NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK FINAŁOWY
Dobrze, leć.
Przywiozę ci jakiś drogi prezent.
Halo?
Tak, wiem.
Czemu to ważne?
Tak.
Nie musimy... Widzimy się na miejscu.
Już wychodzę. Weź paszport. Cześć.
Zadzwonię.
Halo?
Tak. Halo?
Jun-hui, kopę lat.
- Cześć. - Jak się masz?
- Patrzcie, kto to. - Kiedy przyjechałeś?
- Teraz. - Chodźmy.
Dobrze.
Świetnie wyglądasz.
Wcale się nie postarzałeś.
Musiałeś się świetnie bawić w Stanach.
- Dziękuję. Jak pańska firma? - Hej.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Popatrz. - Hej.
Dziękuję.
- Na razie. - Świetnie wyglądasz.
Gratuluję.
- Rety, gratuluję. - Przyjechałaś.
- Zobaczymy się później. - Gratuluję.
- Musisz być z niego dumna. - No ba!
- Skąd się tu wziąłeś? - Przyleciałem.
Musiałem usłyszeć o twoim ślubie od kogoś innego?
Dziękuję. Co u ciebie?
Przepraszam.
- Dziękuję. - Porozmawiamy później.
W każdym razie pozwól, że ci pogratuluję.
Dzięki.
- Dziękuję. - Dobrze wyglądasz.
Rety, długo się nie widzieliśmy.
- Gratuluję. - Przyjechałeś.
Jak się państwo mają?
Dobrze.
A ty? Jak sobie radzisz?
Dobrze. Gratuluję.
Dziękuję.
Dzięki.
Dziękuję.
Czy pan młody, Yoon Seung-ho,
i panna młoda, Kim Hui-won,
ślubują zawsze kochać się i szanować,
szanować nawzajem swoich rodziców
i dołożyć wszelkich starań,
by pozostać wiernym mężem i żoną?
- Pan młody. - Tak.
- Panna młoda. - Tak.
Państwo młodzi zrobią sobie teraz zdjęcia
z rodziną i przyjaciółmi.
Zapraszam na scenę.
Powinienem zrobić zdjęcie.
Wszystkie dzieci
i osoby w hanboku powinny stanąć z przodu.
- Będziemy następni. - Zapraszam na scenę.
Proszę stanąć bliżej.
Najpierw zrobimy rodzinne zdjęcie.
Hej, Jun-hui.
Kto stoi obok taty Seung-ho?
On ma starszą siostrę, nie?
Dobrze mówię?
Rety, czemu nam nie powiedział,
- że ma taką ładną siostrę? - Prawda?
Zawsze była taka ładna?
- Pokaż. - Skąd mam wiedzieć?
Jest bardzo ładna. W moim typie.
Jesteś przyjacielem rodziny. Musisz ją znać.
Nie podsuwaj mi tego pod nos.
Jest urocza.
Proszę zejść z drogi, żebyśmy mogli to przyspieszyć.
Raz, dwa...
Możecie się przysunąć?
W porządku. Uśmiech.
Pan Seo wyprzystojniał, prawda?
Myślisz tak o wszystkich poza swoim mężem.
- Prawda? - Ona jest dziwna. Nie słuchaj jej.
Czy oni się znowu zeszli?
Myślałam, że się rozstali, zanim poleciał do Stanów.
Tak było.
- Więc co tu robi? - Przyszedł pogratulować przyjacielowi.
Rety.
Pani Yoon musi się dziwnie czuć.
Niby czemu?
Rozstali się dawno temu.
Chcesz trochę wody? Proszę.
Teraz pora na zdjęcia
ze współpracownikami i przyjaciółmi państwa młodych.
Proszę wejść na scenę.
Czy znajomi i przyjaciele państwa młodych przyjdą na scenę?
Osoba, która złapie bukiet, może stać tutaj.
Kto złapie bukiet?
Może pani złapie bukiet?
Proszę stanąć tutaj. Dobrze.
Proszę podejść.
Proszę spojrzeć w moją stronę.
Prosimy znajomych i przyjaciół o wejście na scenę.
Tu jest zbyt wiele osób.
Proszę się przesunąć i podejść do przodu.
Co?
Masz pojęcie, jak teraz wyglądasz?
Jak wyglądam?
Jakby twój zmarły były
powrócił do życia.
