DOJRZEWANIE
DZIEŃ 1
Cześć, tato.
Znowu mam coś z żołądkiem.
- Mogę nie iść do szkoły? - Ja pierdolę.
O rany.
Rany.
A tobie co?
Jabłka chyba źle wpływają na mój kwas żołądkowy.
To po co je jesz?
Tracy to wymyśliła. Zamiast fajek. Zjadam z sześć jabłek dziennie.
Prawie buszel.
- Buszel? - Takie naczynie…
- W tym nosi się jakby… - Nieważne.
To się nie pytaj.
- Chcesz posłuchać? - Dawaj.
Cześć, tato.
Znowu mam coś z żołądkiem.
- Ten swoje. - Która godzina, 6.00?
Zdeterminowany. Nie chce iść.
Tracy się nie zgodzi, to pyta mnie, bo łatwiej mnie przekonać.
- Co mu powiesz? - Ona to ogarnie, pójdzie do szkoły.
Poznaj samego siebie.
- To kurewsko obrzydliwe. Ohydne. - Przepraszam.
- Co za smród. - Wybacz.
Bravo Delta cztery zero do Bravo Delta pięć zero, odbiór.
Mów, Jo.
Potwierdzam 10-51, gotowe. Odbiór.
Bravo Delta pięć zero do Bravo Delta sześć zero. Gotowi?
- Tak, gotowi. - Zrozumiałem.
Ruszamy, Jo. Jedziemy.
- Tak? - Tak.
Ruszamy.
Uzbrojona policja! Na ziemię!
- Co się dzieje? - Ręce na widoku!
- Na górze mam dwoje dzieci! - Pod ścianę!
Nic nie zrobiłem!
Nic nie zrobiłem. Pomyliliście domy. Mówię wam.
- Popełniacie błąd. - Dzieci są na górze.
- Dokąd to? - Czysto!
- Po co? - Po co wam broń?
Policja! Mam podejrzanego!
- Tato! - Ręce! Ręce do góry!
- To dzieciak! - Ręce, kurwa, do góry!
- Nie ruszaj się! - Tato!
- Tu jest moja córka! - Tato!
Komisarz Bascombe. Mam nakaz przeszukania domu. Gdzie pana syn?
- Gdzie syn? - W swoim pokoju.
- Po co wam mój syn? - Gdzie jest?
- Mamo! - To tylko chłopiec, kolego.
Pomyliliście domy.
- Dobra. - Hej!
Jamie Miller. Jest 6.15. Aresztuję cię. Jesteś podejrzany o zabójstwo.
- Jak to? Nic nie zrobił! - Nie musisz nic mówić.
- Panie Miller! - To pomyłka!
Aresztuję pana za utrudnianie. Proszę przestać.
- Proszę. - Po co wam mój syn?
Aresztuję cię pod zarzutem zabójstwa.
Nie musisz nic mówić, ale jeśli nie wspomnisz o czymś…
Tato, nic nie zrobiłem!
…na co powołasz się w sądzie, może to zaszkodzić obronie.
- Tato! - Rozumiesz?
- Tato!
- Rozumiesz? - Powiedz mu, że rozumiesz, Jay.
- Tak, rozumiem. - Okej, dobrze.
- Co oni wyprawiają? - Wstań powoli.
Masz w kieszeniach coś niebezpiecznego?
- Nie. - Dobrze.
Chcesz przebrać spodnie?
- Tak? - Tak.
- Przyprowadzić tatę? - Proszę.
Nie ruszaj się.
- Proszę opuścić broń. - Opuścić broń.
Panie Miller, proszę. Miał wypadek.
- Co? - Musi mu pan pomóc.
- W porządku? Jay? - Przejście.
- Trzymasz się? - Dzieci są przerażone.
- Proszę czekać. - Muszę iść do dzieci.
- To sypialnia rodziców? - Tak.
Proszę zaczekać.
Do wszystkich jednostek…
Jak idzie, panie Miller? Proszę się pospieszyć.
Jak tam? W porządku? Chodźmy.
Nie potrzebujesz butów. W vanie damy ci klapki.
Mogę jechać z wami?
Musi pan zaczekać i jechać za nami.
Wszystko dobrze? Idź do mamy.
- Przepraszam, złotko, co robisz? - Szukam dowodów.
Co? To brudne ubrania.
Tam nic nie ma, złotko. Nic, mówię poważnie.
- Chwila. - W porządku.
Pani Miller, proszę się cofnąć.
- Nie pojedzie sam! - Nie wolno.
Wywracacie wszystko do góry nogami.
Czego szukacie? Powiedzcie mi.
Halo! Do kurwy nędzy.
- Eddie! - Co tu się dzieje?
- Przestań. Chodź. - Tłumaczę żonie…
Syn jest aresztowany pod zarzutem zabójstwa.
- Bzdura. - Przesłuchamy go na komisariacie.
- Przy Heywood Street, to niedaleko. - Wiem, zaraz obok.
Można wnioskować o odszkodowanie za bałagan…
Rozwaliliście nam drzwi, złotko.
- Proszę, formularz. - Po co wam broń?
- Ma 13 lat. - Rozumiecie wszystko?
A ty, złotko? Nie ma mowy, by to zrobił.
- Do zobaczenia na miejscu. - A wy tu z bronią!
- Musicie być z siebie dumni. - Tato!
- To dzieciak. Mój syn! - Nie!
- Będzie dobrze, synu. Nie martw się. - Tato!
Jay! Jedziemy z mamą za wami, dobrze?
Jay, nie mów ani słowa, dobrze?
Jay!
- Jedziemy. - Będzie dobrze, synu. Tak?
- Jebany obłęd! - No już.
Tato!
- Trzynastolatek! - Tato!
