DÍA 1
Ola, papá.
Dóeme o estómago outra vez.
- Podo pasar de ir ao cole? - Cago na hostia.
Miña nai.
Mimá.
Que tes?
Creo que as mazás non me sentan ben no estómago.
E por que as comes?
Cousas de Tracy. Para non fumar. Estou con seis ao día.
A fanega completa.
- Que é fanega? - É unha…
- É coma unha… - Deixa. Esquéceo.
Pois non me preguntes.
- Póñoche unha cousa? - Dálle.
Ola, papá.
Dóeme o estómago outra vez.
- Que tipo. - Que son, as seis da mañá?
Compromiso. Non quere ir, non?
Sabe que Tracy lle dirá que non e que eu son o brando.
- Vaslle contestar? - Que o amañe ela. Así ten que ir.
Coñécete a ti mesmo.
- Que noxo. Que puto noxo. Cocho. - Síntoo moito.
- Cheira que alcatrea. - Perdón.
Bravo Delta catro cero a Bravo Delta cinco cero.
Si. Dime, Jo.
Confirmamos 10-51, listos. Cambio.
Bravo Delta cinco cero a Bravo Delta seis cero. Estades listos?
- Si, listos. - Recibido.
- Vamos, Jo. Veña. - Si.
Ben.
Vamos.
Policía! Ao chan!
- Que pasa? - As mans, onde as poida ver!
- Hai dous nenos! - Contra a parede!
Eu non fixen nada!
Non fixen nada. Trabúcanse de casa, xúrollelo.
- É un erro. - Os nosos fillos están arriba!
- Que fan? - Despexado!
- Que buscan? - E as armas?
- Son inocente. - Sospeitoso atopado!
- Papá! - Mans arriba!
- É un neno! - Mans arriba, carallo!
- Quieto. - Papá!
- A miña filla está aí. - Papá!
Son o inspector Bascombe. Teño unha orde de rexistro. O seu fillo?
- Onde está? - No seu cuarto.
- Que lle quere? - Onde está?
- Mamá! - Se é un cativo, meu!
Trabúcanse de casa!
- Moi ben. - Ei!
Jamie Miller, son as 06:15 e quedas detido por un presunto delito de asasinato.
- Que di? - Non tes que declarar nada…
- Señor Miller! - É un erro!
Vouno deter por obstrución. Cale, por favor.
- Pare. - Que lle quere ao neno?
Es sospeitoso de asasinato.
Non tes que declarar nada, pero pode prexudicarte…
Papá, non fixen nada!
…nun xuízo. O que digas pode usarse como proba.
- Papá! - Entendido?
- Papá!
- Fillo, dille que o entendes. - Entendido?
- Vale, entendido. - Ben.
- Que lle fan? - Érguete amodo.
Tes algo nos petos que nos poida mancar?
- Non. - Vale.
Queres mudar os pantalóns?
- Si? - Si.
- Traio o teu pai? - Por favor.
Non te movas.
- Baixade as armas. - Baixade as armas.
Sr. Miller, suba. Tivo un accidente.
- Eh? - Axúdelle, por favor.
- Acouga, rula. Jay? - Paso.
- Estás ben? - Asustan os nenos.
- Agarde. - Necesito velos.
- É o cuarto dos pais? - Si.
Non se mova.
A todas as unidades, vehículo con armas parado.
Como van, señor Miller? Ten que bulir, por favor. Grazas.
Que tal? Listo? Vamos.
Non precisas os tenis. Teño calzado para ti abaixo.
Podo ir?
Agarde a que marchemos e síganos.
- Vai con mamá. Acouga. - Vale.
- Desculpe. Que fai? - Buscar probas.
Se é a roupa sucia.
Aí non hai nada! Nada, fágame caso.
- Ei! - Acougue.
Señora, quieta.
- Non pode ir só! - Vostede non pode ir!
Pero que…? Escagállanme todo.
Que buscan? Díganme que están a buscar.
Ei. Cago na puta.
- Eddie! - Que está pasando?
- Ven. - Mire, inténtollo explicar.
O seu fillo é sospeitoso de asasinato.
- Imposible. - Levámolo á comisaría,
na rúa Heywood. Saben onde está?
Si, alá na esquina.
Compensaráselles calquera estrago feito.
Dío por nos rebentaren a porta?
Precisan armas para un neno de 13 anos?
- Ten 13 anos! - Entendéronme?
Si. E vostede a nós? El non fixo nada.
- Véxoos alá. - Apuntáronlle con armas!
- Poden estar contentos! - Papá!
- É un neno! Jay! - Non!
- Non pasa nada, fillo. Ti tranquilo. - Papá!
Jay. Mamá e mais eu imos detrás de vós, vale?
Jay, non digas nada. Vale?
Jay!
- Vamos. - Non vai pasar nada, vale?
- Que tolería! - Vamos.
Papá!
- Un cativo de 13 anos! - Papá!
- Central, aquí Bravo Delta cinco cero. - Papá!
Adiante, Bravo Delta cinco cero.
Si, 10-95. Todo correcto e en orde, vale?
Entendido.
Quero o meu pai.
- Quero o meu pai. - Jamie.
Sei que é duro, pero tes que tranquilizarte, si?
- Tranquilízate, amigo. - Quero que veña papá.
Quero ver a papá.
Eu non fixen nada. Non…
- Ei. - Eu non fixen nada.
Esa conversa terémola na comisaría, vale?
Este non é o mellor sitio para falarmos diso, entendido?
O que teñas que dicir, xa o dirás alí. Non digas nada.
Vouche dar un consello.
Cando che pregunten, pide un avogado, vale?
Coméntallelo aos teus pais na comisaría.
Non parecerás máis culpable.
É polo teu ben, vale?
Jamie, el é Derek.
É o adulto que te tutelará durante a detención.
Ola, Jamie. Son de Servizos Sociais de Doncaster.
Na comisaría, preguntaranche se queres seguir con Derek
ou se prefires outra persoa. Pode ser un dos teus pais.
É para os rexistros, análises de sangue
e para cando fales co teu avogado e esas cousas, vale?
Non afectará o teu caso, decidas o que decidas. De acordo?
Pero…
Vale, Jamie.
- Non sei se teño que… - Eh, abonda.
- Cala. - Ti agarda.
É polo teu ben, vale?
É polo teu ben.
Como me vou calmar? Se non fixen…
Vamos.
Detencións.
- Inspector Bascombe. Traio un detido. - Ben.
Pasa.
Ben. Ponte aí.
Grazas.
Todo ben?
Ponte alí, onda a marca aquela, Jamie. Vamos.
Sarxento, traio a Jamie Miller.
Ten 13 anos. É sospeitoso de asasinato.
Vale, Jamie.
Dime o nome e o apelido, fillo.
Eu non o fixen.
Eu aí non entro, Jamie. Tenta responder as miñas preguntas, anda.
Jamie Edward Miller.
Explicáronche os teus dereitos, Jamie?
Que?
¿Explicáronche que non tes a obriga de falar
e que o que digas…
- Si. - …pode usarse como proba? Si?
- Si. - Ben. Queres un avogado?
Si.
Ben. E xa o tes ou queres que se che asigne un de oficio?
Non o sei. Non creo. Pódello preguntar a meu pai?
Si. Como es menor, precisas a tutela dun adulto.
Queres que sexa un dos teus pais?
- Ou queres que sexa Derek? - Meu pai, por favor.
- Seguro? Pódelo pensar. - Que sexa o meu pai.
Vale. Seguinte asunto, fillo. Estás san?
Que?
Tomas medicación para algo, Jamie?
Non.
Vale. Tes algunha enfermidade crónica como asma ou alerxias graves?
Non.
Vale. Algunha vez tentaches suicidarte ou autolesionácheste?
Non.
- Almorzaches, rapaz? - Non.
Ben. Ás 06:31 autorizo a túa detención,
co fin de conservar probas e interrogarte
sobre o delito do que se te acusa.
Pódeseche reter nesta comisaría durante 24 horas.
Avaliarase o teu arresto de xeito independente e regular,
e ti, o teu avogado ou o adulto responsable
poderedes presentar as queixas pertinentes nesa avaliación.
Entendíchelo todo, fillo?
- Si. - Vale, así me gusta.
Ímoste levar a unha cela.
Vas estar ti só. Levarémosche o almorzo.
Penso que temos cereais. Paréceche ben, Jamie?
Estás ben? Xa estamos aquí.
- Xa chegamos. - Xa estamos.
Podo ir onda eles?
Temos que tramitar o arresto.
Canto antes acabemos, antes entrará teu pai.
A ver, válenche cereais, Jamie?
Atende, Jamie. Vas moi ben.
Xa estamos acabando. Fixéchelo moi ben.
Gústanche os cereais?
- Si. - Vale.
Cando remates de almorzar, verate unha enfermeira.
Se cre que todo está ben,
sacaranche unhas fotos e unhas mostras de sangue.
Logo irate ver o teu avogado. Entendido, fillo?
- Si. - Ben, campión.
Axente Grogan, léveo á cela número seis.
Ben. Sígueme.
Abride a puta porta!
Denzel, carallo! Vaste acordar!
Seica me puteades?
Vale, Jamie.
A isto chamámoslle cela seca.
Se tes que ir ao baño, pídenolo.
Vale.
Cago na puta cona!
Non me mires! Cala! Queres cobrar?
Todo ben?
Leva un cacho revisar as cousas para poder facer algo.
Si, pero só tes catro horas.
O único que…
- Xa o sei. - Señores Miller, que tal están?
Pois xa ve.
Entendo que é un momento moi difícil.
Teño que facerlles unhas preguntas.
Jamie pediu un avogado. Teñen algún de confianza?
- Non, non temos. - Non.
Vale. Podémoslle asignar un.
Podemos chamar o avogado de oficio.
É dos seus, non?
Non traballan para nós. Velará polos intereses do seu fillo.
É un servizo gratuíto que ofrecemos.
Se é gratis, moi bo non será, non?
Señor Miller, entendo que se preocupe,
pero son avogados moi competentes. O que vostedes digan.
- Vale, chámeo. - Si.
- Vale. - Grazas.
- Está ben, Sra. Miller? - Non.
Primeiro trátannos mal e agora ben?
De que van?
Tiráronme ao chan, tiraron a miña filla ao chan.
- Estou ben. - Espero que non.
Pediríanlles botarse ao chan pola seguridade de todos.
Se non, teñen todo o dereito a presentaren unha queixa.
- Quérena presentar? - Foi o que fixeron, mamá.
- Vale. - Vale.
Ben.
E outra cousa. Temos un profesional, se vostede non se ve capaz,
pero Jamie quere que vostede sexa o seu adulto responsable.
Iso que é?
Estará presente nos interrogatorios, cando lle saquen sangue,
ese tipo de cousas.
- Vese capaz? - Si, vale. Moi ben.
Por que te escolleu?
- Danlle pánico as agullas. Non… - Tranquila.
- Acouga. - Non pasa nada.
Señor Miller, outra cousa.
Se o seu fillo lle confesou calquera cousa relacionada co caso
ou lle contou as causas, non pode tutelalo.
- Non me dixo nada. - Dígollo porque podería prexudicalo.
Díxenlle que se enganan. El non fixo nada.
A nós non nos dixo nada. Non fixo nada.
Xa.
Ben. Miren, aí teñen unha máquina de café.
A enfermeira vai tardar un cacho, vale? Axiña os virán ver.
É pasable. Sírvanse.
Eu…
- veño nun anaco. - Grazas.
- Queres un café, rula? - Non, grazas.
Non llo contes a todo cristo.
Aínda non sabemos que pasa, cariño.
Dígolle a Susie que lle bote un ollo á casa.
Xa non temos porta, non sei se o lembras.
- Se cadra é mellor que vaias para a casa. - Si, mellor.
E que fago alí? Non vou marchar.
Non…
Dille que non recolla nada, vale?
Que tire as fotos que poida para cubrir a reclamación.
Si, boa idea.
Mamá, que vai pasar?
Nada, rula. É un erro.
Estas cousas saen seguido na tele. É un erro.
Dixo que o acusaban de asasinato?
- Pero el non fixo nada. - Abofé que non.
- Claro que non. - Enganáronse.
Claro. Si. Está claro.
Desculpe. Perdoe. Vostede estivo na nosa casa, non?
- Si. - Cando nos deixan ver o neno?
En breve, vale?
- Bos días. - Que tal?
- Ben, e ti? - Ben.
- Boas, Carol. - Boas. Todo ben?
Si. Que hai!
Ola, rapaces.
Boas a todos.
- Ola. - Bo día.
Cago na hostia. Devecerás por botar un pito.
- Non mo recordes, tía. - Foder.
Soubeches algo dos de arriba?
Os de prensa queren saber que publicar e cando.
Nada do inspector xefe.
Preocúpache o pai?
O pai?
Non me preocupa, non. E logo? Por que o dis?
Eu que sei.
Por un caso de hai tempo.
Un cativo.
Digamos que tardamos meses en saber o que lle facía o pai, sabes?
- A min non me dá esa impresión. - Xa, tes razón.
Tes razón.
Mimá.
Que din os da científica?
Aínda non terán nada, non?
Xa rexistrarían un bo cacho da casa. Calzado? Arma?
Pregúntolles agora.
E os de Bruntwood mandáronnos iso?
Aínda non haberá ninguén no centro. É moi cedo.
- Temos o móbil? - Está bloqueado.
- Pedídelle a clave. - Despois da avaliación.
- E a tía chega tarde. - Si.
- Repasamos o plan outra vez? - Como queiras.
- Pero xa o temos todo claro. - Xa o sei. Xa.
- Come unha mazá. - Vou tomar o aire. Deica.
- O formulario da escolta. - Dime.
Cando o acusen, ao ser menor,
é cousa do Concello decidir a onde o trasladan.
Anda, boas. Dignácheste aparecer.
Non me putees, macho. Ti sabes que hora é? Imbécil.
- Que é o que precisas? - A valoración de riscos.
Acúsano de matar alguén cun coitelo de cociña.
E onde o imos meter?
Xa se verá, non? Si?
- Si, vale. Veña. - Perfecto.
Miña nai.
Píllote en mal momento?
Síntoo. Xa sei que é cedo.
Vaste duchar? Moi ben.
E Adam foi ao colexio?
Xa, pero vai ir?
Escribiume.
Xa lle dixen a Misha que me escribe porque son o brando.
Si, claro.
En fin, só…
chamaba para saudar.
Si, estou ben.
Teño que colgar, vale?
