(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
(ตอนอวสาน)
เข้าใจแล้วค่ะ คุณรีบไปเถอะ
ผมจะซื้อของขวัญแพงๆ มาให้นะ
สวัสดีครับ
ครับผม ครับ
ทำไมเรื่องนั้นถึงสำคัญล่ะ
อือ
ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมไปหาคุณที่นั่นเอง
ผมต้องไปแล้ว เอาหนังสือเดินทางมาด้วย แล้วเจอกัน
เดี๋ยวผมโทรหานะ
สวัสดีครับ
ครับ สวัสดีครับ
จุนฮี ไม่เจอกันนานเลยนะ
- เป็นไงบ้าง - สบายดีไหม
ดูซิใครมา
- มาถึงเมื่อไหร่ - เมื่อกี้นี้เอง
- ไปกันเถอะ - อือ
นายดูดีนะ
นายไม่แก่ขึ้นเลยนะ
ไปอยู่อเมริกาคงสนุกน่าดู
- ขอบคุณนะคะ กิจการเป็นไงบ้างคะ - เป็นไงบ้าง
- ยินดีด้วยนะ - ขอบใจ
- ดูนายสิ - โอ้โฮ
ขอบใจนะ
- ไว้เจอกัน - หล่อนะเรา
ยินดีด้วย
- ยินดีด้วยนะคะ - มาแล้วเหรอ
- แล้วเจอกันในงานนะ - ยินดีด้วย
- คุณคงภูมิใจมากนะคะ - ค่ะ
- มาได้ไง - นั่งเครื่องมาน่ะสิ
ต้องให้ฉันรู้เรื่องงานแต่งนาย จากคนอื่นเหรอ
ขอบคุณค่ะ สบายดีนะคะ
ขอโทษนะ
- ขอบคุณค่ะ - ไว้ค่อยคุยกันนะ
ฉันขอแสดงความยินดีกับนายก่อน
ขอบใจ
- ขอบคุณค่ะ - นายหล่อนะ
ตายจริง ไม่ได้เจอกันนานเลย
- ยินดีด้วยนะครับ - มาด้วยเหรอ
สบายดีไหมครับ
จ้ะ
เธอล่ะ สบายดีไหม
ครับ ยินดีด้วยนะครับ
ขอบใจจ้ะ
ขอบใจนะ
ขอบคุณ
เจ้าบ่าว คุณยุนซึงโฮ
และเจ้าสาว คุณคิมฮีวอน
สาบานว่าจะรักและเคารพ ซึ่งกันและกันเสมอ
ให้เกียรติบิดามารดาของอีกฝ่าย
และจะพยายามเป็น สามีภรรยาที่ซื่อสัตย์ต่อกัน
อย่างเต็มที่หรือไม่
- เจ้าบ่าว - ครับ
- เจ้าสาว - ค่ะ
ลำดับต่อไปเจ้าบ่าวเจ้าสาว จะร่วมถ่ายรูป
กับครอบครัวและเพื่อนๆ ค่ะ
เชิญทุกท่านมาที่เวทีได้เลยค่ะ
ฉันควรถ่ายรูปตอนนี้ไว้
เด็กๆ ทุกคน
แล้วก็แขกที่สวมชุดฮันบก เชิญยืนด้านหน้าเลยครับ
- พวกเรารอรอบต่อไป - เชิญขึ้นมาบนเวทีเลยครับ
ยืนชิดๆ กันหน่อยนะครับ
เราจะถ่ายรูปครอบครัวกันก่อน
นี่ๆ จุนฮี
คนนั้นใครเหรอ
ที่ยืนข้างๆ พ่อซึงโฮน่ะ
เขามีพี่สาวด้วยใช่ไหม
คนนี้เหรอ
แหม เขาไม่เคยบอกเราเลย
- ว่าพี่สาวสวยขนาดนี้ - จริงด้วย
นี่ เมื่อก่อนสวยขนาดนี้เลยเหรอ
- ไหน - ฉันจะไปรู้ได้ยังไง
เธอสวยจริงๆ นะ สเปกฉันเลย
นายสนิทกับบ้านนี้นี่ อย่างนี้ก็ต้องรู้จักเธอสิ
เอาไปไกลๆ หน้าฉันเลย
เธอน่ารักจัง
อย่าบังกันนะครับ เราจะได้รีบถ่ายกัน
หนึ่ง สอง...
เขยิบเข้าไปใกล้อีกหน่อยนะครับ
ดีครับ ทุกคนยิ้มหน่อยครับ
คุณซอจุนฮีหล่อขึ้น กว่าเดิมอีกนะคะ ว่าไหม
นอกจากสามี เธอเห็นทุกคนหล่อหมดเลยนะ
- ใช่ไหมจ๊ะ - ป้าคนนี้ประหลาด อย่าไปฟังนะจ๊ะ
พวกเขากลับมาคบกันแล้วเหรอ
นึกว่าเลิกกันตอนคุณจุนฮีไปอเมริกา
ก็ใช่น่ะสิ
- แล้วเขามาทำอะไรล่ะคะ - เขามาแสดงความยินดีกับเพื่อนเขา
โธ่
คุณยุนคงอึดอัดอยู่แน่ๆ
เธอจะอึดอัดทำไม
พวกเขาเลิกกันแล้ว
หิวน้ำเหรอจ๊ะ น้ำมาแล้ว
ลำดับต่อไป เชิญเพื่อนๆ และเพื่อนร่วมงาน
ถ่ายรูปร่วมกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวค่ะ
เชิญบนเวทีเลยค่ะ
เพื่อนๆ กับเพื่อนร่วมงานบ่าวสาว เชิญออกมาได้เลยครับ
คนที่จะรับดอกไม้ยืนตรงนี้นะครับ
ใครจะได้รับช่อดอกไม้ไปนะ
จะรับช่อดอกไม้ไหมครับ
ยืนตรงนั้นเลยครับ ดีครับ
ลงมาตรงนี้ครับ
เอาล่ะครับ มองมาทางนี้นะครับ
เพื่อนๆ และเพื่อนร่วมงานบ่าวสาว เชิญขึ้นมาบนเวทีเลยครับ
ฝั่งนี้คนเยอะไปแล้วครับ
กระจายกันมาแถวหน้าหน่อยครับ
มีอะไร
รู้ไหมว่าสีหน้าคุณตอนนี้เป็นยังไง
หน้าฉันเป็นยังไงเหรอ
เหมือนเห็นแฟนเก่าที่ตายไปแล้ว
ฟื้นขึ้นมาใหม่น่ะสิ
ดีนะแฟนคุณกลับไปแล้ว ไม่งั้นเขาต้องดูออกแน่ๆ
ฉันนึกว่าคุณลืมเขาได้แล้ว
คุณเคยพูดว่า คุณแทบไม่นึกถึงเขาแล้วนี่
ตั้งสติเดี๋ยวนี้
เดี๋ยวตัวเองก็เดือดร้อนหรอก ยุนจินอา
เพราะคุณเจอเขาแบบไม่ทันตั้งตัว หลังไม่ได้เจอกันมานาน
ฉันยังแปลกใจที่เห็นเขาเลย
เป็นธรรมดาที่คนเราจะคิดถึงความหลัง แล้วก็นึกถึงความทรงจำดีๆ
ตอนเจอแฟนเก่าโดยบังเอิญ
พูดยังไงดีล่ะ
คุณกำลังสับสน
ตอนนี้คุณแค่สับสน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เรียกสติคืนมาได้
อย่าเอาอารมณ์เป็นที่ตั้งสิ
ตอนนี้จะมาหวั่นไหวไม่ได้นะ
ฉันจะทำยังไงดี
ยุนจินอา
อย่าเป็นแบบนี้สิ
ควบคุมตัวเองหน่อย
ถึงเวลาให้คู่บ่าวสาวจูบกันแล้วครับ
เปล่าค่ะ ฉันก็แค่เหนื่อย
แต่ก็นั่นแหละค่ะ
คุณอยู่ร่วมงานไม่ได้ เพราะต้องไปทำงาน
คุณคงเหนื่อยยิ่งว่าฉันอีก
งานยังไม่เลิกค่ะ
ไม่รู้สิ
แขกที่เดินทางมาไกลๆ คงมาค้างที่บ้านเรา
จะตั้งใจทำงานหรือคุยโทรศัพท์
ทำไมคุณทำอะไรทีละอย่างไม่ได้ล่ะคะ
ไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจนะ
ช่างเถอะค่ะ ฉันผิดเอง
พี่น่าจะเข้ามาข้างใน ไม่ก็โทรมา...
ลุกขึ้นเถอะ
ฝนตกแล้ว
ฝนฤดูใบไม้ผลิ
เข้าข้างในเถอะ ลุกขึ้นเร็ว
ฝนตกหนักมาก
ผมรู้ ลุกขึ้นมาได้แล้ว
พี่เป็นอะไรไป
ขาชา
ไม่ต้องมาหลอกผมเลย
พี่ทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้ผมโกรธ
ฉันพูดจริงๆ
ขาฉันชาจริงๆ นะ
จริงๆ เลย
กลับมาเร็วจัง
อือ
เหมือนไม่ได้ดื่มมาเลยนี่
ทุกอย่างเหมือนตอนฉันไปเลย
ฉันแค่ขี้เกียจเปลี่ยนอะไรๆ
ไม่ใช่เพราะรสนิยมเราเหมือนกันนะ
- กระเป๋าฉันล่ะ - อยู่นั่นไง
ว่าแต่ ทำไมนายไม่ไปรับ ที่สนามบินเองล่ะ
ฉันรีบไปงานแต่งให้ทันน่ะ
ทำอะไรน่ะ
หือ
อ๋อ เปล่าหรอก
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
ไม่มีอะไร
ขอฟันธงเลยนะ
นายยังทำใจเรื่องคุณยุน ไม่สิ
นายยังทำใจเรื่องแฟนเก่าไม่ได้ใช่ไหม
ใครบอกล่ะ
เลิกโกหกฉันได้แล้ว ไอ้บ้านี่
ดื่มให้หมดสิ
ตลอดเวลาสามเดือนที่ไปอยู่อเมริกา
นายไม่เคยคบสาวที่ไหนเลยใช่ไหม
นายไม่ควรใช้ชีวิตแบบนั้นนะ
นายไม่ควรคบใคร
ถ้าจริงๆ แล้วใจนาย ยังมีเยื่อใยให้อีกคนอยู่
แบบนั้นมันใช้ไม่ได้
แถมนายยังบอกด้วยว่า ตอนนี้เธอเหมือนจะคบใครอยู่ด้วย
นายไม่โกรธเหรอ
คำถามนี้สำคัญสุดๆ เลยนะ
ซึงชอล
จริงๆ แล้ว
ฉันรู้สึกผิดที่พูดแบบนี้
แต่นายรู้ไหมว่าตอนอยู่อเมริกา
ฉันเอาแต่คิดเรื่องอะไร
ฉันได้แต่หวังให้ยุนจินอา ไม่ได้มีความสุขขนาดนี้
เฮงซวยชะมัด
ทำไมล่ะ
เธอดูมีความสุขมากเหรอ
ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงรู้สึกดีกว่านี้
เธอดูไม่มีความสุขเหรอ
แล้ว...
พอเห็นความจริงว่า คำสาปแช่งของนายเป็นจริงแล้ว
นายรู้สึกปวดใจบ้างไหม
ทีนี้นายจะเอายังไง
จะกลับมาเกาหลี แล้วเริ่มต้นกับเธอใหม่เหรอ
อย่าเลย
ไปตั้งตัวที่นู่นแหละ
อยู่อเมริกาต่อไปเถอะ
ทำไม
นี่ เจ้าบ้า
กลัวฉันจะไล่นายออกจากห้องนี้เหรอ
ไอ้นี่
นายเคยบอกว่ามัดจำสิบล้านวอนก็พอ
นี่
ฉันพูดแบบนี้เพราะฉันเป็นห่วงนายนะ
พอยุนจิน...
ไม่สิ หลังจากนายเลิกกับคุณยุนแล้ว
นายเคยใช้ชีวิตเหลวแหลก ไปพักหนึ่งเลยนะ
นายลืมไปหมดแล้วเหรอ
ว่าไง
นายไม่ต้องห่วง
ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว
ตอนนี้คุณดูคับข้องใจมาก
จำได้ไหม ฉันบอกว่ายังไง ตอนคุณจะเลิกกับเขา
อย่าทำเป็นเข้มแข็ง เพราะคุณจะเสียใจทีหลัง
ฉันเคยบอกแล้ว แบบนี้ก็สาสมแล้ว
แผนการทุกอย่าง ที่เขาสู้อุตส่าห์เตรียมไว้เพื่อคุณ
กลับต้องมาสูญเปล่า
ต่อให้เป็นพ่อพระแค่ไหนก็คงถอดใจ
ฉันคงรู้สึกเหมือนกัน แล้วก็จบทุกอย่างซะ
ฉันจะไม่เสียดายเลยด้วยซ้ำ
ฉันถึงไม่ไปเจอเขาอีกไงล่ะ
พูดกันตามตรงนะ
คุณสู้หน้าซอจุนฮีไม่ได้ เพราะเขาปฏิเสธคุณ
พอแล้วน่า ปล่อยมันไปเถอะ
ทุกอย่างกลายเป็นอดีตไปแล้ว
แหม
ฉันแค่รู้สึกแบบนี้
เพราะอะไรๆ มันซับซ้อนเหลือเกิน
ถ้าฉันพูดขึ้นมาตอนนี้
อาจฟังดูเหมือนมีเจตนาอื่น
แต่แฟนคุณน่ะ...
ฉันจะรักษาเขาไว้ให้ดีที่สุด
เหมือนเป็นหน้าที่เลยนะ
เขาทำงานหนักแถมยังประสบความสำเร็จ
อนาคตเขาก็มั่นคง
แล้วฉันก็คิดว่า...
เขาชอบฉันด้วย
ที่สำคัญที่สุด ครอบครัวฉันชอบเขามาก
ฉันไม่ควรปล่อยเขาหลุดมือไป
ซอจุนฮีดีกว่าหมอนี่พันล้านเท่า
ให้ตายเถอะ
ขอโทษนะ ฉันคงเมาแล้ว
ฉันนึกว่าตัวเองลืมเขาได้แล้ว
แต่พอได้เห็นเขา
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเอง เพิ่งอยู่กับเขาเมื่อวานนี้เอง
ถ้าฉันห้ามใจไม่อยู่ แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
ฉันคงจะวิ่งไปกอดเขาแล้ว
ฉันว่านะ
ไม่ช้าก็เร็ว แฟนคุณต้องรู้เรื่องแน่
รู้เรื่องอะไรล่ะ
ไม่มีอะไรสักหน่อย
คุณมีใจให้คนอื่นนะ จะไม่มีอะไรได้ยังไง
อย่าเพ้อเจ้อสิ
คุณพูดเองนี่ว่าฉันแค่สับสน
พรุ่งนี้ฉันก็ทำใจได้แล้ว
จินอา
ทำไมไม่ทิ้งทุกอย่าง แล้วมาอยู่กับฉันล่ะ
ใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องกังวลอะไรเลย
อยากให้ฉันแก่ไปด้วยกันกับคุณเหรอ
ฉันแก่ตายอยู่ที่นี่คนเดียวก็ได้
จุนฮีรู้ได้ยังไง
อย่าพูดถึงจุนฮีต่อหน้าจินอา แล้วชี้โพรงให้กระรอกเชียวนะ
ลูกเจอผู้ชายดีๆ แล้ว พูดไปจะทำให้ลูกไขว้เขวเปล่าๆ
ถ้าเราปล่อยพวกเขาไป
ป่านนี้จินอาคงได้แต่งงานไปแล้ว
พวกเขาเลิกกันเอง
ฉันไม่เกี่ยวนะ
ผมแค่คิดว่าบางที
เราอาจวุ่นวายกับชีวิตลูกเกินไป เพียงเพราะว่าเป็นพ่อเป็นแม่
เราทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
เรามีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่าย ชีวิตลูกมากขนาดนั้น
เพราะเราเป็นพ่อแม่ไงล่ะ
ผมไม่น่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลย
คิดได้ก็ดี
กวนประสาทฉันไม่สำเร็จหรอก ฉะนั้นอย่าแม้แต่จะ...
ปิดไฟเถอะ
เปิดเองก็ปิดเองสิ
ได้ค่ะ
หัวหน้าคะ
หือ
มีคนโทรมาหาฉัน เพราะคุณไม่ได้เข้าประชุมค่ะ
อ๋อ จริงด้วยสิ
เรื่องสินค้าที่มาจาก ประเทศต้นกำเนิดต่างๆ กัน
เราควรจำแนกสินค้าโดย...
