XUÑO DE 1860
TRAS DOUS MESES DE COMBATES, GARIBALDI E OS MIL CONQUISTAN SICILIA.
A ILLA ESTÁ A PIQUES DE FORMAR PARTE
DO NOVO REINO DE ITALIA.
Con permiso, señora.
E pensar que hai só unhas semanas
mandaban fusilar a calquera que levase esas cores.
Xa sabedes o que din, príncipe.
"Unha árbore forte inclínase co vento."
Agora temos que adaptarnos aos novos gobernantes.
Por certo, que é iso dos permisos?
Os permisos para viaxar.
Ah.
Chegou o verán,
e as saídas da cidade están bloqueadas.
Quero levar a miña familia a Donnafugata,
mais necesito un salvoconduto, un permiso.
O encantador palacio de Donnafugata!
Os regatos cristalinos, o aire de montaña.
Lonxe da calor infernal desta cidade ocupada.
Non é nada fóra do normal.
É o que facemos desde hai séculos.
Mais necesitades o meu permiso.
Non.
A vosa firma.
O caso é
que eu xa non podo permitir nin negar nada.
E quen pode?
Vedes o home a cabalo coa barba vermella?
El.
Viva!
Alí está Tancredi!
Tancredi!
- Tancredi! - Aquí!
Tancredi!
Por Italia!
Tassoni, Cavriaghi! Vide aquí!
Meu tío, príncipe de Salina, o Gatopardo. E miña tía Stella, a princesa.
- Príncipe. - Princesa.
Crían que aquí non falabamos italiano.
Que idioma crían que falabamos en Sicilia?
- Árabe! - É certo que só sodes 1000?
Eramos, agora somos máis.
- Que che pasou no ollo, Tancredi? - Capitán Tancredi, tía.
Non é nada, e non me impedirá desfilar.
Movédevos!
- Onde está? - Concetta!
Apartade!
- Concetta, estás ben? - Estou.
Que che pasou no ollo, Tancredi?
Non te preocupes por min. Prométeme que non o farás.
Quen son eses homes?
Prisioneiros.
Os prisioneiros están no cárcere.
Liberounos o exército do xeneral Garibaldi.
- Saca a miña familia de aquí. - Si.
Vamos!
- Marchamos. - Subide!
- Chiara, Caterina! Francesco! - Visitádenos!
- Caterina? Chiara? - Subide!
Concetta?
Podo?
Podes.
Deica logo.
Por que? Non vés connosco?
Debo facer algo con Tancredi.
O que, Fabrizio?
Pirrone, acompañádeme.
Como garantía.
Adeus, Tancredi.
- Visítanos pronto, primo. - Por suposto.
En marcha.
Celebremos! Subide!
Aparta!
Se loitásemos cun exército de soldados coma o príncipe,
- estariamos mortos. - Certo.
Sube, padre. Debo confesar os meus pecados!
Bombello é o comandante das forzas de asalto.
Se necesitas un permiso, debe firmalo el.
De onde é ese coronel?
De Milán.
Intentarei facerme entender.
Falarei en árabe se é necesario.
Seguro que non é suficiente.
- Quítate do meu camiño! - Que maleducado!
Convencereino. Todo o mundo ten un prezo.
Si, mais aquí non lle pagaron a ninguén por loitar.
- Que facedes? Volvede aquí! - Parade, padre!
Están aquí porque cren nisto.
Seguro que tedes moitos mantos.
Abride a porta!
Deixádenos entrar!
Coronel Bombello.
O meu tío, o Gatopardo, príncipe de Salina.
Teño entendido que sodes un conde.
Gústavos que se vos chame polo voso título?
O tenente Cavriaghi tamén o é, aínda que os seus modos non o reflictan.
E o tenente Tassoni.
Non quero confusións na nosa cadea de mando.
Seguimos en guerra.
Prefiro chamalo "ocupación".
Irei ao caso.
A miña familia e mais eu trasladarémonos á nosa quinta…
- Príncipe… - …en Donnafugata.
Non iredes a ningures.
O campo segue sublevándose.
Aquí en Palermo a situación non é diferente.
Volvendo ao tema.
Se temedes pola nosa seguridade,
podo liberarvos da responsabilidade mesmo por escrito.
Temo que non está no voso poder facelo.
Esta é a miña illa.
E esta é a miña cidade.
Si, tómame! Que guapo es, príncipe!
"Corazón de Xesús, fonte de conforto.
Corazón de Xesús, vítima dos nosos pecados."
Nada novo entón?
As mulleres aquí seguen a pór testos de alfábega nas fiestras.
Coma sempre.
E seguro que fan bos negocios cos invasores.
O Gatopardo séntese invadido?
Vai mostrar as súas garras?
Se Bombello non me dá o permiso para ir a Donnafugata,
mostrareillas sen dúbida.
Tan mal se está aquí comigo?
Basta, vamos.
Espertade, padre!
Espero que non vos roubasen nin vos molestasen.
Podedes deixar de mirarme así?
Está claro que son un home débil.
Mais tamén son un home vigoroso e apaixonado.
Como me podo conformar cunha muller
que, despois de cada abrazo, reza unha avemaría?
Tivemos cinco fillos!
E nunca me permitiu nin verlle o embigo.
Confesádevos polo menos.
Está ben.
Como queirades.
É a vosa alma, non a miña.
Mais deixade de involucrarme nos vosos asuntos.
Aquí estou, volvendo sen o meu manto.
Habería que preguntarse se valeu a pena.
Non os acabamos de conquistar?
E agora estamos atravesando un forno
para prostrarnos ante un príncipe borbón.
- Un príncipe é un príncipe, Tassori. - Si, xa.
Agora somos todos italianos.
Vamos, polentóns!
Canta beleza, Tancredi.
Xa cho dixen, Cavriaghi.
Don Tancredi.
Pretende o voso coronel desafiarnos con ese escarvadentes?
Bo día, señor Russo!
Vexo que hoxe vai moita calor.
E a temperatura aínda ha subir máis.
Rapaces, collede os cabalos!
Excelencia, é un honor ser os vosos hóspedes.
Nada de formalidades.
- Esta é a miña muller. - Princesa.
Toma, Mario.
Aquí vén. Concetta, a máis puntual das miñas fillas.
Tancredi!
Contrólate.
Benvidos.
Moi amable, dona Concetta.
Por aquí.
- Tancredi. - Concetta.
O coronel enviou unha invitación para o baile
e foi rexeitada. Sentoulle mal.
Hai un baile?
Non cho dixo teu pai? Que fai todo o día?
Está tenso. É case xullo e segue aquí.
Ti tamén, Concetta.
Non volves ao convento?
Non cos anarquistas na cidade.
De feito, cumpre mal co teu deber para que sigan aí.
Farei o que poida.
Encargamos un pequeno refrixerio, algo sinxelo.
Servídevos.
- Queredes beber algo? - Pasteliños?
Si, grazas.
Non te preocupes. Convencerei o tío.
Príncipe, oíra que había marabillas aquí, mais…
Gústavos?
Moito.
Queredes velo de máis cerca?
Veña. Axudarémosvos.
Librade esta mesa e poñédea alí.
Mario, pon a cadeira alí, coma un chanzo,
para que suba o coronel.
Adiante.
É Xano.
O primeiro dos deuses.
O deus das pasaxes.
Da guerra á paz.
Dunha vida a outra.
Cando sempre tes estas cousas á vista,
acabas por non lles facer caso.
Este palacio está cheo de frescos.
Todas as nosas casas o están, a verdade.
Os frescos de Donnafugata son especialmente famosos.
Como podo chegar a Donnafugata?
Necesitades un permiso.
Un brandy?
Príncipe, debo dicir que,
a pesar da calor intensa, esta illa ten moitas marabillas.
Quería volver falar da vosa decisión de non asistir ao baile.
Debo dicir que nos entristeceu.
Entristeceu o xeneral.
O gran Garibaldi interésase
polas festas ás que decide asistir a miña familia?
Cando unha familia como a vosa decide non asistir, por suposto.
Gústannos os bailes, non si, Tancredi?
Con todo, co nome de "Baile da liberación"
non nos resulta doado aceptar a invitación.
Moitas outras familias importantes da illa asistirán.
A nós os sicilianos
gústannos moito as benvidas insinceras.
Non se poña así! É broma.
Non debe tomarnos moi en serio. Lémbreo.
Son novo aquí.
Fagamos unha cousa.
A miña familia e mais eu iremos ao voso Baile da liberación.
A cambio, firmaredes o noso permiso para ir a Donnafugata.
Príncipe, a vosa amizade non é sincera?
É totalmente sincera.
Mais nesta illa,
ser amigos tamén implica o pracer de intercambiar favores.
Non, isto sentaría un precedente.
Pedilo é un insulto.
Santo ceo!
Ofrézovos a miña amizade e tomádelo coma un insulto.
Capitán, dígalle aos nosos homes que rematou a clase de coro.
- Si, coronel. - Con permiso.
- Tía. - Tancredi.
- Deica logo, tío. - Adeus, fillo.
Adeus, Tancredi.
Concetta.
Dona Concetta.
Foi un pracer pasar este breve momento na vosa casa.
Aquí sempre seredes benvido.
Princesa.
Coronel, a pesar da vosa rixidez teutónica,
sodes unha boa persoa.
Volvede cando queirades.
Príncipe.
E ben?
Que veña Balsamo e os seus xastres.
Sempre quere o mesmo ca min.
Non paga a pena discutir.
- Serei o mellor vestido. - É fermoso.
Quédache moi ben, Concetta.
A ti que che parece, Concetta?
A cor está ben.
Non che parece un pouco… infantil?
Balsamo,
vístea coma unha dama, non coma unha rapaciña!
Claro, príncipe.
Lévao.
- Caterina, tócache. - Vou.
- Non, tócame a min! - Chiara!
Chiara, coidado.
Sempre igual!
Trátannos como se xa estivésesmos obsoletos
e tivésemos que adulalos.
Paolo, estiven en centos de bailes
de xente que non me gusta.
É unha forma de manter a paz.
Inclinarédesvos ante eles.
Que?
Inclinarédesvos ante eles.
Non, inclinaranse eles ante min.
Nada de doces despois de medirte.
Comerei o que queira!
E se quixesen facer da vosa filla unha prostituta?
Vistes como miraba o coronel a Concetta.
- Sei que o vistes. - Basta!
- Cala! - Coma vós, padre?
Cala sempre, mesmo cando o príncipe visita a súa puta.
Perdoade, mamá.
Perdoádeme todos.
Continuade, Balsamo.
Perdoa, Caterina.
Príncipe!
Cría que rexeitarades a invitación. Fixestes ben en vir.
Boa noite, gobernador.
Russo.
Espero que xa comezases a aproveitarte del.
Lenta e rigorosamente.
Ben.
O coronel está encantado de que viñésedes.
Tío, por que non baila ninguén?
Asistir é unha cousa,
divertirse de forma sincera é outra.
Cesco, baila con Concetta.
Veña. Fai o que digo.
Vai por parellas para as túas primas.
- Agora mesmo, tío. - Suboficiais!
Non deixa de mirarte desde que chegamos.
Tassoni, Cavriaghi. Seguídeme.
Imos bailar?
Chiara, Caterina…
Si, papá.
Bebe, fillo. Bebe.
Tancredi, Concetta. Queredes bailar?
Sería un acto de insubordinación pedirlle que deixe de mirarme?
Cantas veces bailamos xuntos?
Unha. Agora.
Non pode ser.
Si, lembraríame.
Se estás a facer o que creo,
agarráchela con Paolo só porque se decatou das túas intencións.
Agarreina con el?
Non fuches ti quen o puxo no seu lugar?
Mírao. Comería as medallas que leva no peito
por poder rozarlle unha man.
Papá ten unha muller na cidade.
Non pareces sorprendido.
Non o estou, Concetta.
Mais sorpréndeme que o saibas ti.
Sábeno todos, mais non parece importarlle a ninguén.
É o Gatopardo. El decide como funciona o mundo.
E nós simplemente o aceptamos?
Si, algo así.
Non podo culpar a Bombello por mirarte.
Vou por dúas copas de champaña.
- Príncipe. - Bonita velada.
Todo un éxito, coronel.
Honrádesnos coa vosa presenza.
Preguntábame…
Concederiádesme o honor de bailar coa vosa filla Concetta?
Si, por suposto.
Mais unha cousa primeiro.
Seguides decidido a negarme
ese pequeno xesto de amizade?
Vamos, coronel. Canto drama!
Todo por unha simple sinatura?
Iso é un si?
Concetta.
Concetta?
Gustaríache bailar co noso novo amigo?
Por suposto.
Ben. Divertídevos.
Permitídesme?
Atrás!
Quen está ao mando aquí?
Eu.
Está asinado polo coronel Bombello.
Ben. Podedes seguir.
Deixádeos pasar!
Ah!
Ao coronel Bombello
gustaríalle escribirche cando volva a Milán.
Permitirasllo?
Talvez lle diga que tes que volver ao convento.
Con todo, é un conde.
É un bo partido.
Si.
Se non fose que debo volver ao convento.
Que foi iso?
Unha reprimenda, señorita?
Se o fose, obrigaríasme a pasar o verán en Palermo
como fixeches con Paolo?
A Paolo
necesítoo alí para que protexa a nosa casa.
Está contento. Planea unha contrarrevolución.
Se cadra podémoslle pedir que planee o asasinato de Bombello.
Que che parece?
Creo que o faría mal e o pillarían.
Si, iso seguro!
Concetta!
Ven, senta comigo.
Queres un pouco?
Non, grazas.
Que che pasou no ollo, Tancredi?
Recordo que prometiches non preocuparte.
Pedíchesme que non me preocupase,
mais eu non prometín nada.
Teño que volver.
Bombello deume permiso para acompañarvos a Donnafugata.
Despois debo regresar á miña unidade.
Algunha vez pensas en como seriamos
se non nacésemos onde
ou cando nacemos?
Ou na absurda probabilidade de que nunca nacésemos. Pénsalo?
Agora es filósofo?
Concetta, escoita.
Non volvas ao convento.
Podiamos fuxir, só nós os dous.
Podiamos levar dous cabalos, un barco, e ir onde sexa,
estar onde queiramos estar, xuntos.
Non sería marabilloso?
Imaxínalo, Concetta?
Podo falar co meu pai.
Mandaría matarme.
Non é tan malo como quere facernos crer.
Non, por favor.
Non podemos fuxir, Tancredi.
Aquí están!
O noso señor, o príncipe, xa chegou!
Espertade! Baixade!
Chegou o príncipe!
Alcalde!
Alcalde Sedara, chegou o príncipe!
O noso señor, o príncipe, xa chegou! Xa está aquí! Por fin!
- …cinco e levo unha. - Xa chegou!
Chegou o noso señor, o príncipe!
- Ei! - Si?
- Ven aquí. Ti. - Si.
- Esperta o director da banda. - Que fago?
- Dáme a banda. - Cal?
A vermella.
Xa veñen! Bulide!
Xa veñen!
Apartade!
Música, mestre.
Aquí están!
Príncipe!
A violencia e a calor xa quedaron atrás.
Aquí non vos molestarán.
Non hai bandidos políticos, só os de sempre.
O Sr. Russo e os seus homes poden retirarse.
Russo, ti que dis? Creo que xa podedes marchar.
Príncipe.
Alcalde, non alzastes ningunha bandeira,
nin a vella nin a nova.
Non, príncipe.
Pareceume mellor esperar.
Cada cidade, a nosa incluída,
debe votar se desexa
unificarse co continente.
Con Italia.
A nós, os conquistados,
pregúntannos se preferimos
que os conquistadores queden ou marchen.
Deberon preguntar antes de vir.
Diriámoslles que non se molestasen en vir.
- A bandeira. - A bandeira, si.
- A vella. - Si.
- Por agora. - Si.
Esta noite, como é costume,
invitámosvos a cear connosco.
Coa vosa muller.
Será un honor, príncipe.
Mais a miña muller non está ben.
Non pode nin deixar as contras abertas de noite.
Dicídesme o mesmo cada ano.
Comezo a dubidar que teñades muller.
Claro que teño, príncipe!
Co voso permiso, podería levar a miña filla.
- Angelica? - Si.
É unha meniña.
Ten 18 anos.
Estou tan asombrado coma vós, príncipe.
Cada día míroa e penso: "Es a miña filla?"
Traédea.
Aconséllase o traxe de gala, mais aquí non somos estritos.
Teño un, príncipe!
Princesa. Dona Concetta.
Mimá, como medraron todos!
- Alcalde. - Que marabilla!
Que marabilla! Por aquí.
- Benvidos. - Príncipe.
Basta! Ide xa para a casa!
Mestre! Para xa!
- Seremos dez esta noite. - Moi ben.
- A viaxe fáiseme máis longa cada ano. - Espero que poidamos refrescarnos.
Devagar!
- Non é xusto! Espérame! - Vamos!
Si?
- Padre. - Concetta.
Necesito falar convosco.
Sentade.
Esta venda está sucia.
Necesito unha limpa.
Si, don Tancredi.
Tráeme unha cinta de seda, calquera cousa.
Por suposto.
O meu instinto loita contra todo o que aprendín.
Concetta, o corpo
non pode prevalecer sobre a alma.
Iso é pecado.
Entón meu pai é un pecador, non?
E vós tamén.
Permitides que minta e siga a pecar.
Non, Concetta.
A alma do voso pai é unha cousa.
A vosa alma é outra.
Dicídeme,
esa emoción
que sentides,
non será só,
como diría,
desexo físico?
Non.
Non, é...
É a emoción máis intensa
xunto coa maior sensación de calma que xamais sentín.
Ese rapaz...
Quen é?
O seu nome.
Podedes dicirmo?
- Debedes dicirllo a don Fabrizio. - Non, princesa.
- Seguro que unha nai... - Facédeo!
Se vén de min, crerá que planeo algo.
Non é así?
Perdoádeme, princesa.
Ide.
Quen é?
- Perdoade, excelencia. - Que pasa?
O padre Pirrone quere vervos.
Agora? Non pode esperar?
Que pase.
Non vos ruboricedes, padre.
En todos eses anos de seminario,
seguro que vistes uns cantos.
Pasádeme esa toalla grande.
Esa.
- Que facedes? - Desculpade, excelencia.
Ben…
Vamos.
Cuspídeo.
Confesade. Que pasa?
Trátase de Concetta, excelencia.
Que pasa con Concetta?
Abriume o corazón sobre unha cuestión…
que a atormenta profundamente.
O amor atorméntaa, excelencia.
Está namorada?
De quen está namorada?
Non será do arrogante de Bombello?
Non, excelencia.
Del non.
De quen logo?
De que carallo estás falando?
As rapazas namoran de Tancredi como as peras maduras caen da árbore.
Concetta quere unirse a esas rapazas desesperadas?
Nunca pensaches que igual el tamén a ama?
Coa mesma intensidade coa que ela o ama a el?
E que grazas a ese amor, el podería cambiar
e esquecer as outras?
Ti xa o sabías!
Teño ollos, Fabrizio.
E unha mente impura!
Non sei, eu…
Xa lle pago todo a ese rapaz.
Baleira a miña conta
e agora teño que darlle un dote.
Non penses no custo, Fabrizio.
Pensa no beneficio.
Son o mellor que temos.
E xuntos poderían ser os estandartes da nosa vida
neste novo estado que aínda non coñecemos.
O príncipe e a princesa de Salina.
Os teus herdeiros.
Non os perderías ata o día da túa morte.
Confortaríate telos ao teu lado,
e terías a certeza de que sempre estarías nos seus corazóns
e nos dos seus fermosos fillos.
A idea de que Concetta case
faime sentir decrépito de repente.
Ben…
O alcalde Sedara estamos a esperar.
Connosco a súa filla Angelica ha sentar.
A súa colonia o aire inundará.
Meu Deus, Angelica!
Necesitará un bo baño.
Non é moi amable o que dis.
Mi madriña. Falou a santa Concetta.
Caterina!
- Boa noite, primos! - Tancredi.
- Boa noite. - Padre.
Boa noite, primo. Cría que eras o alcalde.
Cheirariamos a súa colonia!
Basta!
Boa noite, Tancredi.
Boa noite, Concetta.
Acompáñame.
Déboche unha desculpa.
Isto estivo consumíndome por dentro.
O que dixen o outro día…
non debín dicilo.
Non. Alégrome de que o fixeses.
Concetta, bebera, sabes?
A idea de fuxir foi un erro. Unha loucura.
Falei co padre Pirrone.
- De nós? - Si.
Ese home é peor ca Francesco gardando segredos!
Por iso llo dixen.
E que lle dixeches?
Que te amo.
- Boa noite. - Boa noite.
Mamá, estás guapísima esta noite.
- Grazas. - Sempre o está.
Si, sempre o está.
Temos unha canción nova.
- Si? - Sobre o alcalde.
- Queres oíla? - Ao padre gustoulle.
Don Calogero Sedara
e a señorita Angelica Sedara.
Princesa.
Don Calogero.
- Don Fabrizio. - Benvido.
Angelica?
Angelica!
Canto tempo! Pasa. Benvida.
- Estivo en París, dona Concetta. - Ah!
Aprendeu francés.
Non a recordaba así.
Príncipe.
É fermosa.
É moi guapa, si.
DA NOVELA DE GIUSEPPE TOMASI
Subtítulos: Lorena Pereiras