- Baza, tu Bravo Delta pięć zero. - Tato!
Mów, Bravo Delta pięć zero.
Tak, 10-95. Wszystko dobrze, pełna współpraca.
Zrozumiano.
- Chcę do taty. - Jamie.
Jamie.
Wiem, że to trudne, ale musisz się uspokoić.
- Uspokój się, młody. - Chcę, żeby był tu tata.
Chcę do taty.
Nic nie zrobiłem, nic…
- Hej. - Nic nie zrobiłem.
Porozmawiamy o tym na komisariacie.
To nie jest miejsce na tego typu rozmowę.
Wstrzymaj się, aż będziemy na miejscu. Ani słowa więcej.
Zasugeruję coś teraz.
Kiedy o to zapytają, poproś o prawnika, jasne?
Na komisariacie porozmawiasz też z rodzicami.
Nie będziesz wyglądał przez to na bardziej winnego. To dla twojego dobra.
Jamie, to jest Derek.
Jest twoim uprawnionym dorosłym w ramach aresztowania.
Cześć, Jamie. Pracuję w opiece społecznej Doncasteru.
Na miejscu zapytają, czy Derek ma ci dalej towarzyszyć,
czy wolisz inną osobę, na przykład jednego z rodziców.
Ta osoba będzie obecna podczas przeszukań, badań krwi czy rozmów z prawnikiem.
Twoja decyzja nie wpłynie na sprawę, rozumiesz?
Ja…
W porządku, Jamie.
- Nie mam pojęcia, czy mam… - Nic nie mów.
Nic nie mów. Wstrzymaj się.
To dla twojego dobra, rozumiesz?
Jak niby mam zachować spokój, kiedy…
Wysiadaj.
Dyżurny.
- Komisarz Bascombe. Jeden aresztowany. - Dobra.
Proszę do środka.
Dobra. Stań tutaj.
Rozumiesz?
W porządku?
Stań w tym punkcie, Jamie. Podejdź, proszę.
Sierżancie, to Jamie Miller.
Lat 13. Aresztowany pod zarzutem zabójstwa.
Dobrze, Jamie.
Podaj, proszę, pełne imię i nazwisko.
Nie zrobiłem tego.
To nie moja działka. Postaraj się odpowiedzieć na moje pytania.
Jamie Edward Miller.
Pouczono cię o twoich prawach?
Co?
Funkcjonariusz wyjaśnił, że nie musisz nic mówić,
ale wszystko, co powiesz, może zostać wykorzystane jako dowód?
- Tak. - Dobrze. Chcesz wezwać prawnika?
Tak.
Dobra. Masz prawnika czy chcesz, by komisariat zapewnił ci prawnika?
Nie wiem, nie sądzę. Może pan zapytać mojego tatę?
Tak. Jesteś nieletni, więc musisz mieć pomoc uprawnionego dorosłego.
Chcesz, żeby był to jeden z rodziców?
- Czy może Derek? - Chciałbym tatę. Proszę.
- Na pewno? Zastanów się. - Chcę mojego tatę.
Dobrze. Idziemy dalej, synu. Jesteś zdrowy i sprawny?
Co?
Bierzesz obecnie jakieś leki, Jamie?
Nie.
Dobrze. Jakieś choroby przewlekłe?
Astma lub silne uczulenia?
Nie.
Dobrze. Próbowałeś kiedyś odebrać sobie życie lub się samookaleczać?
Nie.
- Jadłeś, synu, śniadanie? - Nie.
W porządku. Jest 6.31, zatwierdzam twoje zatrzymanie,
aby policja mogła cię przesłuchać
w sprawie przestępstwa, o które jesteś podejrzany.
Zostałeś zatrzymany na 24 godziny.
Niezależny inspektor będzie okresowo dokonywał przeglądu tego zatrzymania,
żebyście ty, twój prawnik i uprawniony dorosły
mogli podczas przeglądów składać zażalenia dotyczące zatrzymania.
Zrozumiałeś wszystko, synu?
- Tak. - Dobrze. Zuch chłopak.
Zabierzemy cię do celi.
Będziesz w niej sam. Załatwimy ci śniadanie.
Mamy chyba płatki kukurydziane. Może być, Jamie?
W porządku? Już jesteśmy.
- Jesteśmy. - Już jesteśmy.
Mogę do nich pójść?
Jamie, musimy załatwić sprawy tutaj.
Potem twój tata będzie mógł wejść.
Dobra, kolego. Płatki mogą być?
Skup się, Jamie. Idzie ci dobrze.
Już tu kończymy. Świetnie sobie radzisz.
Mogą być płatki?
- Tak. - Dobrze.
Jak już zjesz śniadanie, obejrzy cię pielęgniarka.
Jeśli nie będzie miała zastrzeżeń,
zrobimy ci zdjęcia i pobierzemy próbki, dobrze?
Potem przyjdzie do ciebie prawnik. Wszystko jasne, synu?
- Tak. - Dobrze, zuch chłopak.
Zabierz go do celi numer sześć.
Dobrze, chodź ze mną.
Lepiej otwórzcie te jebane drzwi!
Denzel, jebańcu, ty albo ja!
Co ty odpierdalasz?
Dobrze, Jamie.
To jest sucha cela. Kiedy będziesz chciał iść do toalety, musisz to zgłosić.
Dobrze.
No pewnie, kurwa!
Nie gap się! Zamknij się! Spróbuj tylko.
Cześć.
Musimy to przeanalizować, zanim coś będzie można zrobić.
Masz jakieś cztery godziny…
Wyobraź sobie, że…
- Wiem, kochanie. - Jak się państwo mają?
Wyśmienicie.
Wiem, że musi być państwu ciężko.
Muszę zadać kilka pytań, jeśli mogę?
