29 DE ABRIL, 1975
TRES DÍAS ANTES
HUDSON, NOVA YORK
- Bos días. - Bos días, señor.
O comedeiro do camiño está baleiro.
Ai si?
Si, eu xuraría que o enchín onte.
Non sei, serían os gaios azuis.
Débelles gustar a comida cara.
Ocúpome eu despois, señor.
Non, fágoo eu. Igual son os esquíos.
Serían esquíos esfameados.
Aí ten. Que aproveite.
O informe de hoxe, presidente.
Grazas.
- Que aproveite. - Grazas.
- Aquí está. - Grazas.
EX PRIMEIRA DAMA AGARDA CONFIRMACIÓN DO TRIBUNAL DE APELACIÓN
- Cando aterra a miña muller? - Seica depende.
Os do catering precisan saber o número de convidados do sábado.
Contestou Alex?
Non.
Entendo que virá.
Manda a visita desta mañá ao estudio.
Si, señor.
- Grazas. - De nada.
CAMPAÑA 2004
Adlai Stevenson díxome unha vez que a clave do seu éxito político
era aprender a ler ao revés.
Señor presidente, ola. Perdoe, non o vin.
A invisibilidade é un superpoder que os expresidentes temos que aprender.
Adiante.
En serio fai isto?
Afíxenme na facultade de dereito.
Podía consultar a mesma información horas ou días despois
e ver algo que non percibira ou que nunca se me ocorrera.
Todo o proceso será máis doado tendo arquivos coma este.
Queres saber por que tardo tanto en escribir o libro?
Ben dixo que non quería coñecerme.
Non é iso, pero non sei como me axudarás a escribir as memorias.
Se pregunta, verá que traballei con figuras importantes.
Non tan importantes coma vostede, claro.
O cume da miña importancia foi antes de naceres ti.
Non concordo, señor.
Foi o último presidente da era moderna
que conseguiu o apoio de membros dos dous partidos.
As súas memorias poderían ser un fito.
Ben dixo que eras moi boa.
Sabes quen é ese?
John Flanagan.
Si.
Criáronse xuntos, foron xuntos ao exército.
Participou en misións, pero morreu en Greenpoint collendo un cartón de leite.
Unha motivación para ser fiscal.
Senta.
Si, John repetía moito unha cousa.
"A grandeza esixe grandeza."
Non o entendía, pero agora creo que é doado.
Un gaña a reputación co que fai, sobre todo en momentos coma eses.
Vostede ten moitos deses.
- Son cousas coñecidas. - Algunhas, non todas.
Por exemplo?
Por que, coa vitoria case garantida, decidiu non presentarase á reelección?
Ben sabe a resposta, coma todo o mundo.
Hai quen di que hai outros motivos.
Ti cres iso?
Non, pero hoxe en día o que non se desmente considérase verdade.
Tiñamos abondo con enterrar o fillo, non había tempo de ler tabloides.
Presidente, imaxino que debeu ser moi doloroso,
pero non volveu falar diso e algúns non...
Xa sei que o prazo rematou hai tempo.
Ou remato o libro ou lle devolvo os cartos ao teu xefe.
Axiña lle mandarei o manuscrito.
Non é doado. Foi presidente dos EUA.
Cando lle mencionei o fillo, botoume fóra.
Pero, Ben, hai outro problema, conte ou non coa miña axuda.
Non creo que sexa capaz de rematar.
Non sei o que pasaría daquela,
pero el non quere pensar niso.
Ben?
Non debe haber cobertura.
ISTO VOLVERÁ PASAR
Producíronse apagamentos xeneralizados
que afectan a numerosas redes eléctricas.
Os sistemas informáticos que controlan os transportes, as comunicacións
e outras infraestruturas foron hackeados, sen a detección das alertas de seguridade.
As estimacións iniciais apuntan a un número significativo de vítimas.
...vagóns de metro e trens ateigados de pasaxeiros
foron dirixidos á mesma vía,
causando colisións e innumerables feridos.
As autoridades afirman que o material de emerxencias está inhabilitado
e que os xeradores de reposto non funcionan...
Os avións perderon contacto coas torres de control
e víronse obrigados a voar a cegas...
...vítimas...
En todos os teléfonos dos EUA apareceu a mesma mensaxe inquietante.