คุณยุนครับ
คะ
รายงานที่ผมขอให้คุณแก้ล่ะครับ
ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
อ๋อ
"อ๋อ" เหรอ
ขอโทษค่ะ
ฉันแก้เสร็จแล้วค่ะ แต่ลืมส่งให้คุณเมื่อเช้า
เรื่องข้อบังคับที่สหภาพยุโรป
กวดขันการปิดฉลาก แสดงประเทศต้นกำเนิดมากขึ้น
สรุปว่ายังไงครับ
ฉันกำลังตรวจสอบเรื่องนั้นอยู่ค่ะ
คุณแน่ใจนะ
ปกติคุณทำงานดีมาตลอด พักนี้คุณเป็นอะไรไป
มีปัญหาที่บ้านเหรอครับ
ขอโทษค่ะ ฉันจะตั้งใจทำงานค่ะ
ผมจะหาเวลาว่าง เราไปทานมื้อค่ำด้วยกันนะ
คุณอยากให้ผมทำอย่างนั้นเหรอ
ทำไมล่ะ
ได้ ผมต้องวางแล้วนะ
เมื่อกี้คุยถึงไหนแล้ว
สวัสดีครับ ครับ
ครับ
ครับท่าน
ครับ
อยู่ในลิ้นชักชั้นที่สองทางขวา
ครับ บอกพวกเขาเรื่องนั้นด้วย
คอยรายงานผมด้วย เข้าใจไหม
ได้ แค่นี้นะ
จริงสิ
ผมลืมหยิบของขวัญมาให้คุณ
ผมทิ้งไว้ข้างชั้นวางรองเท้า รู้ไหมว่าเป็นอะไร
ลองเดาดูสิ
อะไรเหรอคะ
เดาสิ
สักครู่นะ
สวัสดีครับ
ยังหาไม่เจออีกเหรอ
ใช่
ไม่ใช่สิ
ผมบอกว่าอย่าเพิ่งไปพูดถึงข้อจำกัด
ไว้พวกนั้นเซ็นสัญญาแล้วค่อยคุยกัน
ไม่ใช่ว่าพวกเขาต้องรู้ข้อมูลนั่น ถึงจะตกลงเซ็นสัญญานี่ จริงไหม
ทำไมถึงยากนักล่ะ
เลิกเถียงผมแล้วทำตามที่ผมบอก
ผมจะจัดการทุกอย่างเอง ตกลงไหม
(หนังสือขายดีสิบอันดับ ปลายเดือนเมษายน 2018)
ไม่เห็นมีลูกค้าสักคน พี่จะหาเลี้ยงตัวเองได้ยังไง
ฉันหาได้มากพอ มีชีวิตรอดทุกวันนี้ก็แล้วกัน
พี่น่าจะลองคิดเรื่องมาอยู่อเมริกานะ
นายจะย้ายไปอยู่ถาวรเหรอ
ถ้าทำได้นะ
ทำไมล่ะ
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
ไปอยู่โน่นมันดียังไง
ไม่ต้องห่วงว่า จะบังเอิญเจอใครเข้าเหรอ
พี่พูดอะไรน่ะ
ยังไม่ได้วางแผนวันหยุดใช่ไหม
ทำไมไม่มาทำงานที่นี่ล่ะ
ผมจะไปหาไอเดียใหม่ๆ ที่โน่นที่นี่
ห้องผมตกเป็นของซึงชอลแล้ว
ผมไม่อยากอยู่เป็นภาระเขา
บ้านฉันยังมีห้องว่างอีกห้องนะ
ไม่ใช่ว่าผมไม่มีที่ซุกหัวนอนนะ
ผมแค่อยากเที่ยวไปเรื่อยๆ
ฉันไม่อยากให้นายมา เพราะรู้ว่านายจะเป็นแบบนี้ไง
ผมเป็นยังไง
นายไปงานแต่งทำไม
ใครเขาจะต้อนรับนาย
ผมไปแสดงความยินดีกับเพื่อนผม ไม่ได้มีเจตนาอื่น
พี่ตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่
พี่พูดเหมือนผมทำอะไรผิด
ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด
เพราะนายดูไม่เหมือนคนทำใจได้แล้ว
พี่หวังจะให้ผมลืมทุกอย่างไปเลยเหรอ
เพราะคนอื่นทำแบบนั้นเหรอ
คนเราจะนึกถึงแฟนเก่าบ้าง ก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน
เรื่องนั้นฉันรู้
แต่ปัญหาคือนายคิดถึงเธอ ตลอดเวลาต่างหาก
เลิกพูดอะไรไร้สาระได้แล้ว
นายนั่นแหละที่ไร้สาระ
เชิญค่ะ
(คิมอึนยอง)
ลมอะไรหอบมาครับ
- ฉันมีธุระนิดหน่อยค่ะ - ครับ
สบายดีนะคะ
อย่างที่เห็นแหละครับ
ทุกอย่างก็เหมือนเดิม
เว้นแต่ผมขอให้คนอื่น ล้างแก้วให้ไม่ได้แล้ว
เป็นงี้จริงๆ ด้วย
เป็นไง
ฉันนึกว่ากึมโบราหลอกฉัน แต่คงไม่ใช่ซะแล้ว
มาลาออกเหรอคะ
เธอคงดีใจแย่ที่ฉันจะไม่อยู่แล้ว
อย่าเข้าใจผิดสิคะ
ฉันก็แค่อยากหยอกเธอเล่น เป็นวันสุดท้าย
หลายปีมานี้ พวกเราผ่านอะไร หลายอย่างมาด้วยกันนะ
ฉันนึกว่าคุณจะทนต่อไปซะอีก
ที่จริงคุณก็ทำได้ดีมากนะคะ
ทำไมอยู่ๆ ถึงลาออกล่ะ
ก็แค่...
คุณจะแต่งงานเหรอ
เธอนี่ในหัวมีแต่เรื่องความรักนะ
สงสัยจังว่าทำไมถึงยังโสด
เพราะพวกผู้ชายตาไม่ถึงไง
เธอนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ
เลิกเปลี่ยนเรื่องได้แล้วค่ะ คุณลาออกทำไมเหรอ
คุณไม่ใช่คนประเภทที่ยอมแพ้ไปเฉยๆ
มีเหตุผลอะไรเหรอคะ
เหตุผลคือไม่มีเหตุผล
ฉันต้องไปหาคุณจองแล้วล่ะ
(หนังสือลาออก)
ฉันไม่รู้สึกผิดที่ลาออกนะคะ
แต่ฉันรู้สึกแย่ที่ต้องมาแจ้งคุณ
นั่นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย
ฉันตั้งใจจะย้ายเธอ กลับมาสำนักงานใหญ่ปีนี้
คุณก็น่าจะบอกกันให้เร็วกว่านี้สิคะ
มีบริษัทอื่นมาเสนองานให้เธอเหรอ
มีคำร่ำลือออกไป
ว่าฉันเป็นพนักงานมือดีเหรอคะ
เธอดังเรื่องอื่นมากกว่าเห็นๆ
ฉันคงหางานในสายนี้ทำไม่ได้อีกแล้วสิ
ทุกคนรู้ว่าเธอหมดไฟเพราะทุกๆ อย่าง
ที่เธอเจอมา
ฉันจะให้เธอลาพักงานหนึ่งปี
พร้อมเมื่อไหร่ก็กลับมานะ
งั้นฉันคงต้องขอสักสิบปี
ปีเดียวไม่พอหรอกค่ะ
ฟังดูเหมือนฉันวู่วามใช่ไหมคะ
อย่ามองฉันอย่างนั้นสิคะ
จินอา
คะ
รู้ใช่ไหมว่าฉันชอบเธอมากแค่ไหน
ต้องรู้สิคะ
เธอสวยกว่านี้ตอนที่ร่าเริงนะ
ฉันจะจำไว้ค่ะ
ผมรู้ว่าคงเร็วไปหน่อย
แต่เราไปทานมื้อเย็นด้วยกันเถอะ
ไม่ต้องหรอกค่ะ
คุณมาทำงานวันสุดท้ายทั้งที
ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม
แต่อย่างน้อยก็ควรทานอาหารกันสักมื้อ
ค่ะ
จินอา ไม่สิ คุณยุน
มาทำงานวันสุดท้ายแล้วเหรอ
ขอให้คุณโชคดี
เหมือนที่ผ่านมานะคะ
คุณกงไม่เปลี่ยนไปเลยใช่ไหม
คุณนัมก็เหมือนกัน
ขนาดคำตัดสินออกมาแล้ว เขายังบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด
คุณควรหัวเราะเยาะมันนะ เพราะคุณต่างหากคือผู้ชนะ
ฉันมาบอกลาน่ะ
นั่งก่อนสิ
จ้ะ
แย่แล้ว
ทำไมคนรอบตัวฉันย้ายหนีไปหมดเลยนะ
เพราะทุกคนกลัวเธอน่ะสิ
นี่น่ะเหรอเหตุผล ที่ทำให้เธอหลบหน้าฉันอยู่ตั้งนาน
- ฉันเหรอ - ไม่ใช่เธอแล้วจะใครล่ะ
จริงด้วย
ฉันหลบหน้าเธอจริงๆ
ขอโทษนะ
ได้ข่าวว่าเธอเจอจุนฮีแล้ว
อ้าว ทำไมเปิดไม่ออกนะ
เปิดให้หน่อยสิ
จุนฮีก็ชอบเปลี่ยนเรื่อง
ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงเธอ
ฉันไม่สบายใจมาตลอด
เพราะรู้สึกว่า ฉันมีส่วนให้พวกเธอเลิกกัน
ฉันรู้ว่าบอกเธอตอนนี้คงสายเกินไป
พูดอะไรของเธอ
อย่ารู้สึกอย่างนั้นเลย
แต่ยังไงฉันก็รู้สึกผิดจริงๆ นะ
คยองซอน
เราสองคน
กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ไหม
กลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
ฉันคิดถึงพวกเราสมัยก่อนนะ
มาทำอะไร ไม่เห็นโทรมาก่อนเลย
คือผม...
ผมซื้อของมา กะจะเอามาทิ้งไว้ที่นี่
ผมวางไว้ตรงนี้นะ
ไว้วันหลังฉันมาหาใหม่นะ
ทำไมเธอสองคนทำตัวแบบนี้
ยุนจินอา เธออยากให้เรา กลับมาเป็นเพื่อนกันนี่
ทักทายเขาสิ เขาเป็นน้องชายฉัน
นายด้วย ทักทายเพื่อนฉันสิ
ช่างปะไร ชีวิตพวกเขาเอง ไม่ใช่เด็กๆ กันแล้วนะ
เห็นนายสบายดี ฉันก็ดีใจ
สบายดีไหม
แน่นอน
นั่นสิ
ขอบคุณที่มาร่วมงานแต่งนะ
บอกตามตรงว่าฉันแปลกใจมาก ตอนเจอนายที่งาน
แปลกใจอะไรเหรอ
นายคงยังโกรธอยู่สินะ
ผมไม่ได้โกรธ
ทำไมน้ำเสียงเหมือนโกรธล่ะ
ผมแค่ทำตัวไม่ถูก
เพราะมันผ่านมานานแล้วน่ะ
ฉันรู้
ว่าฉันทำให้นายผิดหวัง
แต่ทุกอย่างก็เป็นอดีตไปแล้ว
ใช่ไหม
ใครบอกว่าไม่ล่ะ
ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย
แต่เหมือนวันเก่าๆ ที่เรา...
หมายถึงก่อนที่เราจะเริ่มคบกัน
นายว่าเรากลับไปเหมือนตอนนั้นได้ไหม
พี่คิดว่าเป็นไปได้เหรอ
ฉันแค่จะบอกว่าแบบนั้นน่าจะดี
ดีกับใครล่ะ
ฉันไม่น่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลย
ขอโทษที่ทำให้อึดอัดนะ
ฉันควรกลับได้แล้ว
เธอจะไปไหน จะกลับแล้วเหรอ
ไว้วันหลังฉันมาใหม่นะ
พวกเธอสองคนทะเลาะกันเหรอ
เขาไม่อยากคุยกับฉันด้วยซ้ำ
เขาคงทำเป็นโมโหเพราะทำตัวไม่ถูก
เราสองคนคงยังไม่พร้อม จะสะสางเรื่องนี้กันด้วย
ฉันไม่ได้จะเข้าข้างเขา เพราะเขาเป็นน้องฉันนะ
แต่พยายามเข้าใจเขาหน่อยเถอะ มันคงยากมากสำหรับเขา
มันคงยากสำหรับเธอเหมือนกัน
แต่เขาอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด
ไม่มีใครอยู่ข้างเขาเลย เขาคงช้ำใจมาก
เธอก็พยายามช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นนะ
ถ้าทำได้ ฉันทำไปนานแล้ว
ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไปก่อนดีกว่า
ทำไมนายทำตัวน่าสมเพชชะมัด
เข้มแข็งหน่อยสิ
เดี๋ยวนายก็ต้องเจอเธอบ้างอยู่ดี เพราะเป็นเพื่อนกับซึงโฮ
ถึงจะอึดอัดหน่อยตอนเจอเธอ
แต่อย่างน้อยก็พยายามแสร้ง...
ผมจะทำได้ยังไง
เหมือนนายจะยังมีเยื่อใยให้เธออยู่นะ
ฉันก็แค่เดาไปมั่วๆ
แต่นายยังรักเธอจริงๆ ด้วย
- นี่ - ใช่ ผมยังรักเธอ
ผมแน่ใจทันทีที่เห็นเธอ
จินอาคบกับคนอื่นอยู่นะ
แล้วไง
นายคิดจะกลับไปคบกับเธอเหรอ
ถ้าคิดแบบนั้น ผมคงทำอะไรไปแล้ว
ผมเสียใจเพราะผมรู้ว่าผมไม่ควรทำ
ผมรู้ว่ามันไม่ควรจะเป็นแบบนี้
แต่ถึงอย่างนั้น
ผมก็ทำตามที่พี่บอกไม่ได้
ผมไม่อยากให้อะไรๆ กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว
พี่ก็อย่าบังคับผมเลย
ผมทำให้ไม่ได้จริงๆ
นายมาทำไม
พี่พูดจริงเหรอ
พี่หมายความตามที่พูดจริงเหรอ
อยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมเหรอ
อยากให้ผมกลับไปเป็น แค่น้องชายของเพื่อนใช่ไหม
พี่ต้องการอย่างนั้นเหรอ
เวลาอยู่กับผม พี่ทำเหมือนว่า...
เรื่องระหว่างเรา ไม่เคยเกิดขึ้นได้เหรอ
พี่...
อยากให้ผมเป็นแค่น้องชายเพื่อน
ที่ชอบขอให้พี่เลี้ยงข้าวจริงๆ เหรอ
- ทำแบบนี้ทำไม - ผมถามพี่อยู่นะ
พี่ต้องการอย่างนั้นจริงๆ เหรอ
ผมถามว่าพี่ทำได้จริงๆ ใช่ไหม
ขอโทษนะคะ
- มานี่ - ปล่อย
- มานี่ - บอกให้ปล่อยไง
ตอนนี้นายเมามากนะ
ถ้าอยากคุย มาคุยกันตอนสร่างเมา...
ใช่ ผมเมา
ผมเมามาก
แต่จากนี้ไปก็ไม่ต่างกันหรอก
ผมจะถามคำถามเดิมแล้วพี่ก็ต้องตอบมา
ตอบผมมาสิ
พี่จะทำกับผมเหมือนระหว่างเรา ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นได้จริงเหรอ
พี่ทำได้เหรอ
ฉันแค่คิดว่ามันน่าจะดี
ใช่ แล้วมันดีกับใครล่ะ
ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้นนี่
ต่อให้พี่เอามีดมาจ่อคอผม ผมก็ทำให้ไม่ได้
พี่ทำได้เหรอ
ทำได้จริงเหรอ
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
ตอนแรกก็คงต้องฝืนๆ หน่อย
แต่ไม่ตลอดหรอก
นายไม่คิดว่ามันจะดีขึ้นเหรอ
ใจร้ายจังนะ
พี่ใจร้ายมาก
ทำไมดื่มหนักขนาดนี้เนี่ย
เดี๋ยว นี่คิดจะดื่มต่ออีกเหรอ
จุนฮีอยู่ไหม
อยู่ครับ
ขอเวลาฉันเดี๋ยวนะ
นี่ ซอจุนฮี
ลุกขึ้นมา
ฉันบอกให้ลุกขึ้นมา
ลุกขึ้นมาสิ
นายพูดถูกแล้ว
ฉันพูดเรื่องไร้สาระกับนาย
ฉันพูดออกไปทั้งๆ ที่ตัวเองไม่แน่ใจ
ทำไมน่ะเหรอ
ฉันคิดว่าเรา
คงบังเอิญเจอกัน เหมือนในงานแต่งซึงโฮอีกเรื่อยๆ
ฉันคงห่วงว่าคนอื่นจะคิดยังไง
แล้วก็ต้องพะวักพะวน ทุกครั้งที่เจอกัน
ฉันรู้ว่ามันยาก
แต่ฉันหวังให้เราอึดอัดน้อยลง ตอนอยู่ด้วยกัน
ฉันคิดว่าเราสองคนคงจะสะดวกใจมากขึ้น
ช่วยให้เราเจ็บน้อยลง
มันผิดตรงไหนเหรอ
ฉันสมควรโดนนายตราหน้าว่าใจร้ายเหรอ
ก็ได้
พี่ทำถูกแล้ว
ฉันทำอะไรผิดนักเหรอ
อย่าพูดเหมือนนายไม่เคยทำอะไรผิด
ฉันควรทำยังไงตอนที่นายขอให้ฉัน หนีไปกับนายโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
นายตัดสินใจจะไปทั้งๆ อย่างนั้น เพราะนายทนทุกอย่างไม่ไหวแล้ว
นายบอกว่าทำเพื่อฉัน แต่นั่นมันก็แค่ข้ออ้าง
ฉันพูดถูกไหม
ไม่ใช่แล้วจะอะไร บอกเหตุผลจริงๆ มาสิ
อย่าคิดนะว่า...
พอนายไปแล้ว ทุกอย่างมันง่ายไปหมดสำหรับฉัน
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเอง
ยืนอยู่ตรงปากเหวคนเดียว
แค่สายตาที่ทุกคนมองมาที่ฉัน
ฉันก็แทบบ้า ฉันทนใครไม่ไหวแล้ว
แต่ฉัน...
ก็ยังทนต่อไปอย่างไม่ลดละ
ขอแค่ให้ผ่านไปได้ แล้วฉันก็เกลียดตัวเองที่ทำแบบนั้น
ตอนนั้นในหัวฉัน
มีแต่ความโกรธเกลียดตัวเอง
ฉันคิดว่าฉันกำลังชดใช้ความผิด ที่ทำร้ายนายกับคยองซอน
ฉันคิดว่าฉันสมควรโดนแล้ว
ฉันโทษตัวเองอยู่อย่างนั้น
รู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหน
นายรู้บ้างไหม
ทำไมผมต้องรู้ด้วยล่ะ
ผมไม่...
ผมไม่สนว่าที่ผ่านมา ชีวิตพี่จะเป็นยังไง
เพราะมันไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย
เดี๋ยวครับ คุณยุน
เอาร่มไปด้วยนะครับ
ข้างนอกฝนตก
- ไม่เป็นไรค่ะ - เอาไปเถอะครับ
เพราะเป็นร่มของจุนฮี ก็เลยดูน่าเกลียดหน่อย
แต่ก็ดีกว่าออกไปตากฝน
คุณครับ
คุณลืมของครับ
- ขอบคุณนะคะ - ไม่เป็นไรครับ
เมื่อกี้ลูกว่าอะไรนะ
อะไรกัน เกาะเชจูเหรอ
เดี๋ยวก่อนสิ จินอา
ลูกไม่ได้หมายถึงไปเที่ยวใช่ไหม
ลูกจะย้ายไปอยู่ที่นั่นจริงๆ เหรอ
ค่ะ
ลูกเป็นอะไรไปอีกล่ะ
นี่...
แม่เข้าใจว่าลูกไม่รู้จะเอายังไงดี
แต่ลูกโตพอแล้วนะ ทำไมต้องทำตัวเหมือนเด็กๆ ด้วย
แม่ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลูกไปลาออกจากงาน
แล้วนี่อะไรอีก จะย้ายไปอยู่เกาะเชจูเหรอ
กึมโบรา...
อยู่ที่นู่นสุขสบายดี หนูไม่ต้องเอาอะไรไปเลยค่ะ
เธอเป็นสามีลูกหรือไง
ลูกเลิกคิดเรื่องแต่งงานแล้วเหรอ
หนูบอกแม่แล้วว่า หนูยังไม่อยากแต่งงานไปอีกสักพัก
"อีกสักพัก" เหรอ
ให้ลูกแต่งพรุ่งนี้ยังถือว่าช้าเลย ลูกตามหลังชาวบ้านอยู่นะ
คุณจะเสียงดังทำไม
- ก็ฉันโมโหนี่ - ใจเย็นๆ ก่อนสิ
จินอา...
แล้วเรื่องมยองฮุนจะทำยังไง
เราเลิกกันแล้วค่ะ
ตายแล้วๆ
ไม่อยากจะเชื่อเลย
จินอา บอกแม่มาตามตรง
ลูกทำแบบนี้เพราะจะท้าทายแม่ใช่ไหม
ลูกยังโกรธแม่ที่เมื่อก่อน แม่ไม่ยอมให้ลูกกับจุนฮี
คบกันใช่ไหม
ไหนๆ แม่ก็ถามหนูตรงๆ งั้นหนูขอบอกความรู้สึกจริงๆ นะคะ
แม่ทำร้ายจิตใจหนู
แล้วตอนนั้นหนูก็โกรธแม่มาก
ถ้าจะบอกว่าตอนนี้หนูไม่รู้สึกอะไร ก็คงจะโกหก
ทั้งจุนฮีและคยองซอน โดนทำร้ายจิตใจมากเหลือเกิน
หนูไม่รู้จะรักษาบาดแผล ให้พวกเขาได้ยังไง
หนูละอายใจมาก
จนแม้แต่จะขอโทษพวกเขาสักครั้ง หนูก็ยังไม่กล้า
แล้วไง เรื่องมันผ่านมาแล้ว
ลูกอยากให้แม่ไปคุกเข่า อ้อนวอนให้พวกนั้นยกโทษให้เหรอ
พวกลูกคบกันแล้วก็เลิกกันเอง
ทำไมตอนนี้มาโทษแม่ล่ะ
หนูไม่ได้โทษแม่นะคะ
เพราะแบบนั้น หนูถึงมาพูดต่อหน้าแม่ได้แล้ว
แม่พูดเสมอ
ว่าหนูโตพอแล้ว
ในเมื่อหนูไม่ใช่เด็กๆ แล้ว
หนูขอใช้ชีวิตของตัวเอง และพยายามอย่างเต็มที่
แต่หนูรู้ว่าหนูไม่มีทางทำได้ ตามที่แม่หวังไว้
ไม่ต้องห่วงนะคะ
หนูไม่คิดจะทำลายชีวิตตัวเองหรอก
ลูกพูดถูก
นี่คือชีวิตลูก
นี่จึงเป็นการตัดสินใจที่สำคัญมาก
คงไม่เสียหายถ้าลูกจะลองคิดดูอีกนิด แล้วค่อยตัดสินใจเด็ดขาด
หนูไม่เปลี่ยนใจแล้วค่ะ
หนูไปแล้วนะคะ
พ่อไม่ต้องออกไปส่งหนูหรอกค่ะ
แม่คะ
แล้วหนูจะโทรหานะ
จินอา
แม่
มีอะไรคะ
แม่ขอโทษ
หนูจับทางแม่ไม่ถูกเลย
แม่คิดอะไรอยู่คะ
มีหลายอย่าง...
ที่แม่ต้องทำในฐานะแม่
แม่ไม่อาจ...
ทนดูลูกตัดสินใจอยู่เฉยๆ ทั้งที่รู้ว่าลูกต้องเจอผลลัพธ์อะไร
โธ่แม่
หนูไม่เคย...
เป็นลูกสาวที่แสนดีของแม่เลย
หนูเลยเข้าใจความรู้สึกแม่ค่ะ
ช่างมันเถอะ
วันนี้แม่เป็นอะไรไปคะ
ไม่สมกับเป็นแม่เลย
ลูกชักทำแม่อารมณ์เสีย ไปซะ
แม่คะ
หนูขอกอดหน่อย
แม่คะ
หนูไม่เป็นอะไรแล้ว
- เมื่อไหร่ที่... - ค่ะ
ลูกลำบาก กลับมาบ้านเราได้เสมอนะ
แม่ก็รู้นี่คะ
เราสองคนเข้ากันไม่ได้เลย
ไม่อยู่ด้วยกัน ก็ดีกับเราทั้งคู่แล้วค่ะ
ถ้ามาได้เมื่อไหร่ หนูจะมาเยี่ยมนะคะ
เข้าบ้านเถอะค่ะ
- จ้ะ - เดี๋ยวหนูโทรหานะ
ไปเถอะ เดี๋ยวตกเครื่อง
หนูไปแล้วนะคะ
ลาก่อนค่ะ
ทำอะไรอยู่เหรอ
ฉันทำแบบนี้ได้...
นี่ อย่านะ
เล่นบ้าอะไรเนี่ย
นี่ยัย...
ยุนจินอา ฉันจะ...
- นี่ - แน่จริงจับให้ได้สิ
มานี่เลย
จุนฮี
จุนฮี ฉันเองนะ
ฉันอยากอัดข้อความบางอย่างถึงนาย
เพราะตอนนี้มือถือนายอยู่ที่ฉัน
ขอบคุณนะ
ขอบคุณที่ใส่ใจและรักฉัน
ฉันไม่รู้เลย
ว่าจะมีใครรักฉันมากมายขนาดนี้
นายคงไม่รู้หรอก
ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกขอบคุณ
และมีความสุขแค่ไหน
ฉันได้เรียนรู้หลายอย่างจากนายเลย
ฉันได้เรียนรู้
ว่าความรักคือการให้ทุกอย่าง
กับคนคนหนึ่งที่สำคัญที่สุด
ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะงั้นเวลาที่ใครจะมีรัก
ก็ควรรักให้ได้เหมือนนาย
จุนฮี
ฉันรักนาย
ฉันรักนายหมดหัวใจ
ฉันจะรักนายไปนานๆ
ใครครับ
มาส่งพัสดุเหรอครับ
คุณยุนจินอาอยู่ไหมครับ
ตอนนี้ห้องนี้ไม่มีคนเช่าแล้วครับ
ผู้เช่ารายก่อนเป็นสาวโสด เธอคอยดูแลห้องให้สะอาดสะอ้านตลอด
ค่ะ
คุณครับ
มีอะไรให้ผมช่วยไหม
ซึงโฮ พี่นายอยู่ไหน
จินอาอยู่ไหน
จะดื่มอีกเหรอ
ฉันลาออกจากงานมาอยู่นี่ ก็เพื่อจะได้ใช้ชีวิตแบบนี้แหละ
มาดื่มด้วยกันสิ
ได้เลย
การเดินทางของฉันคงไม่คุ้มค่า ถ้าไม่ได้ตามใจตัวเองอย่างนี้
มาเถอะ
กินชีสด้วยสิ
ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ
สร้อยนั่นมันยังไงกัน
ไม่มีอะไรหรอก
ฉันเพิ่งหาเจอก็เลยเอามาใส่
สร้อยโผล่มาราวปาฏิหาริย์งั้นเหรอ
ถ้าทิ้งไปก็เสียของแย่สิ
ฉันใส่ได้
เพราะฉันไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว
ฉันรู้สึกแย่นะที่ถาม
เพราะคุณกำลังพยายามทำใจอยู่
ถามมาเถอะ
คุณไม่เป็นไรแล้วจริงๆ เหรอ
ไม่รู้สึกแบบนั้นแล้วเหรอ
จะรู้สึกอะไรล่ะ
ก็แบบว่า
ได้ยินชื่อเขาแล้วปวดใจ
นี่ฉันยังดูปวดใจไม่พออีกเหรอ
พวกเขาบอกว่าคนบางคน...
ไม่ได้เกิดมาคู่กัน
ฉันเคยกินไม่ได้
นอนไม่หลับ
รู้สึกเหมือนจะขาดใจ แทบจะทนอยู่ต่อไปไม่ไหว
ฉันอยากเลิกรู้สึกแบบนั้น ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม
ถึงฉันจะบอกตัวเองว่า ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าขาดเขา
แต่ความเป็นจริง ฉันยังอยากใช้ชีวิตต่อไป
ฉะนั้น...
หลังผ่านจุดจุดหนึ่งมาแล้ว ฉันก็พยายามคิดแบบนี้
ความสัมพันธ์ของเรา
มันไปไกลได้เท่านั้นแหละ
เราทำได้ดีที่สุดแค่นั้นเอง
รสชาติดีจริงๆ นะ
(สนามบินนานาชาติเชจู)
(ผู้โดยสารขาเข้าภายในประเทศ)
อะไรอีกล่ะ
มีอะไรอยากพูดอีก หลังจากคุยกันคราวที่แล้วเหรอ
หรือว่าจะมาเถียงกันอีก
ตอบมาสิ มีอะไรอีก
ร่มผมอยู่ไหน
พี่ให้ผมแล้วก็ต้องเป็นของผมสิ
พี่จะเอาไปไม่ได้นะ
ฉันไม่ได้หยิบมานะ
ซึงชอลรบเร้าให้ฉันเอามา
พี่เอาไปจริงๆ ด้วย
เอาคืนมาเลย ผมไม่มีร่มสักคัน
นี่ เอาไป
คันนี้ไม่ใช่ร่มผม
หรือว่า
พี่ทิ้งไปแล้วเหรอ
โธ่เอ๊ย เชื่อเขาเลย
นี่
รู้ไหมว่านายกำลังทำตัวบ้าบอ
นายนี่พิลึกคนจริงๆ
นายดั้นด้นมาถึงนี่แล้ว...
มัวพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรอยู่ได้
พี่ยังตัวเล็กเหมือนเดิมเลย
ทุกอย่างผมผิดเอง
ผมขอโทษนะ
ถ้าไม่มีพี่จินอา ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ
ยกโทษให้ผมสักครั้งนะ
ฉันอยากหัวเราะให้ฟันร่วง ยกโทษอะไร
พี่ไม่เห็นหัวเราะเลย
นี่ เดี๋ยวสิ
คำบรรยายโดย: มนฐิตา เฉื่อยทอง