Trzeba naprawić koło.
Jeszcze chwila.
Nieźle.
Tak?
Czy rozmawiam z Susan McIntyre?
A kto pyta?
Graham Hind, dziennikarz śledczy. Wsunąłem wizytówkę pod drzwi.
Nie zauważyłam.
Co pan śledzi?
Dowiedziałem się, że pani syn jest jednym z wielu
dzieci z wadami wrodzonymi. Szukam przyczyn.
Zrobiłam aferę. Nic z tego nie wyszło.
Rozmawiałem z trzema mamami w Corby i myślę, że może chodzić o zatrucie wody
-albo promieniowanie. -Muszę kończyć. Powodzenia.
Cholera.
Tylko na chwilę, bo lody się rozpuszczą.
Moja żona zaprasza na lunch albo na drinka.
To…
Bardzo miłe.
Podejrzewa, że przykrzy ci się bez ojca.
No tak.
Otwórz schowek.
Co?
Schowek.
Pat i reszta chcieli uczcić pamięć Lena.
Wszyscy bardzo go tu lubiliśmy.
Nie chcę ich.
To prezent.
Z sympatii.
Następnym razem to nie będzie prezent, tylko zachęta od Pata.
To miał być miły gest.
W takim razie odłóż.
-Współczuję straty. -Niech pan się nie waży.
Oto przyszły park rozrywki.
Ted!
Kopara ci opadnie od tej kopary.
Dajesz ludziom mój adres? I telefon? Jesteś biurem numerów?
Mówisz o tym dziennikarzu? Przyszedł do mnie.
Bo paplesz przy barze.
I co?
Trzy matki?
Znalazłaś trzy?
Albo jemy chipsy, albo tańczymy. Inaczej muszę zamiatać.
Pattie!
Nie szukałam. Jedna przyszła do baru, na dziecko drugiej zwymiotował Raymond,
a trzecia to ty.
Connor już i tak ma przesrane. Ja też. Pasuję.
Trudno.
Ale w tym samym czasie spotkało nas to samo.
On chce tylko pogadać, a ty jesteś w tym lepsza.
Tamten się gapi.
Nazywa się Max.
To debil?
Nie wnikam.
Zasady są takie: nie zostajesz na noc i nie
używasz mojej szczoteczki. Ma smakować mną.
Chryste, co ty tam masz?
-Fajny? -Będę jutro kuleć, ale trudno.
Mamo!
Cholera. Przepraszam. Nie zmarnuj tego.
Co się dzieje?
-Moja ręka. -Biedaku.
Pokaż. Boli?
Przyniosę twoją maść.
Pięknie!
Co, kurwa?
Przepraszam.
Chodź.
To mój znajomy.
Wskakuj do łóżka.
No już.
To może być zakażenie, ale pewnie po prostu dochodzi
do siebie po operacji. Najlepsze lekarstwo to sen.
A jeśli do jutra nie przejdzie,
pójdziemy do lekarza.
Teraz mam w ustach tę paskudną maść! Śpij. A jakby co, wołaj.
Znowu to zrobiłam!
Zapomniałam o drzwiach. Śpij, chłopaku.
To twój?
Nie. Znalazłam pod sklepem i przygarnęłam.
A co z tą zjebaną ręką?
Może już idź.
Mojemu ojcu zmiażdżyło rękę w hucie.
Ta?
Mnie rozbolała głowa, więc wypatrosz tym kutasem kogo innego.
Ostatnia szansa.
Ostatnia? Serio?
Chryste. Pierdol się.
Nadal boli?
Chodź tu.
To nie twoja wina.
Moja chyba też nie.
Zdaje się, że zawinił ktoś inny.
Ktoś znany.
Co jest… trochę dziwne.
KONTRAKT NA ODBUDOWĘ STALOWNI
Cholera.
Ma motorek w tyłku. Jest jak ten króliczek z reklamy.
Myślę, że warto spróbować raz jeszcze.
Ale to trzecia operacja, kolejne infekcje i ból.
Podejdziesz do mnie, Connor? Dam ci lizaka.
Zaraz pan pożałuje.
Dwa.
Słucham?
-Dwa lizaki. -Mam tylko jednego.
Trzy.
Liczyć to on umie.
Trzy. Ani jednego więcej.
Brawo.
Dzielny chłopak.
Stąd pobierzemy skórę i przeszczepimy kolejny palec stopy.
