AGOSTO DE 1862
Dámo.
Grazas.
- Podes levar isto? - Si.
Si?
Mamá, querías verme?
Vas ter que quitalo nalgún momento.
Todo ao seu tempo.
Teu pai decidiu ir a Turín.
Está considerando aceptar o posto de senador.
Non.
Non me podes pedir que vaia.
- Por favor. - Non, mamá.
Non sei se podería soportar ver a Tancredi.
Teu pai está peor do que cres.
Non é o mesmo desde que morreu Paolo.
Concetta.
Irei contigo.
Como dis?
Acompañareite. Irei contigo.
Iso é marabilloso.
Mais só o fas porque cho pediu túa nai.
Se realmente son coma ti,
non me poden obrigar a facer algo que non quero.
Eu tamén son unha Salina.
TURÍN CAPITAL DO REINO DE ITALIA
Señores.
Tío!
Que tal a viaxe?
Algo longa, non si?
Imaxínoo.
- Concetta. - Primo.
Benvidos.
Vamos.
Acompañádeme, mostrareivos a casa.
As nosas pequenas escaramuzas tamén son noticia aquí.
Din que 4000 deles están listos para ir a Roma con el.
É unha loucura, tío.
E ti? Xa te calmaches con isto?
Non de todo, Concetta.
Benvidos!
- Tío. - Querida.
- Concetta. - Angelica.
Tedes unha casa preciosa.
Este cadro ten un trazo asombroso.
Opino o mesmo.
Mais non se pode comparar co Bellini que colga na Villa Salina.
- Verdade, tío? - Concetta, como está a tía?
Como podes imaxinar.
Temos unha sorpresa.
Xa veredes que asentos ten Chevalley para a ópera desta noite.
O rei tamén estará alí.
- Esta noite? - Claro.
Hai moito que ver. Non podemos perder o tempo.
Turín é o lugar de moda.
Que imos ver?
Imos ver Nabucco, tío.
Por certo, tamén estará
o embaixador de Francia en Italia.
Podo dicírllelo?
Aínda non hai nada que dicir.
Tancredi é candidato a un posto
na embaixada italiana de París.
- París? - Conta co apoio do embaixador francés.
Agradecería contar tamén co voso apoio.
Teralo.
Ven, mostrareiche a casa.
Como está Concetta?
Está ben.
Este é o teu cuarto.
É fermoso.
Sería perfecto como cuarto do bebé.
Mais probablemente vaia ser unha sala de billar.
Alégrome moito de que viñeses.
E Tancredi tamén.
Sempre di que es a persoa máis intelixente que coñece.
Sempre foi un diplomático.
Deixareite descansar.
É un honor tervos aquí, príncipe.
Sobre todo tan pronto despois de semellante traxedia.
Tedes moitas cousas planeadas.
Si. Unha visita ao senado mañá,
unha pequena recepción á noite
e o voso discurso no Club Nacional o venres.
Permitídeme presentarvos o embaixador de Francia, Charroux.
Príncipe.
- Un pracer. - É un honor.
Ela é a miña filla, Concetta.
- Enchanté, mademoiselle. - Enchanté.
É incrible o famosos que vos volvestes
en tan pouco tempo.
Non sei se iso é un cumprimento.
Sé sincera, Concetta. Que pensas de todo isto?
De Turín?
De Italia.
Non é o que me prometiches.
E logo?
"En barco de Messina a Nápoles,
e despois en tren
a Roma, Florencia ou Venecia."
Garibaldi ignorou as ordes do rei.
O exército cruzou o estreito de Messina. Está no continente.
Papá.
As ordes do rei carecen de valor, Tancredi?
Ou había outras das que non me informaron?
O rei enviará un exército a Roma.
Ou teremos que interpretar a ambigüidade do voso goberno
como unha declaración de guerra.
- Tede paciencia. - Perdoádeme, príncipe.
- Debo marchar. - Quedade, por favor.
Espéranme en París.
Embaixador, se mo permitides.
Se marchades, non poderedes asistir á festa
que organizamos polo meu tío.
Que imos facer sen a vosa presencia?
Condesa…
Se este incidente se resolve a tempo, talvez.
Por agora, temo que perdín o interese por Verdi.
Príncipe.
Con permiso.
Se Garibaldi se fai con Roma,
non se deterá ata sermos unha república.
A xente coma nós non duraría moito nesa Italia.
Se queremos que todo siga igual,
o Parlamento debe empezar a traballar.