"Isto volverá pasar."
- Señor? - Un minuto de...
- Señor. - ...pánico...
Sábese algo?
O voo da Sra. Mullen viña de Washington, pero só caeron tres avións
e ningún deles viña do National.
- E Alex? - Seguímolo intentando.
O país pregúntase que é o que volverá pasar,
cando ocorrerá e quen está detrás disto.
CONSULADO RUSO, NOVA YORK
Só un minuto.
Múltiples sistemas.
E logo volveron.
Si, encárgome eu deles.
Durante demasiado tempo, a Casa Branca
e este país confiáronse en exceso fronte á nosa enorme vulnerabilidade.
Este é un temor que eu teño desde hai tempo,
xunto con outros congresistas dos dous partidos.
A nosa interconexión co mundo ten un prezo.
É hora de espertar.
HUDSON, NOVA YORK
Este vídeo, gravado no metro de Nova York,
captura os arrepiantes momentos en que marcha a luz,
pouco antes de seren inhabilitados os móbiles.
Saúda a mamá! Di: "Ola, mamá."
Ola, mamá!
Ola! A primeira vez que vas no metro!
Ola, mamá...
Está ben, fillo. Xa case é a nosa parada.
Hai un tren diante. Por que non paramos?
Que pasa?
Non paramos.
Ola.
- Xa se sabe algo? - Non, nada.
Deus. Estou ben, George.
O avión subiu rapidísimo, logo demos voltas arredor de LaGuardia.
- Falaches con ela? - Si, está ben. Preparando a sesión.
De acordo.
- É grave? - Moi grave.
Crese que os sistemas son infalibles, pero que fallen todos ao mesmo tempo,
iso non está nin ao noso alcance, que eu saiba.
Os rusos?
Quizais, pero...
Mitchell vai falar desde a Casa Branca. Oxalá teña algo.
...este país confiouse fronte aos nosos enormes...
O único que fan estes pallasos é botar gasolina ao lume.
Vin un cadáver no paso a nivel da vía.
Espero que non sexa un veciño.
É hora de espertar. Isto non pode volver pasar.
Son palabras do presidente da Cámara, Richard Dreyer.
Con duras acusacións, cos labores de busca e recuperación en curso
e moi poucas respostas,
estamos agardando polo discurso da presidenta á nación,
que será inminente.
DÍA CERO + 1
Que ves, meu?
Del!
Os labores de rescate continuaron
nas ducias de lugares onde houbo accidentes ferroviarios e de tráfico.
Mentres continúa a busca dos desaparecidos,
xurdiron homenaxes improvisadas por todo o país
para honrar os miles de vítimas mortais confirmadas.
Mike, falouse do termo Día Cero...
Hector, bos días.
Bo día, señor.
Aí fóra hai algo. Raposo, mapache, coiote, quizais.
Non sei, non o vin,
pero oíno e Del cheirouno.
Porei trampas cando se calme isto.
Grazas.
En termos técnicos,
o Día Cero é un ciberataque contra vulnerabilidades descoñecidas
dos sistemas de software.
Bo día, presidente.
- Déame iso, grazas. - Si, señor.
...albiscar potenciais sospeitosos. Un ataque dixital deixaría...
INFORME ESPECIAL DE INTELIXENCIA
- Aquí ten. - Grazas.
...para chegar aos os responsables. Isto sería correcto?
Roger Carlson veu velo.
Non teñen nada de nada.
Señor, Roger está aquí.
Roger, veu á casa?
Si, Kevin dixo que leva esperando na entrada desde as 5:00.
Pois que pase, ho.
Si, señor.
Ola. Que demo fas aquí?
Estás ben?
Non.
A ver, si.
Estou ben.
Estou ben. Dentro do que cabe, claro.
Xa, isto é moi gordo.
Si, o restablecemento da rede de tránsito.
Semáforos intermitentes todo o camiño.
Só viñas saudar, logo?
É unha viaxe longa só para iso, non?
Pois si... e non.
- Chamaron da Casa Branca. - Viches o discurso?
- Si. - Non saben nada.
Síntoo por ela.
Xa, por iso me chamaron, creo.
Cren que sería útil que visitase algúns lugares afectados,
para animar as tropas, saudar os socorristas.
Eu xa non fago iso.
Alguén ten que facelo.
Vostede o dixo.
Non teñen nin puta idea de quen o fixo, por que, ou se volverá pasar.
Quedaron a abanear.
Señor, todo o mundo recibiu a mesma ameaza
no teléfono móbil.
É unha ameaza persoal.
E agora
creo que os americanos precisan oír unha mensaxe de tranquilidade.
Para que non lles entre o pánico. Precisan un liderado forte.
Se a resposta é non, chamo e declino educadamente.
Ou déixase ver media hora e dille á xente que non está soa.
MANHATTAN, NOVA YORK
Señor presidente!
Viu o meu fillo?
Grazas por vir. Son o suboficial Sweeney.
Nós estamos aquí desde o comezo.
- Non queremos estorbar. - Non se preocupe.
- É un pracer telo aquí. - Que tal?
Foi bestial aquí, pero imos ben.
Ben. Precisan algo?
Viríannos ben sopretes para cortar aceiro.
A ver que podo facer.
Por aquí, presidente.
Estás en contacto con Fort Drum?
A ver se manda algo o Corpo de Enxeñeiros.
- Chamamos agora. - Presidente.
O primeiro tren estaba na estación
e o segundo chocou a toda velocidade.
Putos traidores socialistas!
- Isto é unha estafa dos seguros! - Déixate de conspiranoias!
Mellor ir acabando.
Precisamos policías.
Déixennos facer o noso traballo.
Segue habendo xente atrapada aí.
Son todos figurantes! Aí seguro que non hai ninguén!
O meu fillo está aí!
Hai que volver para o coche.
Ei!
Ei, por favor!
Que pasa? Isto é o que queren que fagamos.
- Quen? Nin saben quen foi! - Certo. Eu non sei quen foi.
Ninguén o sabe.
Pero berrando uns cos outros, que conseguimos?
Somos americanos. Que é isto?
Debiamos defendernos e axudarnos mutuamente.
Parécelles que iso serve para algo? Non.
Vostedes teñen medo.
Se cren que marearse con bobadas conspiranoicas
lles quitará o medo, engánanse.
Iso non é ser bos americanos nin patriotas.
Deféndense así os débiles, os traballadores?
Hai que facelo!
Hai traballadores, homes e mulleres, enterrados aquí debaixo!
Que non confían no goberno? Enténdoo.
Non sempre chegou a todo o mundo,
pero isto non vai do goberno nin do 1 %
ou como lle chamen.
Vai de alguén que nos odia,
que ataca todo o que nós representamos,
todo o que nos fai ser o que somos.
E atoparon o xeito de facernos dano.
E agora estes teñen que seguir rescatando xente.
E hai que deixalos.
Queren quedar aí, dar apoio e rezar? Perfecto.
Pero colóquense detrás das barreiras.
Co seu permiso, señor, iso foi magnífico.
Grazas, Terry.
- Ola. - En serio? No meu puto distrito?
Víchelo nos medios?
Ti encárgaste da resposta desde Washington.
El dos que están na casa. Ambos quedades ben.
Non preciso quedar ben, Roger.
Iso foi idea túa?
A Casa Branca deu o visto bo.
Pero de quen foi a idea?
Iso pensei eu. Sempre digo que non se debe esquecer a Roger.
Sempre volve, aínda que sexa grazas a unha catástrofe.
Estou con teu pai agora, se...
Merda!
BRIGHTON BEACH, NOVA YORK
Chegas tarde.
O metro está pechado, non hai Ubers. Vin a pé.
Felix pechou hai unha semana. Esfumouse, pero estou traballando niso.
Dixeras que erades coma da familia.
Somos, tío. Pero el fai isto ás veces.
Leva os servidores a outro sitio e manda o enderezo.
Xúroo.
Un par de días máis e prometo saber algo.
Dérono todas as cadeas, ata a Estrela da Morte.
Deixeime levar.
Non debín ir e debín calar a boca.
Estivo ben. Había que dicilo.
Chamou a presidenta.
Quéreme en Washington mañá.
Para que?
Non o dixo.
Unha foto no Despacho Oval, ao mellor. Quen sabe?
Pero prometo volver mañá á noite.
Xuíza federal do Tribunal de Apelacións.
Adiouse a votación, pero xa celebraremos.
Non me importa o de mañá á noite. Non subestimes a Mitchell.
Quería tomar medidas de impacto antes das eleccións
e agora a súa axenda lexislativa paralizouse por culpa disto.
Non perderá o tempo con fotos. Chámate para algo.
É doado. Hoxe foi o comezo e o final do meu retorno á política.
Agora tócache a ti. Iso é o que acordamos.
Marchaches coa cabeza alta, digan o que digan.
Ambos sabemos que foi unha gran vitoria. Lembra o que é estar no ollo do furacán.
Agora só teño que rematar un libro e non teño nada que demostrar.
Pase o que pase mañá, non te deixes manipular.
DÍA CERO + 2
Vivín aquí catro anos e nunca estiven neste cuarto.
- Os cadros son bonitos. - Si.
Presidente Mullen, a presidenta Mitchel recíbeo agora.
Presidente Mullen, grazas por vir.
Grazas. Ide comer algo e volvede dentro de dúas horas.
- Señor. - John.
- Presidente. - Jim.
Presidenta, que tal o leva?
Sente.
Pode sentar alí, se quere.
Ese é o seu sitio. Eu sento aquí.
É tan grave como parece?
Xa non sei como facer para non dicir que non teño puta idea.
A CIA é lenta cos ciberataques, pero os de Fort Meade,
sobre todo os de TAO...
Son os mellores, pero están perdidos.
As vulnerabilidades dun día cero existen só nun sistema operativo,
no iPhone, por exemplo.
Pero isto aproveitou vulnerabilidades descoñecidas de ducias de sistemas.
Inhabilitou estes sistemas durante un minuto xusto,
e logo todo volveu funcionar.
Non fomos nós?
Non. Antes de empezarmos a investigar, todo volveu funcionar.
Ninguén pediu rescate nin reivindicou a acción?
- Nada diso? - Só esa ameaza inquietante.
En Fort Meade afánanse por atopar algún rastro dixital
que sexa o verdadeiro nó gordiano.
E cal é o plan?
O Congreso vai autorizar unha comisión especial de investigación
á que lle outorgará poderes especiais
para enfrontar a enorme magnitude desta emerxencia.
Outorgaranlle á comisión poderes de vixilancia,
de rexistro e detención,
e, se é necesario, mesmo a suspensión do hábeas corpus.
Evelyn, iso non o fixemos nin tralo 11 de setembro.
Isto é diferente.
Daquela sabiamos quen o fixera.
Agora non temos idea nin tempo que perder.
Precisamos un ente que reúna competencias dos corpos policiais
e do servizo de intelixencia que operan en solo estadounidense.
Vai deter xente sen orde xudicial?
Para ser exactos,
vaino facer vostede.
Os meus...
Os meus días de servizo acabaron.
Onte foi un erro, un accidente.
A única cousa máis importante ca un resultado rápido
é un resultado no que todo o mundo poida confiar.
Confían en vostede.
Pénseo.
Que é o que hai que pensar?
Tom, colle á dereita. Non imos ao aeroporto.
- Presentía que ías chamar. - Que tal, Jeremy? Tes un minuto?
Para ti, pero estamos cun protocolo de confinamento.
- O resto está fóra. - Vémonos agora.
CUARTEL XERAL DA CIA
O cabaleiro da armadura brillante.
Cantos saben isto?
É raro que Axios non o publicase hoxe.
Se estivese no teu sitio, negaríame en redondo alí mesmo.
Ti sempre ves vir á xente.
Mullen non se asusta doadamente.
Iso dixeron algúns aquí.
Os poucos que te lembran.
Fixemos simulacións.
Se todo volve caer e non volve funcionar,
canto tardaremos en ver acaparar auga, señores da guerra e cabezas en estacas?
Entre 24 e 28 días, calcúlase.
Quero saber de quen sospeitades.
E tes razón, non me asusta.
Tendo en conta o que che vou dicir, máis che vale.
Vamos con iso xa.
George.
É importante que saibas que isto ten un...
Presidente.
Señor.
Todo ben, señor?
Si, vamos.
Que dixo?
O teléfono.
Tinturaría NuWay. Deixe unha mensaxe.
Ola, quería que recollesen algo esta noite.
Trouxeches a...?
Collina na súa oficina esta mañá.
Grazas.
Por se non era só unha sesión de fotos.
CONSULADO RUSO, NOVA YORK
Felix xa volveu. Mándoche a localización, pero non estou.
HUDSON, NOVA YORK
Que tal?
Ola, Marcy
- Ola, Ellen. - Ola, George.
Que tal?
- Ola. - Ola.
Que típico!
Cócteles e canapés para o 1 % mentres o mundo se derruba.
Túa nai meréceo.
É importante que a xente vexa que non temos medo.
A xente quere estar cos amigos.
Contigo, dirás.
Non?
Veña, ho, estes non son amigos de mamá.
Couza lambéndolle o cu ao home do momento.
Ola, Michael.
Esperaba ter máis tempo antes de que se soubese.
Si, agora a prensa é máis rápida ca cando estabas ti.
Díxome Roger que vas votar contra a comisión.
Tanto ten, pero claro que votarei contra a comisión. É unha fascistada.
Veña, ho.
É unha medida temporal ata descubrirmos que está pasando.
Iso dixeron todos os ditadores que acadaron o poder.
Como? En serio estás pensando aceptar?
Non decidín aínda.
Papá, escóitame un momento, por favor.
Poñamos que isto ten unha explicación sinxela.
Que é Moscova ou a Garda Revolucionaria
ou uns neonazis que aprenderon a usar computadores.
Que máis ten? Non todo o mundo quere unha resposta.
Hai xente que, ante unha crise coma esta,
non quere resolvela, senón aproveitar para usala como arma.
Noméante presidente da comisión para que collas a arma e dispares.
Vale.
Alégrame que viñeses. Significa moito para nós.
Señor, desculpe. É importante.
Chegou Natan.
Vou con iso, volvo agora.
Vale.
Son da lavandaría.
Grazas por vir.
Para iso están os amigos.
Que oíches?
Depende.
Voulle pasar información do Mossad ao goberno dos EUA?
Ou somos só dous pensionistas de leria?
Xa o sabes. Isto queda entre nós.
O servizo secreto ruso leva seis meses financiando un grupo de hackers
de Nova York.
A xentalla de costume.
Fan programas de secuestro de datos, piratean carteiras cripto,
mandan parte do diñeiro ao consulado.
Descubrimos que é un bo xeito de financiar outras operacións
e promover o caos habitual
que ao Kremlin lle gusta fomentar.
Ao líder chámanlle Felix.
Hai dúas semanas,
oímos que alguén está montando
unha granxa de servidores no Bronx.
Con capacidade inxente de procesamento.
A que se precisa para escavar enormes cantidades de bitcoins.
Ou para lanzar un ciberataque masivo.
De novo, volve aparecer o nome Felix.
- Parecen os rusos, logo. - Quizais.
Investigástelo?
Intentámolo. Estamos niso.
George, despois disto,
igual chega un momento en que ti chamarás e eu non contestarei.
Despois de tantos anos,
é mellor sermos sinceros.
TEMOS QUE FALAR
Merda.
- Alex? - Carafio!
Que? Seguíchesme?
Non, vinte entrar.
- E pensei que igual... - Non.
Que lle dixeches sobre a comisión?
Por iso me segues? Está ben saber o baixo que podes caer.
Non, preciso sabelo.
Por que queres sabelo? Para aumentar os teus honorarios?
Os teus amigos investidores venderon accións dous días antes do ataque.
- Cres que o sabían? - Semella sospeitoso.
Vaia.
Xa pareces un deses tarados conspiranoicos da televisión.
Sei que tiveches pouco traballo ultimamente,
pero isto quédache moi grande.
Máis do normal.
Ti segues doente porque non te puxo de candidata?
Iso supereino cando gañei por 23 puntos. Por segunda vez.
Ten que aceptar.
Cre que o mundo é igual ca cando el era presidente.
Non, sabe ben que as cousas cambiaron.
Dreyer e ese bando do Congreso xa non son os mesmos ca cando estaba el.
Xa non é o mesmo país.
Se volve agora, mandarano á pataqueira.
- Cambia a música. - Que?
- Cambia a música! - Como?
Cambia a música!
Perdón, enredei. Debín ser a última en marchar.
Celebrarémolo máis cando sexa para presidir o Supremo.
Valeu ben, George. Debes estar derreado.
Entón, que?
Sen dúbida, é unha trampa política.
Mitchell ten que tomar medidas xa.
