LAMPART
Październik 1862 roku.
Wasza wielmożność? Wasza wielmożność!
Pomóż mi usiąść.
Niczego nie widziałeś.
Tak, wasza wielmożność.
Z różami czy bez?
Z różami.
Będzie nam cię wieczorem brakować.
Może zostaniemy tu na znak solidarności?
Jak znajdziesz męża, nie chodząc na bale?
To ostatnia i najważniejsza impreza sezonu.
A Caterina? Za dobrze myśli, by chcieć zamążpójścia.
To fakt.
Wspaniale, Balsamo.
Zdejmij to.
Jesteś moim dziedzicem.
Nie jesteś pawiem.
Tak, ojcze.
Papo.
Przyjechał.
Mości książę.
Dziękuję za gościnę.
Nie ma za co.
Mości księżno.
Hrabia długo podróżował. Proszę wejść i się odświeżyć.
Chodźmy do środka.
Nie mogłem się doczekać, aż znowu panienkę ujrzę.
Listy panienki pozwoliły mi przetrwać ostatnie miesiące.
Jak się miewa pański przyjaciel, porucznik Cavriaghi?
W zeszłym roku się ożenił.
Spodziewają się dziecka.
Mości książę, mości księżno.
Moja rodzina od pokoleń łoży na utrzymanie katedry w Mediolanie.
Brawo. Gratulujemy, panie hrabio.
Arcybiskup Mediolanu pragnie uczcić nasz związek, zaślubiając nas właśnie tam.
Panie hrabio! W Mediolanie?
Zgadza się. Przyjęcie weselne w pałacu naszego rodu.
Pragnie pan zawstydzić naszego ojca Pirrone.
Z pewnością odbiera to książę jako wielki despekt,
ale moim jedynym celem jest szczęście książęcej córki. Musiałem jej ulec.
Książęce błogosławieństwo byłoby nader cennym darem.
Nie obiecam go.
Nie dość, że zabiera nam córkę do Mediolanu,
to jeszcze pozbawia nas wesela w Palermo.
Nigdzie jej nie zabiera. Sama chce jechać.
Słowa wymawia hrabia Bombello, ale stoi za nimi wola Concetty.
Nie chcę iść na bal bez ciebie.
Musisz.
Pamiętasz nasz pierwszy taniec?
To był walc.
Bodaj Straussa.
Byłaś przepiękna.
W błękitnej sukni.
W naszyjniku z szafirami.
Wszyscy mężczyźni mi zazdrościli.
Pamiętasz?
Dobrze wybrałaś.
Jak mnie nazywałaś?
Księciem książąt.
Książę książąt.
Kręci mi się w głowie.
Matka panienki nie jedzie na bal?
Straciła syna.
Nigdy więcej nie pojedzie na bal.
Don Fabrizio, cieszy mnie okazja, by spędzić razem nieco czasu.
Możemy porozmawiać.
Oby nie prosił pan o wyższy posag.
Papo, proszę cię!
Gwarantuję, że przyjadą.
Oby było tu dziś paru przystojnych hrabiów. Wygląd to nie wszystko.
Nie macie wstydu.
To on? Senator Sedara?
Tak.
Ta banda tutaj wręcz sra pieniędzmi.
Zachowuj się. Mości książę!
Senatorze. To pański pierwszy bal w Pontaleone?
Dzięki księciu. Dla mnie pobyt tutaj to uczta dla zmysłów!
Miałbym drobną radę, jeśli można.
Oczywiście.
Tulipan nie pasuje do fraka.
Dobry wieczór.
Witamy.
Proszę przekazać uszanowanie księżnej.
Przekażę. Do zobaczenia.
Od śmierci syna nie wychodzi z domu.
Czy wolno mi prosić o taniec?
Tym razem nie musi hrabia prosić o pozwolenie.
Cóż za wspaniałości! Dziś by tego nie zbudowano,
nie przy obecnych cenach złota płatkowego. Jest i nasza najdroższa księżna.
Dobrze pan mówi. Ile tu dziś młodzieży!
Jestem wdzięczna. Wiem, że papa nie ułatwia panu życia.
Nie chce panienki wypuścić. To naturalne.
