NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jest czyste.
Doskonałe dla jednej osoby.
Pokazywałam je rano komuś innemu.
Bardzo mu się spodobało.
Chciał od razu podpisać wstępną umowę.
Ale ma pani jeszcze chwilę do namysłu.
Rozumiem.
Wezmę je.
Naprawdę?
Więc chciałaby pani od razu podpisać umowę?
Dobrze, zróbmy to.
Proszę mi wybaczyć.
Cześć.
Gdzie jesteś?
W kawiarni.
O której kończysz?
Jeszcze nie wiem.
- Czemu pytasz? - Przez moją delegację.
Jutro muszę wyjechać.
Chciałbym cię zobaczyć.
Rozumiem.
Co to za reakcja?
Zastanawiam się, do jakiej restauracji cię zaprosić.
To powinno być jakieś fajne miejsce.
Jesteś moją matką?
Nie, twoją dziewczyną.
Długo czekałeś?
Mówiłaś, że jesteś blisko, więc już zamówiłem.
Świetnie.
Byłaś zajęta? Cały dzień nie pisałaś.
Miałam urwanie głowy.
Obyś była tak zajęta, kiedy wyjadę na delegację.
Czemu?
Żebyś się nie martwiła.
Co masz na myśli?
Nie chcę, żebyś się martwiła wyprowadzką.
Załatwimy tę sprawę, gdy wrócę.
Powiedziałam, że niczego nie potrzebuję.
Nie chcę, żebyś czuł presję, że musisz dla mnie coś zrobić.
To nie kwestia presji. Chcę to zrobić.
Dla ciebie chcę zrobić wszystko, co tylko mogę.
Myślałaś kiedyś, żeby rzucić tę pracę?
Skąd nagle ten pomysł?
Miałem ci powiedzieć, kiedy wrócę.
Zgłosiłem się do pracy w amerykańskim oddziale.
Jeszcze nie znam dokładnej daty,
ale wyjadę tam najpóźniej przed końcem roku.
Chcesz, żebym rzuciła pracę i wyjechała z tobą?
Moim zdaniem tak będzie najlepiej.
Niby jak?
Wiem, że to dość nagłe.
Chcesz uciec?
„Uwolnić się” brzmi lepiej.
Nie przeszkadza mi obecna sytuacja.
A mnie tak.
Dlaczego musimy wyjechać tak daleko?
Możemy mieszkać razem tutaj.
Mówiłaś, że to szalone.
A wyjazd do Stanów nie?
Mówiłaś, że potrzebujesz tylko mnie.
To prawda.
Ale to znaczy również, że podoba mi się nasze obecne życie.
A mnie nie.
Wszyscy cię dręczą, a ja nie mogę już patrzeć, jak cierpisz.
Porozmawiajmy o tym, kiedy wrócę z delegacji.
Dobrze.
Nie duś tego w sobie i nie stresuj się.
Bądź grzeczna.
Dobrze.
Jedź bezpiecznie.
Pa.
UMOWA NAJMU
Dzień dobry.
Cześć.
Dzień dobry.
Hej, Gyeong-seon.
Wiem, że to brzmi,
jakbym zwalała wszystko na Jun-huiego.
Wydaje mi się, że Jun-hui niecierpliwi się
przez moją sytuację.
Podjął pochopną decyzję.
Chyba tego nie przemyślał.
Nie jest aż tak bezmyślny.
Gdyby to była pochopna decyzja, nie rozmawiałby o tym ze mną,
tylko od razu wystawił mieszkanie na sprzedaż.
Co zamierzacie zrobić?
To może cię zdenerwować,
ale nie myśl, że się z nim zgadzam.
Chcesz powiedzieć, że tylko on
chce, żebyście razem zamieszkali?
Mnie chyba zależy bardziej niż jemu.
Szczerze mówiąc,
nie obchodzi mnie, co powiedzą albo zrobią moi rodzice.
Albo ty.
Wszystko zniosę.
Chciałabym zrobić to,
co zasugerował Jun-hui, niczym się nie przejmując.
Pomyślałam nawet,
że uniknę oskarżeń,
jeśli się za nim schowam.
Ale...
Chyba jestem bardziej samolubna, niż sądziłam.
Wciąż powtarzam,
że nie chcę, aby ktokolwiek go oskarżał,
tłumacząc tym moje wahanie.
Ale naprawdę walczę tylko o to, czego ja chcę.
Wciąż chcę zrobić wiele rzeczy.
Nie porzucę wszystkiego,
tylko po to, żeby być z Jun-huim.
Będę z nim, jak dotychczas,
i będę robiła wszystko, co muszę i chcę zrobić.
Mam ci podziękować czy przywalić?
Przepraszam.
Taka właśnie jestem.
Spójrz mi w oczy.
Zmieniłaś się czy zawsze taka byłaś?
Cokolwiek to było,
cieszyłabym się, gdybyś podeszła do tego pozytywnie.
Chyba mogę być tobą rozczarowana?
A jest aż tak źle?
Nie zniosę cię ani chwili dłużej.
Sama powiedziałaś,
że bardziej dbasz o siebie niż o niego.
Więc dotrzymaj słowa.
- Proszę zostawić drzwi otwarte. - Dobrze.
- Cześć. - To ja.
Hej.
Wciąż jesteś przygnębiona?
Sam też nie brzmisz za wesoło.
Dzisiaj masz wolne. Co robisz?
Nic specjalnego.
Aż cię skręca beze mnie, co?
Świetnie sobie radzę.
Ja usycham z tęsknoty.
Już kończymy.
- Kto to był? - Zaczekaj chwilkę.
Za minutę zejdę.
Hej.
Ktoś u ciebie jest?
Tak, naprawiają filtr do wody.
Rozumiem.
Muszę wracać na spotkanie.
- Zadzwonię później. - Dobrze, pa.
Nakryłem stół. Chodź.
Będziesz się głodzić?
Po co ją wyrzucałaś,
skoro teraz tak się martwisz?
Rodzic nie przekona zdeterminowanego dziecka.
Zamknij drzwi.
Boże.
Rany, jakie to frustrujące.
Nie wierzę.
Jin-a naprawdę się wyprowadziła?
Siadaj, jeśli jeszcze nie jadłeś.
A co z mamą?
Mówi, że nie chce jeść.
Czy ty...
słyszałeś coś od Jun-huiego?
Na przykład?
Wiem tylko, że pojechał na delegację do Chin.
A, chodzi o wyprowadzkę?
Może Jin-a mu nie powiedziała?
Mówiłem, że jej pośpiech był dziwny.
Znowu narobiła sobie problemów.
O rety.
Nie mów o tym Jun-huiemu.
I tak bym nie powiedział.
Od razu by przyleciał.
Ale tato,
musisz coś zrobić z mamą.
Prowokowanie ich niczego nie rozwiąże.
Może tego po nim nie widać,
ale Jun-hui ma ogromne ego.
Innym nie pozwala sobą pomiatać,
ale teraz to znosi, bo chodzi o nas.
Jak myślisz, jak długo to potrwa?
Wkrótce będzie miał dość.
Masz strasznie dużo rzeczy jak na jedną osobę.
Wiem.
Tyle dla mnie zrobiłaś, chociaż masz wolne.
Postawię ci pyszną kolację po następnej wypłacie.
Jeszcze sporo przed tobą.
Nie zapominaj o czynszu, rachunkach za wodę,
prąd, gaz i wszystkich innych.
- Już mnie to przytłacza. - Dopiero teraz?
Co chcesz powiedzieć?
Twoja praca, rodzina i Jun-hui...
Rety.
Po prostu jedz.
Jesteś tego pewna?
Muszę, nawet jeśli nie jestem.
Podoba mi się taka postawa.
Przyda ci się, żeby przetrwać.
Racja.
- Dobre. Świetna robota. - Dziękuję.
Dział prawny będzie miał osobne spotkanie z Yoon Jin-ą.
- Co za ulga. - Tak.
Przy okazji,
co planujesz zrobić z panem Kongiem?
- Widzisz... - Tak.
Nic nie jest przesądzone, dopóki nie domknie się wszystkich wątków.
- Rozumiesz? - Tak.
Kiedy to już się skończy, ja...
No wiesz.
Najwyższy czas, żebyś awansował.
Czas zmienić stanowisko.
- Racja. - Nawet jeśli pracujesz,
no wiesz...
Przeciąganie tego...
