedziałam.
Skoro o Jun-huim mowa...
Pożałujesz, jeśli go nie docenisz.
Nie nadużywaj jego zaufania.
On nigdy nie daje drugiej szansy.
Pamiętaj, z kim masz do czynienia.
Dzień dobry.
Ale Mapo to okolica, w której...
Nic na to nie poradzę.
Powinniśmy do niego zadzwonić.
Masz rację.
Pani Yoon!
Witamy z powrotem.
Z powrotem w piekle.
To raczej pole bitwy. Gorsze niż piekło.
Musimy walczyć ramię w ramię.
Ciągle mówicie takie rzeczy, żeby mnie zniechęcić.
Wróciłaś. Na dobre?
Chyba nie cieszysz się na mój widok.
Czemu miałabym?
Nigdy mi nie pomagasz.
Może kawy?
To brzmi dobrze. Poproszę americano.
Dobrze.
Wysłałam pani Jeong e-mail z oświadczeniem
i nazwiskami sprawców.
Rozumiem.
Co ma znaczyć ta reakcja?
Mam wyrzuty sumienia.
Przymusiłyśmy cię do tego, żebyś napisała to oświadczenie.
Zawsze uważałaś mnie za łatwy cel, prawda?
To nieprawda.
Nie mogłam zmusić innych, bo za bardzo się boją.
Próbowałam je zastraszyć, ale nic ich nie mogło ruszyć.
No tak, i pomyślałaś, że przekonanie mnie będzie łatwe.
Szczerze mówiąc, kiedyś tak myślałam. Już nie.
Teraz jesteś nieustraszona.
Wszyscy tak mówią, ale to nieprawda.
To bzdura.
W każdym razie to musiało wymagać odwagi.
To imponujące.
Jeszcze za wcześnie na komplementy.
Czemu tak mówisz? Sądzisz, że to wpłynie na wiele osób?
Jestem tego pewna. W końcu to nie byle co.
- Jin-o, jeśli... - Rety, nie myślmy o tym.
Nie chcę się denerwować.
Poradzę sobie, gdy przyjdzie pora.
- W porządku, ale... - Nic nie mów.
Postaramy się, żeby nic złego się nie stało. Uda nam się.
Podobno pozytywne myślenie daje pozytywne wyniki. Uda się.
Martwi cię coś innego, prawda?
Wszyscy mamy zmartwienia.
Kiedy tu jesteśmy, powinnyśmy myśleć tylko o pracy. Wracajmy.
Chyba...
Nie doceniłem Yoon Jin-y.
To musiało wymagać wiele odwagi.
Nie o to mi chodzi.
Jest bardzo wytrwała.
Kto by coś takiego znosił przez dziesięć lat?
Większość ludzi by oszalała.
Dobrze ją wyszkoliłaś.
To nie brzmi jak komplement.
Oczywiście, że nie. Praca z tobą nie jest łatwa,
a ty wychowałaś ją na swoją następczynię.
Ale widzisz,
jeśli to się wyda, Yoon Jin-a może mieć kłopoty.
Nie jestem pewna, co pan chce powiedzieć.
Nie mam żadnych ukrytych zamiarów.
Naprawdę się o nią martwię i tyle.
Zastanów się.
Ci, którzy mogą stracić pracę, nie będą siedzieć bezczynnie.
Zdarza się, że sprawcy sami stają się ofiarami.
W kryzysowych sytuacjach ludzie zrobią wszystko, by przetrwać.
Mylę się?
Musimy zadbać o to, żeby do tego nie doszło.
Mamy ten sam cel, prawda, proszę pana?
Tak, oczywiście.
Zadbamy, by to się nie stało.
Pan Kong? Kong Cheol-gu...
On was podjudza, żebyście mówiły... To właśnie robi?
Nie jestem pewna, czy „podjudza” to właściwe słowo,
ale powiedział, że zachowywał się tak wobec pracownic,
bo...
Bo co?
Powiedział, że nie miał wyboru ze względu na pańską prośbę.
A to sukin...
Co jeszcze powiedział?
Kontaktował się z pracownicami, które opuściły firmę...
- Oż ty! - Tak?
Przepraszam, nie jestem zły na ciebie.
A to sukinsyn.
Mówię o Kongu...
- Rety. - Nic panu nie jest, panie Nam?
Nie może mi nic być.
Inaczej nie będę mógł...
Jak by to ująć?
Wspierać cię.
A Kong Cheol-gu...
Muszę...
dać mu nauczkę.
Wkrótce...
ty i ja zostaniemy rywalami.
Rywalami?
Pan Nam zostanie wkrótce zwolniony. Ktoś zajmie jego miejsce.
Myślę, że to będziesz albo ty, albo ja.
- Już się nie możesz doczekać, co? - Cóż...
Nie sądzisz, że powinieneś się martwić o siebie?
Mówisz, jakbyś mnie nie znał.
Ja już zjednałem sobie pracownice,
w tym i te, które opuściły firmę.
Rety.
Wkrótce przestaniemy widywać pana Nama w tym budynku.
Czemu tak się na mnie patrzysz?
Chcę ci się dobrze przyjrzeć.
Co to ma znaczyć?
Chcę ci się dobrze przyjrzeć,
na wypadek, gdybyś miał trafić na bardzo wysokie stanowisko.
Jeśli do tego dojdzie, tobie pierwszemu pomogę.
Rety, mną się nie przejmuj.
Wystarczy, że tak mówisz.
Gyeong-seon ignoruje moje telefony
i wiadomości.
Zostaw ją na jakiś czas.
Wkrótce jej przejdzie.
Mam nie prosić o spotkanie?
Możesz, jeśli chcesz.
Ale nie powinnam?
Mam cię do niej zawieźć?
Rety, zawsze stawiasz mnie w trudnej pozycji.
To jedna z moich wielu wad.
Czemu tak mówisz?
To tylko żart.
Wcale nie jest śmieszny.
Mówiłeś mi, żebym była bardziej pewna siebie.
Czemu ty taki nie jesteś?
Przepraszam, już nie będę.
Nie gniewaj się. Przez ciebie czuję się jak oferma.
Kto cię nazwał ofermą?
Facet, którego kocham, nie jest ofermą.
Nie mów tak o moim chłopaku,
skoro nawet go dobrze nie znasz.
Czy ty się właśnie zaśmiałeś? Jak śmiesz?
Rety, co ja mam z tobą zrobić.
Co?
Po prostu kochaj mnie
Rety.
Czego szukasz?
Mama prosiła, żebym wyjął mięso
na zupę, którą zrobi jutro, ale nie mogę...
Mamo, nie masz już gipsu.
Kiedy jej go zdjęli?
Mogę się spotkać z Jun-huim?
Chcesz się spotkać z tatą?
Nie martw się o nas.
Jun-hui i ja sobie poradzimy,
tak jak radziliśmy sobie przez te wszystkie lata.
Co za gówniarze.
Ciekawiło mnie,
czemu zaproponowałaś spacer po lunchu.
Skąd wiedziałaś o tym miejscu?
Pani Kang mi powiedziała. Miałyśmy obejrzeć je razem,
ale miała już plany na cały tydzień.
Coś się dzieje z Se-yeong.
Czemu tak mówisz?
Nie zachowuje się dziwnie ani nic,
ale mam wrażenie, że coś się dzieje.
Takie mam przeczucie.
Ona jest jak łabędź.
- Łabędź? - Łabędź.
W jaki sposób?
Zawsze wydaje się dumna i spokojna,
ale pod wodą wściekle przebiera płetwami.
Tak robią faceci.
Dziewczyny nie?
Facet idzie do klubu, nie mówiąc swojej dziewczynie.
Jak to robi?
Siedzi w aucie,
zamyka wszystkie okna. Potem narzuca ciuchy na telefon,
żeby wytłumić hałas.
„Tak, kładę się spać.
Słodkich snów, kochanie”.
Nawet kładzie się na siedzeniu,
żeby mu uwierzyła.
Czasem ona kontynuuje rozmowę.
Wtedy on mówi: „Wyśpij się,
żeby twoja skóra lśniła”.
Powiedziałby to tak, jakby robił jej przysługę.
I zadanie wykonane.
- Rozłącza się i idzie do klubu. - Racja.
Mężczyźni wiecznie kłamią,
żeby osiągnąć swoje cele.
Kto napisał tę książkę?
Pani też powinna uważać.
Pan Seo...
- Mam go nazywać pani przyszłym mężem? - Przestań.
W każdym razie wszyscy faceci mają sekrety.
Mnóstwo sekretów.
Jest jakiś sposób, by je odkryć?
To tylko powoduje kłopoty.
Czemu?
Gdy się wyda, to już nie jest sekret.
A od tego zależy ich duma.
Mamy się zachowywać,
jakbyśmy nadal nic nie wiedziały.
Czy mężczyźni naprawdę są tacy skomplikowani?
Nie mam pojęcia.
Nie wierzę w to, co ona mówi.
Czytałam o tym w książce.
Tamte okulary pani pasowały.
- Proszę je kupić. - Ty mi je kup.
Ja? Na pewno zarabiam dużo mniej.
- Wcale nie. - Dzień dobry.
- Dzień dobry.
Miło panią widzieć, pani Yoon.
On jest nieznośny.
Widziała pani ten film?
Nie widziałam.
- Obejrzyjmy go razem. - Nie chcę.
Dobrze.
- Przepraszam. - Racja, ma pani chłopaka.
- Sama obejrzę. - Dołącz do nas.
Obejrzyjmy go, pani Geum.
Chodźmy.
Co? Coś się stało?
Jun-hui znów wyjeżdża za granicę?
Kto tak powiedział?
Ci Chińczycy właśnie o tym mówili.
Co powiedzieli?
Jeden zapytał, czy facet,
który był w Stanach, weźmie udział w projekcie.
Drugi odparł: „Chyba”.
Nie sądził, że pojedzie.
Powiedzieli mu, że tak
i że zostanie tak długo, jak będzie trzeba.
Pani Yoon o tym nie wiedziała?
Jadłeś już?
Spotkamy się na dachu i wypijemy kawę?
Jesteś zajęty?
O nie. Pewnie jesteś zła, że nie przeczytałem twoich wiadomości.
Jak ci to wynagrodzę?
Oszalałeś?
Pewnego dnia to zrobię.
Byłeś zajęty?
Nie.
Mieliśmy zebranie, nie mogłem odebrać.
W sprawie projektu w Chinach?
Skąd wiedziałaś?
Jedziesz w podróż służbową?
Masz u nas szpiega?
Kiedy wyjeżdżasz?
Nie jadę.
To co najmniej trzy miesiące. Nie przeżyję bez ciebie.
Powiedziałem, że nie pojadę.
Czemu tak powiedziałeś?
Mogę wziąć urlop i pojechać z tobą.
Pomyśl. O nic nie musiałabym się martwić.
Nie miałabym obowiązków.
Wolność.
Musisz się bardzo stresować.
Tak tylko mówię.
Zabawmy się dzisiaj. Masz jakiś pomysł?
Może pójdziemy do kina?
Brzmi dobrze. Wybierz film.
Co obejrzymy? Ciekawe, co teraz grają.
Halo?
Sekundę. Zaraz wrócę.
Nie możemy dzisiaj iść do kina.
- Kto dzwonił? - Tata.
Mama się przeziębiła, więc tata chce, żebym wcześniej dziś wróciła.
No to powinnaś wracać. Chodźmy.
O której kończysz pracę?
Nie jestem pewna. Niedługo?
Zadzwoń do mnie. Podwiozę cię.
Nie trzeba.
Nie wracasz do domu?
Wątpisz w moje słowa?
Jedź, gdzie chcesz.
A ta?
- Zbyt charakterystyczna? - Trochę.
Popatrzcie na tę. Może być?
- Ta jest zbyt nijaka. - Jakbyśmy od kogoś ściągnęli.
Jest zbyt nudna.
Czy ta nie wygląda lepiej?
To nawet nie jest główna postać, ale zapada w pamięć.
Ta też nie jest zła.
Proszę, spójrz.
- Wychodzę. Trzymaj się. - Proszę.
Miłej kolacji. Całuję.
I jeszcze to.
Co?
Mogłam do pana przyjść.
To ja zabieram ci czas. Przynajmniej tyle mogłem zrobić.
Mam dużo czasu.
W tym wieku nie powinnaś go marnować.
Powinnaś chodzić na randki.
Mój chłopak...
Pozwolił ci się ze mną spotkać?
Żebym nie wyszedł na drania.
- Nic z tych rzeczy. Nie jadł pan jeszcze? - Nie.
Znam spokojne miejsce, tu niedaleko. Co pan na to?
Nie mam pojęcia, gdzie tu są restauracje.
Zaprowadzę pana.
Chodźmy.
Tędy.
Hej.
Dokąd idziesz?
Do domu.
Widzisz mnie?
Chodzi o to, że...
Chodź tutaj.
Jun-hui.
Po prostu podejdź.
Nie bądź taki.
Nie słyszałaś, co powiedziałem?
Nie mogę się dodzwonić. Nie poszedł do pracy.
Rety. Wy nie zerwaliście?
- Coś mu się stało? - Co ci się nie podoba w Jun-huim?
O rety. Moim zdaniem to wspaniale...
...że to właśnie ty spotykasz się z Jun-huim.
Wasz ojciec jest beznadziejny. A wy będziecie tacy sami.
Gość, którego nigdy nie chciałem oglądać, wraca
i udaje mojego ojca.
I to przed kobietą, którą kocham.
- To twój ojciec. - Jak to zostały przekonane?
Jin-a dawała sobą pomiatać.
Mogę sprawić, że zapłacisz nawet za coś, czego nie zrobiłeś.
- Chcesz tego? - Jak pani może go tak krzywdzić?
Rozstanę się z nim. Zrobię to.
Jun-hui.
Zakończmy to teraz.
Napisy: Krzysiek Ceran