Będzie mógł zaciskać dłoń.
Czyli co najmniej dwie operacje?
Często widuję pacjentów, którzy mieli ogromnego pecha
i nie wszystkim mogę pomóc. Ale Connorowi tak.
Roy? Musimy porozmawiać. Mam dokumenty. Martwię się.
Ty się wiecznie martwisz. Przez ciebie zbierałem
jakieś pieprzone śmieci.
Też tam byłem.
Boś napisał w partyjnym biuletynie, że cię niepokoi,
co się wyrzuca do mojej rzeki!
Pat Miller.
Umoczysz nas.
Wejdziemy? Bo powinieneś to zobaczyć.
AKCEPTACJA OFERTY RHODES & MILLER
CAŁKOWITY KOSZT: 646 165 FUNTÓW
Nie wiem, skąd to wziąłeś.
Ktoś mi wsunął pod drzwiami.
No tak.
To są poważne uchybienia.
Z tych dokumentów wynika, że Pat Miller…
nie powinien wygrywać przetargów.
-To potencjalne przestępstwa. -Daj spokój!
To nieuczciwe kontrakty na setki tysięcy funtów. Jak to inaczej nazwać?
Uważasz, że ja…?
Gdybym tak uważał, to bym tu nie przyszedł.
W twoją uczciwość nie wątpię.
Ale chcę wiedzieć, jak głęboko to sięga.
Daj mi czas. Niech się…
dowiem się, co się tu dzieje.
Zgoda.
To są kopie.
-Słucham? -Oryginały zachowałem.
Tak tylko mówię.
Miałem być uczciwy.
No tak.
Nie ciesz się.
To nie w porządku.
Nie chcę jej zapomnieć.
Nie zapomnimy.
Jak się masz?
Chcę do domu.
Wiem.
Wiesz, jak się tu sprząta?
Musi być czysto, więc najpierw podłogi się myje,
potem wyciera, a na koniec pielęgniarki robią fikołki.
Jeśli na ich białych fartuchach widać choć odrobinę brudu, trzeba sprzątać od nowa.
To tajemnica porządku.
Ja nie umiem robić fikołków.
Ja umiem piętnaście z rzędu. Mogłam zostać pielęgniarką.
Jesteśmy gotowi.
Ja nie chcę.
Będzie dobrze, zobaczysz.
Na pewno.
Ruszamy!
Wyobrażaj sobie, jak robią fikołki.
Przyłożę ci do nosa maseczkę i coś ci opowiem.
Dawno, dawno temu, w zaczarowanym królestwie,
żył mądry książę.
Tracey, prawda?
Susan. Pracowałaś z moim byłym. I pierdziałaś w nocy,
jak leżałyśmy razem w szpitalu.
A. Tak.
Jak maleństwo?
Córka…
Umarła.
Cholera!
Doszło do komplikacji. Urodziła się chora. Coś było nie tak z jej uchem,
ale tylko ja to widziałam.
Była zdeformowana?
Popieprzyło cię?
Wiem, przepraszam. Ale mój syn też taki jest.
Właśnie ma czwartą operację.
Jak ma na imię?
Connor.
A twoja córeczka?
Nigdy nikt o to nie spytał.
Nie nazwałaś jej?
Shelby. Shelby Anne.
Dobre imię. Eleganckie.
Była bardzo chora.
Miała wady serca, płuc, nerek. Nic nie działało jak trzeba.
Przykro mi. Że ją straciłaś.
A mnie z powodu Connora.
Jest dobrze.
Kocham go, a on mnie.
Jest dobrze.
Znowu jestem w ciąży.
I umierasz ze strachu?
To bliźnięta.
Podobno bliźniaki trudniej donosić, więc…
Ale ja myślę… Myślę, że…
I masz rację. Będzie dobrze. Tak miało być. To nie przypadek.
Skąd wiesz?
Znikąd, ale mam czuja.
Jest taki dziennikarz.
Uważa, że nasze dzieci urodziły się takie z powodu zatrucia wody.
Albo jakiegoś prądu?
Szuka matek i chyba do niego zadzwonię. Może też byś chciała?
Bardzo.
To nic nie zmieni.
Chociaż, jeśli nas posłuchają… Umówię nas.
Graham?
Mówi Susan McIntyre. Dzwonił pan do mnie. Chciał pan pisać o moim synu.
Tak. O Corby.