Dobrze, że twój chłopak wyszedł, inaczej on też by to zauważył.
To miała być przeszłość.
Mówiłaś, że już prawie o nim nie myślisz.
Weź się w garść.
Jin-o, wpakujesz się w kłopoty.
To dlatego, że nie spodziewałaś się go tutaj po tak długim czasie.
Nawet ja byłam zaskoczona.
To naturalne, że przypominają ci się te dobre chwile,
gdy wpadasz na byłego chłopaka.
Jak by to ująć?
Jesteś zdezorientowana.
Miesza ci się w głowie. Jutro oprzytomniejesz.
Nie kieruj się emocjami.
Nie możesz sobie na to pozwolić.
Co mam robić?
Jin-a.
Nie bądź taka.
Weź się w garść.
Pora, żeby państwo młodzi się pocałowali.
Nie, jestem po prostu zmęczona. To wszystko.
Z drugiej strony
nie mogłeś zostać ze względu na delegację.
Chyba też jesteś zmęczony.
Nie, to jeszcze nie koniec.
Nie wiem.
Goście, którzy przyjechali z daleka, mogą odwiedzić nas w domu.
Albo skup się na pracy,
albo na rozmowie. Czemu robisz wszystko naraz?
Nie chodzi o to, że nie rozumiem.
Nieważne. Nie powinnam była tego mówić.
Trzeba było wejść albo zadzwonić...
Wstawaj.
Pada.
To wiosenny deszcz.
No już. Wstawaj.
Leje.
Wiem, więc wstawaj.
Co się stało?
Nogi mi zdrętwiały.
Nie nabierzesz mnie.
Robisz to, żebym się na ciebie nie wściekł.
Nie, mówię poważnie.
Nogi naprawdę mi zdrętwiały.
Rety.
Wcześnie wróciłeś.
Tak.
Chyba nic nie wypiłeś.
Nic się tu nie zmieniło.
Nie chciało mi się nic zmieniać.
Choć mam inny gust.
- Jest tu mój bagaż? - Tam jest.
Czemu sam go nie odebrałeś na lotnisku?
Spieszyłem się na ślub.
Co robisz?
Co?
Nic takiego.
Coś się stało?
Nie.
Dobrze rozumiem?
Chodzi ci o to, że wciąż coś czujesz do Jin... Nie, zaraz.
Wciąż coś czujesz do swojej byłej?
Tego nie powiedziałem.
Nie kłam, pacanie.
Pij.
Z żadną nie chodziłeś dłużej niż trzy miesiące,
kiedy byłeś w Stanach, prawda?
To nie w porządku.
Nie powinieneś się z kimś spotykać,
kiedy czujesz coś do innej osoby.
To niewłaściwe.
Poza tym mówiłeś, że ona chyba z kimś się teraz spotyka.
Wkurzyło cię to?
To bardzo ważne pytanie.
Seung-cheol.
Ja naprawdę...
czuję się winny, mówiąc to.
Ale wiesz, co sobie myślałem,
kiedy byłem w Stanach?
Cały czas życzyłem sobie, żeby Jin-a nie była szczęśliwa.
Co za koszmar.
Czemu?
Wyglądała na bardzo szczęśliwą?
Poczułbym się lepiej, gdyby tak było.
Wyglądała na nieszczęśliwą?
Więc...
czy to, że twoje paskudne życzenie się spełniło,
łamie ci serce?
Więc co teraz zrobisz?
Zostaniesz w Korei i wrócisz do Jin-y?
Nie rób tego.
Dopiero co ułożyłeś sobie tam życie.
Zostań w Stanach.
Czemu?
Hej, pacanie.
Boisz się, że każę ci się wyprowadzić?
Mówiłeś...
Mówiłeś, że dziesięć milionów wonów starczy na kaucję.
Hej.
Mówię tak, bo się o ciebie martwię.
Po Jin-ie...
To znaczy po rozstaniu z panią Yoon,
zachowywałeś się jak kompletny dupek.
Zapomniałeś o tym?
Zapomniałeś?
Nie martw się.
To się nie powtórzy.
Wydajesz się strasznie sfrustrowana.
Pamiętasz, co powiedziałam, gdy go rzuciłaś?
„Nie udawaj, że cię to nie rusza, bo tego pożałujesz”.
