Oh, patria miña,
tan bela e desventurada.
Oh, recordos de alegrías e penas.
Arpas douradas dos profetas.
Imos arranxar a roda esta, Connor.
Oh, dicídeme…
- Listo? - Xa case está, nenos.
…por que colgades tan silandeiras dos salgueiros?
Cantade de novo as cancións
da nosa patria nai.
Cantádelle de novo aos tempos pasados.
Xa bebemos
da copa do afliximento
e derramamos
amargas bágoas de arrepentimento.
Inspíranos, Xehová,
con valentía
para resistirmos até o final.
Para resistirmos até o final.
Resistirmos até o final.
Que marabilla.
- Si? - Ola. É vostede Susan McIntyre?
Depende. Quen é?
Graham Hind, periodista de investigación.
- Metinlle unha nota pola porta. - Non a vin. Que investiga?
Casos de nenos nacidos… Creo que o seu fillo…
é un dos casos de malformacións conxénitas…
Vamos!
- Agarda. - Investigo a posíbel causa…
Xa me queixei e non atoparon nada.
Falei con tres nais máis de Corby.
Pode que fose auga contaminada, radiación electromagnética…
Teño que colgar. Sorte, señor Hound.
Hind…
Merda, xa.
Só un anaco, que se derreten os xeados.
- Si! - Viva!
A miña dona pregunta se queres vir comer ou tomar algo.
Vaia… Moi amábel pola vosa parte.
Cre que tes pouco que facer sen o teu pai.
Xa.
Abre o portaluvas.
- Como? - O portaluvas.
Unha colleita de Pat e o resto, polo teu pai.
A todos nos caía ben Len na planta.
Non o quero.
- É un regalo, por el. - Si?
Até a próxima,
cando non sexa polo meu pai
e Pat precise algo.
Só queriamos ter un xesto contigo.
Déixao aí, logo.
- Sinto o do teu pai. - Nin se che ocorra.
Benvidos ao terreo do parque Wonderworld de Corby.
Ted!
Prepárate para alucinar coas montañas rusas.
PARQUE TEMÁTICO WONDERWORLD
Por que vas dando o meu enderezo?
E o meu teléfono. Que es, as Páxinas Amarelas?
É polo do xornalista? Foi el quen veu.
- Porque andabas a murmurar na barra. - E que ten?
Tres nais?
Atopaches tres?
Eh! Nada de comer patacas mentres se baila.
Se as tiras, a que as varre son eu.
Pattie!
Non é que as buscase eu, vale? Unha veu ao bar,
outra estaba nunha actividade para bebés e outra es ti.
Connor xa ten abondo co seu e eu tamén.
Non me podo implicar.
Non o fagas.
Pero somos catro, Susie. Todas co mesmo problema ao mesmo tempo.
Só quere falar e a ti iso dáseche ben.
Mellor que a min, desde logo.
Ese tipo estate mirando.
Chámase Max.
É curtiño?
Só de intelixencia.
Vale, estas son as normas:
nada de durmir aquí nin usar o meu cepillo.
É rosa e lindo e gústame que saiba a min.
- Mimá, pero ti que tes aí? - Gústache?
Pois igual me deixa coxa, pero probamos.
Mamá!
- Merda. Perdoa. Mantén iso. - Mamá!
- A ver, que pasa? - É a man.
Meu amor.
Dóeche?
Vale, vou buscar a crema.
Que ben.
Hostia.
Perdón.
Veña, para a cama.
Só é un amigo.
Vamos alá.
Déitate.
A ver…
Pode que estea infectada.
Seguramente estea a curar despois da operación.
O mellor que podes facer é durmir.
Se segue mal pola mañá, imos ao médico, si?
Ai, non. Agora sábeme a boca a esa crema noxenta.
Ben. Durme, vale? Se precisas algo, berra.
Ai, fíxeno outra vez.
Esquecía a porta. Boa noite, colega.
É teu?
Non, atopeino no supermercado e tróuxeno.
Ten a man fodida, non?
Deberías marchar.