No wiesz.
Zajmę się tym jak najszybciej, proszę pana.
Czujesz się odpowiedzialna, bo reprezentujesz pracownice,
ale nikt na tym nie zyska, jeśli to się wyda.
Trzeba dbać o reputację firmy.
Wiem o tym, proszę pana.
Powinniśmy przestrzegać procedur
i nałożyć na sprawców naganę, aby chronić tę reputację.
Zwołamy komitet śledczy.
Gdy pan Nam już się wywinie?
Chcesz narazić naszą reputację?
Będziesz usatysfakcjonowana, kiedy zniszczysz całą tę firmę?
Trzeba zminimalizować ryzyko.
Tak błaha sprawa nie może zniszczyć przyszłości firmy.
Jako główny menedżer powinnaś się wykazać obiektywizmem!
Koniec tych wyskoków.
Nie dałem ci tego stanowiska, żebyś trzymała stronę pracownic.
Jeong Yeong-in.
Opamiętaj się.
Po prostu to zakończ.
Weź się w garść i przeproś publicznie.
Łatwo mówić.
Posłuchaj,
sprawa może się wymknąć spod kontroli,
kiedy powołają komitet.
Chcesz skończyć w sądzie?
Mogę znaleźć mnóstwo dowodów. Ja tu jestem ofiarą.
Pomyśl o swojej rodzinie.
Odpuść chociaż ten jeden raz. Wolisz stracić pracę?
Nawet jeśli publicznie przeproszę...
i tak dostanę naganę.
Posłuchaj.
Jeśli załatwisz to po cichu, przynajmniej nie stracisz pracy.
Przeniosą cię do innego zespołu,
z dala od Yoon Jin-y.
Jeśli tak się nie stanie, sam porozmawiam z kierownictwem.
Bardzo się przejmujesz tą kwestią,
a dotąd nie obchodziły cię cudze sprawy.
Bo ciągle się przy mnie użalasz.
Mogę przestać się przejmować.
Nie bądź taki. Ja tu naprawdę oszaleję.
Przetrwasz to.
Jestem z kancelarii, która zajmuje się...
Już mi pan powiedział przez telefon.
Nie byłem pewien, co pani woli, więc wziąłem i kawę, i herbatę.
- Napiję się herbaty. - Proszę.
Chciałem się z panią spotkać, bo...
Już pewnie pani wie,
ale chciałem porozmawiać o sprawie z molestowaniem.
Już mówiłam kierownictwu,
że chcę, aby napastnicy przeprosili
i otrzymali nagany.
Nie pójdę na żadną ugodę
ani mediację.
Chwileczkę.
„Napastnicy”?
Nie ustaliliśmy, że to pani jest tutaj ofiarą.
- Słucham? - Pewnie to panią zdziwi.
Widzi pani, to dopiero początek.
Pewnie słyszała pani o podobnych sprawach w wiadomościach.
I jak one się skończyły?
Nie frustruje to pani?
Nigdy się nie kończą. Nic z nich nie wynika.
Dlaczego, jak pani myśli?
Powiem prosto.
JIN-A: ŚWIETNIE SIĘ BAWIŁAM. DOBRANOC.
Cóż...
Kiedy takie rzeczy wychodzą na jaw, wszyscy mówią to samo.
„Kobieta jest częściowo winna. Sama sobie na to zasłużyła”.
Co gorsza, powiedzą, że chciała pani...
Zaraz.
Skąd pan ma to nagranie?
To oryginalny plik?
A te wiadomości...
Nigdy nie wysyłałam ich do pana Nama.
- Pokażę, co mam na moim... - Już za późno.
Chodzi mi o to, że już nie zmieni pani
złej opinii na swój temat.
Rozumiem, jakie to musi być frustrujące
i niesprawiedliwe.
Ale proszę to jeszcze raz przemyśleć.
Proszę pomyśleć o tym, jakie korzyści to pani przyniesie.
„Korzyści”?
Już zbyt wiele straciłam.
Wplątałam się w to, wiedząc, że może być jeszcze gorzej.
Dobrze. Rozumiem.
Pan Nam rozważa pozwanie pani o zniesławienie.
Jeśli wcześniej go pani przeprosi,
być może zmieni zdanie.
Pani Yoon.