Niech pan powie…
Czyja to wina?
Sam! Wejdź.
Przyjrzałem się tej sprawie.
Na to liczyłem.
I mamy kilka pytań.
Kto to panu dał?
Nie wiem. Znalazłem pod drzwiami.
Nie wierzysz?
Powiedz mu. Może cię wkurzam, ale nie kłamię.
To papiery z biura przewodniczącego.
-Brawo, panie Marple. A ile tu mamy osób? -Kto to, kurwa, jest pan Marple?
-Aluzja do pani Marple. -Panny.
To żart.
Miasto się zmienia. Gdy z Roy'em zaczynaliśmy,
nie śniło nam się choćby o bulwarach. Dobrze się dzieje.
Ale zmiany trzeba wprowadzać mądrze.
Można stąd sporo wyczytać nawet bez rozmowy z nadawcą.
Ma pan problem, panie przewodniczący. Niech pan drąży.
Stój!
Wracaj!
Mam dostać zawału?
Znam tę fryzurę!
Trudno nie znać…
Zatrzymaj się, Ted!
Dalszy ciąg?
Tamto…
Dałem to panu, żeby pan coś zaradził. Ale jest coraz gorzej. Widział pan, co robią
-w Middlehampton? -Dałem to Roy'owi.
On nie jest uczciwy.
Jest. To zastępca przewodniczącego. Wie, co robi. Ale mówił, że musi wiedzieć,
kim jesteś.
I co pan powiedział?
Że nie wiem. Co się właśnie zmieniło.
Grozi mi pan?
Skąd. Nie rozumiesz, chłopcze?
Źle wybrałeś.
Nie mam posłuchu.
Wszyscy mnie mają za żałosnego głupka. Może i słusznie. Ale nie mogę nic zmienić.
Więc niech pan to komuś da.
Już ci mówiłem. Dałem Roy'owi.
To są dowody przestępstwa!
Nie wiadomo.
Może policja?
Posłuchaj.
Lubię być radnym. I jestem w tym niezły. Widzę rzeczy,
na które inni nie zwracają uwagi. Jeśli pójdę na policję,
będę mógł zapomnieć o radzie gminy.
Trudno.
Trzeci raz tu jestem.
Pieprzona prostata.
Nienawidzę tego chóru.
Śpiewasz z zaangażowaniem.
Pamiątka po minionej przeszłości.
Co ci będę mówił. Wszystko jest w naszych rękach.
British Steel sponsorowało lunapark, orkiestrę, chór. Ale było, minęło.
Nie wszystko trzeba skreślić.
Po stalowni zostało 11 tysięcy bezrobotnych.
Nie wiedzieliśmy, co robić.
Wreszcie ktoś postanowił wykorzystać okazję i nas ocalił.
-Nie raz to słyszałem. -Bo to prawda.
Też stałem w kolejkach po zasiłek. Desperacja rosła.
Myśleliśmy, że mamy przejebane jak górnicy.
Stałeś kiedyś w kolejce jedenastu tysięcy osób?
Jestem wdzięczny za to, co było i dumny z tego, co jest. Wezmę pieniądze od
-Torysów, od Unii… -To już nie chodzi o chór.
Posłuchaj. I bez tego mam ból dupy.
Wiszą mi na jajach.
Dupa i jaja?
Park rozrywki tonie.
Jak to?
Ale to nic.
Tylko że próbuję utrzymać głowę nad powierzchnią
i jeśli zostanę przewodniczącym…
Kandydujesz?
Wszystko naprostuję.
I wezmę cię z sobą. Będziesz zastępcą.
Załatwisz dworzec. Ale trzeba pokazać, że umiem posprzątać syf.
-Dlatego postęp musi być, a brudów nie. -A co jest ważniejsze?
Postęp czy syf?
Nie mogą wyciekać tajne dokumenty.
-Co robisz? -Słyszysz?
Przepuść mnie.
Bądź lojalny!
Coś ty zrobił?
Mam szczyny na spodniach!
To woda z kranu.
Być lojalnym? I ryzykować? Tak to się załatwia?
Właśnie tak! Oni nas mają w dupie. I Unia, i Blair. Bierzemy, co dają, dziękujemy,
ale robotę robimy sami. Chyba, że ludzie zaczną gadać.
Wtedy będzie po pieniądzach, a ja do tego nie dopuszczę.
Kto to był? Pomóż mi, a ja pomogę tobie.