Aínda non sei
se o mundo da política me fascina ou me desagrada.
Mais o que me fai realmente feliz
é ver o que acadaches ti aquí, fillo.
Meu querido sobriño.
Tes un futuro brillante
e un matrimonio feliz, polo que vexo.
Seguro que túa nai, aí arriba,
está moi orgullosa.
Grazas, tío.
As túas palabras significan moito para min.
Por certo, deberías saber
que vai vir don Calogero.
- Non! - Si.
Busca probas que confirmen que a súa familia ten orixes nobres.
O rei manda tropas contra Garibaldi!
Italia ao bordo dunha guerra civil!
Príncipe,
o centro da política desta nova Italia.
O senado.
O corazón da nosa nova nación.
Espero que aceptedes ser parte del.
Os agasallos recibidos para conmemorar a unificación
mostran o variada que é a nosa nación.
Este é do voso reino.
Que siciliano.
En que sentido?
Todos os demais enviaron agasallos que serven para algo.
Unha sela, unha cota de malla.
E nós que enviamos?
Un galeón feito de coral
que afundiría co primeiro contacto coa auga.
Pura aparencia
e vaidade.
É exactamente ese tipo de sabedoría
o que necesitamos desesperadamente agora mesmo.
Con homes coma vós,
actos violentos como a marcha sobre Roma de Garibaldi
non ocorrerían.
Cento dez.
Esta cor quedaríavos moi ben.
De acordo.
Entregarémosvos o vestido o antes posible.
Grazas.
Grazas a ti tamén.
Pensei que debías ter algo especial que pór
para a festa de teu pai.
- A vida aquí sempre é tan frenética? - Si.
Por iso me gusta.
E non…
Non che gustaría ter unha noite só para vós os dous?
O matrimonio aquí é moi diferente.
Adiante.
É do conde Bombello.
- Veu para verte. - A min?
Meu pai debería estar presente.
- Ou Tancredi. - Concetta…
Non estás en Sicilia.
Podes ser atrevida
aquí en Turín.
Veña, vístete.
Conde!
Concetta.
- Grazas por recibirme. - Por suposto.
O voso pai non veu?
Non, e meu primo tampouco.
Mais oín que aquí non importan as formalidades.
Pois… eu non estou tan seguro.
Vinvos na ópera e supuxen que vos atoparía aquí.
Tiñades razón.
Non podía deixar pasar
a oportunidade de vos ver en Turín.
Tedes moi boa vista se me recoñecestes entre a multitude.
Non.
Para nada.
Non, vinvos porque…
Porque destacades entre os demais.
Canto tempo estaredes en Turín?
Depende de meu pai.
Aceptará o posto que lle ofrecen?
Creo que a idea lle parece tentadora.
Vós non apoiades o goberno?
Creo que é
un compromiso.
Non é un novo inicio.
Non é polo que loitei.
Mais non fostes cruzar o estreito con Garibaldi.
A miña loita rematou.
Teño unha vida que vivir.
Podo volvervos ver antes de que partades?
Non vos esperan en Milán?
Non hai nada que non posporía
por pasar outra hora convosco.
Pedídello a meu pai a próxima vez.
Por suposto.
Con permiso.
Adiante.
Podo pasar?
Estás fermosa.
Non me resultou doado volverte ver, Concetta.
Non che resultou doado a ti?
Se cadra ti disimulas mellor.
Concetta, estás lista?
Xa imos!
Temos que saír xa!
Vamos.
Señoras e señores, desculpade.
Teño unha noticia importante.
Acabo de oír que Garibaldi
sufriu unha gran derrota esta tarde
en Aspromonte a mans do xeneral Pallavicino.
Grazas ás accións decisivas do rei,
os rebeles foron detidos a máis de 500 km de Roma.
Tamén oímos
que unha bala perdida alcanzou a Garibaldi nun pé.
Nun pé? Entón acabou a marcha sobre Roma!
Con esta feliz noticia,
quero propor un brinde por este cabaleiro,
co que pronto teremos o honor de contar como un dos nosos senadores.
O noso invitado de honor,
don Fabrizio Corbera, príncipe de Salina.
Polo príncipe!
Ten un estilo moi refinado, non credes?
No entanto, creo
que o Dolci da vosa biblioteca
transmite unha tristeza máis expresiva.
Non vos parece?
Xa estivestes en París?
Embaixador, vide coñecer o xeneral.
Debo obedecer.
Con permiso.
Embaixador Charroux, este é o xeneral Marini.
- Encantado. - Igualmente.
Concetta, teño que falar contigo.
Aquí non, con todos mirando.
Onde logo?
Memoriza esta dirección.
Via Lascaris, 75.
Virás?
Necesítote. Espérote no hotel.
Papá?
Estás ben?
Estou.
Vou marchar xa.
Acompañarás a túa prima?
Por suposto, tío.
- Boa noite, papá. - Boa noite.
Colle a carruaxe. Irei en canto poida.
Tassoni?
Estou igual de sorprendido.
Que facedes aquí?
Vivo aquí.
Debe de haber un erro. Síntoo moitísimo.
Non o creo.
Cando Tancredi dixo que necesitaba de novo o piso,
non tiña nin idea de que a moza seriades vós.
"De novo"?
Nin as rapazas de convento son inmunes aos seus encantos.
Adiante.
Seguídeme.
Boa noite.
Foi un pracer.
Deica a próxima.
A autoridade dun príncipe chega ata o cuarto dunha rapaza?
Se a rapaza é a súa sobriña.
E se o marido desa sobriña a traizoou
dous meses despois da súa voda?
Se o que vos preocupa é a discreción,
hai outras camas.
Hoteis máis tranquilos.
Ti…
queres ser unha Salina…
ou unha puta?
Os homes falan de min desde que teño 12 anos, tío.
Prométeme que isto
non volverá pasar.
Abriume a porta Tassoni.
Traes as túas amantes aquí?
As miñas amantes?
Como se houbese centos delas.
Querías dicirme algo.
Desde que te vin no funeral de Paolo, síntome perdido.
Necesitaba verte de novo.
E o teu matrimonio?
Se tanto che preocupa o meu matrimonio, por que viñeches?
O certo é que a necesitaba.
Desexábaa.
Máis aínda na miña pobreza.
E fun fiel no meu matrimonio.
Realmente cría nel.
Mais pronto me decatei
de que só tiñamos en común a ambición.
E agora, paso os días
preguntándome que vida puidemos ter ti e mais eu.
E ben?
Tío, aínda estás esperto?
Trouxen a Concetta. Está todo ben.
Queres?
Senta un momento.
A túa muller…
está a ter unha relación…
con ese embaixador francés.
Entendes o que che dixen?
Non debes preocuparte, tío.
Está todo en orde.
Verás,
o seu desexo de que a miña carreira prospere
volveuse maior ca o meu.
Que diaño estás dicindo?
Consentíchelo?
Apoiaches esa atrocidade?
Vamos, tío.
Que eu saiba, sempre tiveches unha amante.
Coidado co que dis. Aínda che podo partir a cara!
Un proxeneta.
Niso te convertiches.
Benvido, Sr. Sedara.
Están almorzando?
Están. Por aquí, por favor.
A beleza da xuventude!
Miña querida Angelica.
- Tancredi! - Bo día, don Calogero.
Princesa.
Alcalde.
- Tedes fame, don Calogero? - Si.
Desculpade o meu tío.
Está revisando o discurso.
Desculpado logo.
Sodes moi amable por vir ata aquí para escoitalo.
Sinceramente, tamén hai outra razón.
Ah, si?
Angelica, ti sábelo.
A miña familia e eu sospeitamos desde hai moito tempo
que poderiamos estar emparentados co terceiro barón Prizzi.
Pola parte da súa amante, por suposto.
Quero saber se hai algo de certo aí dunha vez e por todas.
Din que os mellores heraldistas están aquí en Turín.
Deséxovos toda a sorte do mundo.
Mais a razón principal pola que emprendín
unha viaxe tan esgotadora,
tan longa,
é que o meu bo amigo, o príncipe de Salina,
vai recibir outra medalla brillante
para poñer no peito!
Princesa, debedes estar orgullosa de voso pai.
Coma sempre.
Vaise recuperando pouco a pouco a vosa nai?
Pouco a pouco.
Por suposto.
Perder o herdeiro...
é tan doloroso...
que non podo nin imaxinalo.
E ese fermoso cabalo, esa besta rara… Que morrese así…
- Desculpade. Vou chamar a meu pai. - Princesa.
Con permiso.
Papá.
Chegou Sedara.
Non é doado, sabes?
O que?
Chegar á miña idade e descubrir que te equivocaches en todo.
Por que dis iso?
Tancredi sempre contou co meu afecto.
E mira en que se converteu.
Paolo sempre tivo que gañalo.
E intentando facelo, atopou a morte.
Todo foi culpa miña,
aínda que ninguén se atreva a dicilo.
Ti…
Ti es capaz de dicirmo.
Vamos, papá.
Vamos.
Señoras e señores, un momento, por favor.
Quero darlles a benvida aos membros do club político,
aos senadores e ás nosas encantadoras invitadas.
Estamos aquí reunidos hoxe
para oír o discurso dun futuro senador de Sicilia,
don Fabrizio Corbera,
príncipe de Salina.
Cando queirades.
Senadores, ministros,
señoras e señores.
Cheguei a Turín hai só uns días,
mais debo confesar que me foron moi útiles.
Axudáronme a recordar
quen son
e que son.
Son irremediablemente
siciliano.
Nós, os sicilianos, levamos máis de 25 séculos
soportando o peso
de numerosas civilizacións marabillosas,
todas chegadas de fóra.
Totalmente desenvolvidas, completas
e perfectas.
Nunca tivemos o pracer
de ver unha emerxer da nosa illa.
Hai máis de 2500 anos
que somos unha colonia.
Debo admitir que,
en gran parte, é culpa nosa.
Mais tanto sometemento
deixounos resignados.
E agora, o único que realmente desexamos
é durmir.
Odiamos a calquera que intente espertarnos,
mesmo se o fan coa mellor das intencións.
Coma neste caso,
ofrecéndome este marabilloso regalo.
Veredes, eu pertenzo á vella clase.
Estou ligado ao vello réxime borbónico.
É un vínculo
baseado na decencia,
por non dicir afecto.
Tamén pertenzo a unha xeración desgraciada,
atrapada entre o vello mundo e o novo,
incapaz de adaptarse nin ao un ni ao outro.
Por iso,
con grande humildade
e gratitude,
debo declinar a vosa oferta.
Ofrécenlle un asento e rexéitao?
Incrible.
Calquera outro aceptaría semellante honor.
Aínda que non lles importase o país.
En calquera caso,
dalgún modo,
sempre logra que me sinta orgulloso del.
Ti tamén deberías estalo.
Estouno.
Deica logo.
Rógovos que o reconsideredes.
Se os homes honestos se retiran,
despexaremos o camiño para aqueles sen escrúpulos.
Que esperanza haberá para a nosa nova nación?
Rógovolo, príncipe.
- Escoitade a vosa conciencia. - Iso é o que fixen.
Sodes un cabaleiro, Chevalley.
Alégrome de que nos coñecésemos.
Se mo permitides, gustaríame propor a alguén para o posto.
Por suposto.
Xa coñecedes
o sogro de Tancredi, don Calogero Sedara.
Saúde, cabaleiros!
É sen dúbida o home ideal para isto.
Ademais,
tamén ten raíces nobres.
Ou pronto as terá, segundo oín.
Pensádeo.
Desculpade.
- Concetta. - Conde.
O voso pai está cheo de sorpresas.
Supoño que agora marcharedes con el.
Non creo que teña elección.
Entón iso significa que irei a Sicilia a falar con el.
Grazas.
Con permiso.
Necesitades algo máis para a viaxe?
- Creo que non. - Desculpade.
Acaba de chegar. Tívena que abrir cando vin o selo.
O posto diplomático é oficial. Imos a París.
Parabéns aos dous.
- Grazas. - Adeus.
Adeus, príncipe.
- Grazas por todo. - Boa viaxe.
Alégrome por ti.
Grazas, Concetta.
Lograches o que querías.
París!
Que parvo fun.
Como pensei que podería vivir aquí?
Volvamos á nosa casa.
Non si, Concetta?
Espérame unha vellez marabillosa e melancólica.
E ti?
E eu?
Atoparémosche un bo marido siciliano.
- Papá. - Quedarás preto de nós.
Papá, por favor.
Así poderás axudar a túa nai e apoiar a teu irmán.
Basta!
Basta xa de querer decidir a vida dos demais,
de controlarnos a todos como se fósemos marionetas!
Necesito crear algo propio!
Necesito vivir a vida á miña maneira, sen ti!
Quérote moito, papá…
mais non podo vivir no mundo que creaches.
Necesito crear o meu propio mundo.
O conde Bombello vaiche pedir a miña man…
e necesito que digas que si, por favor.
Debes liberarme de ti.
E agora volvamos á casa.
DA NOVELA DE GIUSEPPE TOMASI
Subtítulos: Lorena Pereiras