Jamie poprosił o prawnika. Czy mają państwo adwokata?
- Nie, nie mamy. - Nie.
W porządku, możemy go zapewnić.
Mamy prawnika dyżurnego, zadzwonimy do niego.
To jeden z waszych ludzi?
Nie pracuje dla nas. Ma obowiązek dbać o dobro pańskiego syna.
To bezpłatna usługa na żądanie.
Darmowe zazwyczaj jest kiepskiej jakości.
Rozumiem pana obawy,
ale zapewniam, że to fachowcy, choć decyzja należy do państwa.
- Niech będzie. - Tak.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Dobrze się pani czuje? - Nie.
Najpierw robił pan piekło, a teraz jest pan taki spokojny?
Jak tak można?
Policjanci popchnęli mnie na podłogę, córkę też.
- Nic mi nie jest. - Liczę, że tak nie było.
I że kazali się położyć dla bezpieczeństwa, waszego i ich.
Jeśli było inaczej, mają państwo prawo złożyć skargę.
- Chcą to państwo z kimś omówić? - Tak było, mamo.
- Dobrze. - Dobrze.
W porządku?
Jeszcze jedno. Mamy odpowiednią osobę, jeśli pan by nie mógł,
ale Jamie chce, żeby pan był jego uprawnionym dorosłym.
Co to oznacza?
Będzie pan obecny podczas przesłuchań, badań krwi i tego typu procedur.
- Co pan o tym sądzi? - Dobrze, tak. W porządku.
Czemu wybrał ciebie?
- Nie lubi igieł. On nie… - Nic mu nie będzie.
- Nie martw się. - Da radę.
Muszę coś panu powiedzieć.
Jeśli syn powiedział panu cokolwiek na temat przestępstwa
lub poprzedzających go wydarzeń, nie może pan mu towarzyszyć.
- Nic nie mówił. - Mówię, bo to by mu zaszkodziło.
Mówiłem już. To pomyłka. On nic nie zrobił.
Nic nam nie mówił. Nic nie zrobił.
Dobrze.
W porządku. Tam jest automat z kawą.
Czekamy na pielęgniarkę. Ktoś wkrótce do państwa przyjdzie.
Da się ją pić. Częstujcie się.
Proszę…
- Do zobaczenia. - Dziękuję.
- Chcesz kawy, skarbie? - Nie, dzięki.
Nie mów nikomu, co się dzieje.
Sami nie mamy na razie pojęcia.
Piszę do Susie, żeby sprawdzić, co z domem.
Zapomniałeś, że nie mamy drzwi wejściowych?
- Może powinnaś wracać do domu? - Tak, powinnaś.
Co niby będę tam robić? Nigdzie nie idę.
Nie…
Powiedz, żeby niczego nie sprzątała.
Niech zrobi dużo zdjęć i wypełnimy ten formularz.
Dobry pomysł.
Mamo, co teraz będzie?
Nie martw się, to tylko pomyłka.
Tak jak w telewizji. Zwykła pomyłka.
Jest oskarżony o zabójstwo.
- Ale nic nie zrobił. - Jasne, że nie.
- Pomylili się i już.
Tak musi być. Wiemy, że nic nie zrobił.
Przepraszam, złotko. Byłaś u nas w domu, prawda?
- Tak. - Kiedy mogę zobaczyć syna?
Już niedługo, panie Miller.
- Dzień dobry. - Cześć, jak leci?
- Cześć, Carol. - Dzień dobry. Jak tam?
Jakoś. Wszystko gra?
Cześć.
Dzień dobry.
- Cześć. - Dobry.
Ja pierdolę, ile byś dał, żeby teraz zapalić?
- Nawet nie zaczynaj. - Kurwa.
Jakieś wieści z góry?
Biuro prasowe. Chcieli wiedzieć, co i kiedy ujawnić.
Nic od nadkomisarza.
Martwisz się jego tatą?
Tatą?
Nie, nie martwię się jego tatą. O co ci chodzi?
Sam nie wiem.
Miałem kiedyś taką sprawę.
Młody chłopak.
Ujmę to tak.
Minęły miesiące, zanim odkryliśmy, co robił mu ojciec…
- Nie wydaje mi się, stary. - Masz rację.
Masz rację.
Rany.
Kryminalistyka. Co mamy?
Myślisz, że już coś wiedzą?
Powinni już sporo przejrzeć. Buty? Narzędzie zbrodni?
Sprawdzę.
A Bruntwood? Mamy już dokumenty?
Nikogo chyba jeszcze nie ma w szkole. Jest wcześnie.
- A co z jego telefonem? - Zablokowany.
- Możemy poprosić o kod? - Dopiero po ocenie.
- A ona się spóźnia. - Tak.
- Powtórzymy plan działania? - Możemy.
- Ale wydaje mi się, że to mamy. - Dobra, rozumiem.
- Zjedz jabłko. - Idę się przejść. Na razie.
- Mam formularz PER, komisarzu. - Dobrze.
To nieletni, więc po oskarżeniu
rada zdecyduje, gdzie można go umieścić.
Cześć. Jak miło, że wpadłaś.
Jaja sobie, kurwa, robisz? Wiesz, która jest godzina? Kutafon.
- Nie wiem, o co ci chodzi. - O ocenę ryzyka.
Jest oskarżony o zabicie kogoś nożem kuchennym.
To gdzie go damy?
Wszystko w swoim czasie, dobra?
- Tak, dobra. Rozumiem. - Super.
Rany.
Dobry czy zły moment?
Przepraszam. Wiem, że jest wcześnie.
Prysznic? Miło.
Adam poszedł do szkoły?
To znaczy, czy pójdzie?
Ciągle SMS-uje.
Mówiłem Mishy, że pisze do mnie, bo myśli, że się ugnę.