Nie mogę się doczekać rozstania.
Papo.
Pójdziemy się przywitać?
Proszę iść, ja napiję się wody.
Dobrze.
Przywitajmy się z wujem.
Kuzyni.
Witajcie.
Wuju.
Ponoć znakomicie wuj tańczy.
Proszę mi obiecać wspólny walc.
Oto i nasz narzeczony.
Jestem nim, hrabino.
Jest pan najszczęśliwszym z ludzi.
I najodważniejszym. Przyjechał na Sycylię, by wydrzeć Concettę z łap Lamparta.
Pewnie oswobodzenie wyspy było łatwiejsze.
Proszę mówić. Było?
Książę jest nader miły i otwarty. Jestem dumny, że go znam, a tym bardziej,
że należę do jego rodu.
Widzisz, don Fabrizio? Rewolucja wydała nam piękne owoce.
Mówi pan tak, jakby rewolucja już się zakończyła.
Włochy są narodem połowicznym.
Myślałem, że walczymy o kraj dla wszystkich.
Gdybym wiedział, że przelewamy krew tylko po to, żeby…
spekulanci owijali się flagą…
Co pan na to, don Calogero?
Co ja na to, don Fabrizio?
Każda wielka zmiana, każda transformacja wiąże się
z pewnymi niedogodnościami. Mówiłem o tym w zeszłym
tygodniu na forum Senatu.
Bandytyzm wyplenimy. Wykorzystywanych oswobodzimy.
Skazę korupcji wyeliminujemy.
Jest pan idealnym człowiekiem dla tych Włoch.
A pan jest zbyt miły, jak zawsze. Pójdź, Angelico, przedstawię cię przyjaciołom.
Przepraszam.
Czy można prosić o taniec?
Nie, dziękuję.
Spodziewam się publicznego podniecenia wielkim sycylijskim weselem ulubionej
córki Lamparta.
Będzie to zapewne wesele lombardzkie.
Jak to?
No cóż. Spójrz na nich. Udana z nich para. Cała reszta to kwestia geografii.
Czy się pobiorą na Sycylii, czy w Lombardii,
podjął książę słuszną decyzję.
Którą?
Nie zasługiwałem na Concettę.
Pragnąłeś Angeliki, więc do tego związku doprowadziłem.
Nic innego się teraz nie liczy.
Jak się to wymawia?
Z tym „r” mam zawsze problem, mimo codziennych lekcji.
Czy możemy zatańczyć?
Nie zapomnij o naszym walcu, wuju.
Jest przepiękna.
Jeszcze za wcześnie wyrokować.
Próbowaliście migdałów?
Francesco.
Co ty tu robisz?
Rzadko wysiadujesz sam po kątach.
To prawda.
To co się dzieje?
Ojcze, ja…
Nie wiem, co począć. Jestem przerażony, że nie dam rady.
Z czym?
Z byciem takim jak ty.
Przykro mi.
Idź, ciesz się balem.
Tańcz z jakąś miłą dziewczyną, zapomnij o tym.
Tylko spróbuj znaleźć taką, co ma majętnego ojca.
Idź.
Dobry wieczór.
Wiesz, jak trudno uciec od tego, kim się jest?
W Paryżu było łatwiej. Przepraszam. Czy można?
Czasami łowię jego spojrzenie.
Wiem, że myśli o mym dziadku i szałasie, w którym rodziła się moja matka.
O brudzie i nędzy.
Nie wierzę w to.
To powinnaś być ty.
Tak jest.
Żona wie takie rzeczy.
O czym rozmawiałyście?
Mówiła o Paryżu.
Sama nie wiem.
Paryż…
Czymże jest Paryż przy Sycylii?
Tęsknisz za nim?
Tęsknię za tobą.
Bombello to dobry człowiek.
Zasługujesz na dobrego człowieka u swego boku.
Wszystko ułożyło się tak, jak powinno.
W Turynie nie powinienem…
Mości książę.
Jeśli można, chciałbym omówić pewną nader ważką sprawę.
Proszę spocząć.
Dziękuję.
Jestem…
Zrujnowany.
Książęcy człowiek, Russo…
Nie jest już mym człowiekiem.
To jednak książę kazał mu okradać mnie na przekazanych mi włościach, czyż nie?
Chowałem urazę za okoliczności, w jakich mi je odebrano.
Russo i jego ludzie mi grożą. Dewastują okolicę.
Pragną przepędzić mnie z mej ziemi, ale wpierw obniżyć jej wartość do zera.
Po mieliby to robić?
Bo chcą ją odkupić.
Russo nie ma kapitału na taki zakup, nawet po obniżonej cenie.
Sedara.
Dlatego właśnie przychodzę, mości książę.
Błagam was…
Weźcie te włości z powrotem.
Weźcie wszystko.
Nie mogę.
Odkupcie je. Po cenie rynkowej, rzecz jasna. Nie mam na to środków.
Proszę więc coś sprzedać! Zrujnowałbym syna.
Padam przed wami na kolana. Błagam was.
Co pan wyprawia? Czego książę zażąda?
Proszę wstać!
Wszystkim nam pisana jest nędza.
Pana po prostu dosięgła pierwszego.
Angelico, szukałem cię. Nie mogłem znaleźć.
Ostrożnie, panienko!
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Przez miesiąc uczyłem się tańczyć polkę, to grają mi teraz mazurka.
Czy nigdy nie ma pan dość?
Słucham?
Muszę prosić o przysługę.
Oczywiście.
Były gubernator Palermo, Leonforte,
zwróci się wkrótce do pana z ofertą sprzedaży
swych włości. Gdy wyrazi pan zgodę,
która jest dla mnie jasna,
proszę zapłacić mu uczciwą cenę.
Cenę rynkową i ani uncji mniej.
Don Fabrizio …
Jeśli ulegnę w tym Leonfortemu…
Zyskam reputację człowieka pełnego współczucia.
Sam pan dziś mówił, że mierzymy się z plagą bandytyzmu,
korupcji i wymuszeń.
Czy nie zamierzamy walczyć z tym nowym człowiekiem,
który, wcześniej nic nie mając, pragnie teraz mieć coraz więcej?
Straszni to ludzie, czyż nie?
Nie można ich obwiniać.
To dzikie bestie, leży to w ich naturze. Poczuwszy truchło w pysku,
objedzą je do gołych kości.
Wy, szlachetnie urodzeni…
Prawdę mówiąc, nie wiem, kim jesteście.
Pojmuję jednak. Pojmuję, że interesy zdają się wam męczące.
Że nużą was dodatkowe włości. Niesmakiem przepełnia
podwyższanie czynszów.
Że z nonszalancją podchodzicie do perspektywy ruiny,
swojej czy cudzej.
Jednak ci z nas, którzy ciężko zapracowali na to, co mają…
My każdą transakcję traktujemy jak pierwszą i ostatnią.
Nie patrzymy krzywo na żaden profit.
Dlatego za 200 lat ludzie mego pokroju nadal będą tu trwali.
Nienawidzę tych rękawiczek.
Proszę powiedzieć byłemu gubernatorowi, Leonfortemu…
i każdemu innemu zainteresowanemu – że, z całym należnym szacunkiem, płacę tyle,
ile chcę.
I ani uncji więcej.
Przepraszam.
Pułkowniku! Gdzie pan się ukrył?
Obiecywałeś mi walc, wuju.
Jeśli mój mąż nie jest zazdrosny.
Z tak eleganckim i przystojnym wujem trzeba
sobie zastrzec pewną dozę zazdrości.
Proszę.
Walc.
Dziękuję.
Przepraszam.
Pozwolisz?
Te kobiety, zwiędłe.
Ci mężczyźni, głupi.
To jeno bezbronne ofiary…
skazane na radość z krótkiego przebłysku światła danego im…
między kołyską a grobem.
Byliśmy lampartami. Lwami.
Nasze miejsce zajmą szakale i hieny.
Wszystko będzie inne. Gorsze.
A lamparty, szakale i owce…
wszyscy nadal będziemy się
mieli za sól tej ziemi.
Pora wracać do domu.
Jest za wcześnie.
Dostatecznie późno.
Poślub swego Bombella, gdziekolwiek zechcesz,
choćby na Grenlandii. Bylebym przy tym był.
Bendicò!
Chcesz zobaczyć róże, które zakwitły tej nocy? Chodź.
Chętnie.
Są piękne. Wystarczyła im jedna noc.
Patrz.
Piękne.
A ta? Czyż nie jest cudowna? Ile pączków.
Przepiękne.
Raz, dwa, trzy, cztery… będą kolejne kwiaty.
Spójrz tutaj. To moja chluba. Cudowna.
Papo. Papo!
Na pomoc! Mamo! Niech nam ktoś pomoże!
Otwórz oczy, Fabrizio! Spójrz na mnie.
Tłumaczyłem mu.
Poważna choroba mózgu.
Przykro mi. Jego stan jest gorszy, niż sądziłem.
Dlaczego nic nie mówiłeś?
Fabrizio!
Ty też?
Już dobrze.
Dobrze.
Wszystko w porządku.
Cesco, okiennice. Ojcze, pomóż mu.
Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu cię
wybawi i łaskawie podźwignie. Amen.
Panie, zmiłuj się.
Panie, zmiłuj się. Obyś był ze mnie dumny.
…I Ducha Świętego, amen.
Żegnaj, papo.
Tancredi.
Ciociu.
Potrzebuje cię. Sądziliśmy, że wyjechałeś. Zawróciłem, gdy tylko się dowiedziałem.
Wuju.
Ja…
Nie chcę hrabiego zwodzić.
Nie wydaje się hrabia zaskoczony.
Jakże bym mógł, księżniczko?
Nie oczekuję wybaczenia.
Proszę o jedną odpowiedź.
Czy kiedykolwiek zamierzała mnie księżniczka poślubić?
Tak.
Zamierzałam.
Wyjadę po południu. Przepraszam.
Jestem.
Nadeszła pora…
Rozliczeń.
Muszę przepatrywać popioły w poszukiwaniu… złotych okruchów… szczęścia.
Dzień, w którym poślubiłem Stellę.
Potem…
Wszystkie nasze…
wspólne konne przejażdżki.
Mój pierwszy jedwabny krawat.
Zmysłowy zapach pięknej nieznajomej…
którą mijałem na ulicy.
Idealny wschód słońca, nie tak dawno…
z Concettą.
Concetta!
Zabierz mnie na zewnątrz.
Jestem.
Bombello wyjechał. Pojedziesz za nim do Mediolanu?
Nie.
To co teraz będzie?
Concetto.
Concetto?
Co z nami?
Czy mogę cokolwiek zrobić?
Bądź mi przyjacielem.
Wiedz, że będę cię przedkładać nad wszystko inne.
Zawsze.
Concetta …
Papo.
Posłuchaj.
Tylko ty…
możesz… ochronić… naszą rodzinę.
Francesco… odziedziczy tytuł.
Ale to ty musisz… nim kierować.
Powiedz…
że rozumiesz.
Tylko ty.
Rozumiem.
Rozumiem, papo.
Dobrze.
Wszystko będzie…
dobrze.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony
owoc żywota Twojego, Jezus. Mości książę.
Moje kondolencje.
Bądź dzielny, kuzynie.
Angelico, wstań.
Mości księżno.
Mości książę.
Moje kondolencje.
Tędy.
Zapraszam.
Mości książę, donno Concetto.
Russo.
Spóźnił się pan, niestety.
Te włości i wszystkie ziemie pana Leonfortego należą teraz do nas.
Mieliśmy umowę.
Zaoferowaliśmy więcej. Tak to działa, czyż nie?
Macie swoje miano, ale wszyscy wiemy, że nie macie takich środków.
Nie słyszał pan? Kuzyn nasz poślubił bardzo
majętną kobietę.
A raczej kobietę z bardzo majętnym ojcem.
Proszę przekazać swemu chlebodawcy, że przelicytowaliśmy go jego pieniędzmi.
Księżniczko… to niczego nie zmieni.
Wy wszyscy… jesteście owcami. A my owce strzyżemy.
Do gołej skóry.
Chodź do mamusi!
Pobłogosław, Boże, tę relikwię naszej kochanej
Świętej Katarzyny.
Panie i panowie, Giuseppe Garibaldi!