Igualmente. Deica. Aburiño.
- Xa o teño. - Ben.
Si.
Es alérxico a algo?
Á penicilina?
- Perdón. - Graciñas.
De nada.
Jamie, un par de preguntiñas máis, vale?
Sábesme explicar que significa estar detido?
Pois estar aquí.
Pódelo explicar mellor?
Contesta, fillo.
Que a policía cre que fixen algo.
Teranme encerrado ata que se aclare.
Boa resposta.
E sabes por que precisas un avogado?
Para que non me pillen se meto a zoca.
Boa resposta tamén.
Vale, Jamie, es un rapaz moi espelido.
Non detecto vulnerabilidades que ter en conta.
Tes algunha pregunta?
Non, creo que non.
Iso é malo?
Non, tranquilo.
- Déixoos sós. - Grazas.
Veña.
Come os cereais, anda.
Non os quero.
Dálle, anda, que tes que comer algo.
Eu non fixen nada.
Quero ir para a casa. Eu non fixen nada.
Ti cresme?
Pois claro que te creo.
Se es o meu fillo.
Eh?
Desculpe, señor Miller, ten que saír.
Síntoo.
- Come os cereais. - Si.
Come, fillo. Teslle que meter algo ao corpo.
Señor Miller, volvemos á sala de familiares.
Papá!
- Hostia puta! - A cona que…!
Canto o van ter aquí?
Non lle podería dicir aínda. Síntoo.
- Non ten nin idea? - Mimá.
É un rapaz intelixente.
Nin medicación nin historial clínico relevante.
- Aborrezo os casos de menores. - Coma todos.
Bo día, sarxento.
- Ola. - Jamie Miller.
Vale, ben. Os pais están na sala de familiares. O rapaz, na cela.
Falas primeiro cos pais?
- Si. - Sabes por onde é?
- Si. - Vale.
- Hai que comprobalo. - Bo día.
- Ábresme a porta? - Claro.
- Volve falar con el. - Ben.
- Pasa. - Grazas.
Vino no teléfono.
Desculpen. Son os Miller?
Paul Barlow, de Storey e French.
- Asignáronme o caso de Jamie. - Ola.
Pódenos dicir que pasa?
Si. Sente e explícolles un pouco.
A ver, primeiro,
os axentes que o detiveron contaranme os pormenores do caso
e os pasos que se deron dende que Jamie está detido.
Teñen algunha queixa sobre como os están tratando?
Si. Revolveron a casa toda.
Viñan armados. Rebentáronnos a porta.
- Vale. - Ciscaron todo.
Adóitano facer en casos de mortes violentas.
O caso é se foi proporcionado. Xa o falaremos despois.
Pero, o máis importante, que tal Jamie?
Pediume que sexa o seu… Como lle chamaron?
Adulto responsable.
- Adulto responsable. - Vale.
Adoita ser mellor que sexa un dos pais.
Así estará máis tranquilo mentres está aquí.
Está…
Acabo de estar con el e non está moi alá.
É normal. Eu tampouco o estaría.
Sinceramente, nada do que lles diga os vai facer sentir mellor.
Están conmocionados, e é totalmente comprensible.
Pero faremos todo canto poidamos.
A ver que me contan. Teñan paciencia.
Axiña virá alguén por aquí, de acordo? Ben.
- Grazas. - De nada.
Graciñas.
- Claro. - Grazas.
Acouga.
- Perdón. - Tranquila.
Acouga.
Graciñas.
- Por…? - Ao fondo.
- Onda sempre? - Si.
- Ti primeiro. - Graciñas.
Bo día.
- Bo día. - Paul.
- Para ti. - Grazas.
Vale. Que temos?
O incidente tivo lugar ás 22:13 de onte.
A detención… hai aproximadamente 25 minutos.
Logo batín o meu récord persoal.
- Deixastes a casa feita un cristo. - Síntoo.
A ver, asasinato. Tamén posesión de armas e ameazas?
Si.
- Podo saber algo da vítima? - Despois.
De acordo.
Non saíu nos medios? Non vin nada.
É que aínda non localizamos o pai.
Vale.
- Coñece o seu dereito a non declarar? - Si.
- Entende o que significa? - Si.
- Déuselle de comer? - Ofrecéuselle.
- Valoración? - Superada.
- Rexistro? - Esperámoste.
- Alégrome. Ídeslle sacar sangue. - Si, ten rabuñaduras.
E hai sangue na escena. Hai motivos.
- Supoñíao. - Vale.
Investigouse algo máis?
- Do sospeitoso, nada. - Algunha cousa máis?
Polo de agora, non, meu.
- Onde morreu a vítima? - Na escena.
Múltiples feridas. Pono aí.
O pai é o adulto responsable?
Correcto.
Está ben?
- Parece. - E que tal con Jamie?
- Non sei. - Ben.
- Ímoslle sacar sangue. - Vale.
- E nada máis? - É o que che podemos dicir.
Sacádelle sangue, pero logo quero ver o rapaz.
Paul, non te emociones.
- Non me emociono. - Non sexas cabrón.
- Bascombe, outra cousa. - Que?
- É un momento. - Dime.
Veu un mestre de Bruntwood.
- Vou. - Non tardo nada.
Ven comigo.
O señor Miller, por favor.
Señor, ten que vir á enfermaría,
para sacarlle sangue ao seu fillo.
Vale. Volvo así que poida.
- Vale. Coidado coas agullas. - Si.
Acompáñeme.
Agarde aquí. Agora traemos o seu fillo.
- Déixovos. - Vale.
- Que calor vai, non? - Moita.
- Cólgolle a chaqueta? - Non fai falla. Grazas.
Van estar contigo o axente Grogan e mais o teu pai, vale?
Ola, Jamie.
Ben, agora ímosche tirar unhas fotos
e logo sacarémosche sangue e rexistrarémoste, de acordo?
- Vale. - Ben.
Senta nesta cadeira,
de fronte á cámara, para tirarche as fotos.
Van ser con flash, vale?
Perfecto. Agora de perfil.
O outro perfil.
Estupendo. Listo.
Jamie, un segundo. Chámome Paul Barlow.
Son do bufete Storey e French.
- Vou ser o teu avogado, si? - Vale.
Logo falamos. Quería presentarme. Veña.
Jamie, achégate, por favor.
Vouche coller unha mostra de saliva, vale?
- Si. - Perdón. Pecho a porta.
Abre ben a boca.
O outro lado.
Xa está, cariño.
Vale. Agora tomarémosche as impresións dixitais.
Primeiro, a do polgar dereito.
Preme aquí. Prenderase unha luz vermella.
Grazas. Agora, o índice.
Listo. Agora, o maior.
Vale. O anular.
Ese, si.
Vale. E o maimiño.
Graciñas. Agora, a outra man. Polgar esquerdo.
Listo. Grazas.
O índice.
Ben.
O maior.
Vale. O anular.
Listo. Moi ben.
Agora, o maimiño e rematamos.
Perfecto. Grazas.
Xa está.
Vale, Jamie. Agora precisamos o contrasinal do teu móbil, vale?
Non tes por que dárllelo, Jamie.
Non.
Ben. Erica.
Si. Jamie, senta na cama un momento.
Vouche sacar sangue.
- Non me gustan as agullas. - Tenlles pánico.
Jamie, advírtoche que negarte pode prexudicar a túa defensa.
Si, é certo.
Señor Miller, consente que lle saquemos sangue?
Atoparaste mal?
Non o sei.
Acouga. Non tardo nada, xa verás. Vai ser un momento.
- Vale. - Si?
Si, ti mírame a min.
- Mira o teu pai. Senta. - Ti mírame a min.
- Vouche poñer isto no brazo. - Acouga.
Aperta un pouquiño.
Vaime…?
Ti mira o teu pai. Quietiño.
Notarás unha picada de nada.
- Mírame. - Mira o teu pai.
Veña. Non pasa nada.
- Case está. - Acouga.
Case está. Mira o teu pai.
Xa está?
- Si. - Listo.
- Xa está. - Moi ben. Ves?
- Perfecto. - Ben.
Aperta aí co dedo dous minutos.
- Listo. - Moi ben.
Ala, xa está. Listo.
Moi ben.
Téñoche que pedir que te ispas.
- De todo? - Temos que cachearte.
- É necesario? - Si, síntoo.
Non me parece ben, amigo.
Poida que ocultase cousas baixo a roupa.
Antes mexou por el e tivo que mudar os calzóns e os pantalóns e…
Enténdoo, señor Miller.
- Tamén mudou os pantalóns. - Enténdoo. Pero falamos dun delito grave.
Ten rabuñaduras no brazo esquerdo.
Debemos asegurarnos de que non ten máis cortes ou feridas.
Grave tamén é isto, non cren?
Como se sentiría se con 13 anos dous homes lle mirasen as súas partes?
Non me acusan dun crime.
Xusto. Acúsano, non o declararon culpable.
- Non se pode facer nada? - Síntoo. Por lei, poden facelo.
Señor Miller, terei moito coidado.
Non o coñezo de nada.
- Sr. Miller, é mellor cooperar. - É o meu neno, ten 13 anos.
- Ten 13 anos. - Sr. Miller.
- O da clave é unha cousa… - Faise sempre.
- Papá. - Ten 13 anos.
- É bo para a defensa. - Dá igual.
- Seguro? - Tanto ten.
Ben.
Jamie, por favor, quita a roupa.
Eu obsérvote a ti
e o axente Grogan obsérvame a min, vale?
Pon a roupa por aí.
Podes xirarte cara a min? Vale.
Ergue os brazos, por favor.
Moi ben.
Vira a un lado.
E agora, cara á parede.
Vale.
Xa podes baixar os brazos. Vírate outra vez cara a min.
Ben. Por favor, levanta o pene.
É para comprobar que non tes feridas defensivas no escroto.
Moi ben.
Pois listo. Rematamos.
Agora vas ter que poñer esta roupa.
A túa roupa ímola meter nesta bolsa.
- Grazas. - Por que?
- Para que a queren? - É unha proba.
- Que tal? Estás ben? - Si.
Seguro? Moi ben, campión.
Xa rematastes? Hai unha sala onde poida falar co meu cliente?
- Si, claro. - Grazas.
Aquí ao lado. Vamos.
- Grazas. - Non hai de que.
- Hai cadeiras aí. - Graciñas.
Jamie, senta aí. Teu pai, que sente ao teu carón.
A ver.
Esa era a peor parte, e xa vai alá, por sorte.
Aguantaches coma un campión, Jamie.
Cal é a túa materia favorita, Jamie?
Que máis ten?
Por curiosidade.
Historia.
Por que?
Gústanme as historias.
E cal é a túa parte favorita da historia?
Estamos coa Revolución Industrial.
Non me digas. Moi ben.
Que personaxe da Revolución Industrial che gusta?
Coñece a Brunel?
Si.
Ese gústame.
Por que?
Porque facía cousas que ninguén facía.
Barcos, trens… Facía de todo.
Pois si.
Canto sabe.
Mira, Jamie, non estou aquí para preguntarche se o fixeches ou non.
- Non o fixen. - Que ía facer.
O meu traballo e o do teu pai é protexerte, pasase o que pasase onte.
A policía está a pescudar que pasou,
pero non te van protexer.
Cren que es culpable de algo e por iso estamos aquí, vale?
O que quero que fagas é dicir: "Sen comentarios."
Vale? E xa. Responde iso.
A todo?
Non, non a todo. Iso non lles gusta nada.
Só ás preguntas sobre o que ocorreu onte á noite.
Vale? Veste capaz de descifrar cales podes responder e cales non?
Non o sei.
Chámaste Jamie?
Si.
E… onde estiveches onte á noite, Jamie?
- Sen comentarios. - Ben. Iso é.
Cando non o teñas claro de todo, ti responde iso.
Se penso que deberías responder, direicho, vale?
Pero es moi espelido, así que non vas ter problema ningún.
Eu e mais teu pai estaremos presentes. Eu intercederei por ti.
E teu pai tamén pode falar cando queira.
Si?
Si, abofé que si.
Non fixen nada malo.
Pois mellor mo pos, non?
Ben, vou… Volvo decontado.
Vou ver como van os preparativos do interrogatorio.
Agardade aquí. Tede paciencia. Volvo nun anaco, de acordo?
Agarda un momento. Volvo agora.
- Desculpe. - Si?
Mire, non teño nin idea do que teño que facer.
Non… Que teño que dicir?
Vostede… non conteste por el, vale?
Sexa… vostede mesmo.
Todos sabemos que é o seu pai. É normal que lle custe dixerilo,
é normal estar afectado e é normal ser humano.
- Vale? - Xa, pero isto non é normal.
- Enténdeme? - Xa.
- Nunca estivera nunha comisaría. - Acougue.
É que non quero meter a zoca co meu rapaz. Enténdeme?
Tranquilo.
Estou cagado.
- É normal. - É bo rapaz.
E eu son bo pai. Enténdeme?
De verdade. Mesmo vostede dixo que é moi espelido.
- Si. - Sabe o que lle digo?
Compréndoo, pero…
Agora mesmo, isto é o que hai e temos que afrontalo, vale?
E coido que a policía ten probas bastante contundentes.
Se non, non podían sacarlle sangue nin entrarlles así na casa.
Non sei que probas son,
pero seguro que axiña o saberemos. De acordo?
Así que o mellor que pode facer é sobrepoñerse,
ser bo pai
e aguantar o golpe, vale?
Si.
Teño que ir ver como preparan o interrogatorio.
Queda vostede con el? Impórtalle?
- Axiña volvo. - Vale.
- Tranquilo. - Acougue.
Vale.
- Moi ben. - Grazas.
Se precisan algo, estou fóra.
Estás ben?
Si.
Mírame.
Só cho preguntarei unha vez. Vale?
Pasase o que pasase, fixeses algo ou non fixeses nada,
dime a verdade.
Fuches ti?
Non.
Prometido?
Prometido.
Ben. Vale.
Vale. Entón todo vai saír ben, va que si?
Si.
- Están listos. - Vale. Nós tamén.
- Tranquilo. - Listo?
Veña.
Ti tranquilo. Vamos.
Todo ben? Antes de entrar, Jamie, repasemos o que falamos.
Se non o tes claro, mírame. Lembra o de "sen comentarios".
E… teu pai estará contigo en todo momento, vale?
Si? Ben.
- Ola. - Ola.
Pasa.
Ola, Jamie. Senta aí.
Teu pai, que sente ao teu carón. Paul, ti colle esa cadeira.
Si.
Imos gravar o interrogatorio, tanto o son coma o vídeo.
- Paréceche ben, Jamie? - Si.
Ben. Vou empezar a gravar.
Vale.
Primeiro, lémbroche os teus dereitos, Jamie.
Presta moita atención.
Non tes que dicir nada, pero prexudicaríate
non responder a algo que logo pretendas utilizar no xuízo.
Todo o que digas poderá usarse como proba. De acordo?
Si.
Somos o inspector Bascombe e a sarxento Frank.
Falamos con Jamie Miller, o adulto responsable, Eddie Miller,
e o seu avogado, Paul Barlow.
Son as…
06:58.
Senta ben.
Comezarei preguntándoche que fixeches onte á noite.
- Onte á noite? - Si.
- Jamie. - Non hai tanto tempo.
- Sen comentarios. - Vale.
Que fixeches?
Sen comentarios.
Así non imos moi lonxe, Jamie.
Síntoo.
Non pasa nada.
A ver se disto podes falar.
Boteilles un ollo ás túas notas.
- Por que? - Pedínllelas aos teus profesores.
Están moi ben. Vaiche xenial. Es bo estudante.
Queres ir á universidade?
Podes contestar, Jamie.
Non o sei.
Ben.
Tamén me comentaron… que tes problemas de conduta ultimamente.
Dende hai un ano.
- Si. - Vale.
Por que? Que che pasa?
Non o sei.
- Tes bos amigos, Jamie? - Si.
E quen son eses amigos?
- Sen comentarios. - Non lles vai pasar nada.
Non estou tan seguro, a nós botáronnos a porta abaixo.
É certo.
A ver, mira. Vouche preguntar
sobre relacións amorosas.
- Relacións sexuais. - Por que?
Vin que compartiches no teu Instagram unha foto desta modelo.
Como se chama, Jamie?
Gústanme as fotos, nada máis.
- Non lle sabes o nome? - Non.
Vale. Tamén compartiches unha foto desta muller.
E destoutra.
E debaixo desta, da máis recente,
hai unha serie de comentarios
e insinuacións un tanto agresivos.
Escribíchelos ti. Que opinas das mulleres, Jamie?
- Que pregunta é esa? - Sénteste atraído por elas?
- Si. - Vale.
Sénteste atraído por este tipo de mulleres?
- Si. - Vale.
- Tes moza? - Non.
Se a tiveses, quererías que se semellase a elas?
Non, son…
maiores.
Tes razón.
Tamén compartiches fotos onde saes cos que supoño que son os teus amigos.
Onde tirastes as fotos?
Na estación de tren, creo.
Vale. Quen son os outros?
Entendo que tes medo a metelos en problemas.
Pero non vai ser así. Non te preocupes.
Só quero facerme unha idea.
Jamie, non nos custará moito atopalos.
Co listo que es, sábelo perfectamente.
Adiante. Díllelo.
Este é Tommy. Este é Ryan.
Ben.
Sodes moi amigos?
Si.
Tedes moitas fotos xuntos.
É que…
Tommy etiquetoume en todas.
Vale. E sempre andades os tres xuntos?
- Si, supoño. - Canto hai que os coñeces?
En preescolar coñecín a Tommy, e Ryan veu en 3º de primaria.
Ben. Que vos gusta facer xuntos? Como vos divertides?
Non sei.
Deportes, cine, música, bailar…? Que?
Pois… ir ao centro.
- A pasar o tempo? - Si.
Vale. Onte á noite estivestes xuntos?
- Sen comentarios. - Cando volviches?
Sen comentarios.
Mira, enténdoo. Aquí cada un fai o que lle toca.
Non sei se lembras que che recomendei eu pedir un avogado.
Si.
Que roupa levabas onte á noite?
Non me lembro.
Os axentes que estiveron na escena do crime non atoparon a túa roupa,
pero cren que estes son os teus tenis.
Pódelos identificar como teus?
Na foto non se ven moi ben.
Tes uns Nike Air Max brancos e azuis?
- Si. - Grazas.
Levábalos onte á noite?
Non o sei. Pode ser.
Non o sei.
A ver.
Jamie, coñeces unha rapaza chamada Katie Leonard? É esta.
- Si. - Si?
Non vai na túa clase,
pero coincidides nalgunha materia, non?
- En Lingua. - En Lingua.
No nivel avanzado. Que ben.
E alto de Mate e Francés.
Está moi ben.
Levádesvos ben?
- Si. - Si?
Dirías que sodes amigos?
Non o sei.
Ás veces comenta no teu Instagram.
Iso sería un sinal de amizade, non?
Non sei. Pode ser.
E cres que outra xente diría que sodes amigos?
Por…? É ela a que está morta?
Por que o preguntas?
É ela?
Pois si, é ela.
E dános que o sabes.
Nese caso, sería moi intelixente facer esa pregunta.
- Coidado, inspector. - Moi ben.
A ver, descríbeme a vosa amizade.