Właśnie tak zrobiła.
Nieważne…
Chciałem się tylko przywitać.
Tak, w porządku.
Muszę już lecieć.
Ty też. Na razie. Pa.
- Mam, komisarzu. - Dobrze.
Tak.
Jakieś uczulenia?
Uczulenie na penicylinę…
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Sorki. Dzięki.
Jeszcze kilka pytań, Jamie, dobrze?
Powiesz mi, co oznacza bycie aresztowanym?
Oznacza bycie tutaj.
Spróbuj jeszcze raz.
Odpowiedz na pytanie.
Policja sądzi, że coś zrobiłem.
Będę tu siedział, aż ustalą, czy tak było.
Dobra odpowiedź.
Powiesz mi, czemu możesz potrzebować prawnika?
Żebym nie powiedział czegoś nie tak.
Też dobra odpowiedź.
Jamie, uważam, że jesteś bystry.
Nie widzę żadnego zagrożenia, o którym powinna wiedzieć policja.
Masz jakieś pytania?
Nie, raczej nie.
To źle?
Nie, idzie ci dobrze.
- Dam wam chwilę. - Dzięki.
Jasne.
Zjedz płatki, synu.
Nie chcę.
Zjedz płatki. Musisz coś zjeść.
Nic nie zrobiłem, ja tylko…
Chcę wrócić do domu. Nic nie zrobiłem.
Wierzysz mi, że nic nie zrobiłem?
Jasne, że ci wierzę.
Jesteś moim synem, co nie?
No?
Panie Miller, muszę poprosić, żeby pan wyszedł.
Przykro mi.
- Zjedz płatki. - Tak.
Zjedz płatki, synu. Musisz mieć siłę.
Zaprowadzę pana do pokoju rodzinnego.
Tato!
- Ja pierdolę. - Ty jebany…
Jak długo tu będzie, kolego?
Niestety nie mogę odpowiadać na żadne pytania.
- Mniej więcej? - Stary.
To bystry chłopak.
Dobra. Nie bierze leków. Obecnie nie choruje.
- Nie cierpię spraw nieletnich. - Jak wszyscy.
Dzień dobry, sierżancie.
- Dobry. - Jamie Miller.
No tak. Rodzice są w pokoju rodzinnym, a chłopak w celi.
Pewnie najpierw rodzice?
- Tak. - Znasz drogę, prawda?
- Tak. - Dobrze.
- Trzeba sprawdzić. - Dzień dobry.
- Otworzysz mi? - Jasne.
- …jeszcze raz pomówić. - Jasne.
- Proszę. - Dziękuję.
Patrzysz w telefon.
Przepraszam. Państwo Miller?
Paul Barlow z kancelarii Storey i French.
- Przydzielono mi Jamiego. - Witam.
Co się w takim razie dzieje?
Proszę usiąść, a postaram się wyjaśnić.
Wygląda to tak.
Policjanci, którzy go aresztowali, przekażą mi szczegóły.
Dowiem się też, co się wydarzyło od aresztowania.
Jakieś skargi co do tego, jak was traktowano?
Tak. Zdewastowali nam dom.
Mieli broń. Wyważyli drzwi.
- Tak. - Pełna demolka.
Tak działają, gdy chodzi o zabójstwo.
Pytanie, czy było to konieczne. Sprawdzimy to później.
Najważniejsze pytanie, jak się ma Jamie?
Chce, żebym był jego… Jak to się nazywa?
Uprawnionym dorosłym.
- Uprawnionym… - To dobrze.
Obecność rodzica jest zazwyczaj pozytywna.
Pomoże mu to zachować spokój, a my będziemy działać.
Jest…
Widziałem się z nim. Nie wygląda dobrze.
To nic dziwnego. Też bym nie wyglądał.
Nie ma nic, co mógłbym powiedzieć, żeby poprawić tę sytuację.
Widzę, że jesteście państwo w szoku. To zrozumiałe.
Ale zrobimy, co w naszej mocy, dobrze?
Idę poznać szczegóły. Cierpliwości.
Ktoś niedługo przyjdzie, dobrze?
- Dziękuję. - Jasne.
Dzięki, kolego.
- Jasne. - Dziękuję.
Już dobrze.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Spokojnie.
Dzięki.
- Mam… - Już schodzą.
- Tam, gdzie zawsze? - Tak.
- Ty pierwsza. - Dziękować.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Paul.
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Dobrze, co zatem mamy?
Do zdarzenia doszło wczoraj o 22.13.
Aresztowanie jakieś 25 minut temu.
To chyba bije mój osobisty rekord.
- Niezły bałagan w domu. - Tak, przykro nam.
Zabójstwo. Czyli posiadanie i zagrażające zachowanie też?
Tak.
- Jakieś informacje o ofierze? - Przekażemy.
Dobrze.
Blokada medialna? Nic nie widziałem…
Wciąż szukamy krewnych ofiary. Ojca.
Dobrze.
- Do rzeczy. Wie, że nie musi nic mówić? - Tak.
- Rozumie, co to oznacza? - Tak.
- Nakarmiono go? - Miał okazję, żeby coś zjeść.
- Była ocena? - Tak, jest sprawny.
- Przeszukanie? - Czekaliśmy na ciebie.
- To miłe. Pobieracie krew? - Tak, zadrapania na ramieniu.
Krew w miejscu zbrodni. To uzasadnione.
- Nie wątpię. - Dobrze.
Jakie inne działania podjęliście?
- Nic z udziałem podejrzanego. - Coś jeszcze?
Nic, co powiedzielibyśmy teraz.
- Gdzie stwierdzono zgon? - Na miejscu zbrodni.
Wiele ran. Wszystko tam jest.
Ojciec jest uprawnionym dorosłym?
Zgadza się.
Trzyma się?
- Chyba. - Jak syn się przy nim zachowuje?
- Nie wiem. - Ani ja.
- Gotowi na próbki. - Sierżancie.
- Więcej się nie dowiem? - Ano nie.
Teraz próbki, potem pogadamy.
- Chcę go zobaczyć. - Paul, nie ekscytuj się tak.
- Nie ekscytuję się. - Wychodzisz trochę na kutasa.
- Komisarzu, jeszcze jedno. - Co?
- Dwie minutki. - Mów, jasne.
Jest nauczyciel z Bruntwood Academy.
- Zaraz przyjdę. - Momencik.
Chodź ze mną.
Mogę prosić pana Millera?
Proszę przejść do pokoju medycznego. Będą pobierane próbki od pana syna.
Wrócę jak najszybciej.
Pilnuj go, Eddie, bo to igły.
Proszę za mną.
Proszę tu zaczekać. Syn zaraz przyjdzie.
- Zostawię was. - Jasne.
- Ciepło tu. - Bardzo.
- Powiesić kurtkę? - Nie trzeba, złotko. Dzięki.
Dobrze, Jamie.
Teraz zrobimy ci zdjęcia,
pobierzemy próbki i cię przeszukamy, jasne?
- Tak. - Dobrze.
Usiądź na tym krześle,
twarzą do aparatu na ścianie, i zrobimy zdjęcia.
Flesz mocno błyśnie.
Super. Teraz profil.
I druga strona.
Super. Zrobione.
Jamie, nazywam się Paul Barlow. Z kancelarii adwokackiej Storey i French.
- Będę ci dziś doradzał, jasne? - Dobrze.
Później porozmawiamy. Chcę tylko, żebyś wiedział, kim jestem.
Jamie, możesz tutaj stanąć?
Muszę pobrać próbkę z jamy ustnej, jeśli mogę.
- Tak. - Przepraszam, zamknę drzwi.
Otwórz szeroko.
I z drugiej strony.
I już, kochany.
Podejdź teraz tutaj do pobrania odcisków.
Najpierw prawy kciuk.
Naciśnij tutaj, zapali się czerwone światło.
Dziękuję. Teraz palec wskazujący.
Świetnie. I środkowy.
Świetnie. I serdeczny.
To… ten palec, właśnie.
Dziękuję. I mały palec.
Dziękuję. Teraz druga dłoń. Lewy kciuk.
I już. Dziękuję.
Palec wskazujący.
Tak.
I palec środkowy.
Dziękuję. I palec serdeczny.
Mamy to. Dziękuję.
I na koniec mały palec. Ostatni.
Super. Dziękuję.
W porządku.
Jamie, podaj nam, proszę, kod dostępu do twojego telefonu.
Jamie, nie musisz im podawać kodu.
Nie.
Dobrze. Erica.
Jamie, poproszę, żebyś usiadł na łóżku.
Chciałabym pobrać krew.
- Nie lubię igieł. - Źle znosi igły.
Jamie, muszę cię ostrzec, że odmowa może zaszkodzić twojej obronie.
Ma rację.
Zgadza się pan, żeby syn oddał próbkę?
Dasz radę?
Nie wiem.
Nic ci nie będzie, to tylko chwila. Uwinę się raz-dwa.
- Dobrze. - Tak?
Patrz na mnie, synu.
- Patrz na tatę. Usiądź tutaj. - Cały czas patrz na mnie.
- Założę ci to na rękę. - Będzie dobrze.
Poczujesz lekki ucisk.
Czy będzie…
Patrz na tatę. Nie ruszaj się.
Poczujesz ukłucie, jasne?
- Patrz na mnie. - Patrz na tatę.
No już. W porządku.
- Zaraz koniec. - Wszystko gra.
Już prawie. Patrz na tatę.
Już koniec?
- Tak. - Zrobione.
- Po sprawie. - Zuch chłopak.
- Brawo. - Dobrze.
Uciskaj tutaj przez parę minut.
- Ekstra. - Spisałeś się.
Spisałeś się, już po wszystkim.
W porządku.
Muszę poprosić, żebyś zdjął ubranie.
- Co, wszystko? - Muszę wykonać rewizję osobistą.
- To konieczne? - Niestety tak.
Nie jestem pewien, kolego.
Istnieje ryzyko, że mógł coś ukryć na swoim ciele.
On się wcześniej zmoczył, więc przebrał majtki i spodnie…
Rozumiem, panie Miller.
- Zmienił dżinsy, wszystko. - Tak, rozumiem.
Ale to poważne przestępstwo.
Ma zadrapania na lewej ręce.
Musimy się upewnić, że nie ma innych skaleczeń czy siniaków.
Moim zdaniem to też jest poważne.
Jak byś się czuł, mając 13 lat, gdy dwóch chłopów patrzy ci na klejnoty?
Mnie nie oskarżono o przestępstwo.
W tym rzecz. Został oskarżony, nie uznany za winnego.
- Nic nie może pan zrobić? - Przykro mi, takie są przepisy.
Obiecuję panu, że będziemy ostrożni.
Nic o tobie nie wiem, koleś.
- Musimy współpracować. - Rozumiesz? To mój syn, ma 13 lat.
- Tylko 13. - Panie Miller.
- Kodu może odmówić, ale… - Taka procedura.
- Tato. - Ma 13 lat.
- To dobre dla obrony. - Zgadzam się.
- Na pewno? - Dam radę.
Jamie, zdejmij, proszę, ubrania.
Muszę ci się przyjrzeć,
a mój kolega będzie mnie pilnował, dobrze?
Ubrania połóż z boku, okej?
Obróć się twarzą do mnie, dobrze?
Podnieś ręce.
Dobrze.
Obróć się bokiem do mnie.