Non, non quería…
Meu pai ten un brazo morto. Accidente laboral.
Si?
É que agora dóeme a cabeza.
Os mutantes veñen e van.
Mata a outra con ese carallo.
- Última oportunidade. - Si? A última?
Meu Deus. Vai á merda.
Aínda che doe?
Si? Ven aquí.
Nada disto é culpa túa.
Nin sequera estou segura se é miña.
Hai alguén… que cre que podería ser cousa doutros.
Alguén que traballa nun xornal. É un chisco…
Non o esperaba, a verdade.
LICITACIÓN PARA A RECUPERACIÓN DO TERREO DE BRITISH STEEL
Hostia.
Non para. É un fedello.
Parece un coello deses do anuncio.
Dá gusto velo.
Penso que podemos tentalo de novo.
Sería a terceira operación.
Sempre se lle infecta e dóelle.
Connor, podes poñerte aquí, á luz?
Se vés, douche unha piruleta.
Agora si que a fixo.
- Dúas. - Desculpa?
Dúas piruletas.
Só teño unha.
Tres.
Contar sabe, iso está claro.
Ben, tres. Última oferta.
Moi ben.
Es moi valente.
Poderiamos intentar outro enxerto de pel aquí. Ve?
Despois,
poderemos pórlle outra deda e darlle agarre.
Dúas operacións máis mínimo?
Susan, no meu traballo,
adoito ver xente con menos sorte.
Ás veces, non podemos axudar esa xente.
A Connor si.
É fundamental que…
Roy, temos que falar.
- Este informe preocúpame. - Despois.
Sempre che preocupa algo.
- Fun coller lixo o outro día. - Eu tamén.
Foi pola túa columna no meu boletín
na que dicías que che preocupaba o río!
Pat Miller.
- A saber que merda había aí. - Falamos aquí ou dentro?
Aquí hai cousas que has querer ver.
DOCUMENTO DE LICITACIÓN DA OBRA REALIZADA POR RHODES & MILLER
CUSTO TOTAL: 646 165 LIBRAS
Non sei de onde sacas isto.
Nin eu. Metéronmo pola porta.
Xa.
Son infraccións graves, Roy.
O informe mostra repetidamente que Pat Miller…
Que nunca se deberon adxudicar as licitacións a Pat Miller.
Son posíbeis delitos.
Delitos? Veña, ho.
Contratos de centos de miles de libras asignados a dedo?
- Como lle chamas? - Se insinúas que é cousa miña…
Se pensase que aceptas subornos, non estaría aquí.
Sei que es honrado.
Pero quero descubrir até onde chega isto.
Xa me ocupo eu. Déixame…
mirar que pasou aquí.
Moi ben.
É unha copia.
Como?
Fixen copia de todo. Non é o orixinal.
Teno en conta.
Non era honrado?
EN MEMORIA DE SHELBY ANNE TAYLOR 19 DE ABRIL DE 1996 - 22 DE ABRIL DE 1996
UNHA FILLA ESPECIAL ESTRAÑÁMOSTE SEMPRE
Vale.
Non te emociones.
Síntome mal.
Non quero esquecela.
Non o faremos.
- Como estás? Ben? - Quero ir para a casa.
Xa o sei.
Sabes por que van de branco?
Non.
É para asegurarse de que está todo limpo.
Fregan, despois sácanlle brillo
e logo obrigan as enfermeiras a dar pinchacarneiros polo chan
para asegurarse.
Se hai unha soa mancha, teñen que volver empezar.
Por iso está tan limpo.
Eu non sei dar pinchacarneiros.
Eu sei facer 15 seguidos.
Debín facerme enfermeira.
Xa estamos listos.
Mamá, non quero ir.
Xa verás como vai ben.
Vale.
Non pasará nada.
Vale, Connor.
Ímoste preparar.
Pensa nas enfermeiras dando pinchacarneiros.
- Vouche pór unha máscara. - Xa o sei.
Escóitame mentres che conto unha historia.
Había unha vez un reino máxico.
Nese reino vivía un príncipe moi listo.