Mówię z własnego doświadczenia.
Z przeciągania takich spraw nic dobrego nie wynika.
Mówię to, bo pani współczuję.
A ja współczuję panu.
Tyle się pan uczył na prawnika, żeby tylko knuć?
Niech pan im powie, że mnie nie doceniali.
Nigdy im tego nie odpuszczę.
TRANSPORT NA LOTNISKO
Jesteś jeszcze w pracy? Czemu nie odbierasz telefonu?
- Halo. - Gdzie jesteś?
- W domu. - To czemu nie odbierasz?
O co chodzi?
Jun-hui jest u ciebie?
- A co? - Dzwonił do mnie.
Powiedział, że nie odbierasz.
Był tak zdenerwowany jak wtedy, gdy miałaś wypadek.
- Co mu powiedziałaś? - Rozmawialiśmy przez chwilę.
I powiedziałam mu, że się wyprowadziłaś.
No nie.
Wróciłeś.
Trafiłeś bez problemu.
Wejdź.
Jeszcze nie jadłeś, prawda?
Mam tylko ramyeon.
Albo i nie mam.
Chodźmy do restauracji, jeszcze nie jadłam obiadu.
Najpierw chcę porozmawiać.
Dobrze.
Usiądź.
Usiądę tutaj.
Jeszcze nie mam stołu.
- Możemy użyć tego... - Nie trzeba.
Racja, mam jeszcze tacę.
Nie gotuję w domu,
więc jeszcze nie rozpakowałam sprzętów do kuchni.
Myślałam, że wracasz jutro.
Skończyliśmy wcześniej.
Gdybyś mi powiedział, przyjechałabym na lotnisko, żeby...
Czemu nic nie mówiłaś?
Bo nie chciałaś mnie martwić?
Pomyślisz, że to moja stara wymówka,
ale naprawdę tak jest.
Mieliśmy o tym porozmawiać, gdy wrócę.
Czemu tak się spieszyłaś?
Wyjechałem tylko na tydzień. Skąd ten pośpiech?
I ty to mówisz?
Słyszałam, że chcesz sprzedać mieszkanie.
Mówiłem ci, że jadę do Stanów.
Myślisz, że cię nie znam?
Chciałeś mnie wspomóc finansowo.
- Mam rację? - A co w tym złego?
Dla ciebie zrobię wszystko.
A jak ja przez to wypadnę?
To, co pomyśli o mnie Gyeong-seon,
jest dla mnie tak samo ważne jak to, co pomyśli o tobie moja matka.
Nie chcę jej już rozczarowywać.
Nie mogę.
A co ze mną?
Mam nic nie robić?
Kim ja dla ciebie jestem?
Tylko pewnym udogodnieniem?
- Czemu tak mówisz? - Bo sprawiasz, że tak myślę.
Nie musisz dla mnie nic robić.
Nie możemy się po prostu kochać i wspierać?
A co nam to da?
Myślisz, że będziemy żyć długo i szczęśliwie,
jak będziemy wszystko znosić?
Nie musisz być sarkastyczny.
Nie mogę tak dłużej żyć.
Co masz na myśli?
Ci ludzie, którzy oczekują, że się poddamy...
Dłużej tego nie zniosę.
Nie podchodź do tego tak negatywnie.
Zachowajmy spokój i przemyślmy to jeszcze...
Ja już zdecydowałem.
Tego w pani lokalu jeszcze nie było.
Znalazłam kilka przeterminowanych składników,
więc je wyjęłam.
Zapomniałam je wyjąć.
Coś się stało?
A czy to zniknie, jeśli pani powiem?
Niech mi pani powie.
Jeśli chodzi o lokal, pomogę tak,
jak tylko mogę.
Kawiarnia działa sprawnie, wszystko w porządku.
Kawa pani wystygnie. Proszę pić.
Mogę wymyślić jakąś nową promocję,
żeby trochę rozjaśnić nastrój.
Teraz w firmie nie dzieje się najlepiej,
więc to może trochę zająć.
Coś się stało?
Dzieją się różne rzeczy.
Już nie spotyka się pani tak często z Jin-ą?
Brat odebrał pani najlepszą przyjaciółkę?
Co to ma być?
Oboje jesteśmy dorośli.