Teraz twarzą do ściany.
Dobrze.
Możesz opuścić ręce. Obróć się twarzą do mnie.
Poproszę, żebyś uniósł penisa.
Muszę się upewnić, że na mosznie nie ma ran.
Nie ma.
W porządku. To wszystko.
Załóż teraz te ubrania.
A twoje włożymy do tej torby.
- Dziękuję. - Co z nimi będzie?
- Co z nimi zrobicie? - To materiał dowodowy.
- W porządku? - Tak.
Tak? Na pewno? Zuch chłopak.
Skończyliśmy? Mogę porozmawiać teraz z klientem?
- Jasne. - Dziękuję.
W pokoju obok. Pokażę.
- Dziękuję. - Jasne.
- Macie tam krzesła. - Dziękuję.
Jamie, usiądź po tamtej stronie z tatą.
Cóż, to było…
Powiem tylko, że najgorsza część już za tobą.
Uważam, że świetnie sobie poradziłeś.
Jaki przedmiot w szkole lubisz najbardziej?
Co to ma do rzeczy?
Odpowiedz, proszę.
Historię.
Dlaczego?
Lubię opowieści.
Jakiś ulubiony moment z historii?
Omawiamy rewolucję przemysłową.
Naprawdę. Okej.
Masz jakichś ulubieńców, którzy byli jej częścią?
Zna pan Brunela?
Tak, znam.
Lubię go.
Dlaczego?
Bo robił rzeczy, których nikt inny nie robił.
Statki. Pociągi. Inne rzeczy. Tworzył je.
To fakt.
Mądry dzieciak.
Moim zadaniem nie jest pytać, czy to zrobiłeś, czy nie.
- Nie zrobiłem. - To niemożliwe.
Ja i twój tata mamy cię chronić, niezależnie od tego, co się wydarzyło.
Policja chce ustalić, co się stało, ale nie będą cię chronić.
Uważają, że jesteś winny, dlatego tu jesteśmy.
Chcę, żebyś mówił jedynie: „Bez komentarza”.
Dobrze? Tylko tyle: „Bez komentarza”.
Cały czas?
Nie, nie cały czas. To im się nie spodoba.
Tylko w odpowiedzi na pytania dotyczące wczorajszych wydarzeń.
Będziesz wiedział, na które pytania powinieneś odpowiedzieć,
a na które nie?
Nie wiem.
Masz na imię Jamie?
Tak.
Gdzie byłeś wczoraj wieczorem, Jamie?
Bez komentarza.
Idealnie.
Gdybyś nie był pewny, co powiedzieć, mów: „Bez komentarza”.
Jeśli uznam, że masz odpowiedzieć, dam znać.
Jesteś bardzo bystry i z pewnością świetnie sobie poradzisz.
Będziemy z tobą. Będę mówił w twoim imieniu, gdy będzie trzeba.
Tata też może mówić w dowolnym momencie.
Mogę?
Tak, oczywiście. Może pan.
Nie zrobiłem nic złego.
To wszystko ułatwia, prawda?
Dobrze… Za chwilę wrócę.
Sprawdzę, jak im idą przygotowania do przesłuchania.
Wytrzymajcie jeszcze trochę. Zaraz wracam.
Zaczekaj chwilę, synu. Sekundka.
- Przepraszam. - Tak?
Nie mam pojęcia, co mam robić.
Nie wiem… Co mam mówić?
Proszę za niego nie odpowiadać.
I… być sobą.
Wiedzą, że jest pan jego tatą. My to wiemy. To jest trudne.
To szok, a pan jest człowiekiem.
- Dobrze? - Tak, ale to nie jest normalne.
- Rozumiesz mnie? - Nie.
- Nigdy nie byłem na komisariacie. - Poradzi pan sobie.
Nie chcę zaszkodzić synowi. Rozumiesz?
Poradzi pan sobie.
Robię w gacie ze strachu.
- Rozumiem. - To dobry dzieciak.
A ja jestem dobrym tatą.
Naprawdę dobry. Sam zobacz. Mówiłeś, że jest bystry.
- Tak. - Rozumiesz mnie?
Rozumiem, ale…
Jesteśmy teraz w tej sytuacji i musimy się z tym uporać.
Wydaje mi się, że policja ma mocne dowody.
Inaczej nie mogliby prosić o próbkę krwi ani wejść do was do domu.
Nie wiem, co to za dowody,
ale z pewnością dowiemy się już wkrótce.
A teraz głowa do góry. Proszę skupić się na byciu dobrym tatą.
I wziąć się w garść. Dobrze?
Dobrze.
Szykują się. Muszę przejrzeć papiery.
Może pan z nim zostać? Da pan radę?
- Zaraz do was wrócę. - Dobrze.
- Dam radę. - Pewnie.
Dobrze.
- Dobra. - Dzięki.
W razie czego będę na zewnątrz.
Trzymasz się?
Tak.
Spójrz na mnie.
Zapytam tylko raz, dobrze?
Nieważne, co się stało, co zrobiłeś, czego nie zrobiłeś…
Masz mi powiedzieć prawdę.
Zrobiłeś to?
Nie.
Słowo?
Słowo.
Dobrze.
W porządku. Więc wszystko będzie dobrze.
Tak.
- Dobrze, są gotowi. - Okej, my też.
- Spokojnie, Jamie. - Gotowy?
Chodź.
Będzie dobrze. Chodźmy.
Trzymasz się? Zanim wejdziemy, powtórzmy wszystko jeszcze raz.
Gdy nie będziesz pewny, spójrz na mnie. Pamiętaj: „Bez komentarza”.
Tata będzie tuż obok przez cały czas.
Dobrze? Dobra.
- Cześć. - Witam.
Wejdź.
Jamie. Usiądź tam.
Tata może usiąść obok. Paul, dostaw to krzesło.
Jasne.
Żebyście mieli świadomość, nagramy to przesłuchanie, audio i wideo.
- Zgadzasz się, Jamie? - Tak.
Dobrze. Zaczynam nagrywanie.
Dobrze.
Zacznę od przypomnienia ci twoich praw, Jamie.
Słuchaj uważnie.
Nie musisz nic mówić, ale jeśli nie wspomnisz o czymś,
na co powołasz się w sądzie, może to zaszkodzić twojej obronie.
To, co powiesz, może być wykorzystane przeciwko tobie. Rozumiesz?
Tak.
Jestem komisarz Bascombe. Obecna jest też sierżantka Frank.
Są tu też Jamie Miller, jego uprawniony dorosły, Eddie Miller,
i jego prawnik, Paul Barlow.
Mamy godzinę…
6.58 rano.
Wyprostuj się.
Zacznę od pytania o to, co robiłeś wczoraj wieczorem, Jamie.
- Wczoraj wieczorem? - Tak.
- Jamie. - To nie tak dawno temu.
Bez komentarza.
Dobra. Co robiłeś?
Bez komentarza.
To raczej nam nie pomoże, Jamie.
Przepraszam.
Dobra, spoko.
Przejdźmy do czegoś, o czym możemy rozmawiać.
Czytałem twoje oceny pracy ucznia.
- Dlaczego? - Twoi nauczyciele mi je przysłali.
Wygląda na to, że dobrze sobie radzisz. Jesteś dobrym uczniem.
Chcesz podejść do matury?
Możesz odpowiedzieć, Jamie.
Nie wiem.
Jasne.
Jest tam też mowa o problemach z twoim zachowaniem.
Tak od zeszłego roku.
- Tak. - Okej.
Co to za problemy? Wyjaśnij.
Nie wiem.
- Masz bliskich przyjaciół, Jamie? - Tak.
Dobrze. Co to za osoby?
- Bez komentarza. - Nie wpakujesz ich w kłopoty.
Wyważyliście nam rano drzwi, więc nie wiem, czy to prawda.
Masz rację.
Posłuchaj, zapytam cię o relacje romantyczne.
- Relacje seksualne. - Dlaczego?
Na Instagramie podałeś dalej zdjęcie tej modelki.
Jak się nazywa?
Podobają mi się jej zdjęcia.
- Nie wiesz, jak się nazywa? - Nie.
Opublikowałeś też zdjęcie tej kobiety.
I tej kobiety.
Pod tym nowszym
pojawiły się komentarze
i insynuacje, które wydają się dość agresywne.
To twoje komentarze. Co sądzisz o kobietach, Jamie?
- Co to jest za pytanie? - Kobiety cię pociągają?
- Tak. - Okej.
Pociągają cię tego typu kobiety?
- Tak. - Okej.
Masz dziewczynę?
Nie.
Gdybyś miał, chciałbyś, żeby wyglądała, jak one?
Nie, są…
Są za stare.
To prawda.
Opublikowałeś też fotki siebie i osób, które chyba są twoimi przyjaciółmi.
Gdzie zrobiono te zdjęcia?
Chyba na stacji kolejowej.
Dobrze. Co to za chłopcy?
Wiem, że nie chcesz wpakować ich w kłopoty, kumam.
Ale nie będą mieć kłopotów. Nic się nie stanie.
Chcemy tylko zrozumieć sytuację.
Jamie, znajdziemy ich bez problemu.
Wiem, że jesteś bystrym chłopakiem.
Śmiało. Powiedz im.
To Tommy, a to Ryan.
Dobra.
Przyjaciele, tak?
Tak.
Jesteście razem na wielu fotkach.
Tylko dlatego…
że Tommy mnie otagował.
Jasne. Zawsze spędzacie czas we trzech?
Tak, chyba tak.
Jak długo się znacie?
Z Tommym osiem lat, a z Ryanem pięć.
Jak lubicie spędzać razem czas? Co was kręci?
Nie wiem.
Sport, kino, muzyka, taniec. Co?
Chodzimy na miasto.
- Bujacie się razem? - Tak.
Wczoraj wieczorem byliście razem?
- Bez komentarza. - O której wróciłeś do domu?
Bez komentarza.
Dobra, rozumiem. Każdy z nas stara się wykonać swoje zadanie.
Jeśli pamiętasz, to ja zasugerowałem, żebyś poprosił o prawnika, prawda?
Tak.
Mogę zapytać, w co byłeś wczoraj ubrany?
Nie pamiętam.
Nasi kryminolodzy nie znaleźli twoich ubrań z wczoraj,
ale sądzą, że znaleźli twoje buty.
Możesz potwierdzić, że to twoje buty?
Ze zdjęcia nie jest łatwo.
Masz parę Nike Air Max, biało-niebieskich?
- Tak. - Dziękuję.
Miałeś je na sobie wczoraj?
Nie wiem. Może.
Nie wiem.
Proszę.
Jamie, znasz dziewczynę, która nazywa się Katie Leonard? To ona.
- Tak. - Tak?
Nie jest w twojej grupie.
Ale macie razem niektóre zajęcia, co nie?
- Angielski. - Angielski.
Zaawansowany angielski. Imponujące.
Matematyka i francuski też wyższy poziom.
Dobrze ci idzie.
Dogadujecie się?
- Tak. - Tak?
Jesteście przyjaciółmi?
Nie wiem.
Czasem komentuje twoje wpisy na Instagramie,
co może sugerować, że się kumplujecie, prawda?
Nie wiem, może.
Czy inne osoby uważają, że się kumplujecie?
O co… czy to ona nie żyje?
Czemu o to pytasz?
To ona?
Tak, to ona.
Sądzimy, że to wiesz.
To sprytne, że pytasz, jeśli mamy rację i już to wiesz.
- Ostrożnie, komisarzu. - W porządku.
Wiesz co, opisz waszą znajomość.
Bez komentarza.
O innych znajomościach możesz rozmawiać, ale o tej już nie.
- Powiesz dlaczego? - To chyba dość oczywiste.
Pytam Jamiego.
Znaliśmy się w szkole, ale nie poza nią.
Jasne. Czy wasza znajomość wyszła kiedyś poza przyjaźń?
Nie powiedziałbym, że to była przyjaźń.
- Podobała ci się? - Nie.
Czy było między wami coś o charakterze seksualnym?
On ma 13 lat. To trochę przesada.
Wiem, ale muszę o to spytać.
Możesz odpowiedzieć, młody?
Nie.
To z nią miałeś się wczoraj spotkać?
- Z nią się widziałeś? - Nie.
Jej rodzice powiedzieli, że wyszła z domu o 20.30.
Miała spotkać się z tobą?
Już mówiłem. Nie kumplowaliśmy się.
- Ale się z nią widziałeś, prawda? - Nie.
Dobra. Jej ciało znaleziono na parkingu Crowthers tuż po 22.30.
Ratownicy medyczni nie mogli zatrzymać krwawienia.
Potwierdzono, że zabito ją niecałą godzinę wcześniej.
Między 21.30 a 22.30.
Gdzie wtedy byłeś?
Nie wiem.
Ale poza domem?
Bez komentarza.
A gdybym zapytał twojego tatę, co by mi odpowiedział?
Miałem dyżur. Wróciłem do domu chwilę przed wami.
- Nie przesłuchujecie pana Millera. - Nie.
Szedłeś za nią czy tam się umówiliście?
Co? Ani jedno, ani drugie.
Zabiłeś ją, Jamie?
- Nie. - Nie zabiłeś jej?
Nie, nie zabiłem. Musieliście mnie z kimś pomylić.
Dobrze.
Wiesz, ile razy pchnięto ją nożem?
- Nie. - Siedem.
Siedem razy, po całym ciele.
Klatka piersiowa.
Szyja. Udo. Ręka.
Dużo ran.
To dla ciebie przykre?
Przecież widać.
To młoda dziewczyna.
Wiesz, czym są kamery bezpieczeństwa?
Chwila, chwila.
Uważam, że to idealny moment na przerwę i prywatną konsultację.
Jay?
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Tak? - Skonsultujmy się.
- Nalegam. - Wiem, ale to zły pomysł.
Powiedział, że się nie kumplują, że tak naprawdę jej nie zna.
Nie ma nic do ukrycia. Kontynuujcie. On wam odpowie.
- Dobrze, kontynuujmy. - Tak.
Dobrze.
Jamie, przejrzeliśmy nagrania z wczoraj, na których widać ciebie i Katie.
Nagrania samorządu, miejscowych firm.
Udało nam się ustalić oś czasu, czyli to, gdzie ty i Katie byliście.
To ty, prawda? Pośrodku.
Meadows Square, 19.43.
To ty.
Widać, że to ty. Twój sweter, dżinsy.
Nike Air Max, o których mówiliśmy.
A to twoi koledzy, Tommy i chyba Ryan. Nie jesteśmy pewni.
Byłeś z nimi godzinę, potem się rozstaliście.
Później dość długo chodziłeś sam.
Tutaj jesteś przy Battered Plaice, 21.02.
Przechodzisz obok biblioteki o 21.17.
O 21.43 jesteś na rogu Shetley. To ty, prawda?
Na wszystkich zdjęciach?
- Tak. - Dobrze.
Potem pojawia się Katie.
Nie wiemy, kiedy ją zauważyłeś. Ale widzimy, że za nią idziesz.
Dlaczego za nią szedłeś?
Tato.
Odpowiedz na pytanie, synu.
Nie…
Mija przejście przy Bridge Street 4 o godzinie 21.46.
Widać to wyraźnie. Wszyscy to widzą?
O 21.47 w tym samym miejscu
widzimy ciebie, Jamie, idącego w tym samym kierunku.
Szedłeś za nią. Zapytam ponownie.
- Czemu tak było? - Nie szedłem.
- Wiedziała o tym? - Nie szedłem.
Był między wami jakiś problem?
- Nie. - Jamie!
Brachu…
to tak po prostu nie zniknie.
Na pewno nie chcesz powiedzieć, co się stało?
Wcześniej czy później będziesz musiał.
Nie zrobiłem nic złego.
Dobra.
Odtworzę teraz nagranie.
To ty i Katie na parkingu wczoraj wieczorem.
Tam doszło do konfrontacji.
Jay…
Co?
Jay.
Chyba wystarczy.
Tak to wygląda.
Jak wróciłeś do domu, tak, że nikt cię nie zobaczył?
Wyrzuciłeś ubrania.
Nie wiemy kiedy, ale wiemy, że tak było.
Zachowałeś buty.
Za drogie, żeby wyrzucić, co?
Na tych butach znajdziemy krew.
To nagranie stanowi dowód.
Kiepsko to wygląda.
Chcesz nam powiedzieć dlaczego?
Dlaczego zrobiłeś coś takiego?
Jamie.
Chcesz to wyjaśnić?
Chcesz przeprosić mamę Katie?
Rozmawiałem z nią po północy,
a ona płakała na podłodze, bo jej córka nie żyje.
Chcesz ją przeprosić?
Przesłuchanie zakończone o 7.12. Chodźmy.
Zostawię was samych.
Tato?
Co narobiłeś?
Dlaczego?
Tato, to nie byłem ja.
Nic nie zrobiłem.
Napisy: Dorota Miklasińska