Wiesz, jak mi zależało, żebyś mnie słuchał?
Bycie twoim zastępcą byłoby spełnieniem marzeń. Ale nie mogę. Nie w ten sposób.
Odmawiasz?
Nie mam nazwiska!
I…
Mam dość.
Mamo!
Chodź!
Co tam?
Cześć.
Przeczytaj.
Czytasz „Sunday Timesa”?
Zadzwoniła ciotka Mabel. Strona dziesiąta.
ZDANIEM MATEK Z CORBY WADOM ICH DZIECI WINNE SĄ CHEMIKALIA W WODZIE.
Tych dzieci jest dużo.
Tutaj.
Chodzi o Samuela?
Tak myślę.
Nie.
Susan? Kopę lat.
Czytałam twój tekst.
Nie mój.
Niezła wymówka.
Na co?
Że masz zjebanego dzieciaka. Zachciało ci się sławy?
Nic nie rozumiesz.
To mnie oświeć.
Marc!
Nie wiem, co sprzedajesz, ale nie teraz.
Jest pani zajęta.
Jaka mam być o ósmej rano?
-Chciałam panią złapać przed pracą. -Lepiej po.
Co się pani stało?
Przemoc domowa. Czytała pani gazetę?
Byłam taka wdzięczna, że o tym powiedziałyście.
Mały jest wesoły, ale operacje, ból… Jeśli to czyjaś wina…
Wdzięczna?
Tak. Bardzo.
Zapraszam, ale herbaty nie robię.
Już dobrze.
Nic im nie jest?
Nie.
Gratulacje, Tracey.
Są doskonali.
Ted! Teddy!
Muszę iść.
Ależ Teddy!
Dzielny chłopak.
Chciałem ci powiedzieć, że mnie zawiesili.
Dlaczego?
Mój ojciec też zmarł.
Dziesięć lat temu. Na raka trzustki. Też pracował w stalowni.
Podobno to nie z powodu… Tego tu. Ale my wiemy swoje.
Myślałem, że ma pozycję,
bo przepijał wszystkich i radził sobie na szrocie.
Ale on się podlizywał oślizgłym typom.
Powiedział mi jedną cenną rzecz: znajdź robotę,
w której cię nie udupią ci z góry.
Mój tata też tak mówił.
Ale to nieprawda.
Trzeba wiedzieć, komu się kłaniać w pas. Znaleźć złamasa,
przyczepić się do niego i korzystać.
Mowa o Pacie?
Mowa o tym, że ja sobie poradzę.
Ale ty…
Ty…
nie.
Co?
Patrz!
Świetnie wyglądasz!
Zdziwiłaś się?
Ja bym dwójki nie wycisnęła. Masz tam luzy jak w wiadrze? Słodziaki!
Wszystkie palce na miejscu?
Tak.
Farciara.
Connor!
Idę!
Pomożesz mi?
Jak?
Zgłosiło się do mnie już pięć matek. I prawnicy.
I…?
Jesteś księgową.
Powiedz mi, co robić. Posłucham cię.
-Ale o co chodzi? -O sprawę. O to, co nam
zrobili. O te dzieciaki. Jak myślisz?
Mam ci powiedzieć, czy mamy szansę w sądzie?
Cały czas myślałam, że to moja wina. Moja cukrzyca albo kara…
za grzechy młodości.
Że Connor cierpiał przeze mnie.
Też tak myślałam. Że to moja wina.
I tamte matki także. Tak już jest, matka obwinia siebie.
Musimy znaleźć najlepszego prawnika, ale nie wiem, jak. Jesteś mądra, pomóż.
Nie wygląda pan jak prawnik.
-Nie? -Przez brak peruki.
Może jest dobrze zatuszowana?
Proszę dla mnie nie sprzątać.
Sprzątam dla siebie.
Wstyd mi.
Dzięki, że pan wpadł.
Ja dziękuję.
Prawnicy stali w kolejce?
Sześciu.
Wybrałam trzech.
Na razie to casting.
Słucham. Po co panu ta sprawa? Jeśli dla pieniędzy, to nie mamy.
Dla pieniędzy, ale tych dla pani.
O odszkodowanie dla pani syna.
Wierzę w waszą sprawę.
Powiedziała pani, że chodzi o sprawiedliwość.
Panu niby też?
Pracowałem przy takich sprawach. Southall, Paddington. Watford.
Lubi pan kolej?
Sprawdzam, czy są podstawy do pozwu
i opracowuję strategię.
Sprawdza pan?
Czyli pan nam nie wierzy?
Inni wierzą.
Mają inną taktykę.
Znała pani mojego tatę, Larry'ego Collinsa.
Mojego dyrektora?
Mieszkałem tutaj.
Latem dorabiałem w stalowni.
Przeczytałem artykuł i…
Chciałbym się przydać.
Wywalczyć wam sprawiedliwość.
Umawiałam się z facetami z taką gadką.
Nie ufam wam.
Ile ma pani przypadków?
Siedem. A Pattie w pubie ma trzy.
Dzieci z niepełnosprawnościami? Rówieśnicy?
Mam je spisane.
Mógłbym?
To nie znaczy, że dostałem sprawę.
Przepraszam za bazgroły.
Tutaj. Proszę.
Może zna pani jeszcze kogoś.
To za mało?
Potrzebujemy dowodów.
Miejsce zamieszkania matek. Wspólne czynniki ryzyka.
Oraz: co to za czynniki.
Dlaczego spotkało je to samo? Co zostało zaniedbane?
Jeśli tego dowiedziemy…
możecie wygrać.
Na razie nie płacicie. Dopiero po wszystkim.
Nie ufam pracującym za darmo.
To nic.
Zapracuję na zaufanie.
Connor! Wyłaź!
To nic. Cześć.
Co wiesz o neseserach?
To jest neseser?
Zaprojektowano je na wzór szczęk krokodyla.
Mechanizm, który czujesz pod plecami, to zawiasy. Zostały tak skalibrowane,
czyli starannie wykonane, żeby…
zatrzasnąć się z zaskoczenia. Więc uważaj.
Żartrujesz?
Tak.
Po co?
Żebyś się śmiał.
„Zapowiadamy rychłe i gruntowne…”.
Niech to szlag.
„Zapowiadamy rychłą i gruntowną analizę spraw dzieci opisanych w artykule”.
„Badanie sytuacji”?
Może formalniej? „Podejmiemy niezwłoczne kroki…”.
Co to jest? Zwalniacie mnie?
Mam spotkanie, Ted.
Dlaczego?
Za duże wydatki na paliwo.
Tak mi polecono! Wszyscy tak robią!
I nie jesteś jedyny, synu. Gruntowna analiza wykazała
liczne nieprawidłowości. Dotyczą Billa Martina.
I Larry'ego z księgowości.
Przykre.
-Wiem, co robicie! Tak nie wolno. -Sam jesteś sobie winien.
Ja?
Twój ojciec, świeć Panie nad jego duszą, był wzorem uczciwości.
Wstydziłby się za ciebie.
KOMISARIAT POLICJI W NORTHAMPTONSHIRE
Dasz chipsy?
A zapłacisz?
-Kupią drinki. -Kobiety nie kupują
drinków. Ale on może zapłacić.
-Mogę. -Nie może, bo to nie jego bar.
Chcesz dawać przekąski dla dziesięciu babek?
Podobno chciałaś znać prawdę.
Chcę, ale bez imprezki chipsami.
Naprawdę jesteś synem Kulawego Collinsa?
Słucham?
Wszystkich wkurzasz, Pattie.
Susie też tak mówi. Był stary, ale poza tym spoko.
Trzy razy z rzędu skrócił mi karę z powodu okresu.
Nie nadaję się do organizacji.
Spotkałaś się już z siedmioma matkami. Do tego gazety. Jeśli przyjdzie te siedem,
już będzie nieźle. A w Corby wszyscy się spóźniają.
Pomogę ci.
Dzięki, że przyszłaś.
Cześć, Maggie.
Widzisz?
Bo ci peruka spadnie.
Cześć, jestem Susan McIntyre.
Dziękuję, że przyszłyście. Nie będę przynudzać.
BILL MARTIN INŻYNIERIA I BUDOWA
Nie sądziłam…
Zaskoczyłyście mnie.
Uciekajcie! Wezwijcie pomoc!
Chcemy wiedzieć, czy ktoś skrzywdził nasze dzieci.
To Des Collins.
Prawnik. Ja tam go lubię.
Opowie o szczegółach.
Witajcie.
Uważam, że was i wasze dzieci skrzywdzono. Dowiemy się, kto to zrobił.
Wywalczymy sprawiedliwość.