George.
Todo o que che dixen onte á noite
é certo.
Tiñamos razón. Esa é a clave de todo.
Podes falar agora?
Tes que anotar isto.
TINTURARÍA NUWAY
- Si, podo falar. - George.
Entendiches?
Non, repíteo.
Escoita ben porque a información pública...
Que?
Non entendo.
Cago no demo!
DÍA CERO + 4
Continúa a tensión a causa do ataque do Día Cero
e hai un ambiente de precaución mentres o país se recupera lentamente.
Moitas oficinas e escolas volven abrir ou abrirán axiña.
O tráfico aéreo é limitado
e o transporte ferroviario opera con frecuencia reducida.
Mentres, o traballo da Comisión do Día Cero comeza de xeito discreto
e os expertos insisten
en que só un estado pode realizar un ataque deste calibre,
sendo Rusia o primeiro sospeitoso.
O BRONX, NOVA YORK
Levo dous días tentando localizarvos, mamóns!
Presidente Mullen.
A presidenta Mitchell quere falar con vostede.
Ímoslla pasar.
De acordo.
Presidenta.
Falei cos xefes do Estado Maior.
Setenta e dúas horas.
É o tempo recomendado para as represalias.
Contra quen?
Os indicios apuntan a Moscova.
Espere, iso non o sabemos.
Quere un culpable expiatorio ou descubrir a verdade?
Por suposto, quero a verdade,
pero antes de que sexa tarde para favorecerme.
Entendo. Estou niso.
Xa o sei. E estou moi agradecida.
CUARTEL XERAL DA COMISIÓN DO DÍA CERO BAIXO MANHATTAN, NOVA YORK
Alégrame velo, presidente. O equipo está agardando.
As instalacións prestóunolas a CIA,
xunto co hotel de enfronte.
Ten as conexións de satélite da Sala de Crises.
Ten liña directa con Defensa, a CIA, a Axencia de Seguridade e a Casa Branca.
Grazas, Carl.
Por favor.
De agora en diante, todos estaremos dispoñibles desde as 7:00 ás 19:00,
sete días á semana.
Melissa Kornblau, relacións públicas.
Non pasou tanto tempo, Roger.
Grazas por volver.
É unha honra escorrentar os chacais mentres vostede salva o país.
Vamos.
Unhas verbas aos soldados de a pé?
Mellor comezar co informe, para poñer en marcha á xente.
Señor, creo que sería boa idea. Aquí os ten a todos.
- Só será un momento. - Melissa, seguimos.
Deixádeme un minuto.
Ola a todos.
Están aquí porque o país os precisa.
Vostedes son os mellores no seu
e agora o país precisa os mellores.
Vamos traballar.
Si, señor.
Bos días.
- Bos días. - Bos días.
Primeiro, o básico.
Se non me coñecen, son Carl Otieno, de Xustiza.
Coordinarei a investigación.
- Aquí Roger Carlson. - Grazas.
Os documentos e solicitudes para o presidente Mullen pasarán por min.
Esta é Melissa Kornblau.
Chamadas, mensaxes e preguntas de xornalistas,
non as contesten e avísenme de inmediato. Vale?
Aclarado isto,
adiante, presidente.
Entón, que se sabe?
FBI. Dirixo o Grupo Especial de Investigación en Ciberseguridade.
Tralo ataque, despregamos 56 equipos de resposta rápida
para facer informes forenses sobre os sistemas afectados.
Tim Pennington, xefe de informática forense.
Un ciberataque deste calibre contra múltiples sistemas é inaudito.
Dispositivos que operan con Windows, Android,
Mac OS, iOS, sistemas industriais SCADA e PLC,
todos se viron afectados ao mesmo tempo.
O preocupante é que ningún dos sistemas
que fallaron deixou pegada de como foron controlados.
É coma se un exército invadise o país e se retirase sen deixar rastro.
Oxalá fose só iso.
O máis probable é que o malware siga instalado, en estado latente, durmido.
- Entón, alguén podería reactivalo. - Cando queiran.
Se me permiten dicir algo obvio,
que ninguén diga puta palabra disto.
A xente está aterrada. E, polo que se dixo aquí, hai bos motivos.
Para calmarse, a xente precisa saber que temos todo controlado.
Preciso dar resultados. Ou pistas que se poidan manipular
para que parezan avances verdadeiros.
Non imos manipular nada.
O pobo americano precisa saber só a verdade.
Isto non precisa manipulación.
Estas imaxes recolléronas as cámaras de vixilancia dun ático no Bronx.
É a sede dun coñecido grupo de hackers,
un dos centos que hai,
pero o único que alguén se molestou en eliminar totalmente
esta mañá.
O recoñecemento facial aínda non identificou a este.
Estamos niso.
Pero este é Alexi Lebedev, un coñecido axente secreto ruso.
Traballa no consulado.
O Pentágono comparte a hipótese de que o máis probable é que fose Rusia.
Grazas, xeneral.
Melissa ten razón. Que non saia de aquí nada disto,
ata sabermos que pasou.
É dicir, ata atoparmos este home misterioso.
De acordo? Grazas.
- Grazas. - Grazas.
Ei, Carl.
Vas coller o verdadeiro culpable ou calquera inocente que pase por alí?
Ola, Richard.
É difícil falar contigo.
Desculpa.
Non é bo momento para evitarme.
Xa sei. Todo isto é... un desastre.
Certo. E concordarás comigo en que hai que resolvelo axiña
polo ben do país.
Si, concordo.
- Falaches con teu pai? - Non.
Non desde que lle recomendei non aceptar o posto e xa ves.
Non falamos moito.
Déixate de lerias, Alex.
Isto hai que manexalo con moito tino. Hai moito en xogo.
Xa o sei.
ALEXI LEBEDEV, AXENTE SECRETO RUSO
RUSIA? DEMASIADO EVIDENTE?
QUEN MATOU A BAMBI? DE VERDADE MORREU BAMBI?
ASASINATO
QUEN MATOU A BAMBI?
Señor, teño novas.
Acabo de falar con Sheila.
Chámea. Parecía preocupada por vostede.
- Que lle dixeches? - Que vostede estaba ben.
Mellor dito, moi ben.
É certo. Estao facendo moi ben.
Estou ben.
Porque esta mañá foi...
Wayne, o administrador, cambiou a clave da caixa forte e atrapalleime.
A tensión destes dous días.
Que foi, logo?
O equipo de Pennington atopou un lote de código inusual nun servidor de ConEd.
Seica hai unha secuencia recorrente de números
que corresponden a letras do alfabeto cirílico, que se deletrea...
Maidan.
Si. Non di o que significa.
Laranxa, pola Revolución Laranxa de Ucraína.
2004. Os rusos sempre nos culparon diso.
Semella... torpe, mesmo para os rusos.
É todo?
Tamén teño o que atopei de Anna Sindler.
Estivo con ela esa mañá, non?
Di que morreu no paso a nivel da vía preto da casa.
Sabes que? Tes que facerme un favor.
Investiga isto.
- Mándolles unha nota aos pais? - Non, igual non é nada.
Quero saber se morreu como di aquí que morreu.
A mandar, xefe.
Xa lle direi algo.
Non mirades as novas? Estaba con Mullen.
Está no outro lado da rúa, Roger.
Ou prefires que o Sr. Lyndon vaia onda ti?
Tinturería NuWay. Deixe unha mensaxe.
Teño un pedido urxente.
Chámame canto antes.
Grazas.
Substituímos a policía e temos axentes no terreo.
Todos os móbiles nun radio dun quilómetro.
Hackeámolos e cribamos a información das últimas dúas semanas.
Acceder ás mensaxes encriptadas, de WhatsApp ou Signal,
levará unhas horas, pero accederemos tamén.
Parece que o noso home misterioso non levaba móbil,
pero chameino por isto.
O recoñecemento facial funcionou.
RESTRINXIDO
Máis ou menos.
Nunca vira isto antes.
Eu si.
Seica vendiches accións en curto antes do Día Cero.
Iso non hai maneira de disfrazalo.
Véndese en curto e en longo.
A xente busca constelacións nas estrelas.
Senta.
Os restaurantes están pechados. O chef veu adrede.
Pedinche ravioli de cabaza.
Que foi, logo? Teño présa.
Tes boa pinta, rapaz. Seica presta ser o rei da pista.
O teléfono a soar.
Agora estou centrado no traballo da comisión.
Amodo?
Todos imos un paso por diante en algo.
Eu, en activos problemáticos.
Xente en problemas.
Eu chéiroo.
Cheireino en ti cando te coñecín.