Ola. Es Tracey, non si?
Son.
Susan.
Choiabas co meu vello antes de que se fose.
E botaches peidos ao meu lado no hospital cando estabas preñada.
Xa.
Que tal a pequecha?
Non…
Morreu.
- Hostia. - Si.
Non pasa nada.
Houbo complicacións. Naceu moi enferma.
Tiña algo raro na orella e ninguén o notou menos eu.
Era deforme.
- A ti que carallo che pasa? - Non o dicía por mal.
O meu tamén. O meu neno tamén.
Vai pola cuarta operación. Unha tortura.
- Como se chama o teu neno? - Connor.
E a túa?
Iso nunca mo preguntan.
Non tiña nome?
Shelby, Shelby Anne.
Que bonito. Parece de película.
Estaba moi enferma.
Houbo complicacións no corazón, nos pulmóns, nos riles…
Non se desenvolvera ben.
Sinto moito a túa perda, meu amor.
Eu sinto o de Connor.
Non pasa nada.
Eu quéroo e el quéreme a min.
Está todo ben.
Agora estou preñada de novo.
Has estar morta de medo.
E son xemelgos.
Din que con xemelgos hai menos probabilidades de que vaia ben…
Pero eu penso…
- Creo… - Tes razón.
Vai saír todo ben.
Ten que ser. Teñen que ser.
Iso non o sabes.
Non, pero dáseme ben adiviñar.
Hai un xornalista…
Di que o dos nenos é
pola contaminación da auga ou unhas ondas eléctricas, ou algo así.
Está reunindo nomes… de nais.
Eu pode que o chame. Ti queres falar con el?
Encantaríame.
A ver, non vai cambiar nada.
Ou si, se escoitan.
Xa o organizo eu.
GRAHAM HIND PERIODISTA DE INVESTIGACIÓN
Nove, seis, sete…
- Ola? - Ola, es Graham?
Si, son.
Son Susan McIntyre.
Chamáchesme e deixáchesme unha tarxeta.
- Queres escribir sobre o meu fillo? - Sobre Corby.
Si.
Poderías repetirme…
de quen é culpa isto?
Sam, pasa.
Ola aos dous.
Sam.
Investiguei o que me deches.
Ben, non esperaba menos.
Hai cousas que precisamos entender.
Gustaríanos falar con quen cho deu.
Non sei quen me deu o informe. Metéronmo pola porta.
Non me cre?
Roy, dillo. Podo ser pesado, pero mentireiro non.
Son da oficina executiva.
Bo comezo, señor Marple. Cantos empregados hai alí?
Quen carallo é ese?
- A señora Marple. - Señorita.
É un chiste.
Encántame ver como cambia a cidade.
Cando Roy e eu empezamos, era impensábel ter zonas peonís.
É incríbel.
Pero os cambios hai que facelos ben.
Lin os documentos e hai moito de onde tirar
sen falar coa persoa que mos deu.
Ten un problema no seu Concello, director.
Investigue.
Eh!
Merda.
Quieto aí!
Volve aquí!
Vou ter un infarto pola túa culpa!
Vinche o pelo!
E é recoñecíbel!
Sei que es ti, Ted!
Outra vez?
A ver…
Doullos para que deteña o que está pasando.
Vai a peor.
Viu o de Middlehampton?
Leveille o que me deches a Roy.
Roy? Non, iso non serve.
Non, é tenente de alcalde. El resolve as cousas.
Pero… di que precisa saber quen es para comezar a investigación.
Que lle dixo?
Que non sabía quen eras. Até agora.
É unha ameaza?
Non, fillo. Non entendes o que quero dicir?
Refírome a que…
Elixiches o home equivocado.
Eu non son popular.
Ninguén me escoita.
Pensan que son un vello inútil. Se cadra, teñen razón.
Eu… non podo cambiar as cousas.
Pois déallo a quen poida.
Xa cho dixen: Roy é quen o soluciona todo.
Son delitos, Sam.
Iso non o sabes, fillo.
Lévello á policía.
O tema é este:
gústame ser concelleiro.
Como concelleiro, fago moitas cousas boas.
Vexo cousas en que outros nin se fixan.
Se fago isto,
sospeito que non durarei moito como concelleiro.
Fágao igual.
A liberdade de ollos brillantes está ante vós.
Non oídes a súa chamada?
Ante a vosa preguiza semella asombrarse.
Deixade os lazos da apatía regañarse.
Que o enxordecedor trono do grito de guerra…
"Que fas?". E di: "Estou pescando."
E el: "Que pescas?" E di: "A ti que cona che importa?"
Terceira visita da noite.
Puta próstata.
Odio este coro.
Non se nota por como cantas.
Aférrome ás vellas glorias.
Veña, ho. Xa o sabes.
Todo isto vén da fábrica.
O circo que patrocinaba British Steel: banda, coro…
É o pasado.
Hai partes do pasado que merece a pena conservar.
Cando a planta pechou, había 11 000 desempregados.
Xa.
Ninguén tiña nin puta idea de que facer
até que xente comprometida buscou unha solución
e evitou o afundimento.
Sabes cantas veces oín iso?
Xa, é que é a verdade.
Eu estiven na cola do paro.
Era a hostia de desesperante. Pensaba que…
Pensabamos que estabamos perdidos.
Eramos coma os mineiros. Fodéronnos ben.
Estiveches nunha cola de 11 000 persoas?
Estou agradecido polo pasado e orgulloso do presente.
- Acepto cartos dos tories, de Europa… - Creo que xa non falamos do coro.
Mira, xa teño suficientes dores de cabeza sen…
- Téñenme polos collóns. - A cabeza e os collóns?
O parque temático afúndese.
- Como? - Non pasa nada. Xa o solucionei.
Pero o tema é que…
intento manterme en pé.
Cando sexa alcalde…
- Vaste presentar? - Arranxarei as cousas.
Sam, creo que podo meterte no meu equipo.
Tenente de alcalde. Aprovéitao. Dálle un pulo á campaña ferroviaria.
Pero precisamos amosarlle á xente que son quen de solucionar as cagadas.
Iso implica asegurarse de que avanzamos rápido
e resolver todo o demais.
Que importa máis?
Avanzar… ou as cagadas?
Non podemos deixar que se filtren documentos internos.
- Que fas? - Veña.
- Déixame. - Ponte da miña parte!
Mira o que fixeches.
Manchei os pantalóns de mexo.
É auga da billa!
Da túa parte?
Na corda frouxa.
Porque así se fan as cousas?
Pois si!
Pensas que lles importamos unha merda á Unión Europea? A Blair?
Collemos as axudas, agradecémolas, pero nós facemos o resto, menos…
se empeza a haber queixas.
Nese caso, os cartos poden esfumarse
e non permitirei que iso ocorra, Sam.
Dáme o nome.
Axúdame e axudareite. Sabes que sempre cumpro.
Sabes canto tempo levo querendo que me tomes en serio?
Ser tenente de alcalde significaría moito para min.
- Pois xa está. - Non podo aceptalo.
Non quero.
Así non.
- É un non? - Non podo darche un nome.
Sam…
E…
Está todo dito.
CASOS DE MALFORMACIÓNS PRETO DE RESIDUOS TÓXICOS
Mamá!
Veña!
Que tal?
Ola, meu amor. Deberías ler isto.
Non sabía que lías The Sunday Times.
Chamoume a miña tía Mabel cando o viu. Páxina dez.
CRESE QUE SE FILTRARON SUBSTANCIAS QUÍMICAS TÓXICAS NA AUGA
QUE CAUSARON QUE VARIOS BEBÉS NACESEN CON ANOMALÍAS.
Son moitos nenos.
E é aquí.
Polo de Samuel?
Creo que si.
Non.
Susan? Canto tempo.
- Lin a túa noticia. - Non é miña.
Boa escusa, iso si. Non é?
De que?
De por que o teu fillo está fodido.
Querías dar pena no xornal?
- Non tes nin idea. - Pobriña de min.
Marc?
Marc!
Non sei que vendes, pero non.
Vexo que estás ocupada.
Son as oito. Como vou estar?
- Quería pillarte antes do traballo. - Ven logo.
Mamá.
Que che pasou?
Violencia doméstica.
Viñeches polo do artigo?
Agradezo saber que non son a única.
El é feliz, pero a dor das operacións…
Pensar que pode ser culpa de alguén…
Agradécelo?
Si, moito.
Podes pasar, pero nada de té.
Suxeita aquí.
Moi ben.
Están ben?
Falo moi ben.
- Señor Taylor. - Velaquí están.
Mire.
- Ola. - Ola.
Ola.
Parabéns, Tracey.
Son perfectos.
Está ben.
CONCELLO DE CORBY
Ei, Ted! Teddy!
- Non, Bill. Marcho. - Teddy, Teddy, Teddy.
En fin.
Solo quería dicirche que me suspenderon.
Que? Por que?
O meu pai tamén morreu.
Hai dez anos. Cancro de páncreas.
Traballaba na planta.
Dixeron que non tiña nada que ver con… con todo iso.
Pero xa sabemos.
Pensaba que era un home forte. Bebía a fartar e sabía pelexar.
Pero bailáballe a auga a todo tipo de cabróns.
O único útil que me dixo
foi: "Busca un xeito de que os de arriba non che boten merda."
O meu pai dicía algo parecido.
Pois trabucábase.
O que hai que facer é obedecer a xente correcta.
Achégate a alguén listo e protexerate.
Falas de Pat?
E iso significa
que o que me pasou non ha durar.
Pero o que che fixeron a ti…
Iso… si vai durar.
O que?
Mira, mamá.
Véxote mellor do que esperaba.
Que esperabas?
Eu estaría tollida parindo dous.
Terás un bo buraco.
Que lindos son. Teñen todos os dedos?
- Teñen. - Que sorte.
- Connor! - Xa vou!
Preciso axuda.
Vale…
Xa van cinco nais que chaman ou veñen á casa, hai avogados roldando…
Xa.
Ti es contadora.
Si…
Dime que facer. Fareiche caso.
Con que?
Co caso. Co que nos fixeron.
Pode. Co das malformacións. Ti que pensas?
Queres consello sobre se deberiamos ir a xuízo?
Eu cría que era culpa miña.
Que fora por algo que fixera. Pola diabetes ou o meu…
"Nunca atendes na escola. Non chegarás a nada, mociña."
Pensei que era culpa miña que nacese así.
Eu tamén pensaba que era eu, que algo me pasaba.
E o resto de nais din o mesmo porque é o que facemos:
culpármonos.
Temos que buscar un bo avogado.
Eu non sei que facer.
Ti es contadora. Es lista. Axúdanos.
Non parece avogado.
Ai, non?
E a perruca?
É que está moi ben camuflada.
Non ordene por min.
Fágoo por min.
Dáme vergoña.
Grazas por vir.
A vostede por chamar.
Falaría con outros avogados, non?
Con seis.
E quedei con tres. Aínda non conseguiu o traballo.
Xa.
Cónteme, logo. Por que o quere?
Cartos non teño.
Quero obter cartos para vostede.
A indemnización que precise o seu fillo.
Pero…
Creo nas súas razóns para facelo.
Gustoume o que dixo no xornal de que quere facer xustiza.
Vostede quere xustiza?
Xa traballei en casos coma este.
O accidente de tren de Southall. Paddington. Watford.
Vanlle os trens.
Asegúrome de que hai unha base para abrir un proceso xudicial
e busco a mellor forma de axudar.
Cre?
Non sabe se hai base?
Os demais si.
Traballarán doutro xeito.
Creo que coñeceu o meu pai.
Larry Collins.
O señor Collins? O director da escola?
Ese.
Crieime aquí.
Traballei na fundición un verán.
Cando lin o artigo, pensei…
En fin, quería resultarlle útil.
Quero xustiza coma vostede.