Mówiłam ci. Zasłużyłaś na to.
Wszystko, co dla ciebie zaplanował,
poszło na marne.
Nawet święty by się sfrustrował.
Ja też bym się tak poczuła i zerwała związek.
I już o tym nie myślała.
Dlatego już się nie spotkaliśmy.
Nie owijajmy w bawełnę.
To Jun-hui nie chciał cię widzieć.
Dość. Zmieńmy temat.
To już przeszłość.
Rety.
Teraz się tak czuję...
tylko dlatego, że wszystko jest skomplikowane.
Poruszanie tego tematu teraz...
może sugerować, że mam ukryte zamiary.
Ale twój chłopak...
Postaram się z nim zostać.
To brzmi jak jakiś obowiązek.
Ciężko pracuje i odnosi sukcesy.
Ma pewną przyszłość.
No i wydaje mi się...
że mnie lubi.
A co ważniejsze, moja rodzina go kocha.
To dobra partia.
Jun-hui jest od niego miliard razy lepszy.
O rety.
Przepraszam, chyba jestem pijana.
Myślałam, że już nic do niego nie czuję.
Ale kiedy go zobaczyłam...
poczułam się, jakbyśmy dopiero co się rozstali.
Gdybym na moment straciła nad sobą kontrolę,
rzuciłabym się mu na szyję.
Z mojego punktu widzenia...
to tylko kwestia czasu, zanim twój chłopak się o tym dowie.
O czym się dowie?
Nic się nie dzieje.
Że czujesz coś do kogoś innego. To jest nic?
Nie mów głupot.
Sama mówiłaś, że coś mi się pomieszało.
Jutro to minie.
Jin-a.
Czemu nie zostawisz wszystkiego i nie zamieszkasz ze mną?
Już o nic nie musiałabyś się martwić.
Chcesz się ze mną zestarzeć?
Sama się tu zestarzeję.
Skąd Jun-hui wiedział?
Nawet o nim nie wspominaj przy Jin-ie. Nie podsuwaj jej pomysłów.
W końcu znalazła dobrego faceta. To będzie ją rozpraszać.
Gdybyśmy zostawili ich w spokoju,
Jin-a miałaby już męża.
To oni postanowili się rozstać.
Nie odpowiadam za to.
Po prostu myślę, że...
za bardzo mieszaliśmy się w jej życie tylko dlatego, że to nasza córka.
Zrobiliśmy to, co musieliśmy.
Mamy prawo mieszać się w jej życie do tego stopnia
właśnie dlatego, że to nasza córka.
Nie powinienem był o tym wspominać.
Masz rację.
Nie przekonasz mnie, więc nawet nie...
Zgaś światło.
Ty to zrób. Włączyłeś je.
W porządku.
Pani Yoon.
Tak?
Dzwonili, bo nie ma pani na zebraniu.
Racja.
Produkty pochodzące z różnych krajów...
powinniśmy rozróżniać...
Pani Yoon.
Tak, proszę pana?
Co ze sprawozdaniem, które miała pani przepisać?
Wciąż nie jest skończone?
Racja.
„Racja”?
Przepraszam pana.
Skończyłam je, ale zapomniałam rano oddać.
A jak się sprawy mają
z ostrzejszymi przepisami Unii Europejskiej
o oznaczaniu kraju produkcji?
Badam tę kwestię, proszę pana.
Na pewno?
Kiedyś była pani dobra w swojej pracy. Co się z panią dzieje?
Ma pani jakiś problem w domu?
Przepraszam, proszę pana. Zadbam o to, żeby to dobrze zrobić.
Będę miał czas. Zjedzmy razem kolację.
Mam się tym zająć?
Czemu?
W porządku. Muszę kończyć.
O czym mówiliśmy?
Halo? Tak.
Tak.
Tak, proszę pana.
Tak.
Jest w drugiej szufladzie po prawej.
Tak. Porozmawiaj o tym z nimi.
Daj znać o postępach, dobrze?
W porządku, cześć.
No tak.
Zapomniałem o twoim prezencie.
Został na półce z butami. Zgadnij, co ci kupiłem.
Zgadnij.
Co kupiłeś?
Zgadnij.
Poczekaj chwilę.
Halo?
Wciąż go nie znalazłeś?
Tak.
Nie, daj spokój.
Mówiłem, żebyś na razie nie wspominał o szczegółach.
Możecie o tym porozmawiać, kiedy już podpiszą kontrakt.
Nie potrzebują tej informacji, żeby podpisać umowę, prawda?
Czemu to jest takie trudne?
Przestań mi dogadywać i rób, co mówię.
Ja się wszystkim zajmę, dobrze?
OSTATNI TYDZIEŃ KWIETNIA 2018 POPULARNE TYTUŁY
Tu nie ma ani jednego klienta. Jak chcesz zarobić na życie?
Zarabiam dość, przecież wciąż żyję.
Powinnaś pomyśleć o przeprowadzce do Stanów.
Zostaniesz tam na stałe?
Jeśli będę mógł.
Czemu?
Czemu nie?
Co jest tam takiego dobrego?
To, że tam przypadkiem na kogoś nie wpadniesz?
O czym ty mówisz?
Nie masz planów na wakacje, prawda?
Może popracujesz tutaj?
Pojeżdżę tu i tam, poszukam inspiracji.
Seung-cheol przejął moje mieszkanie.
Nie chcę mu przeszkadzać.
Ja mam wolny pokój.
Przecież mam gdzie się zatrzymać.
Ale chcę podróżować.
Nie chciałam, żebyś przyjeżdżał, bo wiedziałam, że taki będziesz.
O co ci chodzi?
Czemu poszedłeś na ślub?
Kto cię tam chciał?
Poszedłem pogratulować przyjacielowi. To był jedyny powód.
Co chcesz powiedzieć?
Mówisz, jakbym zrobił coś złego.
O co wszystkim chodzi?
Wydaje mi się, że wciąż o niej myślisz.
Oczekujesz, że o wszystkim całkiem zapomnę?
Czy ludzie tak robią?
To normalne, żeby od czasu do czasu myśleć o swojej byłej.
Tak, wiem o tym.
Problem w tym, że ty myślisz o niej cały czas.
Przestań gadać bzdury.
To ty wygadujesz bzdury.
Witam.
Co panią tu sprowadza?
- Przyszłam po coś. - Rozumiem.
Jak się pan miewa?
Wie pani, jak to jest.
Wszystko po staremu,
tylko już nie mogę prosić, żeby ktoś mi umył kubek.
Czyli to prawda.
Hej.
Myślałam, że Bo-ra kłamie, a jednak nie.
Chcesz rzucić pracę?
Pewnie jesteś zadowolona, że odchodzę.
Nie przekręcaj tego tak.
Tylko się z tobą droczę. To mój ostatni dzień.
Tyle razem przeszłyśmy przez te wszystkie lata.
Myślałam, że tu wytrzymasz.
Tak dobrze ci szło.
Czemu tak nagle rezygnujesz?
Po prostu...
Wychodzisz za mąż?
Zawsze jesteś taka przepełniona miłością.
Czemu wciąż jesteś singielką?
Bo mężczyźni mają zły gust.
Nic się nie zmieniłaś.
Przestań zmieniać temat. Czemu rezygnujesz?
Nie zrobiłabyś tego ot tak.
Jaki jest powód?
Nie ma powodu. Oto powód.
Idę do pani Jeong.
WYMÓWIENIE
Nie mam wyrzutów sumienia z powodu rezygnacji,
ale jest mi przykro, że wręczam wymówienie pani.
To mnie w ogóle nie pociesza.
Chciałam, żebyś w przyszłym roku wróciła do biura głównego.
Trzeba było mi to powiedzieć wcześniej.
Dostałaś ofertę od innej firmy?
Czy rozeszły się wieści o tym,
jaką jestem dobrą pracownicą?
Jesteś słynna z innego powodu.
Chyba już nigdy nie znajdę pracy w tej branży.
Wszyscy wiedzą, jaka zmęczona jesteś tym wszystkim,
co przeszłaś.
Możesz wziąć roczny urlop.
Wróć, gdy będziesz gotowa.
Chyba będę potrzebowała dziesięciu lat.
Rok nie wystarczy.
To nieodpowiedzialne, prawda?
Proszę na mnie tak nie patrzeć.
Jin-a.
Tak?
Wiesz, jak bardzo cię lubię, prawda?
Oczywiście.
Ładniej wyglądasz, kiedy jesteś wesoła.
Zapamiętam to.
Jest jeszcze wcześnie,
ale zjedzmy razem kolację.
Nie ma takiej potrzeby.
To twój ostatni dzień.
Wiem, że mnie nienawidzisz,
ale powinniśmy coś razem zjeść.
Dobrze.
Jin-o... To znaczy, pani Yoon.
To pani ostatni dzień?
Życzę panu powodzenia,
tak jak pan życzył mnie.
Pan Kong ani trochę się nie zmienił, prawda?
To samo tyczy się pana Nama.
Wciąż mówi, że nie zrobił nic złego, pomimo werdyktu.
Powinnaś zbyć to śmiechem, w końcu wygrałaś.
Chciałam się pożegnać.
Usiądź.
Dobrze.
Kurczę.
Czemu wszyscy moi bliscy wyjeżdżają?
To dlatego, że wszyscy się ciebie boją.
Więc czemu zmusiłaś mnie, żebym cię unikała?
- Ja? - A niby kto?
Masz rację.
Unikałam cię.
Przepraszam.
Widziałaś się z Jun-huim.
Rety, czemu nie mogę tego otworzyć?
Możesz mi to otworzyć?
Jun-hui też zmienia temat za każdym razem,
gdy o tobie wspomnę.
Zawsze czułam się nieswojo,
bo częściowo odpowiadam za wasze rozstanie.
Wiem, że mówię ci to za późno.
O czym ty mówisz?
Nie musisz się tak czuć.
Ale to prawda, czuję się winna.
Gyeong-seon.
Czy możemy...
wrócić do tego, co było kiedyś,
i znowu być przyjaciółkami?
Brakuje mi tego.
Co tu robisz? Nawet nie zadzwoniłeś.
Cóż...
Kupiłem coś, chciałem to tu zostawić.
Położę to tutaj.
Wrócę innym razem.
Czemu tak się zachowujecie?
Jin-o, mówiłaś, że chcesz znowu być moją przyjaciółką.
Przywitaj się. To mój brat.
Ty też. Przywitaj się. To moja przyjaciółka.
Jak sobie chcą. To ich życie. Nie są dziećmi.
Wygląda na to, że dobrze sobie radzisz. Cieszę się.
Też sobie radzisz?
Oczywiście.
Rozumiem.
Dziękuję, że przyszedłeś na ślub.
Prawdę mówiąc, zdziwiłam się na twój widok.
Czemu się zdziwiłaś?
Pewnie wciąż jesteś na mnie zły.
Nie jestem zły.
To czemu tak brzmisz?
Czuję się niezręcznie,
bo minęło sporo czasu.
Wiem,
że cię zawiodłam,
ale to już przeszłość,
prawda?
Kto mówi, że tak nie jest?
Wiem, że to nie będzie łatwe,
ale to, co było kiedyś...
To znaczy, zanim zaczęliśmy się spotykać.
Czy możemy wrócić do tego, co było przedtem?
Sądzisz, że to możliwe?
Mówię tylko, że byłoby dobrze.
Dla kogo?
Nie powinnam była o tym wspominać.
Przepraszam, jeśli cię zakłopotałam.
Powinnam już iść.
Dokąd idziesz? Wychodzisz?
Przyjdę kiedy indziej.
Pokłóciliście się?
On nawet nie chce ze mną rozmawiać.
Pewnie przyjął taką pozę, bo czuje się niezręcznie.
W każdym razie nie sądzę, żebyśmy byli na to gotowi.
Nie biorę jego strony, bo jest moim bratem,
ale spróbuj go zrozumieć. To musiało być dla niego bardzo trudne.
Dla ciebie na pewno też,
ale on był całkiem sam.
Nikogo przy sobie nie miał. Na pewno był załamany.
Postaraj się poprawić mu humor.
Zrobiłabym to dawno temu, gdybym wiedziała jak.
To wszystko moja wina. Powinnam już iść.
Czemu jesteś taki małostkowy?
Dorośnij.
Będziesz musiał się z nią czasem widywać ze względu na Seung-ho.
Nawet jeśli czujesz się przy niej niezręcznie,
powinieneś przynajmniej udawać...
Jak niby miałbym to robić?
To brzmi, jakbyś wciąż coś do niej czuł.
Strzelałam w ciemno,
ale chyba mam rację.
- Hej. - Tak, wciąż coś do niej czuję.
Zrozumiałem to, gdy tylko ją zobaczyłem.
Jin-a teraz się z kimś spotyka.
Co z tego?
Chcesz spróbować z nią jeszcze raz?
Gdyby tak było, już bym coś zrobił.
Jestem zły, bo wiem, że nie powinienem.
Wiem, że tak powinno być.
Mimo to nie mogę...
spełnić twojej prośby.
Zdecydowanie nie chcę wracać do tego, co było przedtem.
Więc nie zmuszaj mnie do tego.
Nie mogę tego zrobić.
Co tu robisz?
Mówiłaś szczerze?
Kiedy powiedziałaś, że chcesz,
żeby wszystko było tak jak kiedyś?
Chcesz, żebym znowu był tylko bratem twojej przyjaciółki?
Tego właśnie chcesz?
Naprawdę będziesz się zachowywać,
jakby nic między nami nie było?
Czy chcesz...
żebym był bratem twojej przyjaciółki,
który będzie nalegał, żebyś postawiła mu obiad?
- Czemu tak mówisz? - Pytam cię.
Czy naprawdę tego chcesz?
Pytam, czy naprawdę możesz to zrobić.
Przepraszam.
- Chodź. - Puść mnie.
- Chodź tutaj! - Puszczaj, mówię.
Jesteś pijany.
Jeśli chcesz porozmawiać, wytrzeźwiej...
Tak, jestem pijany.
Jestem bardzo pijany,
ale później nic się nie zmieni.
Zapytam cię o to samo, a ty będziesz musiała mi odpowiedzieć.
Powiedz mi.
Możesz mnie traktować tak,
jakby nigdy między nami nic nie było?
Możesz?
Po prostu myślę, że tak będzie najlepiej.
Tak, ale dla kogo?
Ja tego nie chcę.
Nie mogę, choćbyś trzymała nóż na moim gardle.
Czy ty możesz to zrobić?
Możesz?
Czemu nie?
Z początku będzie dziwnie,
ale to nie potrwa wiecznie.
Wkrótce się poprawi, prawda?
Jesteś podła.
Jesteś naprawdę podła.
Czemu tak dużo wypiłeś?
Czekaj, będziesz pił więcej?
Zastałam Jun-huiego, prawda?
Tak.
Przepraszam na chwilę.
Hej, Seo Jun-hui.
Wstawaj.
Wstawaj, mówię.
Natychmiast wstawaj.
Masz rację.
Powiedziałam ci coś idiotycznego.
Powiedziałam to, choć nie byłam tego pewna.
Dlaczego?
Pomyślałam, że pewnie
będziemy na siebie wpadać, jak na ślubie Seung-ho.
Martwiłabym się o to, co pomyślą inni,
i stresowałabym się za każdym razem.
Byłoby ciężko,
ale liczyłam, że spróbujemy czuć się przy sobie mniej niezręcznie.
Myślałam, że może tak byłoby łatwiej.
Że dzięki temu ból byłby mniejszy.
Tak bardzo się myliłam?
Czy zasłużyłam na to, żebyś nazywał mnie podłą?
W porządku.
Postąpiłaś właściwie.
Co ja zrobiłam takiego złego?
Mówisz, jakbyś ty nic nie zrobił!
Co miałam zrobić, kiedy poprosiłeś, żebym z tobą wyjechała?
Postanowiłeś wyjechać, bo miałeś dość wszystkiego.
Niby z mojego powodu, ale to była wymówka.
Mylę się?
Więc o co chodziło? Jaki był prawdziwy powód?
Nie myśl, że...
było mi łatwo, kiedy wyjechałeś.
Czułam się, jakbym stała...
całkiem sama na krawędzi urwiska.
Myślałam, że zwariuję od tego, jak ludzie na mnie patrzą.
Nie mogłam znieść niczyjego towarzystwa.
Ale próbowałam...
uparcie dawać sobie radę,
żeby jakoś sobie poradzić, i nienawidziłam się za to.
Przetrwałam to,
bo nienawidziłam samej siebie.
Myślałam, że to kara za to, że skrzywdziłam ciebie i Gyeong-seon.
Że na to zasłużyłam.
Sama tak o sobie myślałam!
Wiesz, jak było mi ciężko?
Masz pojęcie?
Czemu mam tego słuchać?
Nie...