Sen comentarios.
Xa. Estás disposto a falar doutros amigos, pero non dela.
- Disme por que? - Está claro, non?
Pregunteille a el.
Viámonos no colexio, pero… non fóra.
Xa. E esa relación chegou a ser algo máis ca unha amizade?
Nin sequera a clasificaría como amizade.
- Gustábache? - Non.
Pasou algo de índole sexual entre volos dous?
Ten 13 anos. Estase pasando.
Seino, pero teño que preguntalo.
Podes responder, rapaz?
Non.
Quedaches con ela onte á noite, Jamie?
- Víchela? - Non.
Seus pais din que marchou da casa ás 20:30.
Quedara contigo?
Xa llo dixen. Non eramos amigos.
- Pero víchela, verdade? - Non.
Xa. Atoparon o seu corpo no aparcadoiro de Crowthers cara ás 22:30.
Os da ambulancia non deron parado a hemorraxia.
Confirmouse que a mataran había menos dunha hora.
Ou sexa, entre as 21:30 e as 22:30.
Onde estabas a esa hora?
Non o sei.
Pero andabas fóra?
Sen comentarios.
E se lle pregunto a teu pai a que hora estabas na casa?
Fun traballar. Levaba dez minutos na casa cando chegaron.
- E non o interrogan a el. - Non.
Seguíchela ata alí ou quedarades, Jamie?
Que? Ningunha das dúas.
Matáchela ti, Jamie?
- Non. - Non a mataches?
Non. Confúndenme con outra persoa.
Vale.
Sabes cantas veces a acoitelaron?
- Non. - Sete veces.
Sete. Por todo o corpo.
No peito.
No pescozo, na coxa, no brazo.
Moitas coiteladas.
Moléstache?
Pois claro. Míreno.
É unha rapaciña.
Sóanche as cámaras de circuíto pechado?
Un momento.
Creo que é bo momento para facer un descanso
e falar en privado.
Jay?
- Estás ben? - Si.
- Si? - É mellor parar.
- Insisto. - Xa, pero a min non me parece boa idea.
Porque xa lles dixo que non son amigos, case non a coñece.
E non oculta nada, así que sigan. Xa llelo está dicindo.
- Vale, seguimos. - Ben.
Ben.
A ver, Jamie.
Repasamos gravacións de onte á noite en que aparecedes Katie e ti.
Son gravacións de cámaras municipais
e de negocios da zona.
Establecemos unha cronoloxía dos seus movementos e dos teus, vale?
Este es ti, non si? O do medio. Este.
En Meadows Square, 19:43.
Este es ti.
Vese que es ti. Véseche o suadoiro, os vaqueiros
e os Nike Air Max dos que falamos.
E os teus amigos: Tommy e cremos que Ryan.
Estiveches unha hora con eles e marchaches.
E logo deches voltas por aí un bo cacho, verdade?
Nesta estás onda Battered Plaice, 21:02.
Aquí pasas xunta á biblioteca, 21:17.
E aquí estás na esquina de Shetley, ás 21:43. Es ti, non?
En todas, verdade?
- Si. - Ben.
Logo aparece Katie.
Non vemos cando a localizas, pero vémoste seguila.
Por que a seguías, Jamie?
Papá?
Contesta, fillo.
Non a…
Pasa polo cruzamento á altura do 4 de Bridge Street ás 21:46.
Aquí vese perfectamente. Vémola todos, non?
E ás 21:47, no mesmo lugar,
camiñando na mesma dirección, apareces ti, Jamie.
Estábala seguindo. Vólvocho preguntar.
- Por que? - Non a seguía.
- Ela deuse de conta? - Non a seguía.
Tiñades algún tipo de problema?
- Non. - Jamie.
Meu,
isto non é unha broma.
Non queres contarnos que pasou?
Teralo que dicir antes ou despois.
Eu non fixen nada malo.
Vale.
Vouche poñer un vídeo.
Saídes Katie e mais ti no aparcadoiro, onte á noite.
E aí houbo un enfrontamento, vale?
Jay…
Que?
Jay.
Penso que abonda, verdade?
Isto é o que hai.
Como chegaches á casa sen que te visen, Jamie?
Desfixécheste da túa roupa.
Non sabemos cando, pero sabemos que si.
Dos tenis non.
Son moi caros, non é?
Haberá sangue neses tenis, Jamie.
E tendo este vídeo como proba,
a cousa non pinta ben.
Quéresnos dicir a razón?
Por que fixeches algo así?
Jamie,
quérelo explicar?
Ou pedirlle perdón á nai de Katie?
Tiven que falar con ela despois da medianoite,
mentres choraba no chan porque a súa filla está morta.
Quéreslle pedir perdón?
Finalizamos o interrogatorio ás 07:12.
Vamos.
Déixovos un momento.
Papá?
Que fixeches?
Por que?
Papá, non fun eu.
Eu non fixen nada.
Subtítulos: Marina do Albardeiro