O recadeiro do presidente con segredos.
Entón podía manobrar contra ti e non o fixen.
Non, certo.
E saíuche ben. Os dous saímos beneficiados.
Mira, todo isto vai acabar e...
non sendo que me ofrezas un anticipo moito maior,
vou precisar máis clientes.
Non é momento de facer novos amigos.
É a proba de como tratas os vellos.
Como queres ser tratado, Bob?
É curioso.
Vendín petróleo ruso.
Sabes que che estou moi agradecido,
pero agora estou no punto de mira, máis aínda ca na Casa Branca.
- E Otieno é quen manda. - Estás de broma.
Cando era tenente fiscal, de que te quixo acusar?
De violar a lei anticorrupción no exterior.
Foi o seu equipo.
Carl di que se recusou a si mesmo.
Iso é de agradecer.
Pero a investigación lévaa el.
Mullen mandoume buscar unha muller morta, manda nabo.
Eu non pinto moito.
Pois pinta máis.
Que sigan centrados en Moscova. Xa se sabe que son os malos.
É o correcto.
Alégrome por ti.
Dá gusto ver que Mullen confía en ti.
Se soubese o que sei eu, igual confiaba menos.
Farei todo o que poida por ti, coma sempre, pero non podo prometer nada.
Un pracer, coma sempre.
E ao presidente, só porque o goberno dos EUA
queira desmantelar a empresa que eu erguín,
non significa que eu sexa menos americana. A comisión precísame.
A oferta de axuda de Kidder, cuxo imperio tecnolóxico
inclúe unha coñecida rede social,
medios dixitais e unha carteira de aplicacións ubicuas,
chega cando ela se enfronta a unha investigación antimonopolio...
Vaslle facer caso?
Onde vai Wayne?
Mandeino á casa.
Xa imaxinarás que estaba moi triste.
Paseime. Non debín dicirlle iso.
Non teño escusa.
Parecía algo máis ca iso, antes de subir ao helicóptero...
Entón, ti que dis?
Que ía facer? Había cen cámaras fóra.
Todos mirando e agardando. Que ía dicir?
"A miña muller está preocupada. Vou descansar."
- Podíasme chamar. - Roger falou contigo.
- Non che dixo que estaba ben? - El encúbrete.
- Contigo non. - Vou precisar algo máis.
Que vas facer? Dicirlle á xente que perdín a chaveta?
Para que serviría iso?
Ola.
Si, un momento. Pásoo agora.
É a Casa Branca. A presidenta quere falar.
Presidenta.
Se identifica un axente secreto ruso no lugar dun asasinato en masa,
eu son a primeira en sabelo, non a última.
Había outro no mesmo lugar. Aínda non o identificamos.
Ata identificármolo, non o saberemos.
Veña, George. É unha arma fumeando nas mans de Moscova.
Nin caso aos que queren guerra. Eles non teñen que declarala, vostede si.
Certo. Teño que declarala eu e non sobreviviremos a outro ataque.
A menos que vostede me asegure que non son eles,
eu teño que actuar.
Teño unha fonte en que confío.
Quen?
Que di?
Non o podo dicir, pero pode ser a clave.
Falamos onte
e agardo máis información axiña.
Presidenta, escolleume porque confía en min.
Pero quero dirixir a investigación ao meu xeito,
sen inxerencias.
En 48 horas, farei unha declaración á nación.
- Para dicir que? - Tranquilo. Non vou guindar a bomba.
Anunciaremos sancións, expulsaremos diplomáticos
e faremos un ciberataque selectivo.
Din que podemos eliminar refinarías con risco mínimo.
E se non son eles?
Unha demostración de forza pon a pensar a todos.
Quen o fixese pensarao dúas veces antes de volvelo facer.
Ou dilles que andamos ás cegas.
Se escollemos esa vía, non haberá volta atrás.
Non se decata?
Os xefes do Estado Maior, medio gabinete e a maioría cren que xa estamos en guerra.
Nese caso, a responsabilidade de asegurarmos a vitoria é miña.
Boas noites.
Se nos trabucamos, o mundo vai ao carallo. Non vou retirarme.
Fíxeno antes e iso é o que a xente lembra.
Non cometerei ese erro.
Hai xente de todo o mundo, non só rusos,
que se preparou para a ciberguerra
contra os EUA desde o seu nacemento.
E o noso goberno non está preparado para enfrontarse a iso.
Natan.
Súa nai ía de camiño ao traballo.
Aínda non pode volver. Toma medicinas,
pero a farmacia está pechada. A merda da subministración.
- Teño medo, papá. - Xa imos agora para a casa.
E este é o home que din que nos salvará.
O rei George reinstaurado no trono.
Este home non está capacitado. O mundo superouno.
Non é competente.
Non preciso lembrar o que pasou antes.
É un covarde.
Non estivo á altura daquela nin está agora.
Dinlles que ten todo controlado, pero non é certo.
Está perdido. Fáganme caso, non ten idea.
DEPÓSITO DE CADÁVERES DE NOVA YORK
Seguro que trouxeron aquí o corpo de Anna Sindler tralo accidente?
Como dixen por teléfono, é o que pon aquí.
Podo velo?
O cadáver?
Estaba chamuscado.
Móstreme o que quede del.
Aquí está, número 15.
Está seguro?
Ah.
DÍA CERO + 5
Presidente.
Presidente, o teléfono.
- Si. - Sei por que o arquivo era restrinxido.
O de quen?
O fuxitivo misterioso.
O do grupo do Bronx.
Si. É un dos nosos.
Contactei coa NSA para acceder ao expediente,
pero só confirmaron que o destinaron
ao grupo de Operacións de Acceso Personalizadas,
a nosa elite de hackers de ataque.
- Xa sei. Tes un nome? - Non aínda.
Pregunteille ao director Bernard.
Ben. Sen rodeos, pero pregunta educadamente.
Sempre o fago.
Tinturaría NuWay. Deixe unha mensaxe.
- Bo día, señor. - Roger.
Os de informática forense non atopan o malware, nin nada parecido.
A contraintelixencia do FBI di
que Alexi Lebedev saíu do consulado de Nova York hai tres días,
segundo un informador, pero perdéronlle a pista.
Non vexo nada sobre o home misterioso.
Carl encárgase diso.
- Vale. - Allison.
Bos días.
Chamou Monica Kidder para ofrecer axuda?
Dubídoo.
Melissa traballaba para ela e faríao a través dela.
Preguntarei.
Onte á noite investiguei o de Anna Sindler.
Si. E nada, non?
De feito, fun ao depósito de cadáveres,
pero o seu cadáver non está alí.
Señor, hai algo que non me contase?
Eu vina, 24 horas despois de que supostamente morrese,
na conferencia de prensa.
- Ola. - Ola.
Grazas por vir.
Grazas por chamar.
Vamos dar un paseo.
- Vale. - Ben.
Que tal a vida civil?
Diferente.
Agora dedícome á asignación de activos e aos tipos de xuro.
Seica che vai ben.
É a miña segunda vocación.
Alégrome de que chamases.
El pensa... que botou comida nese comedeiro.
Xura que si.
Que tal está?
Preciso que me fagas un favor.
- Claro, se podo. Que é? - Quero que volvas traballar para George.
Sheila...
O mundo cambiou e el xa non o entende.
Precisa unha aliada de confianza ao seu carón.
Non me vexo facendo iso.
Se a min non me importa que traballes para el,
ti ben podías facer un esforciño.
Eras amiga miña.
Débesmo.
Queren a verdade, pero a verdade de quen?
E que farán con ela?
Cres que é unha trampa?
Non, eu creo que non,
pero está rodeado de xente que non é de fiar.
- Pero confías en min. - Non, pero para isto, si.
Eu confío en que, se vises que lle queren facer mal
ou que alguén ten plans ocultos, farías algo.
Protexeríalo.
Si, é parte do traballo.
Lily xa terá 12 anos.
Estuda en Chapin?
Si.
Prégoche que o fagas.
Axúdalle.
Por min.
Se aprendemos algo estes últimos días,
é que non estamos protexidos.
Vostedes non están protexidos.
Pode haber outro ataque máis longo á menos hora.
Como saben, xunto coa Comisión do Día Cero,
constituíuse un Comité de Supervisión para garantir
que a comisión cumpra as súas obrigas.
Hoxe compráceme anunciar que a congresista Alexandra Mullen
aceptou encabezala.
Congresista.
Congresista Mullen, que pensa seu pai de que o vaia vixiar vostede?
O meu cometido é garantir que a comisión non só salvagarde a nosa seguridade,
senón que asemade respecte a Constitución.