Saín con homes coma vostede, con esa labia.
Non me fío.
Podo preguntar cantos pais acudiron a vostede?
Sete. E tres a Pattie, a do bar.
Todos con nenos discapacitados da mesma idade?
Si, máis ou menos. Téñoo todo apuntado.
Podo velo?
Non significa que me vai dar o caso.
Sinto a mala letra.
Aquí ten.
Isto será de grande axuda… para quen sexa que contrate.
Non abonda?
Haberá que probar cousas.
Onde vivían as nais, os factores de risco en común…
E cales eran, sobre todo.
Como lles acabou pasando o mesmo a todas,
se houbo neglixencias…
Se consegue demostralo, pode…
Pode que gañe o caso.
E non lle custará nada. Non cobrarei até… que acabe o xuízo.
Non confío na xente que traballa gratis.
Non me dea a súa confianza.
Déixeme gañala.
Connor! Sae de aí!
Non pasa nada. Pode estar.
Ola.
Que sabes dos maletíns?
É esta cousa?
Si. Os maletíns creáronse con tecnoloxía de crocodilo.
Iso que sentes nas costas é unha bisagra.
E está calibrada, o que significa que está coidadosamente deseñada
para…
pecharse de súpeto.
- Só quería advertirte. - É broma?
Si.
Por que?
Non che fixo graza?
"O Concello anuncia hoxe unha análise exhaustiva…"
Merda.
"O Concello anuncia unha análise exhaustiva do ocorrido
aos nenos da reportaxe de The Sunday Times."
Si. "Unha análise sanitaria exhaustiva"?
Proba con algo máis formal.
"Levaremos a cabo unha análise exhaustiva…"
- Que carallo é isto? Despedídesme? - Estou reunido. Ven logo.
A que hostia vén isto?
A quilometraxe.
Fixen o que me dixeron! Redondear. Todos o fan!
Non es só ti.
Foi unha análise exhaustiva.
Hai moito estafador solto.
Bill Martin. Larry Bryson, de contabilidade.
É triste.
Sei por que facedes isto e está mal.
- Trabúcaste. - Non tal!
O teu pai, que Deus o teña na gloria, era do máis honrado que había.
El estaría avergonzado.
COMISARÍA DE POLICÍA DE NORTHAMPTONSHIRE
Podes poñer unhas patacas?
- Valas pagar? - Pedirán bebidas.
Diso nada! As mulleres nunca piden. Que pague el as patacas.
- Si, podo pagalas eu. - Non. O bar non é seu.
Cantas veñen? Dez, como moito? Que poña petiscos, di…
- Pero ti non querías saber que pasou? - Quero saber.
Pero non… un festival de patacas.
De verdade es fillo de Collins Pé Trincheira?
- Como lle chamas así? - Ti es parva, Pattie.
Susie tamén. É porque era moi vello.
Pero era riquiño.
Quitoume o castigo pola dor da regra tres sábados seguidos.
Para que me pos ao cargo? Dáseme de pena organizar.
Xa coñece sete nais.
Cos artigos e…
Se veñen sete esta noite, non imos mal.
E, se non lembro mal, en Corby ninguén é puntual.
Ola.
Deixa que te axude.
Grazas por vir, Tracey.
Grazas.
Ola.
- Ola, Maggie. - Ola.
- Senta. - Grazas.
Vale.
Ve?
Xa. Non se emocione.
Moi ben.
Ola.
Ola. Son Susan McIntyre.
Grazas por vir.
Serei breve.
BILL MARTIN ENXEÑARÍA E CONSTRUCIÓN
Non cría…
Non pensei que fósemos tantas.
Todo o mundo fóra!
Chama ao 999!
Estamos aquí para descubrir se algo lles fixo dano aos nosos fillos.
Este é Des Collins.
É avogado, pero non é mal rapaz.
El explicaravos todo.
Ola.
BARIO MOLIBDENO
Creo que vostedes e os seus nenos sufriron un gran prexuízo.
Descubriremos quen son os responsábeis para que obteñan a xustiza que merecen.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso