OUTUBRO DE 1862
Excelencia!
Axúdame a sentar.
Sentade.
Non viches nada.
Si, excelencia.
Con ou sen a rosa?
Coa rosa.
- Botarémoste de menos hoxe, mamá. - Seino.
E se quedamos como mostra de solidariedade?
Como atoparedes un marido se non ides ao baile?
Este é o último e o máis importante da tempada.
Caterina tamén o atopará?
É demasiado lista para querer un.
De feito, non busco marido.
É marabilloso, Balsamo.
Quita esa roupa.
- Fabrizio. - Cesto, es o meu herdeiro.
Non es un fanfarrón.
Si, papá.
Papá.
Que foi?
Xa chegou.
Príncipe.
Grazas pola vosa hospitalidade.
Benvido.
Princesa.
Concetta.
O conde fixo unha viaxe longa e dura.
Vaiamos comer algo.
Entremos.
Non sabedes que ganas tiña de volvervos ver.
As vosas cartas
axudáronme a levar estes meses.
Conde, o voso amigo,
o tenente Cavriaghi,
como está?
Casou o ano pasado, princesa.
- Ah! - E vai ter un fillo pronto.
Príncipe. Princesa.
A miña familia leva xeracións ligada á catedral de Milán.
Moi ben. Iso comprácenos moito.
Por iso, o arcebispo de Milán desexa
honrar a nosa unión casándonos alí.
Non, grazas.
Conde!
En Milán?
Así é.
Despois habería unha recepción no palazzo da nosa familia.
Parecedes moi decidido a mortificar o noso padre Pirrone.
Sei que isto vos pode parecer
unha gran falta de respecto,
mais a felicidade da vosa filla é a miña razón de ser.
Tiven que compracela.
A promesa da vosa bendición sería para nós
o agasallo máis valioso.
Non podo facer tal promesa.
Non lle basta con levar a nosa filla a Milán?
Agora quere privarnos dunha voda en Palermo.
Non a leva a ningures.
Ela quere ir.
Talvez fosen as palabras do conde Bombello,
mais é o desexo de Concetta.
Non quero ir sen ti hoxe.
Pois debes ir.
Recordas o noso primeiro baile?
- Foi un valse. - Si.
De Strauss, creo.
Estabas fermosa.
Levabas un vestido cerúleo.
E un…
Un colar de zafiro.
Todos os homes me envexaban.
Lémbraste?
Mais escolliches ben, non si?
Como me chamabas?
O príncipe dos príncipes.
Dáme voltas a cabeza.
A vosa nai non vén ao baile?
Perdeu un fillo.
Nunca volverá a un baile.
Don Fabrizio, alégrame ter a oportunidade de pasarmos algún tempo xuntos.
De poder falar un pouco.
Espero que non vaiades pedir un dote maior.
Papá, por favor!
Espero que haxa un conde guapo!
O aspecto non o é todo.
Que descarada es, Chiara!
É ese o senador Sedara?
É.
Merda!
Esta xente caga diñeiro!
Non sexas groseiro.
Príncipe!
Senador.
O voso primeiro baile no Ponteleone.
Todo isto é grazas a vós.
Estar aquí, para min,
é un festín para os sentidos!
Un pequeno consello.
- Permitídesme? - Si.
Os tulipáns nunca con frac.
- Excelencia. - Príncipe.
- Boa noite, príncipe. - Benvido.
Facédelle chegar os nosos saúdos á princesa.
Fareillos chegar. Deica logo.
Non sae desde a morte do fillo.
Concedédesme este baile?
Esta vez non tedes que pedir permiso.
É magnífico!
Sería imposible construílo hoxe co prezo do pan de ouro!
Belísimo!
E aquí está.
- Duquesa. - Don Calogero.
Senador.
- Que razón tedes. - Canta xuventude esta noite.
Estouvos moi agradecida.
Sei que non vos pon as cousas fáciles.
Non quere deixarvos ir.
Quen querería?
Pois estou desexando irme.
Nada de negocios hoxe. Pasémolo ben.
- Estades belísima. - Angelica!
É un pracer vervos.
- Igualmente. - Papá.
Estás radiante!
Ímolos saudar?
Ide vós.
Eu necesito un vaso de auga.
Está ben, Concetta.
Divertídevos.
Saudemos o tío.
Primos.
Benvidos.
Tancredi.
Tío.
Oín que bailades moi ben.
Prometédeme que bailaremos un valse xuntos.
Vaia, aquí está o prometido!
Así é, condesa.
Sodes o home máis afortunado, conde.
E o máis valente.
Veu para arrebatarlle Concetta ao Gatopardo.
Imaxino que liberar Sicilia foi unha misión máis sinxela.
Contade.
É iso certo?
Non, o príncipe foi amable e acolledor.
Estou orgulloso de vos coñecer
e máis de ser parte desta familia.
Vedes, don Fabrizio?
A revolución tróuxonos grandes regalos.
Falades como se xa acabase.
Italia é unha nación aínda incompleta.
Pensaba que loitabamos por unha Italia de todos.
Se soubese que se derramaría tanto sangue
para que algúns…
aproveitados puidesen cubrirse coa nosa bandeira…
Don Calogero, que opinades?
Que que opino, don Fabrizio?
Que cada gran cambio, cada transformación,
xera algúns inconvenientes.
Díxenllo ao Senado no meu discurso.
Onda haxa vandalismo, erradicarémolo.
Onde exploten homes, liberarémolos.
Onde haxa corrupción,
eliminarémola.
Sodes realmente o home perfecto para esta Italia.
Sodes moi amable, don Fabrizio.
Coma sempre. Angelica, vouche presentar uns amigos.
- Desculpade. - Claro.
- Concedédesme este baile? - Grazas.
Supoño que hai moita expectación pola voda siciliana
da filla preferida do Gatopardo.
O máis probable é que sexa unha voda lombarda.
- Lombarda? - Si, mais…
Míraos. A verdade é que fan moi boa parella.
O resto non é máis ca un problema xeográfico.
Casen en Sicilia ou na Lombardía,
tomaches a decisión correcta.
Cal?
Nunca merecín a Concetta.
Querías a Angelica. Eu fíxeno posible.
O resto xa non importa.
Rien ne va plus. Como se di?
Rien.
O secreto está no "r". Teño clases todos os días.
Angelica, concédesme este baile? Desculpade.
Non esquezades o noso valse.
- Uns rapaces estupendos. - Un pracer.
Belísima.
É moi pronto para sabelo. Esperemos.
Probastes as pastas de améndoa?
Francesco.
Que fas aquí?
Non é propio de ti sentar só nun recanto.
Non. Supoño que non o é.
Entón?
Que pasa?
Papá, eu…
Non sei que facer.
Aterrorízame non poder facelo.
Facer o que?
Ser coma ti, papá.
Síntoo.
Vaite divertir.
Atopa unha boa rapaza,
baila e esquéceo.
Mais intenta atopar unha
cun pai moi rico, oíches?
Vai.
Boa noite, princesa.
Angelica.
Podes imaxinar canto custa
fuxir do que es?
- Era máis doado en París. - Con permiso.
Ás veces sorpréndoo mirándome.
E sei que está a pensar no meu avó,
na choza onde naceu miña nai.
Na nosa miseria.
Seguro que non.
Debiches ser ti, Concetta.
É certo.
Unha esposa sabe esas cousas.
De que falastes?
Faloume de París…
Non o sei.
París.
Que é París comparado con Sicilia?
Bótala de menos?
Bótote de menos a ti.
Bombello é un bo home, Concetta.
Mereces un bo home ao teu carón.
Todo saíu como debía.
En Turín, non pretendía…
Príncipe.
Se mo permitides, quería falarvos de algo importante.
Sentade, por favor.
Grazas.
Estou…
arruinado.
O voso home, Russo…
Non é o meu home. Xa non.
Mais fostes vós
quen lle pediu que roubase da terra que me cedestes.
Non é certo?
Molestáronme as circunstancias nas que me arrebataron a miña terra.
Russo e os seus homes…
Ameázanme. Cometen actos de vandalismo.
Están decididos
a expulsarme da miña terra,
mais non sen antes reducir o seu valor a cero.
Por que ían facer iso?
Porque a queren volver comprar.
Russo non ten o capital para comprar a vosa terra,
nin sequera a prezo reducido.
Sedara.
Por iso vin aquí, príncipe.
Para rogarvos…
que me compredes esa terra.
Recuperádea toda.
Non podo.
Comprádea. A prezo de mercado, claro.
Xa non teño os medios para facer iso.
- Vendede algo! - Arruinaría o meu fillo.
Príncipe, pídovolo de xeonllos.
- Que facedes? Levantádevos. - Suplícovolo!
- Que debo facer? Dicídemo! - Levantádevos!
Todos estamos destinados á miseria.
Vós simplemente chegastes antes.
Desculpádeme.
Angelica.
Estábate buscando. Non te atopaba.
Coidado!
Non me abandonedes!
Desculpádeme.
- Perdón, señorita. - Tranquilo.
Pasei un mes aprendendo a bailar a polca, e tocan unha mazurca.
Non vos saciaredes nunca?
Non vos entendo.
- Necesito pedirvos un favor. - Por suposto.
O exgobernador de Palermo, Leonforte,
proporavos que lle compredes a súa terra.
Cando aceptedes facelo,
e sei que aceptaredes,
asegurádevos de que reciba unha cifra axeitada.
Prezo de mercado, e non menos.
Veredes, don Fabrizio.
Se cedo a iso con Leonforte…
gañarei a reputación
de home compasivo.
Vós mesmo o dixestes antes.
Estamos invadidos polo vandalismo, a corrupción
e a extorsión.
Non imos combater esta nova especie de xente
que antes non tiña nada e agora cada vez quere máis?
Xente horrible, non si?
- Non os podemos culpar. - Ah, non?
Non, son bestas. Son así por natureza.
Se teñen unha presa na boca,
teñen que fincarlle o dente.
Ata o óso.
Vós os nobres sodes…
A verdade é que non sei o que sodes.
Mais enténdoo. Entendo que os negocios
vos parezan abafadores.
Estades fartos de tantas propiedades.
Parécevos inadecuado
o aumento dos arrendamentos.
E despois sentídesvos indiferentes
ante a ruína.
A vosa e a dos demais.
Mais os que traballamos duro polo que temos…
temos que abordar cada trato como se fose o primeiro e o último.
Non podemos dar por sentado nin un só céntimo.
Por iso,
dentro de douscentos anos,
a miña especie
seguirá aquí.
Odio estes chismes!
En fin, podedes dicirlle
ao exgobernador Leonforte
e a calquera que lle interese,
que, con todo o respecto,
pagarei o que me apeteza.
Nin un céntimo máis.
Desculpádeme.
Coronel! Onde vos agachades?
Prometéstesme un valse, tío.
Se o meu marido non se cela.
Cando tes un tío tan elegante e guapo coma o meu,
tes dereito a estar celoso.
Adiante.
Un valse.
O meu equilibrio!
Grazas.
Con permiso.
Podo?
Esas mulleres…
tan apagadas.
Eses homes estúpidos.
Non son máis ca presas indefensas,
condenadas a gozar do raio de luz que lles foi concedido…
entre o berce e a morte.
Nós fomos
os leopardos.
Os leóns.
Os que nos substituirán serán
os chacais, as hienas.
Todo será diferente, mais peor.
E os leopardos,
os chacais, as ovellas…
seguiremos todos
a crernos a sal da terra.
É hora de ir para a casa.
Non, aínda é moi cedo.
É tarde abondo.
Casa co teu Bombello onde queiras, mesmo en Groenlandia.
Mentres eu poida estar alí.
Bendicò!
Queres ver as rosas que floreceron de noite?
- Ven. - Si.
Son fermosas.
Nunha noite…
brotaron así sen máis.
Mira.
Que bonitas.
Que me dis desta?
Non che parece marabillosa?
- Hai tantos brotes. - Son preciosas.
Un, dous, tres, catro… Brotarán máis.
Mira esta. Que marabilla.
Son o meu orgullo.
Que marabilla.
Papá!
Meu Deus!
Axuda!
Mamá!
Necesito axuda!
Papá!
Fabrizio!
Abre os ollos, Fabrizio!
Fabrizio!
Fabrizio! Mírame!
É o que lle expliquei a el.
Un trastorno cerebral grave.
Sinto dicir…
que é peor do que cría.
Por que non mo dixeches?
Fabrizio!
Ti tamén non! Non morras!
Está ben…
Está ben.
Está ben…
Cesco, pecha as contraventás.
Padre, axudádeo.
Fabrizio.
Que por esta santa unción
e pola súa bondadosa misericordia…
Señor, ten piedade.
Cristo, ten piedade.
Señor, ten piedade.
Espero poder facer que te sintas orgulloso.
…e o Espírito Santo. Amén.
Adeus, papá.
- Tancredi. - Tía.
Necesítate agora.
Ven.
Pensamos que marcharas.
Si, mais regresei en canto o souben.
Tío.
Eu…
Non vos quero enganar.
Non parecedes sorprendido.
Como o ía estar, princesa?
Non espero que me perdoedes.
Respondédeme só a isto.
Quixestes casar comigo en serio nalgún momento?
Si.
Quixen.
Deixareivos esta mesma tarde.
Con permiso.
Estou aquí.
Chegou o momento…
de facer balance.
Teño que buscar
entre as cinzas dos meus erros…
algunhas chispas…
de felicidade.
O día que casei con Stella.
Despois,
todas as nosas…
cabalgatas xuntos.
A miña primeira gravata de seda.
O embriagador aroma dunha bela muller descoñecida…
ao pasar ao seu carón pola rúa.
A alba perfecta o outro día…
con Concetta.
Concetta!
Lévame fóra.
Estou aquí.
Vin a Bombello marchar.
Irás a Milán con el?
Non.
E agora que sucederá?
Concetta.
E nós?
Non hai nada que poida facer?
Sé o meu amigo.
Para min sempre estarás antes ca todos os demais.
Sempre.
Concetta…
Papá.
Escoita…
Só ti…
podes
protexer
a nosa familia.
Francesco
levará o título.
Mais ti debes
guialo.
Dime…
que o entendes.
Só ti.
Enténdoo.
Enténdoo, papá.
Ben.
Todo irá…
- Ben. - …ben.
Deus te salve María, chea es de graza, o Señor é contigo.
Bendita es entre todas as mulleres
e bendito é o froito do teu ventre, Xesús.
Deus te salve María, chea es de graza, o Señor é contigo.
Bendita es…
Príncipe.
As miñas condolencias, príncipe.
Sé forte agora, primo.
Angelica.
Érguete.
Princesa.
Príncipe.
O meu máis sentido pésame.
Por aquí, por favor.
Adiante, Russo.
Príncipe.
Dona Concetta.
Russo.
Temo que… chegades un pouco tarde, señor.
Esta propiedade e todas as que pertencían a Leonforte
están agora na nosa posesión.
Tiñamos un acordo.
Simplemente ofrecemos unha cifra superior.
Así funciona isto, non si?
Aínda tedes o voso nome,
mais todos sabemos que non tedes tanto diñeiro.
Non o sabedes?
O noso primo casou cunha muller moi rica.
Mellor dito, cunha muller cun pai moi rico.
Dicídelle ao voso patrón
que ofrecemos máis co seu propio diñeiro.
Princesa…
isto non cambiará nada.
Todos vós…
só sodes ovellas.
E aquí, tosquiamos as ovellas.
Tosquiámolas.
Ven con mamá.
Señor,
bendice esta sagrada reliquia da nosa amada santa Catalina.
Señoras e señores,
Giuseppe
Garibaldi!
Viva Garibaldi!
DA NOVELA DE GIUSEPPE TOMASI
Subtítulos: Lorena Pereiras