E sabe que medio país odiará a quen colla o mando.
- Iso non me condicionará. - Ti es a opción intelixente.
Todos din que queren saber a verdade,
pero os dous partidos prefiren que non se atopen os culpables.
- Así seguiranse acusando mutuamente. - Esa análise é túa?
Non, é da nosa filla. Di que aproveitarán a crise.
Os dous sabemos que esaxera moito.
Aínda que, neste caso,
se cadra non esaxera tanto.
Esa comisión é o maior atentado contra as liberdades civís cometido nunca.
Vale, pois dígolle que non a Mitchell e acabouse.
Por iso tes que aceptar.
Xa o están usando como arma.
Queres que o siga facendo aínda máis xente?
Si.
Estivemos rebuscando, George.
Non vas crer o que apareceu.
Podes falar agora? Tes que anotar isto.
Si, un momento.
Tras ser aprobada, a presidenta Mitchell asinou a lei que autoriza a comisión.
Agárdase que anuncie a decisión...
...nunha conferencia de prensa convocada esta mañá cedo.
Ola a todo o mundo.
Esta mañá,
miles de concidadáns seguen enterrando os seus seres queridos,
vítimas dun ataque salvaxe e covarde.
Un ataque non só ás nosas vidas e aos nosos bens,
senón tamén á nosa seguridade e á nosa identidade.
Onte á noite,
o Congreso dos EUA aprobou por ampla maioría,
co apoio dos dous partidos e a sinatura da presidenta Mitchell,
unha lei que autoriza a creación da chamada Comisión do Día Cero.
Con grande humildade e un inquebrantable sentido do deber,
aceptei a invitación da presidenta para presidir a comisión.
Non farei valoracións sobre a amplitude dos poderes que se me outorgan.
Non teñen precedente, coma o perigo que afrontamos.
Pero eu comprométome solemnemente
a facer uso deses poderes só cando sexa estritamente necesario.
Tiña un vello amigo, que xa non está connosco, chamado John Flanagan.
Seguro que moitos oíron falar del.
John ensinoume moitas cousas.
Entre elas, que non decidimos cando se nos acaba o tempo.
Pensaba que o meu tempo xa pasara, que a miña historia xa estaba escrita.
Pero agora que me nomearon presidente da comisión,
farei todo o que poida para atopar os culpables do ataque.
E prométolles
que pagarán polo que fixeron. Grazas.
Mullen era un fiscal destemido e incansable
cunha gran reputación,
e que gañou máis prestixio nos seus catro anos na presidencia.
A xente ten dificultade para volver á normalidade.
Nomear a Mullen foi...
...a escolla perfecta, a única posible.
Non partidista, investigador brillante e lendario,
é o máis indicado para manexarse no campo de minas político e levar o caso,
para descubrir os autores antes de que executen a ameaza
de volver atacar.
Trinta minutos a Manhattan, chagaremos ás 6:00.
DÍA CERO + 4
- George. - Onde estás? Que foi?
Todo o que che dixen onte é certo.
Tiñamos razón. Esa é a clave de todo.
Tes que...
Natan.
Natan!
Esperade, volvo agora. Vou coller algo.
Agardade. Precisa un minuto.
Señor!
Señor, todo ben aí?
Señor!
Abra!
Señor, conteste!
Señor!
Alerta vermella no estudio!
Ide alí! Temos unha emerxencia médica!
Nick, tes o ariete?
Vamos, rápido!
Vamos!
QUEN MATOU A BAMBI?
BAMBI ESTÁ MORTO MATEI EU A BAMBI? MATOUNO GEORGE
Señor, está ben?
Abriron a caixa forte e cambiaron este caderno.
Señor, iso non é posible.
Señor, está ben?
Señor!
A onde vai?
Será posible que alguén se coase no seu estudio...?
- Non vin... - Non entrou ninguén.
Por que ía inventalo?
Hector. Entrou alguén no meu estudio?
Estabamos preocupados.
Ti quen es?
- Quen es? - Quen é quen?
Quen es? Como que quen é quen? Quen demo es?
Onde vai Hector?
George, para de berrar!
Estás ben? Que pasa?
- Quen é este? - Tranquilo.
E Hector?
Hector retirouse hai cinco anos.
Que?
Este é Wayne.
Hector retirouse.
George.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa