DONNAFUGATA 1840 VINTE ANOS ANTES
Vamos! Bulide!
Vamos! Animais estúpidos!
Trae aquí, Sedara.
- Merda! - Parade! Onde ides?
Son boas e fortes.
Que é isto?
É todo o que teño.
Se non é suficiente…
lévoo de volta.
Mamá!
Trae a nena!
Don Calogero.
Señorita Bastiana.
Parabéns! Parabéns pola voda!
Que sexades moi felices!
- Sae, hostia! - Respira!
Respira!
Sae, maldito endemoñado!
Síntoo. É unha nena.
Mellor.
Moito mellor.
Angelica.
Ves? Podes facelo.
Quen é mellor ca ti, Angelica?
Ninguén, papá.
Xírate.
Perfecto.
Vamos.
Sinto que non te invitasen.
Cabróns do carallo.
Don Calogero Sedara.
A señorita Angelica Sedara.
- Princesa. - Don Calogero.
Don Fabrizio.
Angelica?
Angelica!
Príncipe.
Aquí vén o timbal!
- É delicioso, alcalde. - Seino.
Angelica, cantes veces che falei del? Non teño palabras para describilo.
Talvez sexa o mellor, señor alcalde.
Se agardades un pouco,
veredes que pasa cando sae a xelatina de ron, señorita.
- É coma unha escultura. - Fermoso e delicioso.
Magnífico!
Despois poderiamos saír a pasear polo xardín.
É excepcional. Pedinlle á princesa a receita…
Non, a princesa…
Mais ninguén ma quere dar.
- É segredo de familia. - Con razón.
- Os fígados de polo están… - Que é ese aroma delicioso?
Unha colonia exquisita, Sr. Sedara.
Angelica, gustouche París?
- Si. É como se acabase de volver. - Cobre o olor do timbal.
Tróuxoma Angelica de París.
Todos se preguntan que votaredes.
A xente pregúntame sen parar
de que lado se porá o Gatopardo.
Nunca necesitamos eleccións en Sicilia,
así que nunca votei.
E non pretendo comezar agora.
O rei deulle o título e as terras a Don Fabrizio.
E polo tanto, Deus.
Desgraciadamente, o rei xa non é o rei.
Mais Deus segue a ser Deus.
Seguro que o padre Pirrone se alegra de que o vexades así.
Iso foi…
Gracioso.
Estás ben?
- Claro, Concetta. - É todo unha gran farsa.
En serio credes que Garibaldi e o seu rei
esquecerán a súa vitoria, retirarán as tropas
e marcharán de Sicilia
se a xente vota "non"?
A miña opinión persoal, príncipe, é
que a xente non votará "non".
Entón estades a favor, alcalde Sedara?
Princesa, eu só creo
que se á xente se lle dá unha voz…
á xente gustaralle.
Fala como Tancredi.
- En serio? - Igual.
Don Tancredi,
opinades igual ca meu pai?
Si, señorita.
Mais tamén igual ca meu tío.
Perdedes un ollo en combate e non sabedes de que bando estades?
A vosa non debe ser unha posición moi cómoda.
Tedes razón.
Como o perdestes?
- Angelica, non creo… - Concetta.
Pasou nunha vila pequena.
Unha moi parecida a esta.
Fora tomada por campesiños.
Enviaron a miña compañía como reforzo, para axudar a outra
que estaba a ter problemas.
Mais a verdade é
que non estaban a ter problemas.
Eles eran o problema.
Era unha compañía de sicilianos recentemente recrutados,
embriagados polo poder,
e estaban a saquear a cidade.
Padre Pirrone, sinto dicir
que os atopamos mentres saqueaban un convento.
E protexestes as irmás?
Intentámolo, Concetta.
Mais desgraciadamente, non puidemos.
E aí foi cando…
En calquera caso, tiraron a abadesa pola fiestra.
Xesús!
Mais ningunha das outras
foron profanadas
nin deshonradas de ningún xeito.
Se cadra porque eran vellas e feas!
Tancredi!
Con todo, señorita Angelica,
seguro que a situación sería totalmente diferente
se estivésedes entre as novizas.
Non bastaría cun batallón enteiro para quitárvolos de enriba!
Tancredi. Isto non é unha cantina!
Como te atreves a insultarnos así?
Como te atreves?
Debiches botalos fóra!
Cálmate, Stella, por favor.
Debiches botalos a todos! O alcalde, a súa filla e Tancredi.
Botalos á rúa!
Non pasou nada grave.
Tancredi deixouse levar, contou un chiste inadecuado
e unha rapaza guapa riu.
Deberías romper publicamente con eles.
Facer da rapaza un exemplo.
Por Concetta, polo menos.
Ninguén riu de Concetta.
Que fixo esa rapaza para ofendela?
Sentar ao seu carón.
Vaia rabuñada.
Escoita.
Podes divertirte coa filla dun alcalde patético
cando e onde queiras.
Mais non diante das miñas fillas.
Esqueciches que son princesas?
Por certo,
que pasa entre ti e Concetta?
Debería tomalo en serio?
Non o sei, tío.
Non o sei.
Que fas?
Marcho.
Teño a sensación de que se quedo un día máis,
acabarei facendo algo do que me arrepinta.
É hora de durmir. Déitate e descansa.
- Xa o decidirás mañá. - Xa está decidido.
Marcho.
Fai o que che dea a gana, mais manda algún sinal de vida.
O padre Pirrone está moi contento contigo.
Pareceulle moi ben que interviñeses onte,
cousa que eu non fixen.
Tancredi comportouse de maneira inaceptable e vulgar.
Foi gravemente ferido en combate.
Intenta quitarlle ferro. É natural.
Deberiamos perdoalo, non cres?
Perdoalo?
E intentar entender a súa dor.
Se o convento te volveu tan sentimental,
talvez non deberías volver.
De feito, non quero.
Gustaríame casar.
Ámoo, papá.
Amariámoste xuntos, e ti amaríasnos incluso máis.
Princesa.
O descendente da vosa fundadora, a beata Corbera,
roga humildemente que lle dean refuxio.
Deamos grazas á nosa beata Corbera
que nos deixou aquí esta roca,
unha roca que o diaño lle lanzou
e que a súa santa antecesora, excelencia,
contivo coa axuda do poder divino.
Amén.
Estas son as mellores galletas de améndoa de Sicilia,
e polo tanto do mundo.
Madre superiora.
Estes bancos
son novos.
E vexo que foi renovada unha parte do teito.
Si, así é, excelencia.
E a fonte
volve manar.
Como é posible?
A fonte foi reparada en honor da súa visita, excelencia.
Quen a reparou?
O canteiro enviou un obreiro.
Quero dicir que quen pagou todo isto.
Porque verá,
o voso diñeiro segue aquí, nas miñas mans.
O alcalde.
Don Calogero, excelencia.
Sedara?
Por que o ía facer?
El está aquí, excelencia.
E vós só vides unha vez ao ano.
Acaso lle permitistes entrar aquí?
Querido Don Ciccio.
- Don Fabrizio. - Imos?
Que o corpo do Noso Señor Xesucristo
protexa a túa alma sempre.
Amén.
Mesmo logrou entrar no convento!
Por que se mete nisto?
Sempre cubrín os gastos da beata Corbera.
- O alcalde cre… - Que?
…que o concello debe pagar os gastos relacionados con Donnafugata.
Nunca fixemos as cousas así.
Ningún se opón a isto?
Todos os que contribuíron aos fondos municipais
recibiron diñeiro prestado de don Calogero, o alcalde, así que…
Por que se ían opor? Espera.
Hai alguén que non lle deba diñeiro?
Eu.
Príncipe.
Ide! Vamos!
Princesa?
Debo pedirvos desculpas.
E a vós tamén, Concetta.
Síntoo.
Era un morto de fame.
De onde sacou o capital para converterse en usureiro?
Cando os Camisas Vermellas chegaron de Xénova,
Sedara comprou todas as reservas de trigo da provincia.
Esperou un mes, e cando comezou a invasión,
vendeunas ao triplo do seu valor.
Compra terras sen valor a prezos baixos,
e despois, mira por onde, atopa minas de xofre debaixo.
É un castigo de Deus.
É máis rico ca o diaño.
E non se deterá ata que teña o que quere.
Que é?
A vós.
Quere ser vós.
Esa rapaza…
Confeso que desexaría ser Zeus
para poder converterme nun touro branco
e posuíla
nese momento e nese lugar.
A oración, excelencia.
A oración aclararavos a mente,
calmaravos o corpo
e aliviaravos o corazón.
Non o entendedes.
Non me preocupan os meus pensamentos luxuriosos.
A min si.
Desexaría que morresen.
Esa xente que nos quere pisar.
Que sorrí
e se inclina ante nós de día,
e nos rouba de noite.
Se fose un rei pagán,
para protexer a miña familia,
mandaría matalos a todos.
Bo día.
Dóeme ter que atopar unha forma máis civilizada
de reclamar o que me quitaron.
Si.
Preferiría usar unha pistola ou un coitelo.
Ese é o meu pecado.
Concetta, estás namorada?
Non llo contes a ninguén.
Acariciouche o pelo algunha vez?
Bicouche o colo?
Deslizou a man por detrás?
Perdoa, Concetta. Podo ser vulgar ás veces.
Quen foi o primeiro home en bicarte?
Un francés?
Ou un poeta ruso?
O fillo dun canteiro de Donnafugata.
E que pasou?
Meu pai mandou que lle pegasen e o tirasen polo barranco.
Tivemos infancias moi diferentes.
E el?
Non me vas dicir quen é?
VOTA SI A UNHA ITALIA UNIDA!
Señorita Angelica!
Un pexego maduro!
Gárdao para despois ou ensuciarás o vestido.
Tancredi!
Concetta.
Recordarás a Cavriaghi.
E a Tassoni.
Non escribiches para dicir que viñades.
Estás anoxado?
Porque falei co padre Pirrone sobre aquilo?
Non, Concetta… Por favor.
Síntoo moito, mais necesitaba falar con alguén.
Concetta, vou saudar o tío.
- Tía Stella. - Bo día.
- Benvido de novo. - Bo día, tío.
Que planes tes?
Pasar o resto do verán convosco.
Non me tomes o pelo ou rompereiche as pernas.
Por quen volviches?
Por Concetta?
Non.
Imaxina que tes unha prima así.
Demasiado dócil.
Vanme máis así.
É a filla do alcalde.
Cavriaghi!
Nunca me acusaron de discriminar a ninguén.
Señorita Sedara?
Permitídesme?
Don Tancredi.
Príncipe.
Unha pequena contribución á festa.
Só sabemos recibir
sen dar nada a cambio.
O concello decidiu que debe contribuír aos gastos.
O fondo municipal desexa colaborar cos gastos que debo asumir eu hoxe?
Si.
Dubido que haxa un fondo municipal.
Creo que é só don Calogero Sedara, o alcalde.
Hai moitas formas de describir o mesmo.
Gardade os vosos cartos.
Non deberiades permitir que a vosa filla baile con calquera.
É un conde, non?
Hai moitos tipos de condes.
E non debería bailar cos dese tipo?
Chámante.
Capitán!
- Que pasa? - Veña.
Lémbrome ben.
Estabamos nunha base preto de Messina. Só tiñamos que dicir:
"Ordes urxentes ao servizo da Súa Maxestade,"
e aparecían cabalos de nada.
Así que démoslles as ordes,
que non eran máis ca pagar a conta do noso hotel en Palermo.
Afortunadamente aquí ninguén sabe ler…
Para, por favor. Que toque Chiara ou déixao.
Os pianos son para todos, Concetta.
Teño unha idea!
Xoguemos a algo.
- Non, Cesco. Por favor. - A que?
É a mellor casa do mundo para xogar á queda.
Pregunta a quen queiras.
Falconeri, este palacio
é o mellor lugar do mundo para xogar á queda?
- Sen dúbida. - Ben. Concetta, contas ti!
- Si, contas ti! - Contas ti!
- Non sabes contar? - Vamos, Cavriaghi!
Ti quedas aquí.
Angelica?
Angelica, podo oírte.
Desde fóra non parece que exista esta parte.
Cantos cuartos hai aquí?
O meu tío sempre di que sería vulgar contalos.
E agora?
Que facemos?
Nin sequera intentades agacharvos?
Se cadra quería que me atopasen.
Servídesme unha copa, conde Cavriaghi?
Sentade.
É un pracer coñecervos, señorita Concetta.
Si, desde que…
nos vimos en Palermo, aínda que brevemente,
eu só
vexo a vosa fermosa cara cando rezo.
Se o voso pai o permite, preguntábame
se vos gustaría dar un paseo comigo.
- Coa presenza da vosa… - Basta, conde.
Síntoo.
Meu pai quere prometerme a Tancredi.
Que foi? Tancredi nunca o mencionou?
Señorita Concetta, desculpade a miña torpeza.
Foi o mesmo Tancredi
quen me animou a cortexala.
Que facían neste cuarto?
Creo que un dos meus antecesores veu aquí facer penitencia.
E a castigar o seu corpo.
E estes cadros? Non son precisamente sagrados.
Talvez para el si o fosen.
A dor era penitencia e recompensa.
A vergoña desa recompensa debía ser castigada cun látego.
Mais os lategazos convertéronse en pracer.
E así seguiu ata que morreu,
e isto quedou en ruínas.
Din que non tes diñeiro.
Nada.
Mais tes unha casa.
Outra ruína.
As ruínas pódense restaurar.
En serio?
Como?
Con diñeiro.
E Concetta?
Trouxéchela algunha vez aquí?
Por que ía traer a Concetta aquí?
Un bico de paz.
Ese bico de paz
que pousaches unha vez
no meu desdeñoso cello,
Italia…
…cima.
Alí, marcado polo raio recente…
Miña querida doncela…
- Señorita Sedara. - Si?
É moi tarde.
O voso pai tería todo o dereito a reprenderme.
Podo acompañarvos á vosa casa?
- Vou contigo. - Non, ti esperas aquí.
Leva os condes aos seus cuartos.
Señores, por aquí, por favor.
Imos?
Excelencia.
Creo que a princesa non me ten moito aprecio.
A princesa, igual ca min, pensa que sodes unha rapaza fermosa
que está a atravesar un momento delicado da vida.
Se cadra necesitades un home ao voso carón para guiarvos.
E se ese home fose un príncipe?
Podedes aspirar a máis na vida
ca a ser a amante dun home.
Cando era cativa,
cría que casaría cun granxeiro.
Despois meu pai fíxose rico
e comprábame vestidos bonitos.
Entón pensei: "Casarei cun avogado da cidade."
Despois meu pai fíxose aínda máis rico.
Envioume a París para aprender francés
e a diferencia entre unha gavota e unha zarabanda.
E agora
xa non sei con quen quero casar.
Creo que o sabedes moi ben.
Boa noite.
Sei o que lle fixen a Concetta.
E farei o posible para que me perdoe.
Concetta non é asunto teu.
Os seus pais e o seu cura coidarán dela.
Dime que che sucede.
Tío, nunca tiven nada na vida que non fose antes teu.
Agora necesito ter algo meu.
E se xa o atopamos?
Vota por unha Italia unida!
Vota "si" no referendo!
Excelencia?
Espérovos aquí?
Paolo!
Alcalde, chegou o príncipe.
Príncipe.
Bo día.
Tiña o presentimento de que vos vería hoxe.
Adiante.
Poñédevos cómodo.
- Padre Pirrone. - Bo día.
Algo para beber?
Un licorciño de laranxa?
Aquí está.
Fano especialmente para min.
Vamos alá.
Ouro.
Padre Pirrone, sei que queredes.
A presencia do padre
dime que tedes en mente
algo espiritual.
Vin aquí…
para pedir a man da vosa filla.
Sentádevos.
Resulta que o meu sobriño Tancredi
está desesperadamente namorado
da vosa incomparable Angelica.
Tiñamos a impresión,
ou máis ben tíñaa Angelica,
de que había algo entre Tancredi e a señorita Concetta.
Non.
Nada.
O padre Pirrone poder dar fe diso.
Si, podo dar fe de que…
de que así é.
Nese caso, podo dicir, sen dúbida,
que a miña Angelica
sente o mesmo por Tancredi.
Sabía que os Falconeri chegaron a Sicilia con Carlos de Anjou?
Iso di moito sobre a riqueza e pureza do seu nome.
Pronto seremos unha soa familia.
Xa.
En fin, vin co padre Pirrone porque el pode garantir
a pureza da alma do noso Tancredi.
Porque aparte diso,
do seu nome, e do que eu lle dou cada mes,
ten poucos bens materiais que poida chamar seus.
Como de poucos?
Apenas un ducado.
O padre Pirrone estará de acordo.
É unha bendición que nós os dous…
creamos tan firmemente no poder divino do amor.
Firmemente.
E que clase de pai sería eu
se non gardase un pequeno dote para Angelica
de cara a unha ocasión tan feliz?
É xusto, príncipe,
que saibades con que pode contar Tancredi.
Por onde comezamos?
Enumerou unha lista de propiedades que parecía interminable.
A propiedade de Settesoli, con máis de mil hectáreas.
Todos os oliveirais e os viñedos de Gibildolce.
Tancredi recibirá todo iso grazas ao seu nome.
Ao noso nome.
Ao noso nome, si.
Don Calogero tamén prometeu volverte tan vulgar coma el?
Non é momento para o snobismo, Stella.
É o momento perfecto.
Sabes como lle chaman á muller de don Calogero, Bastiana?
Chámanlle a Besta
porque non sabe nin ler nin escribir
nin manter unha conversación.
E sabes como lle chamaban ao seu pai?
Era tan groseiro,
tan sucio,
que simplemente lle chamaban a Merda.
Esa é a xente que deixas entrar nesta familia.
A filla da Besta e a neta da Merda.
- Por que non te opós a isto? - Inténtoo!
Sabes que os matrimonios teñen que ver co poder.
Don Calogero quere gañar un nome. Pois axudareino
aceptando este matrimonio grazas ao cal Tancredi tomará posesión
de máis da metade dos bens deste señor.
E Concetta?
Onde queda o corazón roto da túa filla nesta transacción?
Iso só foi un capricho. Nada máis.
Cúlpote por facermo crer.
E non entregarei a miña filla a alguén que non a quere.
E se non te perdoa?
E se a perdes para sempre?
É a miña filla, non un reloxo de peto.
E agora,
boa noite.
Por favor, tes que impedilo!
- Impídeo! - Cálmate.
- Tes que facelo! - Tranquilízate!
- Suplícocho! - Tranquilízate.
Tes que tranquilizarte.
Xa falaremos de novo cando entres en razón. Mais…
a decisión está tomada.
Ti non es meu pai.
Meu pai quéreme.
Ti non es meu pai.
"O pobo de Sicilia desexa converterse en parte integral de Italia,
unha e indivisible,
baixo Vittorio Emanuele, o seu monarca constitucional."
Si ou non?
Non.
Como?
- Si. - Si.
Excelencia.
Deixádeo pasar.
Príncipe.
Deixade pasar ao Gatopardo.
Bo día, príncipe.
Amigos!
Os vosos votos
foron contados,
escrutados,
e contados e escrutados de novo!
Votos a favor:
512!
Votos en contra:
cero!
Así que podo anunciar que,
xunto cos resultados dos demais municipios,
o pobo siciliano
decidiu unirse a Italia
con Vittorio Emanuele
como o seu monarca constitucional!
Viva a Italia unida!
Viva!
Alcalde!
Que conto é ese?
Ningún voto en contra?
Que pasou co meu voto, don Calogero?
Deixádeme en paz!
Podiades gañar de todas formas. Por que con mentiras?
Se así é como vai nacer Italia,
é coma un becerro deforme,
corrupto e profano!
Coma vós, don Calogero Sedara!
Sodes corrupto!
E sempre o seredes!
Profano!
DA NOVELA DE GIUSEPPE TOMASI
Subtítulos: Lorena Pereiras