Nie jesteśmy dziećmi.
Właśnie o to chodzi.
Zaczęłam to, żeby zdał pan sobie sprawę z tego, co można,
a czego nie można robić, będąc dorosłym.
Ależ się pani uparła.
Najwyraźniej nie jest pan jeszcze gotów.
Mam trójkę dzieci.
Moja najmłodsza córka jest w przedszkolu.
To normalne, że niekiedy w pracy popełnia się błędy.
Jeśli mnie zwolnią, ucierpię nie tylko ja.
Ale cała moja rodzina.
Skoro tak się pan o to martwi,
czemu tak bardzo interesowały pana rzeczy niezwiązane z pracą?
Jakby się pan poczuł, gdyby pana najmłodsza córka
przeszła przez to samo, co ja?
Licz się ze słowami, do cholery!
Chce pan wiedzieć, dlaczego to robię?
Nie chcę być córką, która przynosi wstyd.
Bo mój ojciec nigdy nie zrobił niczego, czego musiałby się wstydzić.
Popełniłem błąd.
Dobrze, przeproszę.
Przepraszam, dobrze? Przepraszam.
Skrzywdziłem panią.
Naprawdę mi przykro. To się nigdy nie powtórzy.
Bardzo przepraszam.
Proszę to napisać na tablicy ogłoszeniowej firmy.
Jeśli pan tego nie zrobi, opublikuję to nagranie.
Proszę wejść.
Chciał mnie pan widzieć?
Proszę usiąść.
Jeśli to tylko na chwilę, posłucham stąd.
Dobrze.
Podobno spotkała pani prawnika.
Pani Yoon, to nie jest coś, przy czym warto się upierać.
Jest pani młoda,
więc rozumiem, że może pani mylić
lekkomyślność z odwagą.
Nie jestem tak młoda ani głupia,
żeby zrobić coś takiego bez przemyślenia całej sprawy.
Jeśli pójdziemy do sądu,
to może się obrócić przeciwko pani.
Może pani skończyć z wpisem w kartotece.
Tego pani chce?
Już nigdzie pani nie zatrudnią.
Doceniam troskę.
Boże, jakie to irytujące.
Wie pani...
Nie ma pani już dość
udawania ofiary?
Czyli...
teraz to pan będzie ją udawał?
Już jadłem.
Ja nie.
Czy coś się dzieje?
Jeśli sprzedasz mieszkanie, mogę dostać depozyt?
Chciałabym przez chwilę nie martwić się o pieniądze.
Pracowałaś przez całe życie, bo musiałaś się mną zająć.
Nie powiedziałam tego, żebyś to przyznał.
Po prostu muszę naładować baterie.
Już długo prowadzę tę kawiarnię.
Czy to dlatego, że...
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
To nie ma nic wspólnego z Jin-ą.
Zrobisz, co chcesz.
Możesz już nigdy nie pracować.
Od teraz ja się tobą zajmę.
Pani Seo.
Nie pozwolę ci utrzymywać mnie do końca życia.
Tak, weźmiemy to pod uwagę.
Dobrze, oddzwonię.
Rzuciłeś jakiś urok czy co?
Słucham?
Pan Son dzwonił ze Stanów.
Jego syn ma problem z przystosowaniem się do nowej szkoły.
Więc pan Son chce wrócić.
To znaczy, że muszę wyjechać od razu?
Myślałem, że właśnie tego chcesz.
Znowu zmieniłeś zdanie?
Nie.
Cześć.
Nie lecisz w nocy?
Trochę się zabawię, zanim wylecę.
Jun-hui.
Na pewno możesz jechać do Stanów?
Co masz na myśli?
Twoja dziewczyna jeszcze się nie zgodziła.
Idź już sobie.
Do zobaczenia.
AWANSE PRACOWNIKÓW
JEONG YEONG-IN, AWANSOWANA
CHOI JUNG-MO, AWANSOWANY GEUM BO-RA, AWANSOWANA
KIM DONG-U, AWANSOWANY LEE YE-EUN, AWANSOWANA
PRZENIESIENIA PRACOWNIKÓW
YOON JIN-A, AWANSOWANA NA KIEROWNIKA CENTRUM LOGISTYKI W PAJU
Gratuluję awansu.
Nie udawaj, że nic się nie stało.
Jak się czujesz?
Twoje nowe stanowisko do niedawna nie istniało.
Trudno uznać to za awans.
Wiem o tym.
I wciąż się uśmiechasz?
Nie jesteś ani trochę zła?
Mam pójść do gabinetu pana Jo i zrobić scenę?
Będzie zachwycony, wciąż czeka, żeby móc ci coś zarzucić.
Właśnie dlatego
wytrzymam to wszystko, ciężko pracując i siedząc cicho.
Ludzie pomyślą, że jesteś niesamowicie zawzięta.
Taki właśnie jest mój cel.
Jestem z ciebie dumna.
Nauczyłam się tego od pani.
Jesteś o wiele lepsza ode mnie. To robi wrażenie.
Wiele się od ciebie nauczyłam.
Wie pani, mogę zrobić wszystko,
jeśli się przyłożę.
Nie bądź zbyt pewna siebie.
Przestań udawać.
Możesz się cieszyć z awansu.
Nie musisz przy mnie unikać tematu.
To ty powinnaś przestać udawać.
Przecież tak naprawdę to kara, a nie awans.
Mogłabyś ich pozwać.
Spodziewałam się czegoś takiego, więc nie jestem zaskoczona.
Nie martw się. Będę walczyć
i powrócę w glorii i chwale.
Przecież mnie znasz.
Już wystarczy.
Nie zmieniaj się aż tak szybko.
Myślałam, że ci się to podoba.
Ale nie do tego stopnia.
Jesteś taka nieustępliwa i niesamowicie silna.
Mam ci postawić drinka w ramach gratulacji?
A co z Jun-huim? To twoje urodziny.
Mam trochę czasu. Teraz jest na spotkaniu, więc zobaczymy się później.
Nie ma mowy. Wykorzystaj ten czas, żeby się wystroić.
O czym ty mówisz?
- Kto wie? - Co?
Może umówiłaś się na metamorfozę w Gangnam.
To nie jest nasza pierwsza wspólna noc.
O mój Boże, czy to znaczy...
- Czy wy już... - O czym ty mówisz?
Dziękuję.
Czy czkawka jest zaraźliwa?
Przez nich zawsze tyle pijesz.
Pamiętam, jak pierwszy raz trzymaliśmy się za ręce.
To ty pierwsza zaczęłaś mnie podrywać.
- Niech nam żyje sto lat - Niech nam żyje sto lat
- Żyj nam sto lat, droga Jin-o - Żyj nam sto lat, droga Jin-o
- Niech nam żyje sto lat - Niech nam żyje sto lat
Wszystkiego najlepszego i gratulujemy awansu.
Jestem z ciebie dumny, Jin-o. Wymiatasz!
Dzięki, tato.
W twojej firmie muszą pracować same niedojdy.
Nie wierzę, że to ciebie awansowali.
Nie bądź niemiły dla siostry.
Mam jej gratulować?
To obciach.
Przyznaj, że się wstydzisz.
Nie powinnaś takiej okazji spędzać z Jun-huim?
Musi pracować.
Wznieśmy toast.
Jesteś o rok starsza
i dostałaś awans.
Teraz musisz spotkać miłego mężczyznę i wziąć ślub.
Kilku absolwentów Uniwersytetu Seulskiego z dobrych rodzin
chce cię poznać.
Wybiorę najlepszych
i zaaranżuję ci z nimi randki w ciemno.
Proszę, zdrowie.
Zdrowie, Jin-o.
Nawet nie myśl, żeby się ze mną kłócić w taki miły dzień.
I tak nie zmienię zdania.
Nawet nie próbowałam go zmienić,
bo wiem, że to niemożliwe.
Ale wyraźnie powiedziałam,
że ja swojego zdania też nie zmienię.
Nie wpłyniesz na mnie.
Przymknij dziób, zanim powiem coś gorszego.
Daj spokój.
Jedz, Jin-o.
Jak ci nie wstyd?
Spotykasz się z kimś, kto nie może się niczym pochwalić.
Nie bądź taka bezwstydna.
Nie wiesz, jak ważne jest pochodzenie?
Mówi nam o przyszłości danej osoby.
- Mamo, proszę! - Ty też powinieneś o tym pamiętać.
Zerwiesz kontakty
z wszystkimi dziewczynami zanim skończysz doktorat.
Jeśli przeciągasz to, bo myślisz,
że później wyjdziesz za Jun-huiego,
to daj sobie spokój.
Jego stopa nie postanie w tym domu,
dopóki żyję.
Co? Wychodzisz?
Mama mówiła, że nie dopuści, żeby Jun-hui tu przyszedł.
Co mam robić? Tęsknię za nim.
Powinnam do niego iść.
Jin-a.
Boże.
Jestem po spotkaniu. Już jadę.
Nie spiesz się i ciesz się kolacją z rodziną.
Wysadzić cię przed główną drogą?
Tak.
Tu wysiądę.
Coś się stało w domu, prawda?
Znasz moją mamę.
A co? Jin-a coś mówiła?
Długo czekałeś?
To naprawdę ładne miejsce.
Co to jest?
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
ODDAJĘ CI CAŁE SERCE, JIN-O. KOCHAM CIĘ.
Jest przepiękny.
Podoba ci się?
Tak, bardzo.
I jak? Ładnie wygląda?
Oczywiście
nie jest tak piękny jak ty.
Muszę przyznać,
fakt, iż tak bardzo się z niego cieszę,
uświadamia mi, jak wielką jestem materialistką.
Jest naprawdę piękny.
Świetnie na tobie wygląda.
Dziękuję.
Dziękuję za dzisiaj.
Cały proces był dość nieprzyjemny,
ale dostałam awans.
Nie pogratulujesz mi?
Nie będę cię zmuszać.
Szczerze mówiąc, mnie też to zirytowało.
Chcą, żebym cierpiała, ale ja się nie boję.
Jeszcze im pokażę, jaka wytrwała i nieustępliwa potrafię być.
Wkrótce wyjeżdżam do Stanów.
Jedź ze mną.
Nie proszę, żebyś zapomniała o nierozwiązanych sprawach w pracy.
Oni powinni zostać ukarani.
Ale do tego nie musisz być na miejscu.
Wiem, ile rzeczy cię powstrzymuje.
Dlatego wahałem się, czy cię zapytać,
i źle mi z tym.
Wiem, że wszyscy pomyślą, że uciekasz przed tą sytuacją,
i ucierpi twoja duma.
Ale...
po prostu to zignoruję.
Nie mogę dłużej patrzeć, jak cierpisz.
Wyjedźmy...
razem.
Poprzednia ja...
prawdopodobnie...
wyjechałaby z tobą bez mrugnięcia okiem.
Choćby zaraz.
Naprawdę bym to zrobiła.
Ale widzisz...
Wydaje mi się, że...
teraz jestem na to za dojrzała.
Zmieniłeś mnie...
w prawdziwie dorosłą kobietę.
Jedź bezpiecznie.
Naprawdę nie polecisz ze mną?
Przykro mi.
Dzień dobry.
Dziękuję.
Do widzenia.
NASZ ŚLUB ODBĘDZIE SIĘ 28 KWIETNIA 2018 ROKU
PAN MŁODY: YOON SEUNG-HO PANNA MŁODA: KIM HUI-WON
Co sprawia, że zajęta restauratorka do mnie dzwoni?
Dostałam zaproszenie na ślub.
- Czyli doszło? - Tak.
Wysłałam ci je, bo prosiłaś,
ale nie musisz przychodzić.
To ślub mojego brata. Nie musisz na nim być.
Poza tym to daleko.
Przyjdę, żeby się z tobą zobaczyć.
Jakie to uczucie, kiedy brat wyprawia wesele przed tobą?
Podchodzę do tego na spokojnie.
Nie kłam.
Mam się rozpłakać?
Naprawdę nie masz z tym problemu?
Takie rzeczy już mi nie przeszkadzają.
Mówisz jak staruszka.
Niedługo przekroczymy czterdziestkę!
Boże, rozłączmy się. Do zobaczenia na weselu.
- Rety! - Do zobaczenia.
Jak pięknie.
Spójrz na niebo, jest wspaniałe.
Jakie śliczne. Tylko popatrz.
No popatrz.
- Patrzę. - Niby na co?
Miałeś patrzeć na niebo.
Patrz na niebo, nie na mnie.
Ty jesteś ładniejsza.
Się wie.
Ja wiem.
Co z tobą?
Co to za komplementy?
Źle się czujesz?
Mówię prawdę.
Tu jest tylu ludzi.
- Dziękujemy za przybycie. - Gratulacje.
Próba mikrofonu. Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
Chciałbym coś ogłosić.
Proszę wszystkich gości o wejście do środka.
Goście pana młodego siadają po prawej, a goście panny młodej po lewej stronie.
Ceremonia ślubna wkrótce się rozpocznie.
Prosimy wszystkich gości
o wchodzenie do środka i zajmowanie swoich miejsc.
Stój. Wiedziałam.
- Pani Geum, minęło tyle czasu! - O rety.
- Hej. - To moja córka.
Nie wierzę, że masz córkę.
Ile z nią kłopotów!
Chodź, niech cię potrzymam.
Możesz mi ją oddać. Wezmę ją sobie.
- Proszę bardzo. - Zamieszkasz ze mną?
- Matko. - Czemu jesteś taka słodka?
- Nie lubi cię. - Chcesz iść do mamy?
- Jak miewa się żona? - Dobrze.
- Dziękuję. - Cześć.
Dziękujemy za przybycie.
Dzień dobry.
Jak się masz?
- Dzień dobry. - A kiedy twój ślub?
Mama się o ciebie martwi.
Powinnaś się pospieszyć.
Masz kogoś? Mam cię wyswatać?
Ma chłopaka, ale nie biorą ślubu.
Naprawdę?
Dlaczego się nie pobierzecie?
- Nie robisz się młodsza. - Wiem.
Brat bierze ślub szybciej od ciebie.
- Nie udawaj, że to nic. - Właśnie.
- Też powinnaś wziąć ślub. - Racja.
Miłej zabawy.
Wiem.
Nie, ja się tym zajmę.
Zaraz tam będę.
Spotkamy się na lotnisku. Weź paszport.
Dobrze. Cześć.
O rety.
Słyszałam. Pilna delegacja?
Wspominałem ci o tej transakcji w Hongkongu, prawda?
Nagle chcą podpisać kontrakt.
Muszę lecieć, zanim zmienią zdanie.
Więc przegapisz ślub?
Mój lot...
No dobrze.
Przepraszam.
Mam porozmawiać z twoimi rodzicami, zanim wyjdę?
Pewnie są bardzo zajęci.
Pożegnasz się z nimi w moim imieniu?
Sekundkę.
Halo?
Tak.
Warunki zostają takie same.
Oczywiście. Powiedz im, że na wszystko się zgodzimy.
Tylko wtedy podpiszą kontrakt.
Tak.
Dobrze. Cześć.
Możesz przestać się tak krzywić?
Muszę lecieć. To ważny kontrakt.
Wiesz o tym.
Dobrze, leć.
Przywiozę ci jakiś drogi prezent.
Halo?
Tak, wiem.
Tak.
Czemu to ważne?
Nie musimy się o to martwić. Dobrze.
Widzimy się na miejscu. Już wychodzę, cześć.
Naprawdę muszę lecieć. Zadzwonię.
Halo?
Tak. Halo?
Jun-hui, kopę lat.
- Cześć. - Jak się masz?
- Patrzcie, kto to. - Kiedy przyjechałeś?
- Teraz. - Chodźmy.
- Dobrze. - Świetnie wyglądasz.
Wcale się nie postarzałeś.
Musiałeś się świetnie bawić w Stanach.
Ale kiedy go zobaczyłam,
poczułam się, jakbyśmy dopiero co się rozstali.
Rzuciłabym się mu na szyję.
Ale wiesz, co sobie myślałem, kiedy byłem w Stanach?
Cały czas życzyłem sobie, żeby Jin-a nie była szczęśliwa.
To brzmi, jakbyś wciąż coś do niej czuł.
Jin-o, wpakujesz się w kłopoty.
Chcesz spróbować z nią jeszcze raz?
Naprawdę będziesz się zachowywać,
jakby nic między nami nie było?
Po pewnym czasie
zaczęłam myśleć o tym w taki sposób.
Nasz związek nie mógł się rozwinąć w nic więcej.
To wszystko, na co było nas stać.
Napisy: Magdalena Adamus