NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdybym tylko mogła,
zabroniłabym wam tu więcej przychodzić.
Dosyć tego!
Coś ty powiedziała?
Rozstanę się z nim.
Zrobię to.
Zerwę z nim,
więc przestań, proszę.
Jin-a.
Już wystarczy.
Jun-hui.
Porozmawiamy innym razem.
Zakończmy to teraz.
Powinniśmy się rozstać.
- Jin-a. - Jun-hui, przestań.
- Jin-a. - Co ty wyprawiasz?
- Jin-a! - Co robisz?
- Otwórz drzwi. - Odejdź! Co robisz?
- Jin-a! - Co ty, do diabła, wyprawiasz?
- Zostaw. - Otwórz.
- Przestań, proszę. - Puść mnie!
Co oni wyrabiają pod moim dachem?
Jin-a.
Puszczaj mnie!
Otwórz drzwi.
Jin-a.
Nie płacz.
Nic mi nie jest, więc nie płacz.
Ja...
- Przepraszam. - Niepotrzebnie.
Popełniłem błąd. Za dużo wypiłem.
- Twój ojciec nic nie zrobił... - Panie Yoon.
Jeśli chodzi o Jin-ę...
Tak, wiem. Nie martw się.
- Pójdę już. - Dobrze.
Puść mnie! Zaraz... O rety.
Co z tobą?
Daj mi z nią porozmawiać.
Puszczaj!
Jun-hui.
Może posłuchamy muzyki?
Może wejdziesz na herbatę?
Powinieneś już iść.
Dzięki za podwózkę.
Chyba nie muszę się już martwić o Jun-huiego.
Wyrósł na porządnego mężczyznę.
Bardzo przypomina matkę.
To najlepsze, co od ciebie usłyszałam.
Nie powinnaś mnie nienawidzić zbyt mocno.
Życie jest na to za krótkie.
Jeśli jeszcze kiedyś się zobaczymy,
przywitajmy się ciepło.
Jedź bezpiecznie.
Zadzwoniłaś przez pomyłkę?
Nie, zadzwoniłam, bo chciałam.
Jestem gotów. Możesz na mnie nakrzyczeć.
Proszę się przygotować.
Jin-a.
Halo?
Jin-a.
Co robisz?
Jak sądzisz?
Jesteś bardzo zły, prawda?
To nie ja jestem zły.
Rozumiem, że jesteś wściekła
i wiem, że ta sytuacja jest frustrująca.
Rozumiem to.
Naprawdę, ale...
Tęsknię.
Poczekaj na mnie. Zaraz tam będę.
Otwórz mi drzwi.
Jin-a.
Mogę wejść?
Jaką masz herbatę?
Nie chcę pić kawy.
Mam jakąś w szafce.
Przepraszam.
Wściekłam się przez to, co powiedziała mama.
Chciałam jakoś zapanować nad sytuacją.
Mówiłem ci, że to rozumiem.
Jesteś na mnie zły.
Nawet, jeśli sytuacja była trudna,
nie powinnaś mówić, że się rozstajemy.
W tamtej chwili...
byłam bardzo zirytowana.
Rozumiem. W porządku.
Wcale nie.
Mam się na ciebie wściec?
Mam zacząć krzyczeć
i powiedzieć ci, jaki jestem zły?
Dlatego cię przeprosiłam.
Co miałem zrobić, gdy usłyszałem to, co powiedziałaś?
Nie chciałem cię tam zostawiać samej. Bałem się, że będziesz płakać.
Nawet nie odbierałaś.
Rety.
Wiesz, jak się czułem?
Wiem.
Na pewno.
Nie powinnam była tego mówić, niezależnie od okoliczności.
To był błąd. Nie popełnię go ponownie.
Nie próbuj kończyć dyskusji w ten sposób.
No to...
co mam zrobić?
Mam paść na kolana
i błagać o wybaczenie?
Kiedy ludzie się złoszczą,
mówią rzeczy, których nie powinni mówić.
W końcu ty też...
popełniasz czasem błędy.
Ale nie takie błędy.
Pewnych rzeczy nigdy nie powinno się mówić. Jak mogłaś...
Woda się gotuje.
Mogę się nią zająć? Potem będziesz mógł mnie dalej rugać.
Skoro woda się zagotowała, może zjemy ramyeon?
Czemu to robisz?
Jestem głodna.
Brak mi sił do bycia ruganą.
Mam sama jeść ramyeon?
Nie podzielę się z tobą.
Może powinnam wyjść?
Przeprosiłam cię.
Chcę ci to wynagrodzić,
ale nie wiem jak. Dlatego tak się zachowuję.
Próbuję to z tobą omówić. Czemu to lekceważysz?
Nie lekceważę tego.
To ja za to odpowiadam.
Mam wrażenie, że jeśli powiem coś jeszcze, tylko pogorszę sytuację.
Mogę popełnić kolejny błąd.
Czemu się położyłaś?
Bo możesz się jeszcze bardziej wściec i wyrzucić mnie za drzwi.
Nie dopuszczę do tego.
Przestań, póki wciąż jestem miły.
Raz, dwa...
Kto płacze, nie je ramyeonu.
Ale ja chcę ramyeon.
Nigdy już tego nie mów.
Spójrz na mnie.
Jin-a.
Tak?
Zostań ze mną już na zawsze.
Musisz to przemyśleć?
Jestem zawiedziony.
Najpierw...
Tak?
Najpierw musisz coś zrobić.
- Cześć. - Dobrze pan spał?
- Tak. - Spakował się pan?
- Tak. - Dobrze.
Chodźmy. Nie wchodź.
Przestań się krzywić.
Pójdę do łazienki.
Dobrze.
Halo?
Obiecałeś mi.
Obiecałeś, że pożegnasz go,
nie krzywiąc się.
Dobrze.
Jeśli nie dotrzymasz słowa, pójdę sobie.
W porządku, rozumiem.
Obserwuję cię. Weź się w garść.
W niczym mnie nie przypominasz.
Podejmuję głupie decyzje, jeśli chodzi o kobiety.
To oczywiste, w końcu zostawiłem twoją mamę.
To, że teraz to mówisz, to marna pociecha.
Nie próbuję cię pocieszyć.
Próbuję powiedzieć, że mi ulżyło.
Ulżyło mi, bo wybrałeś Jin-ę.
Dziękuję ci.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że dopisze panu zdrowie.
Proszę dzwonić od czasu do czasu.
Rzadko trafia się taka szansa.
Nie powinienem jej zmarnować.
No dobrze.
Czy mogę cię uściskać?
Proszę zadzwonić.
Bezpiecznej podróży.
Proszę zadzwonić.
No co? Zrobiłem wszystko, o co prosiłaś.
Rety, dobra robota.
Co? To był komplement. Masz z tym jakiś problem?
Masz jakiś problem?
- O nie. - Sama się prosisz, nie?
Nie.
Łatwo cię złapać.
Złapałem cię. Sądziłaś, że mi uciekniesz?
No i co?
Dzięki Jin-ie byłeś dobrym synem.
I co mam teraz zrobić?
Mam jej podziękować czy coś?
Rozumiem, że jesteś zła.
Ale nie zachowaliśmy się lepiej od nich.
Nie zdziwiłabym się, gdyby tata odstawił większą drakę.
Ale najbardziej zszokowało mnie to,
co oni o nas myślą.
W końcu się przekonałam, że patrzą na nas z góry.
To przekroczyło moje wyobrażenie. To było...
To było gorsze, niż się spodziewałam.
Ona przekroczyła granicę.
Myślisz, że ktoś inny zachowałby się inaczej?
Jedyna różnica polega na tym, czy starają się to ukryć.
Inni oceniliby mnie tak samo, znając moją historię.
I co z tego?
Dasz się poniżyć, bo uważasz,
że liczy się tylko wasza miłość?
Oczekujesz, że to zaakceptuję?
Gyeong-seon.
Daj sobie spokój z tą frustracją.
Nie myśl, że jestem uparta i nie chcę cię zrozumieć.
Wiesz co? Nieważne.
Ja i tak cię chyba nie obchodzę.
Co z tobą?
To właśnie ja ci zadaję to pytanie!
Gyeong-seon.
Nawet nie próbuj mnie przekonać.
Już mnie to nie obchodzi. I ty też nie.
Więc rób, co chcesz.
Czemu teraz sprzątasz?
Gdzie mama?
W sypialni.
Pokłóciliście się?
Co tam masz?
Pranie.
Ja zrobię pranie.
Czyli pokłóciliście się.
Czemu pokłóciłaś się z tatą?
Co się stało?
Nie wiem. Nawet nie pytaj.
Poczekaj.
Pamiętasz,
co mówiłeś o samobójstwie?
Mówiłeś, że to wszystko przeze mnie, prawda?
Czemu tak się zachowujesz?
Mówiąc mi to, zmusiłeś mnie, żebym dała spokój Jin-ie.
Załóżmy, że tak było.
Czemu mi to mówisz?
Myślisz, że robiłam to wszystko, żeby zniszczyć wam życie?
Jak sądzisz, jaki mam obowiązek jako matka?
Chcę dla was jak najlepiej
i staram się dbać o to, by wasze życie było lepsze.
Rety, co ci jest? O co chodzi?
Zdenerwowałam się, bo wy chyba nie rozumiecie,
jak się czuję jako rodzic.
Wychowałam was troskliwie
i nie mogę uwierzyć, co dostaję w zamian.
Pokłóciłaś się z Jin-ą, nie z tatą?
Znowu narobiła kłopotów?
Tak będzie lepiej.
Nieważne, co zrobiła.
Cieszę się, że zerwali.
Zerwała z Jun-huim? Kiedy?
Czy wy ustalacie daty takich rzeczy z wyprzedzeniem?
Powiedziała, że go rzuci.
Oni wciąż są razem.
Co?
Rozmawiałem z Jun-huim przez telefon, wracając do domu.
Był z Jin-ą.
Czyli...
Czyli oni tylko udawali?
O rety.
Rety, moja głowa.
- Chyba mi pęka. - Mamo. Uspokój się.
- Wszystko dobrze? - Głowa...
- Potrzebuję... - Co mówisz?
Potrzebne mi leki na uspokojenie!
Dobrze. Sekundę.
Co to?
Książeczka oszczędnościowa.
Jest tu wszystko, co mi dałaś.
Czemu mi to dajesz?
Weź ją i wynieś się.
Jeśli będziemy mieszkać pod jednym dachem,
będziemy ciągle się kłócić i ranić się nawzajem.
Musisz to robić?
Nazwałaś mnie małostkową.
Mówiłaś, że cię brzydzę.
Wiesz, jaka jestem.
Nie ma sensu o tym rozmawiać.
Rozstańmy się bez zbędnych ceregieli.
- Dokąd idziesz? - Do sklepu.
Mam trochę piwa w lodówce.
Idź do domu.
Gyeong-seon.
Rety.
Czego ode mnie chcesz?
Czemu tak mówisz?
Na pewno czegoś ode mnie chcesz.
Już tyle dla mnie zrobiłaś. Nie mogę się odwdzięczyć.
Myślisz, że moglibyśmy oceniać innych...
gdybym poślubiła jakiegoś dupka z bogatej rodziny
albo drania z dobrą posadą?
Cała rodzina nie musi być znamienita.
Wystarczy jedna osoba reprezentująca rodzinę.
Weźmy rodzinę Jin-y.
Jej tata był kiedyś dyrektorem w dużej firmie,
ale to już przeszłość.
To, że Seung-ho robi doktorat na KAIST,
jest ich jedynym powodem do dumy.
Wystarczy.
Gdybym wiedziała, że tak będzie,
utrzymałabym kontakt
z drugą żoną taty.
Jej rodzina ma wiele budynków.
Co mam zrobić?
Mam się rozstać z Jin-ą?
Tego chcesz?
Spróbuj.
Mnie też jest ciężko.
Myślisz, że mówię, że nic mi nie jest, bo to prawda?
Urządziłbym awanturę, gdyby na niczym mi nie zależało.
Ale tak nie jest.
Takie mam poczucie.
Nie dlatego, że nie lubię Jin-y.
Ale nieważne, jak bardzo się staram,
nie potrafię zrozumieć jej rodziców.
Oto dlaczego.
Gyeong-seon.
Wiem, że proszę o zbyt wiele.
Ale czy możesz odpuścić ze względu na mnie?
To przez wzgląd na ciebie jestem na nich wściekła.
Wreszcie rozumiem, co to znaczy, że komuś kraje się serce.
Tamtego dnia miałam wrażenie, jakby ktoś dosłownie kroił moje serce.
Wstydzę się, nie chcę ci się pokazywać,
więc gram na czas.
Niedługo cię odwiedzę.
Przykro mi, Gyeong-seon.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Pani Yoon. - Tak?
Cóż... Rzecz w tym...
Chyba mamy problem.
Co? Co masz na myśli?
Pani Kang i pani Geum się...
- Co? - Tam są.
Co powiedziałeś?
Nie jestem pewien, co się dzieje.
O co chodzi? Co się dzieje?
Sama chciałam o to spytać.
Bardzo mnie rozczarowałaś. Czy ty masz sumienie?
I kto to mówi? Mówisz, że powinnyśmy walczyć o sprawiedliwość,
ale na słowach się kończy. Jak śmiesz mnie krytykować?
- Ty mała... - Co?
- Przestańcie. - Puść!
- Puszczaj! - Uspokójcie się.
Co z wami jest?
Jesteście jak dzieci. O co chodzi?
Powiedzcie, o co chodzi!
W porządku, powiem ci. Powiedziałam innym pracownicom,
że jesteś częściowo odpowiedzialna za tę aferę z molestowaniem.
Powiedziałam, że nie powinny ryzykować karier,
udając, że są ofiarami, jak ty.
Jak mogłaś tak powiedzieć?
Jako kobieta powinnaś ją wspierać.
Jak możesz robić im pranie mózgu, skoro już i tak się boją?
Jesteś gorsza od przywódcy sekty. Wiesz o tym?
- Hej! - Co?
- Ty zdziro! - Puszczaj!
Możecie być cicho?
Czy to dlatego...
Ja... Przepraszam, pani Yoon.
Bałyśmy się. Ostrzegano nas przed konsekwencjami
ujawniania tych rzeczy.
Powiedziano nam, że stracimy pracę i zostaniemy upokorzone
- na oczach wszystkich. - Kto tak powiedział?
Usłyszałyście to od wielkiej Se-yeong?
Rety.
Niewiarygodne.
Mogłyście przynajmniej zachować to w tajemnicy.
Czy tak się o mnie troszczycie?
Czy to twoja zemsta?
Jeśli nie, to po prostu jesteś suką.
Gdy moja sprawa zostanie rozstrzygnięta, zdecydujecie, co zrobić ze swoimi.
Nie możecie mi pomóc?
Mam już dużo problemów.
Wszystkie mnie unikają.
Słyszałam.
Utrudniłam ci życie,
bo za bardzo się spieszyłam.
Możesz się wycofać.
Nie.
Nie będę cię zmuszać.
Nie, zrobię to.
Co chcesz teraz zrobić?
Jest kilka opcji.
Ugoda poprzez mediację. Żądanie osobistych przeprosin...
Akcja dyscyplinarna z oświadczeniem o powodach.
Chcę, by napastnika ukarano tak, jak na to zasługuje.
Jin-a.
To może być dużo trudniejsze, niż ci się wydaje.
Wiem.
To może wpłynąć na twoją karierę.
Ale mogę ci obiecać jedno.
Nie tylko tobie stanie się krzywda.
Nie mogę w to uwierzyć.
Zaciągnął ją do baru karaoke i zmusił, żeby z nim tańczyła.
Jak można tego nie uznać za molestowanie seksualne?
Czy na tym świecie jest sprawiedliwość?
To oczywiste.
„Czemu mu nie odmówiła?
Chyba jej się to podobało?”
Pewnie obwiniali tak jego ofiarę.
A to dranie.
Co się dzieje? Kto jest draniem?
To nic takiego.
- Jun-hui. - Tak?
Pojedź z zespołem na ostatnie spotkanie.
To nie potrwa dłużej niż tydzień.
Bo naprawdę cię zwolnią.
Co? O co znowu chodzi?
To nic takiego.
Chciałaś porozmawiać.
Ty pierwszy.
Co się dzieje z tą sprawą w twojej pracy?
Czemu pytasz?
Jestem ciekaw, bo jesteś w to wplątana.
Wkrótce coś się zacznie dziać.
Nie będziesz mieć problemów?
Prawdopodobnie będę je miała.
Ale nie uniknę ich, więc wolę zmierzyć się z nimi na własnych warunkach.
Czemu tak nagle o to pytasz?
Czy to ma związek z tym, o czym chciałeś porozmawiać?
Muszę pojechać do Chin na jakiś tydzień.
Rozumiem. Myślałam, że to nie to.
Nie martw się o mnie. Wspiera mnie jeszcze wiele innych osób.
To dla mnie spora ulga.
- Wszystko będzie dobrze. - Tak.
Właściwie...
To zabrzmiało poważnie.
Co zrobiłaś tym razem?
Ja...
uniezależniam się.
Postanowiłam się wyprowadzić i zamieszkać sama,
co znaczy, że wkrótce będę miała pełną swobodę.
Jaki był powód?
Musiał być jakiś powód?
I tak długo z tym zwlekałam, biorąc pod uwagę mój wiek.
Większość moich przyjaciół mieszka sama.
Kto pierwszy poruszył ten temat?
Co?
Czy twoi rodzice tego chcą?
Już od dawna mówiłam im, że o tym myślę.
- Niedawno znowu rozmawialiśmy i... - Wyrzucają cię?
O czym ty mówisz?
To nie tylko przez ciebie.
Czyli częściowo przeze mnie.
Nie.
Chodźmy.
Mówiłeś, że musisz wracać do biura, prawda?
Pojadę metrem.
Nie musisz.
Nic mi nie będzie.
O co chodzi?
O nic.
Coś cię dręczy.
Trochę mnie to uwiera.
Co takiego?
Czemu udajesz, że nic się nie stało?
Jesteś zły. Wyrzuć to z siebie.
Powiedz, że moja rodzina strasznie surowo cię ocenia.
Nie musisz tego tłamsić w sobie.
A co to zmieni?
No to nie okazuj tego po sobie.
Co mam zrobić?
Wszyscy w pracy, rodzina, nawet ty...
Czego wy wszyscy ode mnie oczekujecie? Co powinnam zrobić?
Nie zniosę tego wszystkiego.
Często chciałabym móc robić, na co tylko mam ochotę.
Przepraszam.
Byłem trochę sfrustrowany.
I dlatego...
Byłem taki ponury.
Przepraszam.
Przecież przeprosiłem.
Jun-hui, ty naprawdę jesteś idiotą.
Pewnie jestem.
I tak wrócę do domu metrem.
Odwiozę cię.
Mowy nie ma.
Nie bądź na mnie zła.
Co takiego?
Chcesz wyrzucić Jin-ę z domu?
Inaczej chyba ją wydziedziczę, jeśli będę to wszystko znosić.
Jak możesz tak mówić?
Wiesz, nie byłeś mi szczególnie pomocny.
A ty?
Brak mi słów.
Niby co złego zrobiłam?
Porozmawiajmy później.
Nie zrobiłam niczego samolubnego.
Zawsze chodziło mi o ich przyszłość.
Z chęcią poddam się karze, jeśli zrobiłam coś samolubnego.
Mam wam coś do powiedzenia.
Chcę usłyszeć tylko jedno.
Chcę, żebyś...
Wyprowadzę się.
- Jin-a. - Wyprowadzę się,
ale daj mi trochę czasu.
Nie mogę mieszkać na ulicy.
Praca mnie przytłacza.
Wyprowadzę się, gdy będę miała czas.
Pewnie myślisz, że to idealna okazja,
żebyś wprowadziła się do...
Skoro cię to martwi, czemu wyrzucasz mnie z domu?
Hej!
Nie mów nic o Jun-huim ani Gyeong-seon,
choćby to miał być komplement.
Nie zasługujesz na to, by o nich mówić.
Ty też, tato.
Zostawcie ich w spokoju.
Nieważne, z kim się spotykam i z kim jestem w związku.
To moje życie, nie wasze.
Nie możecie w nie ingerować tylko dlatego, że jesteście moimi rodzicami.
Nie zmienię zdania.
Tato, nie sprzeciwiaj się.
Wyprowadzam się przez mamę,
ale myślę, że to dla mnie szansa.
Chcę mieszkać sama.
Chyba już czas,
żebym stała się bardziej niezależna.
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI
NIERUCHOMOŚCI DAEGYO
Widok z okna jest bardzo ładny.
Jest trochę drogie.
Czy jeśli wpłacę większą kaucję,
czynsz będzie niższy?
Wedle życzeń właściciela czynsz nie podlega negocjacjom.
- Chodźmy. - Czemu? To ładne mieszkanie.
- Jest zbyt drogie. - Co?
Teraz nie wygląda ładnie, bo jest puste,
ale po wymianie tapety i umeblowaniu
to będzie idealna kawalerka.
Czynsz jest dość niski.
Trzeba zejść tylko parę stopni.
Myślę,
że nie musimy go oglądać.
To najlepsze lokale mieszczące się w pani budżecie.
Musi pani wybrać jeden z nich.
Musimy to przemyśleć. Potem się odezwiemy.
W porządku.
Dziękuję.
Jak mam znaleźć mieszkanie, skoro zawsze jesteś na nie?
Muszę się zmieścić w budżecie.
Nie mam wyboru, nawet jeśli coś mi nie pasuje.
Jeśli zacznę wybrzydzać, nigdy niczego nie znajdę.
Chcę mieć czyste, bezpieczne mieszkanie
blisko przystanku komunikacji miejskiej,
ale muszę wybrać coś, na co mnie stać.
Nie da się znaleźć mieszkania, które będzie idealne pod każdym względem.
Zamieszkajmy razem.
Oszalałaś.
Zwariowałaś.
- To boli. - Zasłużyłaś.
Poprosił, żebyś z nim zamieszkała, a ty powiedziałaś, że zwariował?
Jin-a, czy ty nie oszalałaś?
Czemu nie chcesz z nim zamieszkać?
Nie o to chodzi.
Powiedziałam rodzicom, że chcę być niezależna.
Co pomyślą, jeśli się do niego wprowadzę.
Lepiej byłoby po prostu zostać w domu,
nawet jeśli ciągle kłócę się z mamą.
I tak nie powinnaś była tak reagować.
Nie zdenerwował się?
Nic nie powiedział.
Odwiózł mnie i pojechał.
Stawiam milion wonów, że cię rzuci.
Co? Za mało?
Jeśli to zrobię,
mama będzie miała kolejny powód, by na niego narzekać.
Nawet jeśli jej powiem, że to ja go błagałam,
żebym mogła się wprowadzić, ona nie uwierzy.
Znowu będzie na niego narzekać.
Myślisz, że Jun-hui o tym nie wie?
Zastanów się, czemu ci to zaproponował.
Myślisz, że nie wiem?
Oczywiście, że wiem.
Ale nie mogę się zgodzić
tylko dlatego, że tak będzie mi łatwiej.
Są też inne problemy. Jak Gyeong-seon.
Rety, nie. Nie mogę tego zrobić.
Więc co zrobisz?
Większość mieszkań w blokach jest zbyt droga, prawda?
Mogę opłacać czynsz przez jakiś czas.
Dość krótki czas.
Nawet nie wiem, jak długo jeszcze będę tu pracować.
Mówisz o tym, co teraz się dzieje?
Mówię tak ogólnie.
Jak długo jeszcze możemy pracować?
Jakieś dziesięć lat?
Będzie dobrze, jeśli to będzie jeszcze pięć lat.
Nie martwmy się o to teraz.
Wiesz,
jeśli firma będzie się na tobie mścić,
nie będę stała bezczynnie.
A co zrobisz?
Myślę, że ty i ja...
możemy razem pójść na bezrobocie.
Co? Rety.
Jesteś lojalną przyjaciółką.
Nieważne, co postanowisz,
będziesz miała moje wsparcie.
W porządku. Dziękuję bardzo.
Obie będziemy bezrobotne.
Wejdź, usiądź.
Pani Jeong pokrótce wszystko mi wyjaśniła.
Czy to nie będzie nadmiernie eskalować?
Nie wiem, o czym dokładnie pan mówi.
No wiesz. To może wpłynąć na morale pracowników.
Nie wszyscy tak samo do tego podchodzą.
Biorąc wszystko pod uwagę,
może załatwimy tę sprawę po cichu?
Pani Jeong chyba nie powiedziała panu wszystkiego.
Mówiłam jej, że domagam się akcji dyscyplinarnej i ogłoszenia powodu.
Czy na pewno poradzisz sobie z konsekwencjami?
A pan, proszę pana?
Z prawnego punktu widzenia
w wypadku molestowania seksualnego w miejscu pracy,
pracodawca musi poprosić napastnika o...
Prawidłowy termin to „oskarżony”.
Racja.
Ale ja chcę używać terminu „napastnik”.
Pracodawca musi udzielić nagany
lub zastosować inne środki dyscyplinarne wobec napastnika.
Jeśli pan tego nie zrobi, zostanie pan ukarany grzywną.
To pewnie zależy od rozmiaru firmy,
ale byłam rozczarowana,
bo ta grzywna nie jest wysoka,
co trochę mnie martwi.
Chcesz powiedzieć, że nie pozwolisz,
żebym zapłacił grzywnę i nic nie zrobił?
Skoro już o tym mówimy, co jeszcze powinienem wiedzieć?
Jeśli ofiara molestowania
zostanie zwolniona lub potraktowana nieuczciwie,
pracodawca może trafić do więzienia
lub zapłacić większą grzywnę.
Dobrze się przygotowałyście.
Niech mnie.
Jestem skołowany po tym, jak oberwałem od was obu.
Nie sądzę, żebyście wy dwaj pamiętali, co się stało,
więc pomogę wam napisać wasze oświadczenia.
O rety.
PAN NAM: UŻYJMY YOON JIN-Y DO PRZEŁAMANIA LODÓW
JESTEŚ ŚLICZNA. ZAPRASZAM DO BIURA.
KOLOR TWOJEJ SZMINKI JEST BARDZO SEKSOWNY
Co pani robi, pani Jeong?
Co to jest? O co chodzi?
To kompletny brak szacunku.
Co do... O rety.
Jeong Yeong-in.
Za kogo pani się uważa?
Jak pani śmie tak się zachowywać?
Byłem zbyt wyrozumiały!
Nie ma pani pojęcia, co mogę zrobić, prawda?
Pani Jeong, czuję, że wyrządzono mi krzywdę.
Odebrałbym sobie życie tu i teraz,
gdyby kierowały mną złe intencje.
Ja tylko wykonywałem polecenia pana Nama...
Co powiedziałeś?
- Hej. - Rany.
Kazałem ci obmacywać Yoon Jin-ę?
Kazałeś ją wykorzystać!
Mów do mnie z szacunkiem.
Trzeba było się godnie zachowywać.
- Proszę mnie puścić. Pani Jeong, on... - Hej!
Co wy, do diabła, wyrabiacie?
Rety, jesteście beznadziejni.
Jak się z tym uporasz?
Cóż, to...
Co ja właściwie...
Rety, to niewiarygodne.
Szczerze mówiąc...
Sądzisz, że to niesłuszne oskarżenie.
Właśnie.
Wszyscy są zainteresowani tym, jak ta sprawa się potoczy,
więc muszę coś zrobić jako wasz pracodawca.
Muszę powołać komisję, która zbada fakty...
Komisję?
Nigdy nie zrobiłem niczego,
czego musiałbym się wstydzić.
Jeśli będzie mnie pan oskarżał...
W porządku.
Niech sąd to rozstrzygnie.
Choćby to trwało rok albo i dłużej.
Zbyt ciężko pracowałem na swój... Jak to ująć?
Honor. Jestem człowiekiem honoru.
Wejdź.
Nie czekaj na komisję,
bo wtedy nie będzie już odwrotu.
Czy chcesz się bronić, czy wszystko wyjaśnić, wymyśl coś.
Proszę mu pomóc, panie Choi.
Dobrze, proszę pana.
Cóż... To...
to nie będzie potrzebne.
Nie mogę pozwolić, by ta sprawa wpłynęła na naszą rodzinę.
Innymi słowy, nie próbuję ci pomóc, bo nie zrobiłeś nic złego.
Dzień dobry.
O, hej. Siadaj.
Przepraszam, że zadzwoniłem bez zapowiedzi.
Mam nadzieję, że to cię nie wzburzyło.
Cóż, byłam trochę zaskoczona.
Rozumiem. Cóż...
Oto co myślę.
Jestem bardzo wdzięczny, że się ze mną spotkałaś.
Liczę na pozytywny rezultat.
Mówię to, ponieważ...
Musisz rozwijać...
swoją karierę, wiesz?
Prawda? Zgadzasz się?
Myślę, że to znakomita okazja, żebyś to zrobiła.
Wszyscy dyrektorzy, w tym pan Nam,
a także twoi przełożeni, tacy jak ja, są bardzo...
Cóż, w ten sposób będziemy mogli się skupić
na tym, jak możemy ci pomóc rozwinąć skrzydła w firmie.
Wymyślimy sposoby, jak cię wspierać.
Racja, ale co jeśli to będzie miało negatywne konsekwencje dla pani Yoon...
Trochę się o to martwię.
Widzę, że rozmawiacie.
- Panie Choi... - Nie trzeba.
Przyszedłem postawić wam kolację.
Dzięki. O czym rozmawiałyście?
Musisz być teraz bardzo speszona i zmieszana.
Rozumiem to.
Mówię to, ponieważ...
Nie chodzi tylko o to, co będzie lepsze dla firmy.
Martwię się o to, co może cię w przyszłości spotkać w pracy.
- Tylko o to mi chodzi. - Rozumiem.
Panie Choi...
chciałabym móc to przemyśleć.
Ale nie zwlekaj zbyt długo. Myślę...
- Dobrze. Przepraszam, ale... - Świetnie.
Muszę iść na spotkanie.
Wkrótce dam panu znać, co postanowiłam.
- Dobrze. Pomyśl o tym, co powiedziałem. - Dam panu znać.
Ledwo tknęłaś jedzenie.
Nie, sporo zjadłam. Dziękuję.
Cóż, to... Dobrze. Ale...
Powinnaś zjeść więcej...
Pan Nam.
Proszę.
Ewidentnie wypiłeś całkiem sporo.
Z kim piłeś?
Piłeś sam, prawda?
Trzeba było zadzwonić.
Czy byłeś na mnie za bardzo zły, żeby zadzwonić?
Jun-hui.
Nie potrzebuję nic więcej.
Potrzebuję tylko ciebie, Jun-hui.
Zawsze się obawiam, kiedy chcesz porozmawiać.
O jaki ból głowy przyprawisz mnie tym razem?
Chcę znowu pracować w amerykańskim oddziale.
Tak szybko, jak to możliwe.
Już tam byłeś, wiesz, że to wyjazd na co najmniej trzy lata.
Im dłużej, tym lepiej.
Czemu? Uciekasz przed czymś?
Można tak powiedzieć.
Rety.
Nie chciałeś wyjechać na tydzień do Chin ze względu na dziewczynę.
Mam zamiar wyjechać razem z nią.
Jest czyste.
Doskonałe dla jednej osoby.
Pokazywałam je rano komuś innemu.
Bardzo mu się spodobało.
Chciał od razu podpisać wstępną umowę.
Ale ma pani jeszcze chwilę do namysłu.
Wezmę je.
Myślałaś kiedyś, żeby rzucić tę pracę?
Chcesz uciec?
Co zamierzacie zrobić?
Jeszcze ci się nie znudziło udawanie ofiary?
Myśli o tym, żeby cię pozwać za zniesławienie.
Będziesz usatysfakcjonowana, kiedy zniszczysz całą tę firmę?
Koniec tych wyskoków.
To nie kwestia presji. Chcę to zrobić.
Chcę zrobić wszystko, co tylko mogę.
Ładnie wyglądam?
Ci ludzie oczekują, że się poddamy...
Dłużej tego nie zniosę.
Na pewno możesz jechać do Stanów?
Mama mówiła, że nie dopuści, żeby Jun-hui tu przyszedł.
Co mam robić? Tęsknię za nim.
Powinnam do niego iść.
Wyjedźmy.
Razem.
Napisy: Krzysiek Ceran