Nie obchodzi mnie, jak wyglądało twoje życie,
bo nie ma ze mną nic wspólnego!
Pani Yoon, proszę poczekać.
Proszę.
Strasznie pada.
- To nic takiego. - Powinna ją pani wziąć.
To parasolka Jun-huiego, dość brzydka,
ale lepsze to niż nic.
Proszę pani!
Zapomniała pani o tym.
- Dziękuję. - Żaden problem.
O czym ona znowu mówi?
Co? Wyspa Czedżu?
Poczekaj, Jin-o.
Nie mówisz o zwykłej wycieczce?
Chcesz się tam przeprowadzić?
Tak.
Rety, co z nią jest?
Przecież...
Wiem, że wciąż nie masz o niczym pojęcia,
ale jesteś już dorosła. Czemu ciągle zachowujesz się jak dziecko?
Wciąż nie mogę uwierzyć, że rzuciłaś taką dobrą pracę.
A teraz co? Przeprowadzka na wyspę Czedżu?
Bo-ra...
dobrze tam sobie radzi, więc nawet nie muszę niczego brać.
Czy ona jest twoim mężem?
Czy nigdy nie weźmiesz ślubu?
Mówiłam ci, że przez jakiś czas nie zamierzam brać ślubu.
„Przez jakiś czas”?
Nawet, gdybyś wzięła go jutro, robiłabyś to strasznie późno.
Czemu krzyczysz?
- Bo taka jestem zdenerwowana. - Uspokój się.
Jin-o, więc...
Co zrobisz z Myeong-hunem?
Zerwaliśmy.
O Boże. Tylko nie to.
Jesteś niewiarygodna.
Jin-o, bądź ze mną szczera.
Robisz to, bo buntujesz się przeciwko mnie, prawda?
Wciąż masz mi za złe, że w przeszłości nie zaakceptowałam
twojego związku z Jun-huim, tak?
Powiem ci, co myślę, skoro poprosiłaś mnie o szczerość.
Tak, zraniłaś mnie...
i miałam ci to za złe.
Skłamałabym, mówiąc, że już ci całkiem wybaczyłam.
Jun-hui i Gyeong-seon zostali bardzo skrzywdzeni,
a ja nie mogę im w żaden sposób pomóc.
Bardzo mi wstyd,
że nawet nie byłam w stanie ich za to przeprosić.
Co z tego? To już przeszłość.
Mam paść na kolana i błagać ich o wybaczenie?
Byliście razem, a potem zerwaliście z własnej woli.
Czemu obwiniasz mnie?
Nie obwiniam cię.
Dlatego teraz mogę o tym z tobą porozmawiać.
Zawsze powtarzasz,
że jestem już dorosła.
Skoro nie jestem już taka młoda,
sama nadam kierunek swojemu życiu i będę ciężko pracować.
Ale wiem, że nigdy nie spełnię twoich oczekiwań.
Nie martw się.
Nie mam zamiaru niszczyć sobie życia.
Masz rację.
Tu chodzi o twoje życie,
więc to bardzo ważna decyzja.
Dobrze by było jeszcze trochę pomyśleć, zanim ją podejmiesz.
Nie zmienię zdania.
Powinnam już iść.
Nie musisz mnie odprowadzać, tato.
Mamo.
Zadzwonię do ciebie.
Jin-a!
Mamo.
O co chodzi?
Przykro mi.
Tak nagle?
Co cię naszło?
Są rzeczy...
które muszę robić jako twoja mama.
Nie mogłam...
nic nie robić, wiedząc, z czym wiąże się twoja decyzja.
Rety.
Nie byłam taką...
idealną córką,
więc rozumiem, jak się czujesz.
To nieważne.
Co się dzisiaj z tobą dzieje?
To do ciebie niepodobne.
Zaczynasz mnie drażnić. Idź już.
Mamo,
pozwól, że cię przytulę.
Mamo.
Teraz wszystko jest w porządku.
- Gdy tylko... - Tak.
...będzie ci trudno, możesz wrócić.
Wiesz,
nie pasujemy do siebie.
Lepiej, żebyśmy nie mieszkały razem.
Będę cię odwiedzać, gdy tylko będę mogła.
Powinnaś wracać.
- W porządku. - Zadzwonię, dobrze?
Spóźnisz się na samolot. Idź już.
Idę.
Cześć.
Co robisz?
Mogę zrobić to...
Rety, przestań.
Co robisz?
Ty wredna...
Jin-a! Zaraz...
- Hej! - Złap mnie, jeśli potrafisz.
Wracaj tu.
Jun-hui.
Jun-hui, to ja.
Chciałam ci tylko coś nagrać,
skoro już mam ze sobą twój telefon.
Dziękuję.
Dziękuję, że się o mnie troszczysz i że mnie kochasz.
Nie wiedziałam,
że ktoś może mnie tak mocno kochać.
Pewnie nawet nie wiesz,
jak bardzo jestem wdzięczna i szczęśliwa
w ostatnich dniach.
Poza tym wiele się od ciebie uczę.
Nauczyłam się,
że miłość polega na pełnym oddaniu się...
tej drugiej osobie tak bardzo,
jak tylko się potrafi.
Dlatego, kiedy ktoś kocha,
powinien kochać tak jak ty.
Jun-hui.
Kocham cię...
całym sercem.
I będę cię kochać już zawsze.
Kto tam?
Przyszedł pan z paczką?
Zastałem może panią Yoon Jin-ę?
Obecnie nikt tu nie mieszka.
Poprzednia lokatorka była tu sama, więc mieszkanie jest czyste.
Rozumiem.
Przepraszam.
Czy mogę panu pomóc?
Seung-ho, gdzie twoja siostra?
Gdzie Jin-a?
Będziesz jeszcze pić?
Rzuciłam pracę i przyjechałam tutaj, żeby móc tak żyć.
Przyłącz się.
W porządku.
Wyjazd nie byłby tego wart, gdybym sobie trochę nie pofolgowała.
No dobrze.
Zjedz trochę sera.
Co to za mina?
Co to za naszyjnik?
To nic takiego.
Znalazłam go i założyłam.
Pojawił się znikąd za sprawą czarów?
A co, mam go wyrzucić?
Mogę go nosić,
bo już nic do Jun-huiego nie czuję.
Głupio mi pytać,
skoro próbujesz zostawić to za sobą...
Pytaj.
Naprawdę wszystko już w porządku?
Nie nawiedza cię to uczucie?
Jakie uczucie?
No wiesz.
Czy coś cię kłuje w sercu, kiedy słyszysz jego imię?
Już bardziej dramatycznie nie mogłaś tego ująć?
Słyszałaś czasem, jak ktoś mówi,
że niektórym nie jest pisane być razem?
Nie mogłam jeść.
Nie mogłam spać.
Czułam się tak, jakbym nie mogła oddychać i ledwo trzymała się przy życiu.
Chciałam za wszelką cenę przestać się tak czuć.
Powiedziałam sobie, że nie mogę bez niego żyć.
Ale tak naprawdę chciałam żyć dalej.
Więc...
po pewnym czasie zaczęłam myśleć o tym w taki sposób.
Nasz związek...
nie mógł się rozwinąć w nic więcej.
To wszystko, na co było nas stać.
To jest naprawdę dobre.
LOTNISKO MIĘDZYNARODOWE CZEDŻU
PRZYLOTY KRAJOWE
Co znowu?
Chcesz mi coś jeszcze powiedzieć?
Chcesz się znowu pokłócić?
Powiedz. O co chodzi?
Gdzie moja parasolka?
Dałaś mi ją, więc jest moja.
Nie możesz jej zabrać.
Nie zabrałam jej.
Seung-cheol niemal mnie zmusił, żebym ją wzięła.
Czyli ją wzięłaś.
Oddaj mi ją. Nie mam parasolki.
Proszę, bierz ją.
Ta nie jest moja.
Czy ty...
wyrzuciłaś ją?
A niech mnie. Jesteś niewiarygodna.
Hej.
Wiesz, że to idiotyczne, prawda?
Ale z ciebie dziwak.
Przyleciałeś aż tutaj i...
Co za bzdury wygadujesz?
Wciąż jesteś mała.
To wszystko moja wina.
Przepraszam.
Naprawdę nie mogę bez ciebie żyć, Jin-o.
Proszę, wybacz mi ten jeden raz.
Nie rozśmieszaj mnie. Co mam ci wybaczyć?
Nawet się nie śmiejesz.
Poczekaj.
Napisy: Krzysiek Ceran