É fundamental que o pobo americano confíe
en que esta comisión vele polos seus intereses.
- E iso precisará... - Que mala pinta!
É unha asasina nas redes.
O comité de supervisión quere garantir a transparencia.
Roger.
O comité vixiará o avance...
Fala con ela.
- Non sei se... - Fala con ela.
- A ti faiche caso. Agora. - Si, señor.
Se alguén ve conflito de intereses por supervisar a meu pai,
é porque non me coñece.
- Tes o nome? - Non, señor.
Bernard está ocupado planeando a III Guerra Mundial.
Encargáronlle unha operación contra os xacementos de Samotlor,
para levala a cabo hoxe á noite.
Sempre foi un arroutado.
E un imprudente.
...garantindo que as nosas liberdades fundamentais
non corran perigo.
- Séguente? - Creo que non.
- Estás ben? - Si.
Cagueina, Emma.
Moito. Fixen algo no traballo.
Pensaba que estaba ben, pero mentíronme.
Segues en contacto con Rob Ionna?
O do instituto?
Si. Traballa nun porto en Red Hook.
Preciso saír do país.
- En barco? - Controlan os pasaxeiros dos voos.
- Quen? - Emma.
Contéstame. Vasme axudar ou non?
Está nun restaurante cunha rapaza.
Isto leva demasiado tempo.
Este non é o sitio. Pero estoulle encima.
Encárgome eu.
Máis bancos co seu diñeiro secuestrado,
máis liñas aéreas que os deixan en terra.
E seguimos agardando polas respostas de George Mullen.
Por que non di o que as miñas fontes din que a presidenta Mitchell admitirá mañá?
Que os autores disto son plutócratas rusos
xunto con voitres de Wall Street.
Dígolles eu por que.
Este home é incapaz e ten medo.
Se nin controla a súa familia, a súa filla,
como vai salvar o país?
Era boa.
CAPITÁN BERNARD
- Pensei que xa estabas durmindo. - Non.
Oíches o de Alex?
- Sorpréndeche? - Si, algo si.
É a túa filla.
Fala con ela.
- É fácil dicilo. - Xa.
Estiven con Valerie hoxe. Aquí.
Convideina eu.
- Por que? - Precisas unha xefa de gabinete, George.
Non un asistente.
Non sei que che pasa, pero aínda que non sexa nada...
Roger faino ben e é leal.
Os dous sabemos que Roger non serve.
Non ten que ser ela. Se queres dicirme algo...
- Castigarme ou... - Castigarte?
Eu son quen máis perde con isto.
Escoita.
Se non queres volver abandonar, precisas a axuda de Valerie.
E morra o conto.
Boa noite.
A quen beneficia?
TRIBECA, NOVA YORK
O café será malísimo, pero é o único que atopei no barrio.
DÍA CERO + 6
Houbo festa?
Iso digo eu.
É Aderall. Receitáronma para concentrarme mellor.
Vale.
Non me convencerás de deixalo. Nin foi idea miña.
Vale.
Sei que cres que o odias.
Aínda que non o creas, entendo por que.
Pero non é o momento de vingarse del.
Vingarse? En serio?
É o último que eu quería.
Vale?
É a última gran vantaxe de ser a filla do gran George Mullen.
Fodeume que aceptase esa comisión cando eu o avisei. Aviseivos aos dous.
Xa o sei, pero o último que precisa é...
Fai o favor de non dicirme o que precisa meu pai.
- Por favor. - Creo que xa o sei.
Por que?
Porque, cando non se presentou á reelección, ti seguiches aí?
O último lambecús que quedou? Por iso?
Vale.
Daquela merecía quedar só con tódalas súas merdalladas.
E o que precisa agora é que remate esa investigación.
Canto antes.
E pódeslle dicir que esa é a miña única intención oculta.
O meu coche tráeno de aquí a unha hora. Facémolo ou non?
Non sei, depende.
¿Pregúntalo como cidadá particular ou...
como xefa do Comité de Supervisión?
Non é unha citación. É unha invitación.
Entón, ti primeiro.
Almirante Bernard, son George Mullen.
Non se preocupe por iso.
Carl é algo agresivo, xa o sei.
Si. Como están Julie e os fillos?
É Julie, non é? Si. Que tal están?
Magnífico.
Mire, é curioso. Lembrei o outro día
o restaurante de yakitori que había ao lado da base.
Non sei por que. É a onde ían os tipos das motos.
Ola?
Almirante?
Carl.
O noso axente da NSA, Patrick O'Keefe.
A historia importa.
Coñecín o almirante cando estaba en Xustiza e el era capitán en Okinawa.
- Búscao. - Si, señor.
Newman.
Patrick O'Keefe. Mellor poñerse con iso.
Sete minutos para entrar no piso.
Desapareceu o Día Cero, pero estamos xeolocalizando
os que contactaron con el desde hai seis meses.
Este grupo de aquí
é Fort Meade. Son amigos do traballo.
Aquí está o laboratorio do crime. Os teléfonos que atopamos no Bronx.
Tiña contacto cos hackers mortos, seguro.
Algo de familia?
A ver.
Emma O'Keefe, nacida o 17-11-95. Irmá súa, quizais.
Vive aí?
Esa é a esquina de Summit e Van Brunt,
fronte ao porto de Red Hook.
- Manden un dron. - Si.
- Que policía é? - A portuaria.
Chámaa.
TERMINAL PORTUARIA RED HOOK, NOVA YORK
- Grazas, Rob. - Vale.
- Agradézocho, tío. - Vale, meu. Vide.
Están fuxindo.
Achegámonos á súa posición.
Tes os cartos?
Si. Coidarante. A tripulación é filipina, pero o capitán é alemán, bo tipo.
Lembra, dúas semanas. Entra en Discord e búscote.
Vén convosco?
Ei!
- Paddy? - Quietos!
Mans arriba!
Témolo.
Bo traballo.
Querían o malware para publicalo,
coma Wikileaks con Vault 7, para mostrar o perigoso que é
o que fai o goberno, non para usalo.
E vostede confiou nos axentes rusos? En "Felix"?
Axentes rusos? Chámase Andy Franklin.
Felix era seu avó. Soáballe mellor.
Estudamos xuntos. Non son espías, son hacktivistas.
- Todos de aquí. - Ti crelo?
Desenmascarar o goberno.
Non sei.
Eu tampouco.
Son activistas, non terroristas.
Mitchell fala dentro de tres horas. Non hai tempo.
Señor,
hai maneiras máis rápidas de saber se di a verdade.
Obsérvanos a historia.
Volvamos ao código.
- Si, señor. - Pódese neutralizar?
Xa o dixen, modificouno alguén.
O que nós fixemos, o que lles pasei, era un virus malo.
Nós non podiamos facer iso.
Fixen o que puiden. Sabes como é.
Non se pode falar con ela cando está así.
Teñen unha relación complicada e non quero meterme no medio.
Vale. Paro un momento para cambiarme rapidiño.
Dáme unha hora.
Vai ao carallo, Carl.
Hostias!
Chameite.
Ai, xa.
Perdoa, pero como entraches aquí?
Intentamos quedar moitas veces.
Senta, por favor.
É o teu piso.
Un presente.
E unha mensaxe.
Rusia non tivo nada que ver co Día Cero.
Moitos indicios indican que si.
Certo.
Un axente secreto ruso demasiado ambicioso fixo algún negocio
cos hackers do Bronx.
Bots, secuestro de datos, trasnadas de pouca monta. Nada máis.
Admitimos que foi un erro.
Xa nos encargamos deles e mais do noso axente.
Detivestes un home esta mañá.
Nin idea. Aínda non fun á oficina.
- E aínda que fose... - Non ten relación connosco.
Os hackers contratáronos outros para o Día Cero.
E pensas que imos crer iso sen máis?
Parafraseando ao voso presidente Reagan,
agardo non só que confiedes,
senón que o comprobedes.
Presidenta, entramos en dez minutos.
Mitchell vai dar o discurso.
- Non teño tempo para desmentidos. - Por iso tes que facelo.
Se Mitchell acusa a Rusia na TV e temos probas do contrario...
- Como queda iso? - Roger.
O informante di que podes confirmar cada transacción.
Se isto resulta ser un complot do Kremlim para distraerte,
podes usalo como outro pretexto para investigarme.
De acordo? Feito?
Aínda nos queda moito por descubrir sobre o ataque do Día Cero,
por iso a Comisión do Día Cero continuará co seu importante traballo
para localizar todos os cómplices deste terrible ataque ao país.
Pero eu non agardarei para actuar.
Hoxe, ordeneille ao cibercomando do Pentágono
lanzar un ataque contra refinerías petrolíferas rusas como represalia.
Rebobina iso, Leila.
Cinco minutos, presidenta.
Ben.
Mitchell entra en cinco minutos. Onde hai un refuxio?
Ten que ver isto xa.
Seis semanas antes do Día Cero, os hackers recibiron unha transferencia bancaria.
Non de Rusia, senón dunha conta de Dakota do Norte.
Segundo o FBI, está asociada a unha organización terrorista local
chamada os Segadores.
Nunca oín falar deles. Seica son de extrema esquerda.
De onde sacaches isto?
Roger.
Facenda di que é veraz. Os rusos non financiaron o Día Cero.
Foi este grupo.
É un ataque interno.
Chama a Casa Branca.
Trinta segundos para entrar.
Grazas.
Preciso tempo para comprobalo.
Mentres, que el arrisque algo.
Quince segundos.
Chamade a cadea para cancelalo. Xa rematamos.
A filla de George Mullen avoga por frear o uso por parte de seu pai
das todopoderosas forzas imperialistas deste país.
Os magnates e os seus secuaces de Capitol Hill
queren tirar proveito do seu medo.
Como dixo o criminal Winston Churchill...
- Vai á merda, Evan Green. - "Non desperdicies unha boa crise."
Queren tirar proveito do seu medo.
Como dixo o criminal de guerra Winston Churchill,
"Non desperdicies unha boa crise."
Farán todo o que poidan
para tirar proveito da situación...
Estás seguro?
Si, estou.
Seguen mencionando...
Que?
Algún tipo de arma...
Chámase...
Proteus.
Ola, son Roger.
Sr. Carlson?
Son Sara Sindler.
Quería preguntar algo sobre a miña filla, Anna?
Si. Grazas por chamar.
Desculpe, señora, pero é moi importante que eu o saiba.
A súa filla morreu o Día Cero?
Enterrámola esta mañá.
Síntoo moito.
Pero, quería saber...
Por que fai isto?
...se morreu no paso a nivel da vía o Día Cero...
Roger, chama a prensa. A Casa Branca quere que fale.
- Seguro que o quere facer? - Claro.
Isto destapámolo nós. Mellor dito, ti.
Mantente alerta, por se aparece esta muller.
A mandar, xefe.
Boas noites.
Cando me embarquei nesta investigación,
coma moitos de vostedes, pensaba que o inimigo sería externo.
Iso era o que eu esperaba,
pero a miña obriga era, e segue sendo, descubrir a verdade.
Non encontramos probas de que a trama do Día Cero
fose executada por gobernos estranxeiros.
Chegamos á conclusión de que o virus informático usado no ataque
foi creado inicialmente polo noso goberno.
Concretamente, pola Axencia Nacional de Seguridade.
Foi roubado coa axuda dun empregado descontento da axencia,
perfeccionado e usado por un grupo terrorista nacional
chamado os Segadores.
A arma chámase Proteus. Grazas.
Presidente, por favor!
A arma chámase Proteus.
Grazas.
O expresidente George Mullen fixo a primeira declaración importante
como presidente da Comisión do Día Cero.
Contra as especulacións anteriores,
Mullen non atribuíu o ataque a Rusia nin a gobernos estranxeiros.
...creado orixinalmente pola NSA.
Unha arma cibernética que denominou Proteus.
Esta noite, agardabamos un discurso da presidenta Mitchell,
pero o discurso cancelouse.
O expresidente Mullen manifestou que as sospeitas
non apuntan a Rusia, senón a un grupo terrorista nacional...
Non ten razón. Nunca oín falar de Proteus.
O de Rusia era o fácil. Era simple e polo menos uníanos.
Non coñezo os Segadores, pero abriulles a porta aos conspiranoicos americanos
para comezaren a sinalar sospeitosos.
Se acerto, o mérito é seu.
Se me engano, céseme.
Non funciona así?
Espero que saiba o que fai.
Investigamos os Segadores.
Existen e igual están implicados.
En que medida?
É cedo para sabelo,
pero Mullen algo sabe.
Por que di iso?
Hai un programa gobernamental chamado Proteus.
Pero non é o que el pensa que é.
ALTO SEGREDO PROTEUS
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa